Opinions

In de schaduw van de roes van de bevrijding van Parijs in WOII is er de onrust, twijfels en leed over de onzekere terugkeer van de naar Duitsland gedeporteerde geliefden.
Film neemt ruim de tijd om dit pijnlijk aspect van de oorlog te ontwikkelen en kan hierbij rekenen op actrice Mélanie Thierry, die met haar eigen wat bittere trek om de mond, haar wat trieste blik geschikt is om de emotievolle rol van de vrouw van een gedeporteerde verzetstrijder te vertolken. Ze deinst er niet voor terug de aandacht van een collaborant aan te houden op de zoektocht naar haar man. Het levert de knapste en spannendste scene van de film op, zich afspelend in een café en waar dreiging op vergelding en dood sterk aanwezig is.
Film voegt er in het slot nog een pijnlijk aspect aan toe: de gevolgen van het verblijf in een concentratiekamp zulllen nog diepere wonden slaan. Het lijden is niet voorbij.

Jean-Pierre Melville zet zich in het filmnoir-genre door met deze "Le Doulos" die aanvankelijk wat verward overkomt (de uitleg komt vast veel later) door dat er onderzoek wordt gedaan naar een moord en personages die voorheen in het stuk nog niet voorkwamen.
Een film over het gangstermilieu, bijwijlen heel klasrijk vertoond, met een prima sfeerweergave en waarin niemand echt te vertrouwen is.
Film krijgt beslist een boost wanneer Belmondo de volle aandacht opeist (al vind ik de sterfscène zeer flauw) maar in zijn totaliteit weet hij mij toch niet al te zeer te bekoren.
In ieder geval, kenden we ondertussen al enkele Franse misdaad-jargonwoorden, met doulos komt er nog éénje bij. Het is hij die een hoed draagt. Vooruit dan maar.

Heel knappe en bijwijlen wat ontroerende TV film.

Cineast weet het over gans de lijn spannend en geloofwaardig te houden en Daniel Russo zet een mooie en overtuigende act neer.

Film deed me aanvankelijk wel denken aan "Stranger than Paradise" waarin ook twee niet zo gemotiveerde mannen ten tonele worden gevoerd en waarbij hier de omgeving en de sfeer zeker niet opvrolijkt : armzalige kamers, een als uitgestorven stad, een getraliede gevangeniscel en later een leegstaande woning, die op dit laatste lijkt, midden een halfdood bos.
Pas wanneer Benigni er bij komt wordt het pas echt een komedie met vele grappige scènes en gezegden ("biljartbal nr 8 is de beste...om iemand te doden...). De pientere Italiaan, met zijn van buitengeleerde zinnen in het pittoresk Italiaans Amerikaans, toont zich veruit de schranderste van de drie, vindt doorgaans de oplossing (hoe ze exact ontsnapten is eigenlijk niet belangrijk) en vindt ook het geluk.
Heel eenvoudig verhaaltje maar schitterend en boeiend uitgewerkt in de typische en herkenbare Jarmusch-stijl.

"Ik ben voor 75% een stuk van mijn rol", zei hij, maar later hechtte hij toch veel belang aan het imago van wat het publiek van hem verlangde, deze ondoorgrondelijke man, hoe dan ook een topacteur die ook nadien, zoals nog al dikwijls in het filmwereldje, niet onverschillig was voor vrouwelijk schoon, drugs en alcohol maar dit toch wat uit zijn professioneel leven kon houden.

Wat korte documentaire met getuigenissen en fragmenten uit beroemde scènes en ook met een onthutsende onthulling uit zijn familiaal leven.

Een schokgolf ging destijds door het cinemaleven en niet alleen om de legendarisch gebleven "uit de zee opdagende Ursula Andress"-scene maar die film had alles en schreeuwde om vervolgen. Actie, avontuur, verrassende wendingen, verbluffende scenes, mooie meiden en een onoverwinnelijke hero, in de persoon van een charismatische - toen al - Sean Connery.

Geen expert in de Bondfilms maar deze zag ik toch al een paar keer. Het is ook een historische.

