Opinions

Goede film noir met een degelijk verhaal, spannend gebracht met de nodige actie door een cineast, mij onbekend.
O'Brien zit energiek in zijn rol en Pamela Britton doet wel erg verliefd. Nochtans die rare geluidjes (een beetje flauw) in het begin moeten aantonen dat Frank ook wat anders wil . Doet evenwel niets af van de appreciatie voor deze film, geen topper in het genre, maar zekerlijk genietbaar.

Film over het omgaan met het nieuw leven dat u wacht in een rolstoel.

Behoorlijk opgebouwd, soms wel eens pakkend, maar over de ganse lengte toch wel een paar echt meelevende scenes ontberend.

Misschien ligt het wel ook aan het feit dat acteurs niet echt bij u binnendringen.

Een nadeel van "wraakfilms" is het risico op een voorspelbaar slot.

Belangrijk is dan de film niet vol te stouwen met clichés en af en toe te zorgen voor een verrassende weinig.

Gelukkig voldoet deze "Death rides a Horse" aan deze voorwaarden zodat we in zijn geheel toch een genietbare western te zien krijgen.

De muziek van de beroemde Ennio Morricone vond ik deze keer weinig overtuigend.

Knappe kortfilm die laat zien hoe gemakkelijk kinderen kunnen worden verleid door allerlei beloftes van vreemden.
De frisse slotbeelden willen aantonen dat kinderen hun jeugd horen door te brengen in vrolijkheid en muziek, ver van de risico's van de criminaliteit.
Evenwel blijf ik met een vraag zitten ivm hetgeen zich daarjuist aan voorafgaand afspeelt. Prince gedraagt zich plots zwijgzaam en afstandelijk. Is het omdat hij bang is dat het nog niet is afgelopen en hij alvast de camera verstopt of heeft hij misschien spijt dat hij niet verder kon gaan in het avontuur ?

Naar een verhaal van Ernest Claes en aldus belanden we zo goed als zeker in het Vlaams dorpsleven.

Hier dan nog in volle WO I wat het klassieke intrige nog verhoogt, de bezetting met het te vriend zijn of niet met de vijand, een stuk romantiek, de burgemeester, de schoolmeester, de notaris, de franstalige kaste en een onvermijdelijk drama dat tot nadenken stemt.

Veertig jaren oud en dat is er aan te merken.

Plezierig wel een pak Vlaamse artiesten - sommigen zijn helaas ondertussen overleden - in een jongere gedaante terug te zien.

Laat deze film gewoon over je neekomen en ge zult merken hoe mooi hij is en hoe hij vol steekt met oprechte, eenvoudige, ongekunstelde en sensatieloze scènes, kort of lang maar steeds expressievol en duidelijk en met knappe dialogen en ....tekstjes.

En naast de weemoed en de hunkering naar beter van het verhaal en de soms bedeesde humor (de gesprekken met de tante op de bovenverdieping) ook een indringende impressie van de drukke Indische grootstad.

Maar ik onthou ook zeker en vooral de overtuigende acteerprestatie van de jonge vrouw Nimrat Kaur en...is het bruto nationaal geluk niet beter dan dat ander ?

De serie liep van 1968 tot 1977 en tussendoor kon er zonder populariteitsverlies nog een langspeelfilm vanaf.

- "Can you swim to the shore, sir ?"

- "I' m a general, not an admiral".

Dit en vele grappigheden in woord en absurditeiten in beeld vullen deze film, die eigenlijk, net als de serie" erg origineel is en een zelfspottend portret van het bedreigde Groot-Brittanië in WO II brengt. Geen Brit die er zich aanstoorde. De realiteit van de oorlog werd te ver weggehouden en de amusementswaarde lag te hoog om er zich over op te winden.

Bovendien werd die oude rakkers die het land moesten verdedigen goedmenend en onschuldig voorgesteld en de de acteurs die de rol waarnamen karikaturaal en knap bedacht. Arthur Lowe, John Le Mesurier en co schitteren van begin tot einde.

Louis Paul Boon schreef een sociaal, economisch, politiek geladen stuk geschiedenis en Stijn Coninx maakte er een film van.

