Opinions

Italiaanse Mozaïk van volkse belevenissen op een warme zomerdag.

Meerdere verhaallijntjes, niet bepaald erg uitgediept maar toch heel wat menselijke karaktertrekken aanrakend, al dan niet eigen aan de jaren 40-50, maar vooral de romantiek niet vergetend.

Niet bepaald bekende acteurs, op die ene, piepjonge, Marcello Mastroianni na.

Heerlijke komedie van een ongetwijfeld erg speelse Truffaut. Beslist één van de betere uit deze serie van de Antoine Doinel-memoires. De typisch Franse volkse sfeer op het binnenpleintje, de rake schets van het prille huwelijk, de originele vondsten (de bloemen...), de allusies op toestanden en filmwereld (Mr Hulot,...), de vlotte dialogen en vooral het charmant, schichtig acteren van Jean-Pierre Léaud zijn heel grappig voorgesteld.

Plezierig en inhoudelijk.

Niettegenstaande enkele sterke scènes, mist de film toch een beetje overtuiging en in het begin zelfs tempo.

Overtuigend was wel de act van Tom Hulce, Liotta dan weer wat minder.

Naast "Rain Man" is er ook wel gelijkenis met "Of Mice and Men" met John Malkovich.

'k Heb zo het gevoelen dat dergelijk gegeven in een film uit de jaren 50, ietwat beter geënsceneerd en met acteurs als Montgommery Clift, James Dean en dergelijke de geschiedenis ging ingaan als een absolute topfilm.

Maar dit terloops. "Dominick and Eugene" is een goede, bezienswaardige film, zonder meer.

Wordt geciteerd als de beste uit de reeks. Zo is het doorgaans. De eerste van een suksesreeks heeft het verrassingselement aan zijn zijde en dat is nu ook niet anders : het originele, sympathieke van de de geschetste situatie, de herkenbaarheid uit ons eigen dagelijks leven, de gesprekken van meesterkomiek Fernandel met het kruisbeeld, de liefde-haat-haat-liefde-vriendschap tussen de 2 hoofdfiguren en die warmte die er doorheen uitstraalt.

Geen mens kan het afstoten.

De derde in de rij is natuurlijk altijd wat déjà vu maar wie kan Fernandel en Gino Cervi vervangen en hoeveel keren brengt een film zoveel eenvoudige, gevatte en humoristische, dialogen en toestanden ?

Blijf het graag zien.

Prettig weerzien met Don Camillo en al is deze reeds de vierde in de rij, het blijft amusant de tribulaties van deze pastoor, pardon, monseigneur, en zijn opponent Peppone, nu senator, te volgen. Grappige dialogen en toestanden, kleinburgerlijk, en gesteund op de tegenstellingen clerus- communisme. Wat een farce als Don Camillo de klepel uit de klok van de Peppone-aanhang haalt. De gesprekken met het Christusbeeld blijven "goddelijk". Positief in deze filmpjes is ook het hartverwarmende dat als het er op aan komt de mens het haalt van kleinzierige, extreme opinies. En natuurlijk is er ook en bovenal de geniale, onovertroffen persoon van Fernandel.

Een romantisch gegeven met als achtergrond de moeilijke multiculturele samenleving in een New Yorkse wijk.

Meerdere films gezien waarbij godsdienst of ras een belemmering vormt voor een relatie.

Deze hier is echter heel simpel uitgebouwd. Niet te veel diepgang en voor een groot stuk opgevuld met oppervlakkigheden.

Nicolas Roeg greep, nu ook als regisseur ,naast een Bafta-beloning.

Naar een novelle van Daphne du Maurier, is zijn "Don't look now" nochtans een goedgemaakte en behoorlijke spannende film. Ook cinematografisch best in orde, met scènes die af en toe aan Hitchcock deden denken en met een puik acterend duo Julie Christie-Donald Sutherland in de hoofdrollen.

Was het over de ganse lengte van de film mysterieus, het slot, heel laat wel te voorspellen, had een horrortintje, maar met die donkere, smalle, geheimzinnige wirwar van steegjes en het geheimzinnig water, lag ook dat wel in de lijn van de verwachtingen.

Het beste wat ik zag van Roeg.

Het zeer spannende, maar grotendeels voorspelbaar slot maakt veel goed in deze misdaadfilm die amper de middenmoot raakt.

Het klassieke verhaal van de kidnapping met het avontuurlijke, niet al te geloofwaardig vervolg waarbij een betrokken familielid zich in de hoofdrol werkt, wordt hier eens te meer uitgezet.

Op Michael Douglas kunt ge voor dergelijke rol best rekenen en ook Brittany Murphy is erg verdienstelijk.

