Opinions

Eén van de allerbeste prestaties van Robin Williams in een film van Peter Weir, die ook nu een goed werk aflevert en op het niveau zit van wat ik reeds voorheen van die man appriciëerde ("Witness", "The Way Back", "Master and Commander",...).

Film brengt het verhaal van een groep kostschooljongens die tegen de strenge en stijve tradities en richtlijnen van de school in, door een leraar worden geörienteerd naar het vooropstellen van een eigen mening en visie op mensen en dingen.

In het middenstuk dreigt de film even af te glijden naar wat ordinair coming-on-age maar ondertussen zijn er schitterende scènes geweest (de "rip-it"- scène, de "op de bureau"- scène...). Ook het slot maakt indruk en uiteindelijk is het ook zo dat, naast een weergaloze Williams, al die jonge gasten voor degelijke en geloofwaardige acteerprestaties zorgen.

Heel pessimistische vooruitblik op het leven op aarde.

Niet zo boeiend met nogal zich repeterende beelden.

Brengt het slot wat optimisme ?

Hij die zoveel actie- en avonturenfilms afleverde, neemt hier afscheid met een ode aan het Ierland van "those were the days..., waar de wieg van zijn voorouders stond.

John Huston's laatste is een merwaardige film over het hechte familieleven dat houdt van tradities, zang en voordracht in ere houdt en vriendschap waardeert en vooropstelt.

De film die op dochter Anjelica na, geen filmsterren in de cast heeft, schittert door zijn eenvoudige aanpak, de sfeervolle weergave van dergelijke familiale bijeenkomsten, de knappe dialogen, de nostalgie die er afdruipt en vooral de uiterst verzorgde vertolkingen.

Niet representatief voor het ganse oeuvre van de filmmaker en precies daardoor zo merkwaardig.

Rustig te bekijken en er van genieten.

Humphrey Bogart : Geef hem "the best lines" en is hij enig en onnavolgbaar, zeker als hij staat voor een goede zaak, zoals het redden van een ernstig, eerlijk en instructief dagblad. Dat zoiets door het ontmaskeren van een crimineel gebeurt lijkt mij wel een beetje absurd maar dan wel weer passend in de glorie die in dergelijke films aan de pers wordt toebedeeld. Hoeveel films hebben we al niet gezien waarbij een reporter een moordzaak oplost ?

Naast Bogart, straalt ook Ethel Barrymore klasse uit in deze licht boven de middenmoot uitkomende misdaadfilm uit de vijftiger jaren.

Wat onwaarschijnlijk en ingewikkeld verhaaltje, mede door het bestendig toevoegen van uit het niets opdagende personages waarop dan al dan niet een verdenking op rust.
Ook niet zo best geacteerd (Susan Hayward staat mijlen boven de rest) waardoor het geheel niet alleen verward maar ook naïef overkomt.
De dialogen wegen ook al niet zwaar.
Een zekere spanning blijft er wel in hangen en tenslotte is de ontknoping nog enigszins aanvaardbaar.
Het ticket-dansen, een Amerikaanse specialiteit ? Met "10 Cents a Dance" zong Doris Day er al over in "Love me or Leave Me" en toen was de song al tientallen jaren oud.

Film die erg gelinkt is aan de serie (die ik niet zag).

Merkt ge onmiddellijk van bij de start, met de vele personages die allusies maken op vroegere toestanden, soms gepaard met een kleine flashback.

Heb gepoogd me over die handicap heen te zetten en dat lukte aardig, zodat ik uiteindelijk een behoorlijke, zij het wat kleine, western zag met de klassieke ingridiënten, van geweld tot emotie, van recht tot onrecht, soms een wat karikaturaal personagetje, een vleugje humor, goed uitgewerkt en overtuigend geacteerd.

Knap en aandoenlijk en vooral goed verteld.

Britse sociale inslag is overduidelijk : de fish and chips, de nagellak, de krulspelden, de gazet lezen onder het eten, de overvolle pinten, de onmisbare "fag" voor oma, de whiskey uit verschillende glazen, de kleerkast met de waardevolste spullen, .....Als filmmakers zijn de Britten op dat gebied nog altijd niet overtroffen.

Emily Mortimer is weer outstanding.

