Opinions

" You can not lynch me, I'm white".

De film is één grote schets van de minachting van het zwarte ras - met als hoogtepunt in de film de houding van de vrouw - in de States in de jaren 50.

Nochtans is het zowel blank als zwart die hoopt op een beter bestaan.

Meerdere zeer goed gebrachte scènes die het thema van de film sterk onderlijnen.

"The Defiant Ones" is een goede film van Stanley Kramer, in zwart-wit, hoe kon het anders.

Tony Curtis, nochtans een grote uit die tijd, won nooit een Oscar maar werd met deze film toch voor ééntje genomineerd.

Alleen gedreven en onderlegde toneelliefhebbers zullen van deze film kunnen genieten.

De film steunt op absurde situaties en even onappetijtelijke personages, druipend van pessimisme en cynisme, maar gelukkig vertolkt door een stel uitstekende acteurs waaronder Kate Reid zelfs een Golden Globenominatie aan over hield.

Op één locatie verfilmd en uitsluitend steunend op de stekelige gesprekken (of zijn het discussies), een niet bepaald sappige belevenis.

Audrey heeft een lief snoetje en de film heeft zijn sympathieke, komische en dramatische momenten maar voor een echt geslaagde, vlotte tragi-komedie schiet hij toch wat te kort.

Het verwerken van verdriet van het hoofdpersonage en het er zich van herstellen is niet altijd op een even konsekwente manier uitgewerkt.

Doorheen het absurde van het verhaal zullen vooral de onweerstaanbaar grappige scenes bijblijven (Pinon en Viard die de vering van het bed controleren, de scene met de gelijktijdig gekandanseerde "werkzaamheden" van de bewoners...
Natuurlijk is in deze zwarte komedie de opzet heel origineel en zijn camerawerk, decor... heel bijzonder.
Geslaagd acteerwerk.

Gastronomie in de aanloop naar de Franse revolutie.

Het klasse-onderscheid voedt het ganse verhaal.

Frégory Gadebois en Isabelle Carré geven sprankels weg van hun "délicieux" talent in deze film waar er toch (eigenlijk vooral) plaats is voor schalkse humor en romantiek.

Vaak mooie natuurbeelden en ...weg die pruiken.

Avontuurlijke film die ik alleen waardeer door de prachtige beelden van onze 4 avonturiers op de woelige rivier. De rest lijkt mij eerder oppervlakkig, zelfs ongeloofwaardig en op spanning en actie gericht. In zijn geheel kan men absoluut geen rechte lijn krijgen in de karakters van de hoofdrolspelers. De muziek had ik al eens in een andere film gehoord en gezien.

Denis Dercourt heeft iets met pianisten, want naast, "La tourneuse de Pages" heeft hij ook met deze "Demain, dès l'Aube" een knappe film gemaakt waarin een pianolesgever een belangrijke rol speelt en net zoals in "La Tourneuse..." voorziet hij in een spannend en verrassend slot.

Een ongekend en ongewoon thema (role-playing, heet het, meen ik) en een intrige daarrond wordt uitstekend toegelicht en verhaald met meerdere uitstekende acteurs. De dunne lijn tussen realiteit en fictie of fantasie, die hier extreem wordt aangeraakt, bestaat zekerlijk. Hoeveel mensen vermengen de gebeurtenissen in hun dagelijkse soap niet met hun eigen zijn en zouden eerder dan een handtekening, aan hun idolen vragen zich zus of zo in het verhaal te gedragen omdat dat beter past met hun eigen gevoelsleven ?

Maar goed, heb best genoten van deze film, eenvoudig en netjes geordend opgebouwd.

Een komische én een emotionele rol als deze is op het lijf geschreven van een Omar Sy, in zijn beste doen.

Een verhaal van ouderschap, hoederecht, betwisting...wordt hier eerder met een licht penseel afgebeeld, zodat er uiteindelijk geen wrange smaak achterblijft, al moet toegegeven dat de toestand van het kind een dergelijk slot wel wat in de hand werkte. Een gemakkelijke uitweg ? Ach, het was aangekondigd en uiteindelijk is de mooi verfilmde, immense vriendschap en liefde van een man die het vaderschap werd opgedrongen het genietbare van Hugo Gélin's film. Die andere film die ik van deze regisseur zag, "Comme des Frères" ging ook al over intense vriendschap.

