Opinions

Pleidooi voor tolerantie onder de mensen, ook indien geloofsverschillen hun scheiden.

Het feit dat de plooien worden platgestreken getuigt dat verdraagzaamheid mogelijk is en maakt de film aanbevelingswaardig.

Philippe Faucon maakte geen hoogdravende film met steracteurs maar een eenvoudig verhaal, ook humoristisch opgevat, maar toch met de nodige zin voor realiteit.

"Godsdienst is in de eerste plaats iets persoonlijks" is wel een zin die bijblijft en "Ik spreek Arabisch met mijn ouders en Frans met mijn broer en zuster" schetst perfect de evoluerende toestand in een multiculturele samenleving.

Film over zucht naar vrijheid en vriendschap.

Toch wel een bijzonder verhaal over deze enerzijds vrijwillige, maar hoogst ongewone keuze, van de ene man en de gedwongen vlucht van de andere.

Mooie natuurbeelden ondersteunen het gebeuren en zo zijn de ritten over het diepvervroren Siberisch meer toch wel merkwaardig.

De originele muziek van de film werd beloond met een César en regisseur Safy Nebbou stelt net als in "L"Empreinte de l'Ange" en "Celle que vous croyez" zeker niet teleur met deze film die u toch met een gevoel achterlaat.

Een stel goede Franse acteurs in deze biopic.

Film vertoont een bijzondere, levendige kunstvorm, toch eenvoudig en sober voorgesteld, en ook zonder overvloed van details in het verhaal.

Muziek, decor en costumering zijn heel verdienstelijk.

Terloops herinnerde ik mij ooit een film over Isadora Duncan te hebben gezien met Vanessa Redgrave in de hoofdrol.

Misschien was ik een vriend van wie nu mijn vijand is...

Een pijnlijk uitvloeisel van een oorlog.

Mooie film die aan intensiteit en gevoeligheid wint naarmate hij vordert.

Vallen de scènes aanvankelijk zeer lang en traag uit en is er zeer veel stilte, uiteindelijk is het zo dat deze kenmerken de intimiteit van het verhaal passend omsluiten.

Knap, vond ik het.

Zowel in hun uitbundigheid in de aanvang als hun paniek, onzekerheden en hulploosheid achteraf zijn de acteurs in deze Iraanse film werkelijk verbluffend.

Zolang het lot van Elly nog in vraag was, dacht ik : dit is toch een komedie - zelfs zonder lach - waarin de onbekwaamheden van de personages onderhuids een zekere potsierlijkheid inhouden.

Uiteindelijk, toen de vraag zich niet meer stelde, moest ik dan toch deze mening herzien, al is de ultieme slotscène toch duidelijk over de onmacht van deze groep vrienden.

Of dit al dan niet een gewilde betekenis heeft moet ieder voor zich zelf uitmaken.

Knappe film.

Wat een nare, droefgeestige en ontroerende film.
De zeer trage progressie met de vele close-ups verhoogt het dramatische van het gebeuren.
Doorheen het verhaal legt de cineast ook de nadruk op het feit dat niemand ( op een uitzondering na) de ellende ziet laat staan er zich wil om bekommeren. Huisbaas ziet niet om, water en electriciteit worden afgesloten en geen enkele instantie vraagt zich af wat er aan de hand is, mensen in de straat lopen gewoon door en zien de eenzaamheid en haveloze toestand van de kinderen niet.... Terecht gelauwerde film met jeugdig en prachtig acteerwerk.

Voor één keer in een film noir is de hoofdrolspeler niet de stoere, onverschrokken held, maar wordt hij eerder voorgesteld als onzeker en bang.

Gelukkig is daar zijn energieke secretaresse die van geen aflaten wil weten en als ge bedenkt dat die rol vertolkt wordt door Lucille Ball (onvergetelijk als "Lucy" in de vele TV-afleveringen van destijds) dan weet ge meteen dat er een pluspunt aan de film wordt toegevoegd.

Een doorsnee film noir, vond ik, met degelijke opbouw, voldoende suspense en zeker goed acteerwerk (de "aristocratische" Clifton Webb is goed als altijd en ook William Bendix ziet goed in zijn rol.)