Minder horror dan gevreesd maar wel horrorachtige veel bloed... en eigenlijk komen we niet echt te weten wat die rijkmakende plannen waren van die twee.
Amateuristisch acteerwerk van de twee agenten die dan ook verdiend het onderspit delven van een kordate Doña.

De film verhaalt het wedervaren van een dokter op het Canadese platteland die naast het in leven houden en de fysieke pijn verzachten van haar patiënten, zich ook ontfermt over het leed, ook het familiale, van de personen met wie ze in het contact komt.

Heb de indruk dat de film ook het verschil in optreden van de arts uit de grootstad en deze van de plattelandsdokter, die veel dichter bij zijn patient staat en dan ook het hart meer laat meespreken, wil onderlijnen.

De film is een aaneenschakeling van gevalletjes dokter-patient en verloopt eerder langzaam en geen enkele situatie is belangrijker dan de andere zodat er ook geen uitspatters in voorkomen.

Wat het taalgebruik betreft : er wordt doorgaans correct Frans gesproken. In enkele gevallen wordt door een patient het Canadees-Frans gehanteerd.

Na een tijdje gaf ik het op uit te vissen hoe de oorlogsvoering nu juist in zijn haak zat, maar wanneer telkens de melding "in bezet Oost-Oekraïne" verscheen, dacht ik toch te moeten begrijpen dat het de cineast te doen was een totaal beeld van het chaotische van de oorlog op te hangen.

Kreeg af en toe de indruk naar een documentaire te kijken, maar daarnaast waren er toch ook weer meerdere ijzersterk gefilmde scènes met schreinende toestanden, nooit zonder militairen of politieke gezagsdragers waaruit toestanden met haat en geweld, repressie en corruptie, armoede, leugen en bedrog voor het voetlicht kwamen.

Na "V-Tumane" en "Krotkaya" weer een film van Sergey Loznitsa die getuigt van filmische vakkunde en beheersing van het onderwerp.

Regisseur Ming-Liang Tsai lijkt hier wel een zeer naargeestig beeld te willen voorschotelen van de op til staande 21ste eeuw. Alleen al het geluid van de regen die gedurende de ganse film met bakken uit de lucht valt en binnenshuis nogal wat verwoest, is al van aard onrustbarend op de film te drukken.

Een prachtig, expressieve film trouwens die heel wat thema's naar voren schuift zoals de dwingende richtlijnen van de overheid (water afsluiten, de regio verlaten,...), de economische groei die de kloof arm/rijk vergroot, gepaard gaand met een consumptiemaatschappij (de stapels poetsdoeken), de mensen die elkaar niet meer kennen in hun onbekwaamheid tot communicatie,..

En toch is er ook wat prettiger afwisseling zoals de variété-nummers ter ere van Grace Chang, een zangeres uit vervlogen tijden (Was het dan vroeger zo veel beter ?) en zeker de slotscène waar de uitgestoken arm toont hoe de mens in noodsituaties toch tot hulp bekwaam is.

Zag van deze cineast alleen nog maar "What time is it there?". Een knappe film, maar deze Dong maakt nog meer indruk. Origineel van concept, stevig camerawerk en opbouw en heel wat thema's ter overpeinzing.

Boeit van begin tot het slot, ondanks de vaak lange handeling in real time, dat eigenlijk het resultaat nog preciezer maakte en mij wel steeds kan bekoren;

Eerder saaie film waarbij de Italiaanse (Turijnse) bourgeoisie op de korrel genomen wordt.

Een maatschappij die erg meegaand is in corruptie, zich laatdunkend over het plebs uitdrukt, houdt van frivoliteiten, graag belangrijk is, zich omringt met extravagantie en weelde en eigenlijk uitsluitend voor zich zelf leeft en als er kan geprofiteerd worden van om het even wat, niet veraf is.

Jacqueline Bisset vooral vind ik goed acteren en zich presenteren als één van die wezentjes die gezag en eigendunk uitstraalt maar weinig betekent. Ook Jean-Louis Trintignant is goed, in een voor hem ongewone rol, terwijl Mastroianni niet al te diep moet gaan in zijn acteertrommel om de rol van "gewone" commissaris tussen de "bello mondo" te vertolken.

De ironische toon doet de film vaak humoristisch uitvallen, maar dat is dan zo als ge de spot drijft.

Het misdaadverhaaltje blijkt uiteindelijk maar een achtergrond.

Ontbreekt aan beleving.

Al Pacino is de absolute blikvanger. Forget about it.

Niet in het minst door de overtuigende vertolking van Al, kan de film de menselijkheid van het individu die er ook is binnen de maffia-wereld, afdoende onderstrepen.