Deze Pabst kon niet echt overtuigen. De polieke strubbelingen die zich in China afspeelden en meer dan een achtergrond in deze film uitmaken worden onvoldoende toegelicht en eigenlijk zeer kleinschalig, op het randje van het belachelijke, voorgesteld.

De romantiek in de film overtuigt ook al niet en eigenlijk valt het meest te genieten van Luis Jouvet, die weer, naast zijn uitzonderlijke taalvaardigheid, zich ook weer een meester toont in zijn cynische uitstraling.

Opmerkelijke prestaties van Guillaume Gouix en Noémie Merlant in deze mooie broer-zuster-relatie-film over stukgeslagen illusies (de vaandels waren slechts in papier) die aantoont hoe sterk en terzelfdertijd zwak mensen kunnen zijn in hun onderlinge omgang.

Enkele zeer suggestieve scènes, helaas meestal met menselijk verdriet.

Zo'n films worden toch weinig bekeken maar houden toch waarheden over het leven in...

Naar een waar gebeuren en met een heel rauw einde.
Film die boeit omwille van de bedenkingen die ge onderweg maakt omtrent het psychisch lijden van zo'n patient, de inzet van de jonge, vrijwillige hulpverlener en tenslotte over levensbeëindiging en het begrip en hulpvaardigheid die daarbij opduikt.
Sober en met zeer goed acteerwerk.

Aanvankelijk lijkt het wel op een klassieke thriller uit te lopen, maar dan is er een plotse, stevige wending waarbij de kijker toch goed bij de les moet blijven en éénmaal zover, volgt dan een warrige, geforceerde, eigenlijke domme en slecht in beeld gebrachte ontknoping.

In zijn geheel al te matig.

Een sterke cast, maar wat baten goede ingrediënten als het recept niet deugt.

"Voor jong en oud" was Lewis Carroll's boek "Alice in Wonderland" en ook deze "Dream Child" is familiaal en charmant.

Een nieuw licht op de gevoelsrelatie tussen de schrijver en het meisje dat als "model" diende wordt fantasievol (Baftanominatie voor "make up" en "special effects") weergegeven.

Woordspelingen die het onderscheid vooropstellen tussen het Victoriaans Engeland en de dynamischer en businessvolle States zijn geregeld aanwezig en de opsmuk met enkele knappe crooner evergreens is best smaakvol.

Dakota Fanning, het kind-meisje dat ondertussen ook als tiener bevestigde, is de spil van deze familiefilm, die in de titel verwijst naar een waargebeurd verhaal, maar toch erg sentimenteel overkomt. Amerikanen houden er nu éénmaal van kinderen superintellectueel en tegen volwassen bestand voor te stellen.

Film blijft evenwel filmisch goed opgebouwd en kan ook rekenen op de behoorlijke acts van Russell en Kristofferson.

Gevatte tegenstellingen tussen de revolterende studenten anno 1968 enerzijds en de gevestigde orde (ook de scene met de verantwoordelijkheid missende ouders is een voorbeeld) en de traditioneel Amerikaanse student anderzijds, maar eigenlijk had ik gehoopt op veel meer filmfragmenten en discussies onder cinefielen. In de plaats daarvan was er meer plaats voor eerder pervers overkomend materiaal (de broer-zusrelatie...) en hoe mooi Eva Green ook is, een grootse film zie ik in deze "Dreamers" niet.

De ommekeer in het leven van een stugge, niet bepaald liefdevolle man wordt uitstekend verhaald.

Het komische van bepaalde scénes maakt de film lichter en charmanter en het is de vertedering met het jonge Turkse meisje die het beste deel van de film uitmaakt.

Uitstekende act van Elmar Wepper en natuurlijk van de pientere Mercan-Fatim Türkoglu.

Een thriller rond transeksualiteit. Kan best, maar hier niet goed gebracht. Te lange scènes die de spanning niet opdrijven, hier en daar foutjes in het scenario en het einde van de film op het randje van de potsierlijkheid.

'k Vond de muziek veruit het beste.

Mooi in al zijn eenvoud. Een film waar ge werkelijk moet kunnen inkomen.

Trage progressie maar juist daarin zit de kracht van het mee beleven van gedachten en gevoelens van de personages.