Het waar gebeurde verhaal van Genesis Potini die zijn kennis van het schaakspel aanwendde om een aantal jongeren in het spel in te wijden en ze alzo van de criminele straat weg te houden.
Kwam mij een beetje déjà vu over, niet bepaald met het schaakspel als onderwerp, maar wel het thema van het succesvol afsluiten van een lovenswaardig project.
Niettemin bekijkbare film en toch ook met een heel sterke vertolking van Cliff Curtis

Nogal onwaarschijnlijk dit verhaal maar als ge daarover heen stapt, is er stof genoeg om het suspensvol uit te werken, wat dan ook is gebeurd. Dat er dan ook wat romance bij te pas komt, maar dan in functie van de oplossing van het mysterie, is klassiek maar niet storend.

'k Zou zeggen een goede middenmoot thrillertje met de knappe Olivia de Havilland in de rol van de...tweeling.

Thomas Mitchell, als Lt Stevenson, is in de beginne, wanneer de verbazing toeslaat, zelfs grappig.

Zeer geforceerd verhaal waarin men het zich op het einde nog gemakkelijk maakt door zich definitief te ontdoen van... en met een happy end (?) er bovenop vind ik deze film toch wel een flop. Sorry voor M en Mevr Bogart.

Wat ik wel kundig vond aan de film is het inlassen van een romantische evergreen als "Too Marvelous for Words", telkens de onvermijdelijk liefde om het hoekje kwam gluren. Maar ja, daar zijn amerikanen meesters in.

Verdriet en vreugde liggen hier dicht bij elkaar in deze Bette Davis-film die aan sentimentaliteit geen gebrek heeft en een thema aansnijdt die wel blijvend actueel zal zijn.

De film is ook keurig gemaakt.

Twee details in de marge : Humphrey Bogart in een bijrol. Niet zoveel gezien en Ronald Reagan, een toekomstige president van de US, die toen reeds met "Here we go again" één van zijn gekende stopzinnen niet kon nalaten .

In één van zijn eerste films ("Safe") behandelde hij reeds een geval van milieuverontreiniging. Nu in deze "Dark Waters" is Todd Haynes op zijn best wanneer hij de onthutsende waarheid rond chemiebedrijf DePont uit de doeken doet.

In een sobere stijl sleept hij de kijker mee in een verhaal waar éénieder walg voor over heeft en ge vraagt u af hoever kan het winstbejag gaan. En dan nog onder het mom van het leven voor éénieder beter te maken. Erg is ook dat ook milieudiensten de ogen sluiten en één corrupte caste vormen met de bedrijven. Tekenend ook hoe slachtoffers het niet door hebben en er een aanval op hun werkzekerheid in zien.

Mark Ruffalo speelt indrukmakend als de doorzetter die het risico neemt een ongenaakbaar bolwerk aan te vallen.

Toch onder de indruk van deze interessante film over wellicht de belangrijkste uren in het leven van Churchill...en de ganse wereld.

Spetterende speeches, bewondering voor de "writing" en bovenal voor Gary Oldman, die terecht met topprijzen ging lopen.

In het begin wat karikaturaal rond de figuur van deze staatsman met de hardnekkige visie op de feiten, maar grotendeels sterke cinema, waarbij het aspect "emotie" gevat wordt ingelast, zoals in de, al bij al zeer geslaagde scène in de metro.

Na "Dunkirk" deze "Darkest Hour" over zowat dezelfde periode in WO II en meteen 2 kwaliteitsfilms

Was niet zo op de hoogte van die geschiedenis van de Dasslerbroers en de bijhorende wereldmerken.

Dit is echter niet de enige reden waarom ik geboeid ben blijven kijken naar deze miniserie : goede opbouw en stevige vertolkingen door toch wel enkele namen uit de Duitse filmwereld.

Ook de houding van deze zakenwereld tov van sportvedettes en vice versa was een interessant gegeven en de weergave van de sportevenementen uit het verleden zat wel gepast in het verhaal vervat.