Nogal melig gebracht en niet zo best geacteerd.

Nochtans een verhaal dat de werkelijkheid haalt : een liefde die aan de oorlog aftakelt.

Aanvankelijk vond ik de camera te ver van de personages staan. Later gaat dat beter en de oorlogsscènes waren best suggestief en sfeervol maar de film laat me toch achter met een gevoel van "het kon toch allemaal wat beter en krachtiger".

Miniserie die op het einde een overduidelijke opening laat naar een vervolg.

Een teleurstelling op zich, in deze verfilming van eerder middelmatig niveau, dat met katholiek-protestantse rivaliteit op de achtergrond, het heeft over onbereikbare en onbeantwoordde ambities en liefdes enerzijds, het omgaan met drama's uit het verleden anderzijds.

Nogal wat waarde wordt gehecht aan dialogen en mijmeringen maar inhoudelijk mocht het iets meer.

Het acteren zit wél goed en aan de mij onbekende Ann Skelly is het wel even wennen in haar rol van een ietwat ondoorgrondelijke jonge vrouw.

Wie geen fan was van Dustin Hoffman moet zich na het zien van deze film toch wel bekeren, want al is de verfilming van Millers theaterstuk op vele punten (setting, decor, camerawerk, dialoog...) heel bijzonder, het is de act van deze klassebak die het sterkst bijblijft. Ook wat de nog relatief jonge John Malkovich en Kate Reid presteren is het vermelden waard.

Het thema van de film is van alle tijden, handelend over illusie en desillusie binnen een gezin, dat, ondanks goede voornemens nooit tot een hecht suksesrijk geheel is gekomen en dat wellicht ook niet meer zal doen.

Georges Sanders was reeds een perfecte scoundrel in "The private Affairs of Bel Ami" (1947) en nu, negen jaar later, is hij even uitmunted in deze "Death of a Scoundrel".

Goede film, met een met duidelijke dialogen ondersteunde intrige, waarin George Saunders, puik omringd wordt door vrouwelijk schoon uit die tijd (fotos van Yvonne de Carlo en Zsa Zsa Gabor vondt ge toen steevast in de verpakking van chocolade en dergelijke...).

Vertrouwden met beursactiviteiten zullen misschien bedenkingen hebben over de technieken van onze vriend Clementi, maar toch blijft de film boeien tot het einde.

Keurig werk, in wit-zwart, met misschien als zedenles : met het hart wordt niet gespot.

'k Zie er geen drama in, wel een komische satire op de entourage van Stalin.

Een aaneenschakeling van potsierlijke toestanden en personages die voorzichtig of gedreven trachten munt te slaan uit het gebeuren.

Lachen doet ge zeker en dat is maar goed want veel hoger reikt de ambitie van deze film niet.

De cast schikt zich goed in de absurditeit. Verrassende rol toch voor Steve Buscemi.

Schitterend in zijn genre en wat een formidabele cast. Verveelt geen seconde.

Een prachige, muziekloze, scène in de oudheidkundige site, bij de eerste misdaadpoging (?) en weergaloze uiteenzetting in het slot zijn de stukken die wel bijblijven maar eigenlijk ademt de hele film suspens uit, zelfs al vóór de Nijltrip. Daartoe zekerlijk puike opbouw en keurig camerawerk.

Een acteur vooruitschuiven is overbodig, want ze zijn allen even goed, en als het toch moet : Peter Ustinov.

Hoe slecht kan Tarantino zijn.

Twee hoofdbrokken in deze film : oervervelend vrouwengesnater doorgaans over sex en een pak auto-stuntwerk.

En wat betekent nu heel dat boeltje ? Ik zou het echt niet weten. Holle dialogen en oppervlakkige, karikaturale karaktertekening

Flauwe film. Zelfs niet voor snelheidsduivels aanbevolen, laat staan voor een filmliefhebber die naast, laat ons respectvol blijven, het visuele, toch ook iets inhoudelijks wil zien.

"Death Sentence" of..."Brave huisvader, wordt, gedreven door wraak en vergelding, plots prima vechtersbaas."