De sfeer zit er onmiddellijk in. Twee jonge levens op de vlucht voor de oorlog. Hun doodsangst, hun uitputting, het onvriendelijk donker bos en wanneer er even tijd is voor verpozing maar ook pijn en besef over welke ellendige toestand ze zijn in verzeild, zijn er de beelden uit betere tijden die omwille van jeugdige interesses op het netvlies zijn blijven hangen...

Het diep, hartverscheurend contrast tussen hun angsten, onzekerheden en ongeluk met het banaal confort van een troep onbarmhartige veteranen van ik weet niet welk origine, vormt een hoogtepunt in de film die het best illustreert hoe ver uiteen mensen kunnen vallen door dat ellendig beest dat oorlog heet.

Sterke film.

Etalage-poppen-film die destijds toch wel zorgde voor enige verbazing. Een musical van Franse bodem ! Helaas is het allemaal wat stijf, kunstmatig en wordt er niet zo best gezongen door de doublures en heeft de film nu zekerlijk niet de tand des tijds doorstaan. Moest lachen met de jonge, zingende (?) Michel Piccoli en dansfenomeen Gene Kelly, voor alle zekerheid ingelast, zal wel die matrozen ("On the Town", "Anchors Aweigh") er bij gewild hebben.

Ongewone film over verdrietverwerking.

Ik begrijp wel dat men de film kan interpreteren als het in beeld brengen van gedachten en gevoelens, maar niet iedereen ziet vernieling als een uitlaatpoort van verdriet. Daarom blijf ik het persoonlijk wel wat misplaatst vinden om van een driest overlijden een semi-komedie te maken.

Ook het slot van de film waarin plots nieuwe elementen in het verhaal opduiken is niet zo best.

Gyllenhaal trekt natuurlijk de aandacht.

Niet de eenvoudigste rechtspraakfilm. Zeker de aanloop, met het samenstellen van het team en het voorbereiden van de zaak is niet het vlotste gedeelte, maar gelukkig is de zitting zelf heel wat levendiger en met het uitspelen van enkele juridische vondsten, gaat de film echt boeien.

Er kan ook gerekend worden op uitstekend acteerwerk - vooral Timothy Spall liet een sterke indruk - en, wanneer er meer en meer emotie binnensluipt, krijgt de film een nog menselijker gelaat.

Interessant, niet zo toegankelijk als film en mij voorheen maar heel, heel vaag bekend.

Een origineel idee met een innemende tekst en mooie sfeerbeelden.

En het is nog waar ook. Blauw is inderdaad de kleur de ons veelal hoopvol en blijer maakt: een blauwe lucht, een blauwe zee, blauwe ogen ...onze mooie blauwe planeet.

Goed bedoeld maar toch geen sterke indruk nalatend. Aan de acteurs ligt het niet, eerder aan de afhandeling van het verhaal, bepaald moeilijk te aanvaarden houdingen van de personages, een onbegrijpelijke ommekeer....Ook die VTM live-reportage bij de vrijlating is ondenkbaar in dergelijke gevallen. Waarom de "Goede Liekens-praatshow" werd ingelast is wel iedereen duidelijk. Voor de film zelf is het helaas geen pluspunt, eerder flauw.

Eén van die vele wit-zwart (nouvelle vague) films uit die jaren die zich heel dikwijls voor een stuk afspeelden in het zwoele nachtbar-leven en waarvan er meerdere Franse klassiekers zijn geworden. Helaas deze "La Dénonciation" niet, alhoewel... toch wel wat ondergewaardeerd, want de film heeft ook een bijzondere, gevoelige, psychologische kant daar waar gewetensbezwaren een belangrijke rol gaan spelen.

Als centrale figuur die worstelt met een naar gebeuren uit verleden en een link ziet naar een recent begane misdaad, is Maurice Ronet op zijn best, toch goed bijgestan door Françoise Brion en Nicole Berger.

Films van Jacques Doniol-Valcroze hebben me zelden volledig kunnen bekoren en ook nu is het geen vlotte wegkijker. Hoogtepunten vallen er niet te beleven en men moet het, zoals gezegd, stellen met veel dialoogwerk, ondervragingen en de interne strubbelingen van het hoofdpersonage.

Een beetje apart in zijn genre.

Het baat niet iemand uit zijn eenzaamheid en bedeesdheid te helpen als ge achteraf, na de vrolijkere momenten, niet de ziel van die persoon kunt doorgronden en er een aanpassing voor over hebt.