Daarnaast is er ook de broosheid en psychische onvolmaaktheid van een sterke persoonlijkheid die zich in de misdaadwereld tracht in te weven.

Beide fenomenen maken dat deze "Donnie Broso" zich ver boven de vele maffia-films verheft waar het alleen maar om visueel geweld en bloedstromen te doen is.

Vindingrijk en fantasievol én genietbaar.

Knap uitgewerkt alleszins en met een grondgedachte van "ere wie ere toekomt"

Een jonge Matthias Schoenaerts, vanuit zijn hedendaags succesacteur-uitzicht, amper herkenbaar.

Een beetje grappig, een beetje triest.

Wat mooi als een kind zo met haar opa begaan is en...misschien opent dat wel een poortje naar besef en misschien herstel.

Heel erg onwaarschijnlijk verhaal met enkele markante absurditeiten, maar te onthouden zijn de gevatte manier waarop het racisme in onze samenleving en het gemak waarmee de publieke opinie te bespelen valt in het verhaal verweven zijn.

Het hoofdpersonage is een erg afhankelijke man, rol die door Theo Maassen in die zin wordt vertolkt. Sterke act is zekerlijk die van Gijs Scholten van Aschat.

Inderdaad - zoals hierboven reeds vermeld - een waagstuk om zo iets te verfilmen.
Had het echt moeilijk om het karakter van Emerenc te ontleden en nog meer om de band tussen de twee vrouwen te begrijpen, gelet op de vele grofheden en verwijten die door Emerenc werden geformuleerd.
Pluspunt is natuurlijk het acteren van Helen Mirren in een beslist niet eenvoudige rol.

Psychologische en erg gevoelige film. Origineel van verhaalconstructie en meteen zeer zeker gevarieerd.

Film ook over raakpunten tussen mensen. Schuldgevoelens en nood aan bijstand, begrip en troost.

Lijkt aanvankelijk wat langdradig te zullen maar naarmate één en ander wordt verduidelijkt wordt ieder moment interessant en boeiend tot dat de film in het tweede deel je volledig in de ban houdt.

Ook genieten van kleur en beeldcomposities.

Mooi.

"Arbeiders van een staatsfabriek die het aandurven te staken" "Ondenkbaar: een opstand tegen het regime" "Het kan toch niet dat we hebben gefaald"...Het zijn de reacties van de complexe communistische overheid die als een bende beunhazen alleen maar aan zich zelf denkt, tot alles bereid is, moorden inbegrepen, om zich zelf vrij te pleiten en er geen enkele ruchtbaarheid aan te geven.

Sterke film, het wit-zwart onderlijnt nog meer het dramatisch gebeuren, een massamoord die zoals wellicht nog vele andere in de wereld volledig aan de aandacht werd onttrokken.

Het verhaal rond het communisme doordrongen Ljuda, toont aan dat menselijke betrokkenheid in het leed, zelfs de sterkste overtuiging kan doen twijfelen. Mooi.

Goede vertolkingen.

Naar de gelijknamige roman van Antoon Coolen met scenario en dialogen door Hugo Claus.

Wat een rust komt over je heen bij het zien van deze heerlijke film.

Filmgenot met dit klein meesterwerkje dat je meetroont in volksverhalen, dorpstypetjes en de kunst het gewoon en gevat te vertellen.

En filmisch ook best in orde, waardoor ge onvermijdelijk tot het besluit moet komen dat Rademakers hier toch met deze "Dorp aan de Rivier" ons een te koesteren werk heeft nagelaten.

Heel goede vertolkingen van vooral Max Croiset en Bernard Droog. En ook Jan Teulings is sterk in de rol van de hypocriete burgemeester.

Er is voor Katelijne zoveel nieuws te ontdekken buiten haar bekrompen éénzijdig wereldje dat ze van kindsbeen heeft gekend en wat is ze nieuwsgierig om alles te weten te komen maar tevens verbaasd om wat het leven voor "speciaals" in zich kan houden en hoezeer is ze bereid te helpen, verandering en verbetering in aan te brengen, getuige hiervan "de" verrassing van het feest, waaraan de charmant-luchtige titel is ontleed.

Anderzijds is ze correct en gevoelig genoeg om zich schuldig te voelen ook al hoeft dat niet zo direct en anderzijds heeft ze ook wel dat beetje venijn om iemand een loer te draaien.

Het verhaaltje op zich stelt niet zo veel voor maar de lieve lach van Katelijne troont je mee door haar wonderlijke wereld van fantasie en ontdekkingen.

Een "coming-of-age-plus"-filmpje.

Naast Hendrikje Nieuwerf als het meisje viel vooral de knap typerende act van Suzan Boogaerdt, als de moeder, op.