Natuurlijk kan men vitten over dit of dat.

Voor mij blijft het een schitterende en vooral waardevolle film.

Koesteren.

Keurige schets hoe dat jongeren (sommigen) zijn, gebracht door een groepje uitstekende acteurs. De beste vind ik Wine Dierickx in de rol van Zwarte Kelly en Koen De Graeve in de rol van Nick. Ook Jeroen Perceval als Frederic valt op.

Een eigenaardigheid is dat veel buitenscènes zich afspelen op grote pleinen en dat er practisch geen beweging in de straat te zien is : geen mensen, geen auto's, zelfs niet geparkeerd. Gewild, om aan te tonen dat deze gasten eigenlijk in een eigen leven leven en eigenlijk doen waar ze zin in hebben zonder gestoord te worden. Opmerkelijk is ook de afwezigheid van sexscènes, waartoe het verhaal zich wel zou hebben toe geleend. Eigenlijk maar goed, zo blijft het een open, frisse film. Eigenlijk kan ik me best vinden in dergelijke producties waar er niets spetterends in gebeurt maar wel mensen worden getekend en herkenbare situaties en gedragingen worden gebracht.

Onverkwikkelijke historie met voldoende verrassende wendingen om het spannend te houden, al keek ik achteraf toch wel met wat ongeloof naar het verhaal op.

Het acteren vond ik goed en die autisme-aanvallen vormden indrukmakende scenes.

Aanvankelijk verliepen de overgangen en in het ineenvloeien van opeenvolgende scenes wat stroef, maar in zijn geheel toch wel een behoorlijk goede film.

Misschien op "Gigi, l'Amoroso" na, dat gans de wereld, groot en klein, meezong, heb ik altijd Dalida een soort "zangeres voor volwassenen" gevonden.

Wat zwoel in haar optreden, mysterieus, een beetje femme fatale en heel apart tov Haliday, Sylvie Vartan, Sheila en anderen die toen de plak zwaaiden in de Franse popwereld. Anders nog dan de vele chansoniers die volgden.

Hield van haar optredens en liedjes, met zinvolle teksten, haar Italiaanse tongval, de "r's" lekker laten rollend, al stond haar Disco-periode me minder aan, maar het bewijst haar veelzijdigheid al werd dat natuurlijk heel handig commercieel uitgespeeld.

Blij deze film te hebben kunnen zien, te genieten van de muziek en heel wat te vernemen over haar privé leven en dus "de mens" Dalida.

Vertolkster Sveva Alviti, heeft wel de physionomie wat mee, maar weet ook heel goed de nodige emoties in haar act te stekeen en Dalida te doen herleven.

Goede, intelligent opgebouwde film over één van de markantste zangeressen in de Franse muziekwereld van de vorige eeuw.

Bloedig, bloediger, bloedigst...maar ze zijn verschrikkelijk taai.

Wat jammer dat wat een goede story en ook film had kunnen zijn letterlijk wordt kapot geschoten.

Zeer degelijke film over een prangend, delicaat onderwerp en dat een beeld brengt van de Aids-bestrijding in het Amerika van de jaren 80 en de houding van een karaktersterke besmette, vertolkt door een energiek, vaak speels maar overtuigend acterende Matthew McConaughey, tov de gangbare en toegelaten medicaties.

Voor haar eerste film, brengt Emmanuelle Nicot een toch wel bijzondere benadering van dramatische familietoestanden als verwaarlozing en incest.

Een ongewoon aspect waarbij het geheel zich grotendeels toespitst op het meisje, schitterend vertolkt door Zelda Samson en waarbij de film geen echt standpunt inneemt maar het verhaal gewoon voorschotelt en dit op een innemende manier met veel close-ups van de geëmotioneerde hoofdpersonages: het meisje, de vader, de zorgverstrekker,...wat de impact op de kijker toch wel verhoogt.

Vrank en vrij en goede sfeer- en milieuschepping.