Een goed puntje ook voor de make-up.

Grappig in de dialoog tussen de 2 hoofdrolspelers maar flauw in de afhandeling van wat aanvankelijk een amusante situatie leek en waarmee iets meer te doen was. Eigenlijk valt Mark Wahlberg in zijn bijrol nog het meest op

"The Daughter" is een duistere, zeker ongezellige film.

De directe montage met wat flukse overgangen en zeker de tussenshots met de sombere natuurbeelden verhogen de onbehaaglijkheid.

Film die je ook op wat punten een beetje in het ongewisse laat en dat geldt niet alleen voor het slot maar eigenlijk ook over de motieven van Christian's actie tov van zijn vriend. In dat opzicht is Paul Schneider goed gecast. Hij laat de indruk van een ondoorgrondelijk personage na.

Het laatste deel van de film is het sterkst maar in zijn geheel is het werk eerder matig.

Twee jonge mensen, opgesloten in hun ziekte en daardoor revolterend naar hun buitenwereld toe, ervaren met elkaar een genegenheid die tot nu toe in hun leven ontbrak.

Het slot van de film bevat tot wat deze genegenheid, wederzijds begrip en liefde in staat kan zijn.

In 1962 gelauwerde film met de twee hoofdrolspelers vaak geciteerd als meest belovende. Voor Keir Dullea is de carrière behoorlijk geslaagd, die van Janet Margolin werd helaas door een vroeg overlijden hard afgebroken. In deze "David and Lisa" is ze wel de actrice die met haar ontwapenende act, het meest opviel.

Knappe Disneyfilm, razend populair bij verschijning; de Davy-Crockett-muts kwam zelfs even in de mode.

Vlot, eerlijk, stukje historische achtergrond, een aanvaardbare held, mooie kleuren, een lekkere song, grappige kwinkslagen, goed vertolkt, kortom een film waar ge niet kwaad op kunt zijn.

Hier en daar gedateerd maar toch nog altijd verrassend genietbaar.

Met de vader-zoon zoektocht en enkele andere relatiesituaties kiest de film voor het sentimenteel-avontuurlijk accent.

Verdienste ligt nochtans uitsluitend bij het visuele waarbij wij ons een opeenstapeling van extreme natuurrampen moeten voorstellen.

Het blijft boeiend met de fantasie van de makers te bewonderen. De personages zijn wat er van kan verwacht worden : Amerikanen die zich patriotistisch, nobel en onverzettelijk opstellen en in die zin wordt dan ook stevig geacteerd.

Erg grappig hoe Keaton allerlei baantjes aanneemt die ver onderliggen bij wat hij zijn liefje schrijft.

Van één zaak moet hij zich achteraf niets van aantrekken: het pistool wordt hem gratis en gewillig geleverd.

Goede Keaton-komedie waarbij bij het zien van het zoveelste leger politiemannen in de achtervolging, ik even dacht dat kandidaat-figuranten kansen genoeg werden geboden om in de vele komedies die rol wel nog eens te spelen...

Gesteund op een boek van Frederic Forsythe, brengt Fred Zinneman een goed verhaalde (puik montagewerk), boeiende en spannende film, met als enig minpunt dat het slot m.i. niet op het niveau zit van wat voorafging.

Daarnaast, zeker goede poging om de Franse sfeer weer te geven en uitstekend acteerwerk, waarbij mij vooral (de nog heden ten dage actieve) Michael Lonsdale, thuis in zowel de Engelse als de Franse filmwereld, opviel.

Rustig opgebouwd romantisch drama met een sterke en geslaagde filmische blik op natuur en vooral op het werk tijdens de oogstperiode.

Niettegenstaande het rustig tempo, is een nakende dramatische afwikkeling duidelijk voelbaar, maar al bij al, ondanks cinematografische pluspunten en bedenkingen over het leven, een gebrek aan pit.

Geen betere acteur dan Jean-Pierre Darroussin om dergelijke rol in te vullen.