Keurige tekening van een kleine landelijke gemeenschap.

Ryan Gosling en Carey Mulligan, twee acteurs die ik persoonlijk bij voorkeur in ietwat zachtere, romantische producties zie, hier in een brutale, erg bloederige film die heel vakkundig - het eerste deel vind ik veruit het best uitgewerkt - is gemaakt, al is het plot eerder eenvoudig.

In zijn geheel toch niet zo overtuigend. Zeker het slot niet.

Knap gemaakte Britse miniserie. Het thema van hoe gevaarlijk het is in een al te aanlokkelijk geldelijk project, waar men toch een zeker onwettelijkheid achter kan vermoeden, te stappen, is niet nieuw maar wordt hier op een rauw realistische en tevens aanvaardbare wijze voorgeschoteld.

Spanning verzekerd en vooral uitstekend uitgewerkt is hoe het hoofdpersonage spartelt om zich tegenover zijn werkmilieu en vooral zijn gezin af te schermen. Goede dosering tussen actie en de sociale schets, waarin Britten toch meesters blijven.

Minpunt in de serie is het gebrek aan informatie rond het verleden van de zoon Tim en valt het slot van de film wat onvoldaan uit, het liet in ieder geval een opening op een vervolg, die er dus niet is gekomen.

Films waarbij de houding van de twee hoofdpersonages tegenover elkaar een sterk evolutie doormaakt , meestal in gunstige zin, zijn niet nieuw en aldus meestal sterk voorspelbaar.

Evenwel, zolang het verhaal goed is opgebouwd, de karaktertekening aanvaardbaar en er ook een zekere charme en/of grappigheid aan te pas komt, hebben we er toch iets aan.

Zo ook met deze "Driving Miss Daisy" , alleen vraag ik mij af waarom de plotse koerswijziging en er politiek en zo wordt bijgesleurd. Meer dan de film gewoon wat opvullen is het niet.

Jessica Tandy zit wel in de schaduw van Morgan Freeman.

Marcel Carne laat in deze zeer geslaagde komedie van de Maatschappij amper een spaander over : een potsierlijke en onbekwame politie, een hautaine, ijdele, hebberige maar ook pietluttige bourgeoisie, een op sensatiebelust, kleinzierig en hypocriet volk en een zich ongenaakbaar en superieur achtende geestelijkheid.

Moet het gezegd dat "Boudu" Michel Simon, "Bizarre, bizarre" Louis Jouvet en Francoise Rosay de pannen van het dak spelen. Ook de jongeren Jean-Pierre Aumont en Jean- Louis Barrault, evenals mooie Nadine Vogel verdienen niets dan lof.

Keurige setting, plezierige dialogen en toestanden en hoe een eenvoudige, wat bij het haar getrokken vaudevilletje, erg in de smaak kan vallen.

Grappige situaties en dito gezegden die nog meer tot hun recht komen uit de mond van een superflegmatieke Bourvil.

Geslaagde Franse komedie die niet nalaat satyrisch te doen over de (verarmende en luie) aristocratie en ook het politie-apparaat graag op de korrel neemt. Fransen houden ervan te spotten met "les poulets".

De schets van de onderlinge relatie van de 3 hoofpersonages en de karaktertekening is knap, waarop men gemakkelijk het vervolg kan inschatten, maar het is het laatste kwart van de film die zorgt voor verrassingen en ongemeend boeiend is.
Niet alleen op feiten maar zeker ook op psychologisch vlak valt er heel wat te beleven, zeker in de persoon van de man die verder moet met twijfels over de correctheid van zijn vrouw en over zijn mogelijke schuld bij het verlies van zijn zoon.
De vertolking van Magnus Krepper is dan ook erg knap, natuurlijk naast de veelzijdigheid van een Trine Dyrholm.
Een sterk relatiedrama.

Goede misdaadfilm in het apart sfeertje, deze van een dropcafé, of waar het louche geld wordt doorgesluisd.

Schoenaerts is uitstekend en natuurlijk verdient regisseur Roskam een dikke pluim, al was het maar voor de spanning en sfeerschepping.