Nogal ingewikkeld en vergezocht plot dat gelukkig een ironische toon aanslaat hierbij uitstekend geholpen door de flair die een Paul Meurisse en Jean Tissier uitstralen met grappig dialogen en replieken zelfs.

Houdt wel een zekere spanning in maar Devaivre ontdoet zich al te gemakkelijk van het verhaaltje met een al te clichématig slot.

Naar een novelle van de 18de-eeuwse filosoof Denis Diderot en met dialogen van Jean Cocteau en dit laatste valt wel op met enkele snedige gezegden over liefde, tot wat een gekwetste vrouw in staat is,...
Waande mij in de aanvangsfase in een Amerikaanse film met de weelderige kledij, smoking...en gelet op de verrassende wederzijdse bekentenissen van afnemende liefde - wat toch een vleug humor inhield - eerder in een luchtiger genre, maar al gauw vallen we in een typische, klassieke Franse film voor die tijd, met verwijzingen naar armoede en gedwongen toestanden, en naar het einde toe meer en meer melodramatiek (met de door het publiek graag geziene edelmoedigheid er boven op)).
Maria Casares is de ster van de film met een heel knappe vertolking, indrukmakend in de sterke, beslissende momenten van de film.
Tevreden over deze vroegere Bresson.

Uitstekende film en voor al wie met de voetbalwereld vertrouwd is, een heerlijk verhaal.

De film zit onderhoudend en boeiend in elkaar. Michael Sheen zet een puike prestatie neer en ook die andere Britse klassebak Timothy Spall is op zijn best.

Archiefbeelden passend ingelast en de sfeer van het Engelse voetbal knap weergegeven.

Eerder zwakke musical met Fred Astaire bijwijlen met Stan Laurel-allure.

Te onthouden : "A foggy Day" en "Nice work if you can get it".

Een beetje flauwe, brave, clichématige, romantische komedie waarin Juliette Binoche, op locatie in de States, zich wel zal hebben geamuseerd.

Goede TV-film over de hardnekkige inzet waarmee Aya Cissoko in de bokssport de familale tegenslagen en de onrechtvaardige behandeling van overheidsdiensten poogt te verwerken.

Drie actrices vertolken de rol van Aya en alle zetten een sterke prestatie neer, evenals de moeder Tatiana Rojo.

Ontroerende verbetenheid van deze Malinese familie is het hoofdingrediënt en dat wordt uitstekend weergegeven.

Berustend op ware gebeurtenissen, is dit een eenvoudige, geslaagde prent.

Weinig overtuigende film over een moeder die wel één en ander voor haar dochter wil maar anderzijds toch weinig bekommerd is om haar eer en eigen leven als tiener.

Rode draad doorheen de film is de aanwezigheid van corruptie en misdaad in de ghettos van de grootstad. Het beeld dat van deze omgeving wordt opgehangen komt echter wat amateuristisch over en had indringender gekund. Anderzijds moet gezegd dat de acteurs niet alleen voor ons wat onwennig aandoen maar ook geen grote indruk nalaten, de hoofdactrice mogelijks uitgezonderd.

Eerder teleurgesteld over de kennismaking met de Jamaïcaanse film .

Nooit een dergelijke vermenging van drama en musical gezien.

Kunnen sommigen het misschien wat te melodramatisch noemen, het emotieloos bekijken kan niet en de combinatie met de dans- en zangnummers vind ik best origineel, wat trouwens de film toch wel heel bijzonder maakt. Bovendien is Björk toch wel ook uitstekend in haar rol.

Filmisch is dit een meesterwerk, inhoudelijk valt er wel iets van te zeggen. Wie gelooft in de onvoorwaardelijke goedheid van de mens komt in onze samenleving meestal bedrogen uit, laat staan in deze verfilming van een hard bestaan. Het is gemakkelijk de zwakkere als goed voor te stellen en de sterkere als slecht. Dit komt hier dan weer grandioos aan bod en als men het geheel nog eens overgiet met een verheerlijkende amerikaanse saus dan zijn we niet ver meer weg van de typische clichés. Jammer. Ook zijn bepaald scènes een beetje potsierlijk. Ge vindt ze zelf : de romances, de te dikwijls onindiaanse indianen...Maar goed. Heb geboeid gekeken, maar niet een tweede keer.