Zowat het begrip van deze film met een werkelijk eblouissante Isabele Huppert.

Lijkt de film even op een klassiek thema van "relaties en wat er van komt" uit te draaien, het einde is werkelijk verbluffend mooi.

Van Claude Goretta zag ik onlangs het heel intiem menselijke "L'Invitation". Deze "La Dentellière" sluit er kwalitief perfect op aan.

"Jeux Interdits" ware een betere titel geweest.

Toch wel een beetje misplaatst tot wansmakelijk.

Eerder spotten met de menselijke waardigheid waarbij het slotakkoord "Qu'est-ce qu'on attend pour être heureux ? " bij het cynische aanleunt, al zullen anderen mogelijks oordelen : wat een mooie overwinning van een eenvoudig, moedig meisje op die bedorven bourgeoisie. Ja, maar anders kan ook. 'k Voelde me behoorlijk ongemakkelijk.

Denderende misdaadfilm : het zenuwslopend leven van infiltranten.

Een waterval van korte scènes doorspect met Scorsese's ondertussen platgetreden pad van heftig fysiek geweld.

Het laatste halfuur is spannend, verrassend en niets ontziend, zowat het summum dat het genre inhoudt.

DiCaprio en Damon zijn voortdurend in de picture maar het is de satanische verschijning van Jack Nicholson die letterlijk en figuurlijk de show steelt.

Lieve, menselijke film over een oudje dat wel enigszins medelijden opwekt om haar nietige verschijningn en haar maar weinig briljante sociale positie, maar anderzijds zoveel energie, persoonlijkheid, zelfs dominantie uitstraalt, dat ik geboeid en nieuwsgierig haar belevenissen en van haar familie heb gevolgd.

Het camerawerk is rustig en gevat inspelend op de emoties van de personages, die overigens verbluffend knap worden vertolkt.

Enkele heel mooie scènes.

Geen meesterwerkje maar een film die heel wat beter verdient dan een handvol kijkers.

Jammer dat het laatste gedeelte behoorlijk ongeloofwaardig is en bepaalde punten in het duister blijven.

Al zullen liefhebbers van het genre wel hebben kunnen raden hoe het complot in elkaar zou steken, toch was dit een hele tijd een goede, spannende film.

Owen, Aniston, Cassel en ook Melissa George zitten goed in hun rol al is de merkwaardige metamorfose die het hoofdpersonage ondergaat één van die minpuntjes in het plot. Gian Esposito als rechercheur kan niet overtuigen.

Middenmoot.

Als komedie kunt ge deze film niet bepaald geslaagd vinden want er ontbreekt wat panache en veel moet er echt niet gelachen worden.

Als familiekroniek is deze film wel interessant.

Advocaat Perelman Jr is vermoedelijk als vanzelfsprekend in de voetsporen van zijn vader gevolgd. De film toont hoe hij dit bekijkt, vaststelt dat er toch heel wat verschillen zijn en hij in zijn gedisiplineerdheid in zekere zin in introversie is verzeild.

De laatste scène, waarbij hij toch zijn eigen zoon meer persoonlijkheid toewenst is knap en eigenlijk een synthese van de film.

Goed acteerwerk.

Victor moet meerdere hamerslagen verwerken en is een gefrustreerde jongen waarbij er zelfs bij zijn sportbeoefening geen glimlach van afkan. De vele close-ups onderlijnen perfect deze gemoedsgesteltenis.
Alix Delaporte brengt een realistisch beeld van het trieste gebeuren rond deze tiener en voegt er de dagdagelijkse dingen die het leven van een jongere kunnen uitmaken aan toe (de eerste liefdesblikken, het haarknippen, de piercing bij het buurmeisje, de schoolmomenten, het huiswerk in ruil van...) wat de film zeker ten goede komt.
Naar het einde toe sluipt er meer en meer emotie in de film. Sentimenteel wordt het nooit en verder wordt er heel degelijk en natuurlijk geacteerd.
Van Alix Delaporte zag ik het eveneens mooie "Angéle en Tony", ook al met Grégory Gadebois en Clotilde Hesme in de hoofddrol en toen schreef ik dat we van Hesme hopelijk nog veel mochten verwachten, wat met deze "Le Dernier Coup de Marteau" alvast is gebeurd.

Du temps perdu...