Beslist één van de betere werken van Edouard Molinaro.

Een goed verfilmde roman, in film noir-stijl, oerdegelijk en spannend gebracht. Het ietwat complexe intrige wordt duidelijk uit de doeken gedaan en boeit en verrast tot het einde.

Jean Moreau, Gérard Oury, Philippe Nicaud en zeker Claire Maurier vertolken hun rol om ter best.

Jan Verheyen maakte een film die volgens mij niet moet onderdoen voor "De Zaak Alzheimer".

Alle acteurs spelen voortreffelijk en het intrige is even spannend.

En zo beleefde ook Niu Er zijn oorlog...

Grillig opgebouwde - meerdere ineengestrengelde periodes - film die toch vooral de nadruk legt op het onwezenlijke van de oorlog, al zijn er toch wel heel wat komische momenten, maar toch ook soms geïnspireerd op de onzekerheid, de angst en de drang naar levensbehoud die een mens in dergelijke tijden beheerst.

Dat een reuzekoe een hoofdrol opeist is best origineel. Misschien zit daar symboliek in maar dat moet ik schuldig blijven. Zeker de toenadering mens-dier komt aan bod.

Te bewonderen vooral in deze film : het nette camerawerk.

Barbara Stanwyck is schitterend als femme fatale in deze film noir die moeiteloos de concurrentie aangaat met de allerbeste thrillers in het genre ooit en werkelijk gedurende de volle lengte blijft boeien.

Dit is de oudste film van Billy Wilder die ik zag, maar welk een prachtig en veelzijdig oeuvre heeft die man nagelaten !

Is het thema al dikwijls in films gebruikt, de uitwerking van het intrige, de sfeerschepping, de boeiende, suspensvolle opbouw zijn werkelijk subliem.

De film ving 7 Oscarnominaties maar er mochten er toch wel een paar verzilverd zijn geworden, al was het maar Barbara Stanwyck, steeds bewonderd om haar energieke, doorgaans voor de tijd uitdagende manier van acteren, terwijl Fred MacMurray en zeker Edward G.Robinson de sterke cast vervolledigen.

Keurige dialogen en smaakvolle soundtrack.

Wie zich uitsluitend op het verhaal focust blijft wel zitten met een onvoldaan gevoel, maar deze film is veel meer.

Cinematografisch munt hij uit. Ook zang en muziek zijn mooi en somminge scènes (de autobusscène, de sterfscéne, het poppentheater met de vlinder.) blijven bij.

Het feit dat men in feite nooit weet hoe de story juist ineen zit, maakt het nog mysterieus ook en wat het verhaal betreft : de kijker moet maar zelf dit mooie fantasiesprookje invullen zoals hij wil.

Op "L'Heure d'Eté" na konden de films van Olivier Assayas me eigenlijk nooit echt overtuigen en ook deze "Doublies Vies" is nu precies geen hoogvlieger.

Tenzij ge je kunt verkneukelen in deze, wellicht satirische, kijk op een groepje mensen, doorgaans met eigendunk hoog in het vaandel, in hun discussies (ze zijn nooit onderling akkoord) over allerlei aspecten van de boekenwereld, waaronder de digitale alternatieven van het boeklezen, de toelaatbaarheid van en de kritiek op autofictie... waarbij dient toegegeven dat heel wat van hun filosofieën, in sneltempo voorgeschoteld en tot een insiderwereld behorend, grandioos verloren gingen.

Maar goed, na een tijdje geraakt er aan gewoon, blijft er ook nog wel één en ander hangen en komt er ook wat van hun karakters bloot te liggen, én wanneer het verhaal ook inhaakt op hun intieme ralaties en het volkje daardoor wat in zijn blootje komt te staan, vond ik het wel best amusant. Achten ze zich bij een (pseudo)culturele elite, zo verschillend zijn ze nu ook weer niet...

Een pluspuntje toch voor Assayas en zeker voor zijn uitstekende cast.

De Franse cineast Francis Veber blinkt uit met zijn komedies met o.a. "La Chèvre" en vooral het uitmuntende "Le Diner des Cons".

Ook nu brengt hij met deze "La Doublure" een plezierige film met grappige toestanden en dialogen en met een stel uitmuntende acteurs (Dany Boon vond ik wel erg geslaagd in zijn bijrol).

Een scène met de kennismaking tussen de twee hoofdpersonages, die toch heel wat hilariteit had kunnen bevatten, bleef achterwege maar dat bleek niet erg want er zitten voldoende komische kronkels in het verhaal, zijn er amper dode momenten en, al is het einde wel voorspelbaar, het blijft een genietbare "histoire".

Verstand op 3,5 is ruim voldoende.