Opinions

Uit de oude doos maar van de bovenste plank.

Onlangs knap remastered, valt wat lang uit, maar blijft wel boeien omwille van de knappe sfeerschepping en de al bij de heel expressieve acts van de spelers.

Film vermeldt in de beginne "dat dergelijke toestanden niet meer bestaan, tenzij in verre landen..." maar zal in 1925 wel door alle feministische organisaties flink zijn toegejuicht.

Interessant om via deze, helaas wat korte, documentaire, meer te vernemen over deze veelzijdige schrijver-regisseur van talloze film van uiteenlopende genres en thema's.

Aan de hand van meerdere getuigenissen, van vroegere en recentere datum, en filmfragmenten blijkt dat Wilder niet alleen een onversaagbare man was die, enerzijds zich dierf verzetten tegen de studiobonzen uit het Hollywood tijdperk en van zijn medewerkers en spelers een strenge discipline verwachtte, maar ook wanneer de film een nieuw gezicht kreeg, met een nieuwe generatie acteurs en vernieuwddenkende regisseurs, hij trouw bleef aan zijn principes over wat film voor hem betekende.

"Never be boring", zei de man en als ik het gemiddelde bekijk van de 20 films die ik van Wilder zag, dan zie ik een 3,68 staan. Verveeld heeft hij mij dus heel zelden gedaan...

Wat doe je als volwassene wanneer de kinderen erg vroeg rijp zijn en niet op hun (soms vuil) mondje gevallen zijn en wat doe je als volwassene als sleur in het partnership de bovenhand haalt ?

Eenvoudig maar charmant filmpje met vernieuwing en goed humeur als inzet, wat niet altijd eenvoudig lijkt.

De coming-on-age-vriendschap van de meisjes en de al bij al goede bedoelingen van de ouderen is zodanig spontaan verhaald dat ge er toch een goed gevoel aan overhoudt.

Puike vertolkingen.

Ik vind dat het acteren van Keira Knightley en Ralph Fiennes ( en ook Charlotte Rampling) de film op een niveau brengen in de buurt van "Pride and Prejudice" en "Sense and Sensibility". In ieder geval subliem acteerwerk, naast de costumering en af en toe de landschappen.

Toppunt van vindingrijk-grappige absurditeit.

Midden een pak allusies op bestaande toestanden is Groucho present met zijn vele "wijsheden" maar zijn het wel Harpo en Chico die met hun visuele gags met de meeste fun gaan lopen.

Zekerlijk een goede, als gebruikelijk hilarische, Marx Brothers-film.

Bleef tijdens de film met te veel vragen zitten en uiteindelijk ging die ziekelijke hoest me irriteren.

Ik kon uitmaken dat het om vriendschap ging tussen twee totaal verschillende karakters, maar waarom het gebeuren zo vaag en onduidelijk voorgesteld ?

Een liefdesdrama dat zich citueert in Rome op het einde van W0 II met als achtergrond de collaboratie en de vergeldingen hieraangaande.

Camerini was er van overtuigd dat zowel de bourgeoisie als de werkende klasse zich aan beide fenomenen schuldig hadden gemaakt en wou dit mijn zijn film onderlijnen. Hij zelf zou ooit beweren dat bij de première er van een aantal personen de zaal verlieten omdat ze zich betrokken of geviseerd voelden.

Hoe dan ook "Due Lettere Anonime" is een behoorlijke film, in wit-zwart, sober gefilmd en eenvoudig verhaald in de stijl die de somberheid van de oorlogsjaren opdrong en al bij al toch niet choquerend. Acteurs doen mogelijks wat theatraal al zet Clara Calamai een overtuigende act neer.

Romance en passie zijn de hoofdingrediënten in deze western met "Carmen" Jennifer Jones in een rol die voor haar tijd flirt met het goede fatsoen en ook Gregory Peck in een voor hem ongewoon gedoe.

Al bij een goede film die op enkele onhebbelijkheden na, zoals het melodramatisch einde, toch wel inhoudelijk en ook visueel genietbaar is.