Het Arabische-Israëlisch conflict als basis voor dit verhaal.

Wie reeds films zag over dit conflict zal wel rap beseffen dat niet de beste film is met dit thema.

Anderzijds behoorlijk neutraal uitgewerkt en afzijdig van geweldadige en/of oorlogsscenes maar toch met de nadruk op tot wat dit kan leiden.

"Dancing Arabs" als titel trekt op niet veel. Gelukkig doen de acteurs in deze film het beter.

Kleine 3,5.

Niet echt overtuigende film noir over een seriemoordenaar. Echte spanning ontstaat er eigenlijk nooit omdat toch heel wat voorspelbaar is en de sleutel naar het bedrog al te eenvoudig ontrafeld wordt. Zachary Scott vertolkt wel goed de rol van charmeur.

Eerste film die ik zie van Robert Florey, regisseur waaraan de Franse TV-zender FR 3 momenteel een reeks aan voorbehoudt. De films zijn origineel, dus niet gedubd in het Frans.

Schitterende vertolking van een nog jonge Bette Davis in een film die inzake verhaal toch geen hoge toppen scheert.
Het is Hollywood op zijn smalst en op zijn breedst met een in extreme emoties vallend hoofdpersonage en voor de rest gaat alles bliksemsnel al was het niets : liefdes voor het leven, huwelijken en scheidingen à la minute, onvoorstelbareen ondoordachte drastische beslissingen en ommekeren en het allemaal in een edelmoedige plooi laten vallen.
'k Vraag me toch af of het Amerikaanse publiek dat toen toch niet snapte dat het allemaal ver van de realiteit lag of was de sterrenverafgoding voldoende om er niet bij na te denken.
Maar het is goed ingeblikt, gaat vlot en houdt een zekere charme over en het is uiteindelijk niet slecht het eens opnieuw te zien. Vooral Bette dan.

Knap gemaakte film over enkele baanbrekers in de psycho-analyse.

Geen onderwerp waar de mens dagelijks - of helemaal niet - mee bezig is, maar toch boeiend om de vele gedachtenwisselingen en discussies tussen de 4 denkers te volgen. De verdienste van de cineast zeker om het als dusdanig te hebben voorgesteld. In het begin krijgt de kijker wel de mening dat het tussen Jung en de totaal ontredderde Spielrein gaat (Keira Knightley acteert inderdaad erg heftig), maar dit blijkt pas de aanleiding tot veel meer gedachtengoed in de film.

Alle acteurs op hoog niveau waarbij toch ook Vincent Cassel, als Gross, zeker weer in zijn rol gegoten zit.

Heel mooie, tedere film.

Schitterende weergave van de evolutie in de gevoelens van beide hoofdpersonages met dank aan de inpalmende vertolkingen van Eddie Redmayne en van de mooie Alicia Vikander. Ook het optreden van Matthias Schoenaerts, wat gepolijster dan gebruikelijk, is best geslaagd.

Niet te vergeten van deze film zijn de prachtige paletkleuren, de decors en de beeldcomposities, knap en kunstig.

François Ozon op de mysterieuze tour, waarbij realiteit en fictie steeds sterker dooreen geweven worden om te eindigen met toch een paar vraagtekens voor de kijker.

Intelligente opbouw, eenvoudige maar knappe dialogen, voldoende spanningskracht en twee favoriete acteurs (Fabrice Luchini, vooral, en Kristin Scott Thomas) in goede doen. Ook de twee youngsters overtuigen.

François Ozon, werd hier en daar terecht gelauwerd voor deze in meerdere opzichten goede film.

Charles Vanel's enige langspeelfilm en naar het schijnt meteen de laatste Franse stille film.

Twee stemmingen in deze film, namelijk één van feest, liefde en levensvreugde en nadien één van ongeluk en intrieste ellende.

Zeker niet slecht maar het idiote slot, waarbij wellicht meer dan één kijker zich bij de neus genomen voelt, helpt een lovender beoordeling niet.