Opinions

Hoe mooi cinema kan zijn en wat een verbluffend mooie film heeft deze Akira Kurosawa hier neergezet.

Schitterende scènes zoals de windstorm bij invallende duisternis en ook de scènes met de tijger.

De natuur is baas en de mens is nietig zijn de terugkerende reflecties in deze unieke film.

Met een handel in blanke slavinnen als sfeervolle achtergrond (en eigenlijk als thema), kiest deze film toch veeleer voor de actie en doet dat tot vervelens toe met wisselende kansen van de kemphanen, waarbij het ganse gamma aan clichés overvloedig wordt aangesproken.

Robert Hossein is de verloofde die het allemaal door heeft en oneindig veel over heeft om zijn niets vermoedende Béatrice van het onheil te behoeden.

Matig.

Er is inderdaad een film uit 1968, "Charly" dat hetzelfde gegeven behandelt en zo te zien beter onthaald werd dan deze TV-film "Des Fleurs pour Algernon".
Een fantaisistisch onderwerp als vertrekpunt, dat zich vooral had kunnen lenen voor een komedie dat in veel gevallen zou uitgemond zijn in pure dwaasheid, met één of andere "komiek" in de hoofdrol.
Niets van in deze film. Eigenaardig, maar bij het bekijken van deze "Des Fleurs pour Algernon", is het absurde van het uitgangspunt weg en lijkt ge eerder een normale, gevoelige stuk romantiek en problematiek te beleven. Aldus, zeer verdienstelijk en in een duidelijke taal en beeld voorgesteld.
SF zie ik er niet in, eerder een aanzet dat toelaat aan te tonen dat sensibiliteit en emotie uit een menselijk bestaan niet weg te bannen zijn.

Jean Gabin geraakt niet los van zijn poëtisch realisme, waarvoor hij een vaste waarde was in de dertiger jaren.

Net als twintig jaar terug is het sociale van het arbeidersleven een sterke achtergrond voor een (melo)dramatisch verhaal, dat overigens een uitstekend sfeerbeeld ophangt en door de ganse cast voortreffelijk wordt vertolkt. Geslaagde soundtrack.

De scène met de wijn en de muziek is van het mooiste en meest ingeleefde dat ik ooit in een film heb gezien. Trouwens de film staat bol van sterke scènes. Elk samenzijn van de paters is prachtig in beeld gebracht en alle acteurs zijn werkelijk verbluffend.

Een zeer sterke film, te mooi voor de mainstream.

De film eindigt met een idealistisch boodschap die hoop op een betere samenleving inhoudt en tevens zich vergevensgezind opstelt tegenover diegenen die anderen het leven ontnamen.

Typisch Franse filmpje over klassieke relatieproblemen binnen het gezin. Als de wederzijds belangstelling voor elkaar gaat tanen, liggen de problemen zo voor de hand.

Niet al te diepgaand, eerder langdradig met veel "bonjour's" en "ça va's" en dode momenten, maar zekerlijk goed bedoeld.

Een lach en een traan. Zelden was de vermelding "drama-komedie" beter gekozen in een film die me zekerlijk kon bekoren, omwille van het toch wel speciale intrige, de uitstekende acts, ook van de jongeren, en de charismatische aanwezigheid van George Clooney.

Enkele prachtige shots en af en toe toch fijne, onderhuidse humor.

Zou men kunnen aanstoot nemen aan het feit dat men met het begrip "dood gaan" op de achtergrond een schalks verhaal uitwerkt, dan is het toch wel beter alles met een korrel zout te nemen en glimlachend toe te kijken.

Bizar is eigenlijk ook de verhaalstijl die rust uitstraalt niettegenstaande er voldoende nervositeit aanwezog is.

Beste scène m.i. is de confrontatie tussen de twee opponenten, onze Matt en Brian Spear.

Nogal onduidelijk en eigenlijk niet wat men er zou van verwachten. Mooie Emmanuelle Béart moet niet naar verleidingstechnieken grijpen in deze nagenoeg actieloze film. Het gehele intrige speelt zich eerder af op het psychologisch vlak en zeggen dat de personages echt overkomen ware de waarheid geweld aandoen.