Voorspelbaar, clichématig en toch met wat verwardheid in de plot.

Zelfs een zekere charisme bij Yvan Attal kan de film niet redden van het blijvend gevoel van het allemaal al meer dan eens gezien te hebben, de slotkus inbegrepen.

Wat jammer dat de synopsis zoveel verraadt.
Tv-film naar het boek van...Nicolas Sarkozy.
Hoofdpersonage is de Franse minister Georges Mandel, zowat de gelijke van Winston Churchill wat betreft de argwaan tegenover nazi-Duitsland tijdens de vooroorlogse periode en voorstander van verzet tijdens de bezetting.
De rol wordt vertolkt door wijlen Jacques Villeret, voorheen meestal bekend om zijn komische rollen, maar hier perfect in een zeer ernstige tot dramatische act.
Onderhoudende en interessante film.
Georges Mandel werd uiteindelijk eerder laffelijk vermoord dan voor een executiepeloton terechtgesteld.

Schitterend eerste gedeelte van deze film met adembenemende natuur- en actiebeelden.

Nadien neemt het wat pathetisch verhaal de bovenhand, maar ook dat is genietbaar.

Prima film.

Kroniek van een theatergezelschap tijdens de oorlogsjaren en jodenvervolging door de nazi's.

Eigenlijk voortkabelende film zonder enig climax en die op het einde zo een documentair en geschiedkundig allure krijgt.

De schitterende cast doet zijn faam alle eer aan, het camerawerk is minitieus verzorgd, de dialogen klaar en duidelijk, maar naar mijn gevoelen mist dergelijk werk een zekere ziel.

Matig tevreden.

Eigenlijk een te koesteren document deze eerste verfilming van "The Postman always rings twice", gebracht met de discretie van die jaren en waarin een Fernand Gravey niet de "audace" heeft van een Nicholson van zoveel jaren later, maar met een Michel Simon, waarop ge in feite nooit uitgekeken geraakt.

Nadat reeds een paar versies de revue gepasseerd worden, toch nog uiterst geboeid gekeken naar deze franstalige bewerking.

De 92-jarige Madeleine beslist om uit het leven te stappen. Ze is nochtans helder van geest, heeft geen zware pijnlast maar ervaart toch een zekere aftakeling en wil dit niet verder laten toenemen.

Film raakt hier de netelige kwestie aan van het recht om zijn eigen leven te beëindigen en enkele scènes stellen dit prbleem behoorlijk scherp, zoals deze met de hoofdgeneesheer van het hospitaal en deze tussen dochter Diane en haar collega. Ook de meningsverschillen binnen de familie tonen de complexiteit van dergelijke beslissingen overtuigend aan, hier gebaseerd op een waar gebeuren, zij het met fictieve namen.

Dramatisch dus, maar de film kent ook zijn grappige momenten en zeker ook zijn tedere.

Alleen spijtig dat hij wat langdradig is en met dergelijk somber onderwerp sleept het naar gevoel dat ge ervaart toch te lang aan.

Behoorlijke film die ge eigenlijk alleen maar wat overdreven sentimentaliteit, vooral naar het slot toe, kunt aanwrijven.

Koningin Pomare IV van Tahiti, die te maken kreeg met het niet zo vreedzaam getouwtrek tussen Engeland en Frankrijk om haar paradijselijk eiland, maar er toch in slaagde belangrijke verwezenlijkingen voor haar land af te dwingen en daarbij bewees over een zienswijze over de maatschappij te beschikken die zijn tijd voor was.

Bernard Le Coq verdienstelijk in zijn rol van Britse predikant.

Heel wat Franse (en andere) sterren uit die tijd in deze film die het verhaal brengt van een moord en waarbij het onderzoek heel wat blootlegt van wat er zich aan verborgen intriges achter de façade van een chic gebouw afspeelt.

Heel wat personages dus wat het onderzoek niet bepaald vereenvoudigt maar de film doet niet zwaar en gewichtig en brengt zelfs meerdere komische noten over het gedrag van de al dan niet verdachten en over de kleine rivaliteit die ontstaat tussen de twee rechercheurs.

Af en toe wat allusies op maatschappelijke toestanden, standenonderscheid, huwelijkstrouw, bedrog en schijnvertoning smukken het onderzoek wat op.

Acteerwerk is doorgaans goed verzorgd.

Geen klassieke topper, maar aangenaam om deze "dertiger" te bekijken.