Een naar en onwaarschijlijk verhaal in thrillervorm gegoten.

De Engelse titel luidt "Mothers' Instinct". Stel me voor dat het moederlijk instinct toch heel wat anders betekent.

Film drijft op een goede regie en op de knappe vertolkingen van Veerle Baetens en Anne Coesens die hopelijk de volgende keer in een geloofwaardiger plot hun talent mogen bevestigen.

De kleine Jules Lefebvres heeft een expressief gelaat en oogt ouder dan zijn rol.

"The Duke" of hoe een pientere burger zich in de rechtszaal uit de nesten werkt door alleen maar waarheden te verkondigen en tezelfdertijd de harten van, jawel, éénieder verovert.
Komedie, naar een waar gebeuren, die toch ook de gevoelige snaar weet te raken.
Brits natuurlijk, in humor, tijdsbeeld, decors...
Prachtig ondersteund door twee klassebakken: Jim Broadbent voorop, maar ook Helen Mirren.
Zeer genietbaar.

Film over het uithuwelijken van jonge meisjes, zoals het, op onze aardbol, helaas, nog soms gebruikelijk is.

In het begin brengt de film afwisselend de twee verhaallijnen, wat eigenlijk het vooraf lezen van de synopsis toch wel nuttig maakt.

Nadien volgt er een emotionele strijd van een moeder om haar dochter een lot als het hare te besparen en waarbij liefde en vriendschap stevig door het verhaal geweven zitten, wars van om het even welke vorm van sensatie.

Keurig opbouw, goed acteerwerk en van de mooie natuurbeelden valt zeker te genieten.

Merkwaardig toch hoe het woord "dukhtar" op ons woord "dochter" gelijkt. Wat voer voor etymologen.

"Zijt ge kwaad op mij" vraagt het meisje. "Ik kan niet kwaad zijn op jou, omdat ik je moeder ben, maar ik ben wel bedroefd omdat ge niet kunt zwemmen".

Het is een passage met hart in deze documentaire die ons aantoont hoe in een Columbiaanse kustdorp vrouwen zich dagelijks inzetten bij het oogsten van schaaldieren tussen de wortels van bomen die bij vloed onder water komen te staan. De verplaatsing met bootjes vereist wel om, bij ongunstige weersomstandigheden, het zwemmen te beheersen, vandaar de zorg van de moeder.

Heel mooie beelden van die activiteiten, de natuur en ook de levensomstandigheden van deze mensen. Dulce en haar moeder wonen in een zeer eenvoidig houten huis op palen...

Filmtechnisch van onze tijd niet meer en sommigen zullen wellicht een lach niet hebben kunnen bedwingen bij het zien van de massascènes in het water en op het strand, maar...het is raar maar, het puur ontbreken van de hedendaagse, overdonderende speciale effecten die onze mond doen open vallen van verbazing en bewondering en ook het niet in beeld brengen van een massa bloed en afschuwelijk verminkte lichamen, dat precies gaf me eigenlijk een gevoel van authenticiteit van het gebeuren. Als het ware uit zijn tijd getrokken. Het wit-zwart deed daar nog een stootje bovenop en eigenlijk viel deze film best mee.

Anderzijds werd in het verhaal de reddingsoperatie en de voorbereiding er toe behoorlijk toegelicht, ook het chaotische en onwezenlijke van de oorlog. Dat er wat accent komt te liggen op hero-aspect kon ook al niet storen.

Film overladen met prijzen en nominaties, waaronder vooral deze voor cinematografie en geluid en dat is zeer terecht.

Nolan veegt met zijn "Dunkirk" alle voorgaande films over dit historisch gebeuren van tafel, door het drama en de chaos te schetsen, aan de hand van een drietal verhaallijnen, krachtig en toch ook spannend ineengeweven.