Naarmate de film vorderde werd het ongeloofwaardiger en ongeloofwaardiger om uiteindelijk, versmacht onder de cliché's, af te sluiten met een belachelijke slotscene. Wat meer realiteitszin, had er iets veel beter kunnen van maken. De eerste helft van de film viel wel enigszins mee, maar wat volgde was ondermaats.

Niet de klassieke wraakthriller.

Wringt wat, maar met wat zich nu afspeelt in de States aangaande wapenbezit krijgt de film nog een actueel tintje, al is er natuurlijk nog een verschil tussen het bezit van een wapen als verdedigingsmiddel en een, zo te zien, eindeloze wraakneming.

Maar goed, dit terzijde. Charles Bronson is wèl klassiek in zo'n rol en laat ook nu een stevige indruk.

De openingsscènes waren goed en de geweldscène van de aanranding van de familie, sterk.

Komedie over landuitwijziging die goed van start gaat met een pak allusies op bestaande, actuele toestanden en heel wat humor.

De acteurs zitten schitterend in hun rol - die Medi Sadoun is er me ééntje - en grappige bewoordingen zijn niet uit de lucht.

Helaas, nogal dikwijls met dergelijke komedies, gaat de film niet tot het einde op zijn zelfde elan door.

Toch een vlotte komedie, best geslaagd.

De holocaust is niet vergeten en beslist nog voer voor cineasten.

"The Dept" heeft een link naar echte gebeurtenissen, maar voert een totaal fictief verhaal op dat als actie-thriller best te genieten is, al moet toegegeven dat, naast knappe scènes er toch heel wat gewalst wordt over belangrijke details.

Gevoelens en zelfs romantiek overstemmen de ernst van de feiten en het einde is in die zin, alleen maar thrillerachtig.

Tweede langspeelfilm van Emma Luchini, dochter van Fabrice, die in deze "Un Début Prometteur" wellicht niet toevallig de rol van de vader vertolkt.
Luchtige film met een vleug romantiek naast wat nuchter realisme, wat filosofie, enkele grappige scenes, maar ook wat tederheid, een plezierige, frisse soundtrack (zelfs Louis Armstrong's "Kiss of Fire" wordt nog eens opgedist) en vooral uitstekend acteerwerk, niet alleen van Veerle Baetens, die er toch wel uitspringt, maar ook van Manu Payet, Zacharie Chasseriaud en papa Luchini.
Het verhaal ? Gewoon een snapshot uit het leven van een vader en zijn twee, sterk veerschillende zonen en een vrouw die onvermijdelijk uit hun leven zal verdwijnen.

Menselijk zwakheden en gebreken en ook instellingen (de Kerk) gaan vlot onder Pasolini's slopingshamer in een bijzondere, maar genietbare film.

Een paar onsmakelijke scènes, een flinke portie erotiek en over het algemeen een schalkse sfeer.

Een dikke pluim voor de acteurs die allerlei figuren, van gewoon tot extreem, uitstekend typeren.

Al zitten er in het plot wel soms wat onwaarschijnlijkheden en is het slot niet op het niveau van de film, toch een spannende intrige met goede vertolkingen van de hoofdpersonages.

Bovendien is het camerawerk uitstekend en al zijn de overgangen tussen opeenvolgende scènes soms wat bruusk, toch een behoorlijke thriller.

Cineasten hangen doorgaans een negatief beeld over onze toekomstige maatschappij op en ook Elio Petri - ooit eens een Oscar-winnaar - houdt er een cynische kijk op na, of hoe kunt ge het wereldwijd legaliseren van moord anders noemen ?

Gelukkig komt het alhoewel nogal luchtig over en eigenlijk niet "au-sérieux" te nemen, ook al is de inmenging van de commercialiteit, de reclame en het winstoogmerk en profijtmarges in de enscenering van "het spel" toch veelbetekenend.

Avontuurlijk, vaak subtiel in het intrige en eigenlijk zelden dwaas.

Bovendien een extreem puike setting, decors, costumering... en goede, aangepaste acts waarbij vamp Ursula Andress maximaal sexy is "anno '65".

Best originele en aangename ontspanning.

Niet verwonderlijk dat de cast vermeldt "in ordre of appearance" want Woody smijt er deze keer toch wat (gelijkwaardige) personages tegen aan, echte of fictieve.