Het verhaal van een bankverantwoordelijke, bovenal bezeten van zijn werk, de ontgoochelingen van de harde, verantwoordelijkheden afwentelende en schuldigen-zoekende zakelijke wereld ervarend.

Een psychologisch drama, zich afspelend in de gevolgstroom van de bankencirisis, op een eerder complexe wijze gebracht (flashback-verhaal) en de harde realiteit van tewerkstelling, motivatie en verdienste rakend.

Werkelijk choquerende film. Het dagelijks bestaan van een verwaarloosde jongere die aansluit bij zijn klasgenoot, levend in werkelijk krapuleuze en misdadige familiale omstandigheden.

De film last visuele beelden in waaruit moet blijken dat het hoofdpersonage verlangt en hoopt op een liefdevoller bestaan.

De essentie van deze drama-komedie is de moeder-dochter relatie waarin ondersteuning, waardering, tederheid en liefde niet aanwezig waren.

Daaruit voortvloeiend staat ook het winnen van zelfvertrouwen bij de ouder wordende dochter centraal.

Het klinkt allemaal ernstig en dat is het ook, temeer dat het medisch dossier van Lucie weinig goeds voorspelt, maar ondertussen is er toch wel wat gebeurd, niet zozeer de flauwe romance, maar anderzijds toch behoorlijk absurd eigenlijk, of wat dacht je van "Wel, wel, doet ge nu aan striptease ?" "Ja zeker, maar dan therapeutische striptease..."

Om een cliché te gebruiken : het had allemaal beter gekund. De film wil meerdere kanten op, maar is dan ook behoorlijk oppervlakkig. De humor is matig en emotie in de ernst is er te weinig.

3,25

Heel knap gemaakte film, cru en brutaal, wat wellicht verklaart waarom hij net iets minder emotioneel aangrijpt.

Maar hoeft dat, want het is voortdurende genieten van de verbluffende act die Matthias Schoenaerts neerzet en ook Marion Cotillard is schitterend als ze de evolutie van haar gevoelens tov de ongelukkige toestand waarin ze zich bevindt en tov die vreemde man die Alain is heel expressief weergeeft.

Oprecht en zonder zonder tierlantijntjes

Af en toe flauw, maar in zijn geheel wel grappig, deze Franse romantische komedie berustend op een misverstand; vaak een excellent gegeven om er een komedie rond te verzinnen.

Mist wat dynamiek en echt gelachen moet er ook niet, maar gelukkig zijn Tautoutje en Nathalie Baye klasrijk genoeg.

Het mooie van deze film is dat de lyrics van vele songs betekenis hebben in dit biografisch verhaal van één van de allergrootste componisten in het lichtere genre. Voor de Cole Porter-kenners zijn de vele evergreens die in de film te horen zijn dan ook een absolute upgrade van de film.

Zowat alle topartisten uit de popwerled hebben liedjes van Cole Porter op plaat gezet en ze naar de hitlijsten gezongen. Zelfs niet-zangers deden het, zoals James Stewart die in "Easy to love" de titelsong brengt. Achteraf verklaarde Stewart : "The song was so beautiful they even let me do it.."

Kevin Kline en Ashley Judd zetten heel verdienstelijk de twee hoofdpersonages neer.

Verdienste van de film zit in de spanning die er tot het einde wordt ingehouden. Wat een avontuur, zeg.

Natuurlijk zijn er de kleine absurditeiten in de uitwerking van het plot, maar zand daar over want de puike act van Nicole Kidman mag gezien zijn. Sam Neill daarentegen is in zijn mimiek niet expressief genoeg om de emoties gepast weer te geven en Billy Zane haalt al te geforceerde grimassen boven.

Aan thriller-elementen niets tekort in deze film met horror-allure.

Arthur Penn heeft zijn film goed en evenwichtig opgebouwd, weet de spanning stelselmatig op te drijven en kan bovendien rekenen op een uitstekende Mary Steenburgen.

Roddy MacDowall daarentegen vind ik wat belachelijk in zijn overacting.

Is het plot op zichzelf natuurlijk met een korrel zout te nemen, camerawerk en setting zijn best OK.