Het is uiteindelijk toch wel een lofbetuiging aan de Britten voor hun inzet om hun hulpeloos in het nauw gedrongen en totaal verrast leger (wie was in 1940 niet verrast van de Duitse militaire overmacht en er tegen opgewassen ?) naar het thuisfront te brengen. De scène met de zee vol met burgerbootjes is zelfs niet zonder emotie.

Uiterst sterke film van Christian Mengui, reeds enkele keren gelauwerd in Cannes, die zijn film baseerde op een geval van exorcisme die zich afspeelde in een Roemeens klooster in 2005.

De inhoud van de film, die in essentie handelt over twee vriendinnen die een uiterst ongelukkige jeugd beleefden en hiervan de sporen blijven dragen, is onthutsend omdat een dergelijk geval van kerkelijke interventie in onze tijd voor onmogelijk wordt geacht.

Mengui, zo beweert hijzelf, heeft gedurende zes jaar de tijd genomen om dit gebeuren in detail te ontleden, teneinde er een zo eerlijk mogelijke film van te maken. Merkwaardig is dat hijzelf geen zuiver standpunt inneemt en dit aan de kijker overlaat. Niettemin krijgen ook de Roemeense ziekenhuizen en de overheid een stevige veeg uit de pan.

Speciaal aan de film - en m.i. best geslaagd - zijn de vele scènes, soms actievol, soms ingetogen, maar doorgaans vanuit één hoek opgenomen. Prachtig zijn de beelden van de twee vriendinnen in hun intieme triestheid en van fysieke interventies van de kloosterlingen.

Acteurs zijn uitmuntend, ook deze met een eerder kleinere rol.

"Wij leven als varkens en zijn als varkens voor elkaar"
Onthutsend voorbeeld van corruptie en wanbeleid van een overheid die alleen aan zich zelve denkt en, wanneer ze in het nauw wordt gedreven, voor werkelijk niets terugdeinst, ook niet tussen de leden onderling, om toch maar het eigen hachje te redden.
Uiteraard wordt hier ook het klasse-onderscheid sterk in de verf gezet : enerzijds de fuivende gezagsdragers, anderzijds een volkje dat, ver onder de ons bekende armoedegrens leeft.
Duistere beelden in deze film die trouwens ook goed vertolkt wordt. Indruk maakt zeker Natalya Surkova als de door haar aanhang bewierookte burgemeester, al is ze, bij nood, daarvoor niet altijd dankbaar...

Fantasierijk verhaal dat precies door het ongeloofwaardige boeit, nieuwsgierig als men is hoe de cineast uit die puzzle geraakt. En eigenlijk lukt dat best, maar voortdurende aandacht is wel vereist.

Een pluspunt zeker voor script en montage en op het acteerwerk is niets aan te merken.

Te klasseren onder "SF-tijdreizen" met een asterisk "Bijzonder".

"Dvojina" is een film over twee jonge vrouwen die elkaar ontmoeten en zich even laten meedrijven in hun gesprekken, hun betrachtingen, hun gevoelens.
Sterkte van de film (anders werd het wellicht een uitzichtloze, saaie bedoening) is zonder twijfel de treffende, charmante manier waarop beide hoofdactrices zich in hun rol uitleven en opgaan in hun ongedwongen, speelse maar levensechte dialogen (in meerdere talen dan nog). Dat de film een clichépunt gebruikt om één en ander te verduidelijken (één van de twee is stervende) kan men bezwaarlijk een minpunt noemen omdat het zo bescheiden natuurlijk wordt aangehaald.

Zwaarmoedig en rauw realistisch deze film waarvan het toch niet zo verwonderlijk is dat dit merkwaardig oorlogsdrama met een Certain Regard Prijs in Cannes ging lopen.

Het waarom van de beslist nare toestanden in de film worden aanvankelijk niet zo maar vrijgegeven zodat er voor de kijker wat giswerk volgt en eigenlijk blijft dat wel een beetje zo. In zijn geheel niet zo prettig om volgen maar weer eens wordt het intrieste tot het onmenselijke van een oorlog overduidelijk onderlijnd.