Het is duidelijk dat de film - en dat is bij Woody Allen doorgaans het geval - het moet hebben van de oneliners, grappige replieken en absurde redeneringen, tengevolge van even absurde toestanden.

Het lukt vaak maar niet over de ganse lijn, zodat hier geen grootse Allen. Ge moet trouwens met Woody behoorlijk vertrouwd zijn om het toch verward gedoe tot het einde toe te blijven appreciëren.

Wat wel steeds bij deze cineast te appreciëren valt, zijn de evergreen songs (Porter, Gershwin...) die keurig ingelast worden. Hier is het Rodgers and Hart toepasselijke "I could write a Book".

Sfeervol, vol pessimisme en aansluitend met het romantisch realisme dat veelal de Franse film uit de jaren 30 kenmerkte.

Mist wat diepgang zeker in het dialoogwerk al valt er Signoret (mooi, zeg) en Blier in hun act niets te verwijten.

Het slot is wel erg en verrassend brutaal.

Geen topper van Allégret, maar het idee om een hoertje uit de Antwerpse dokken in de picture te plaatsen, bood wel een zekere curiositeit en al bij al zo slecht ook weer niet.

Heel wat donkere (letterlijk) passages in deze film die een bewerking is van het gelijknamig theaterstuk.

Erg opwindend is het allemaal niet en op de slotscène na kon de film, die wel degelijk onderstreept hoe pijnlijk de liefde kan zijn, mij toch niet bekoren.

Dat typisch Brits pub-singing vond ik uiteindelijk nog een verademing met Jo Stafford's "You belong to me" er keurig, nostalgisch bovenop.

Film uit de minirok-panty-tijd, ook de tijd waarin cineasten (zeker uit Groot-Brittanië) "uit het leven gegrepen"-films brachten en gedurfder omgingen met onderwerpen zoals sexualiteit ( hier, het drinkgeld in het badhuis, mits wat bijzondere welwillendheid tov de klant, de open/intieme gesprekken, de revuescènes, het slot in het zwembad...).
Evenwel, film kon in het eerste gedeelte niet zo erg bekoren, wat oppervlakking en inhoudloos luchtig, maar wanneer de obsessie van Mike voor Shannon echt wordt uitgespeeld, valt er heel wat moois en expressief te beleven. Camerawerk en karaktertekening zijn subliem in de metroscène met de prachtige, afstandelijke koppen van de omstaanders, de ijdeltuitige Shannon die liefdeloos haar ring boven alles plaatst en ook wanneer Shannon de "Don Juan voor jonge bakvissen" uitscheldt, evenals de dramatische slotscène, beleven we toch impressionante cinema.

Abstractie gemaakt misschien voor het slot waarbij ge de waarschijnlijkheid van het gebeuren kunt betwijfelen, is dit een goed opgebouwde en spannende thriller met alleszins een knappe Tilda Swinton.

Indrukwekkende film (die ik voor de tweede keer zag) en die het verhaal vertelt van een aantal levenslustige, stoere, vrienden die de vreselijke, morele en lichamelijke gevolgen van de Vietnamoorlog moeten dragen, samen met hun relaties.

Een aantal mooie scènes ( voorbeeld de trouwpartij) en een aantal bloedstollende (de oorlogscènes).

Merk het schitterend kontrast tussen het uitbundige "You're just to good to be true" uit het begin van de film en het gelaten "God bless America" op het einde.

Uitstekende vertolkingen.

Film over huwelijksproblematiek ten gevolge van de "gearrangeerde aard" van de relatie - "Soort blind-date-systeem", zegt de man tegen zijn vrienden als ze zich er over verwonderen - en niet zozeer, of bijna niet, door het zich aanpassen aan het nieuwe land door de bruid. .
Heel veel heeft de film dus niet te bieden, maar het verhaal wordt geloofwaardig uitgewerkt en er kan gerekend worden op beide hoofdrolspelers.

Sterke en wetenswaardige film over een aspect van WO II die we niet altijd te zien krijgen, namelijk het verzet van de joden, op de vlucht voor het Duits oorlogsgeweld.

Naar een waar gebeuren, maar toch wat avontuurlijker opgeschroefd, zeker naar het einde toe.

Zeer behoorlijk acteerwerk waarbij Liev Schreiber toch wel erg opvalt.