Knap opgebouwde biografische film met een aangrijpend thema en met enkele emotionele scènes maar ook met een lach, niet in het minst door het schalks gedoe van Sally Hawkins.

Met documentaire inslag, zeker in het eerste deel.

Vooral interessant voor de houding van Rommel tov de führer, toen de kansen op een Duitse overwinning sterk begonnen te slinken.

Behoorlijk spannend naar het einde toe.

James Mason kon ook die rol aan.

Film over een onmogelijke liefde (?) met flauwe karaktertekening en eerder zwakke dialogen. Ook de acteurs konden niet overtuigen, al heeft Patricia Charbonneau een lieve glimlach. Typisch voor films die over de jaren 50 gaan het inlassen van hitjes uit die tijd : Presley, Johnny Ray...Voor mij niet gelaten.

Veel wordt er niet gesproken in deze film maar het is duidelijk dat de cineast wil duidelijk maken dat naast de miserie in de sloppenwijken in Brazilië er nog een flinke portie ellende en uitzichtloosheid bestaat. Eén van prostituées vraagt zich trouwens af of het niet beter ware geweest als haar moeder haar nooit op de wereld had gezet.

Cinematografisch komt de film eerder amateuristisch over maar inzake gegeven is het raak.

Psychologische film met vanaf de eerste scenes een herkenbare Antonioni (die stilte alleen maar verstoord door de natuur en wat de acteurs zelf produceren aan lawaai).

De mooie cinematografie, het visuele, de kleuren moet u doorheen het gedrag van een aantal neerslachtige, afstandelijke personages helpen.

Lukt mij eigenlijk niet altijd.

Typische Amerikaanse, romantische komedie uit de jaren 50 met zijn even typische naieviteit, malle toestanden, karikatuur en wat slapstick er bovenop en waarin Gregory Peck en Lauren Bacall bewijzen dergelijke rollen even goed aan te kunnen dan de vele beroemdheden die hun in gelijkaardige plays zijn voorafgegaan.

Nadat er reeds enkele films aan waren gewijd, deze televisiefilm over massamoordenaar Landru, die éénzame, welstellende dames wist te charmeren alvorens ze te vermoorden.

Goed verhaald, wat gehaast in de zoektocht naar de dader en in de weergave van het proces, maar in zijn geheel inzake opzet van een behoorlijk niveau. Een pluspunt voor de costumering en voor het acteerwerk.

De zoveelste keer Jean Gabin in een film van Gilles Grangier, zoveelste keer dat Michel Audiard de dialogen schreef, zoveelste keer dat Gabin het hoofd op hol wordt gebracht door een veel jongere vrouw...

Er steekt veel sfeer in en Nadja Tiller is best geslaagd als verleidster maar inhoudelijk ontgoochelt de film. Het verhaaltje stelt niet veel voor en komt onwaarschijnlijk over en uiteindelijk zit Gabin niet in zijn, gewone, imponerende doen.

Matig thrillertje dat amper die naam verdient.

Fassbinder houdt er een speciale manier op na om zijn karakters te typeren. Wanneer het om een driftig, wankelbaar personage gaat, zoals hier, wordt het soms wel wat moeilijk en wanneer hij (Fassbinder) het gegeven nog bijvult met allusies op allerlei achtergrondtoestanden, al dan niet belangrijk, kan u wel een zekere moedeloosheid besluipen. Het merkwaardige is echter dat ge niet afhaakt, gewoon omdat hij (Fassbinder) er toch steeds in slaagt te boeien en dat ge weet dat er wel iets verrassend te gebeuren staat.

"Eine Reise ins Licht" is wellicht niet de beste film van Rainer Werner, maar van de gestileerde, minitieuse beeldcomposities kan ik wel genieten en ook van de vaak tegen het cynisme aanleunende humor ("Waar ligt die stad ?" - ""Voorlopig nog in Duitsland" of de scene waar Hermann minutenlang zijn echtgenote negeert).

Valt wat lang uit maar dan is het maar een schitterend acterende Dirk Bogarde bewonderen.