Hoofdacteur Tom Hardy is eveneens heel bijzonder, net als Noomi Rapace en dan spreken we nog niet van de betreurde soprano, James Gandolfini.

Een verhaal uit de drugswereld, eenvoudig en zonder al te veel zucht naar sensatie gebracht.

Vond ik best.

Vinterberg zou Vinterberg niet zijn moest hij de kijker, na het zien van de film, niet met wat vragen achter laten.
Zo is er niet alleen het slotshot. Is het een wanhoopsdaad of een uiting van blijdschap om de euforische, meer dan benevelde toestand, waarin de ganse maatschappij zich lijkt te bevinden of dan weer Martin's vrouw die plots niet afkerig lijkt van haar gulzig wijntje...
Een waarschuwing tegen het drama van de verslaving of dan toch 0,5 ? So what.
Vinterberg toch. Verkneukelt zich nu waarschijnlijk om de vele tegenstrijdige meningen en discussies die de wereld rond gaan.
Knappe verhaalstijl, goed acteerwerk waarbij Mikkelsen weer excelleert.

Mooi inééngestrengelde 3-verhalenfilm over Navajo-familieleden, keurig opgebouwd en geacteerd en met een flinke portie melancholie en tederheid.

Goed even herinnerd te worden aan het bestaan van reservaten in de States.

Knappe, typische country-muziek.

Imponerende film over de rassendiscriminatie in Zuid-Afrika net voor de vrijlating van Nelson Mandela.

Spijtig genoeg krijgt de film naar het einde het allure van een actie-thriller en geraakt hetgeen vooraf duidelijk werd uiteengezet en driest aangeklaagd zo een beetje op de achtergrond.

Verwonderlijk blijft voor mij de eerder lage IMDB-score. Het is geen alleenstaand geval. Kan het dat sommigen dergelijke film niet zo best verteren, of sluiten ze zich aan bij wat Mevrouw du Toit tegen haar echtgenoor zegt : " Ge zijt nu eenmaal een blanke, dus blijf er bij. Geef de "kaffers" dezelfde voorrechten als wij en ze doen juist hetzelfde als wij nu met hen, nog veel slechter zelfs..."

Marlon Brando is weer outstanding en al is Sutherland geen Michael Caine, hij zet toch een goede prestatie neer als de in het geluk badende bourgeois, onwetend over wat er in "zijn" land gebeurt en die overgaat naar een verbeten strijd om rechtvaardigheid.

Komedie met een bittertje van rassistische vooroordelen die wel grappg wordt uigewerkt om achteraf, wat kon worden verwacht, de plooien plat te strijken.

Plezierige momenten en pittige dialogen in een TV-film die éénmaal het thema voldoende belicht gaat verwateren in clichés en feelgood-toestanden.

En nog een komische randbemerking : Als ge nu toch een naam hebt van een druivensoort (Carignan) zoals Juliette en uw werkgever een wijndomein in de Bourgogne heeft, dan ware een naam als Chardonnay of Pinot of zoiets toch toepasselijker, niet...

Heb al veel betere komedies met Benoît Poelvoorde gezien. We zijn 10 jaar later en de man heeft ondertussen al heel wat andere registers opengetrokken en is terecht behoorlijk populair in Frankrijk en uiteraard in Wallonië (Raar of niet raar, in Vlaanderen is dat heel wat minder).

Maar goed, de film. Eigenlijk berust die teveel op wat het hoofdpersonage er van bakt, maar het opgediste verhaal gaat van mager tot zeer mager en zelfs Poelvoorde kan er geen werkelijk, onderhoudende en grappige komedie van maken. Veel heb ik dus niet gelachen en daar had ik op gerekend.

En de rest van de acteurs ? Anne Consigny is een lieve verschijning die haar rol best aankan, Anne Le Ny met haar expressieve fysionomie blijft nooit onopgemerkt, maar ik vraag me af welke flauwe rol Rufus moest vertolken ?

Un petit trois.

De prachtige scène van de inbraak verheft deze film een stuk boven het gemiddelde van dergelijke série-noir producten en heeft zijn gelijke niet.