Beetje al te flauwe komdie. Het eerste gedeelte kan misschien nog wel wat aandacht wekken, maar nadien gaat het bergaf.

Madonna stelt niets voor en het boeltje wordt nog gered, wat er te redden valt, door Rosanna Arquette.

Gek kortfilmpje.
De man had er toch veel voor over om met zijn heldin op de affiche te staan maar hij maakte zich onderweg nuttig door zijn half versleten landkaart verder op te smukken, al gebruikte hij wel vaak bijzondere attributen die hem goed van pas kwamen.
Fantasie troef in deze shorty.

De Amerikanen waren er toch behoorlijk vlug bij om over de aan gang zijnde WO II langspeelfilms te maken.

Dat werd dan een ode aan de moed, intellect en opoffering van hun soldaten, doorgaans aangevuld met enkele boodschappen die de vrede in de wereld zouden moeten bewerkstelligen.

Terzelfdertijd werden de karakters en de komaf van officier en bemanning ontleed, hun menselijke trekjes, hun ruzies enzovoort wat dan betekende dat de eigenlijke actie naar het laatste kwart van de film werd verschoven.

"Destination Tokyo" ontsnapt niet aan dat klassiek patroon, wat niet betekent dat de film een flop is. Destijds moet hij met veel interesse zijn bekeken en ook nu nog is hij het zien waard. Goed opgebouwd, wat langdradig in de beginne zoals gezegd, maar de spanning gaat crescendo en de acteurs kwijten zich goed van hun job.

Zakenleven, relaties en opvattingen over wat liefde is, zijn de ingrediënten van deze minitieus opgevatte maar weinig opwindende filmkroniek over een protestantse bougeoisie in het begin van de 20ste eeuw.

Emmanuelle Béart en Charles Berling zetten knappe vertolkingen neer van hun personage uit een al bij al moeilijk te verfilmen roman.

Isabelle Huppert zit voor één keer niet in de hoofdrol, maar wat ze doet is af.

Mooi decorswerk. De montage is soms wat minder.

Eenzijdige, uiterst negatieve blik op het leven. Een schep moed en optimisme meer helpen al die figuren die in deze film ronddwarrelen beslist van heel wat frustraties af. Akkoord er is chaos, onverschilligheid, eenzaamheid en gebrek aan daadwerkelijk steun daar waar het hoort, en daar wil de film het nu precies over hebben.

Intelligente film alleszins al twijfel ik dat de originele opbouw, met de vele korte en in onderwerp varierende shots, meehelpen aan de toegankelijkheid ervan.

Adrien Brody ziet er een goed mens uit en Marcia Gay Harden overtuigt evanals een pak andere medespelers.

Pakkende film waarbij ge je toch in de eerste plaats afvraagt hoe ze er toe kunnen komen dergelijke hartverscheurende acts van zo'n jonge kinderen los te krijgen.

Herinner me nog het gebeuren dat inderdaad onvoorstelbaar was en nog steeds is.

De film houdt zich grotendeels aan de ondervraging van de de jongeren in het bijzijn van de ouders en dat is ruim voldoende om de ontzetting voor te stellen wat het gebeuren deed losbarsten.

Stevig en hard stukje filmwerk.

Zoals in heel veel films uit die tijd gaat de stervensscène, waarbij iemand, heel extreem, tot inkeer komt, toch wel wat de mist in.
Het enige minpuntje van deze uitstekende film die een sfeervolle schets brengt van een chaotische dag op het politiebureau, met zijn kleine, maar pijnlijke drama's en ook een heel klein vleugje humor en met tenslotte een ontroerende relatiedrama, (waaruit nog eens het accent komt te liggen op het katholieke en puriteins Amerika, of toch hoe het wordt voorgesteld).
Centrale figuur is een erg overtuigende Kirk Douglas als de nul-tolerantie-detective maar ook als de in zijn principes ontgoochelde man.
Een knap stukje cinema, best als een passende hommage bij het heengaan van een grote oud-Hollywood legende.

Eenvoudig maar knap gemaakte film-noir, waarbij de femme fatale nu eens op een heel bijzondere manier opduikt en zorgt voor de verrassende wendingen in het intrige.

Scherpe dialogen waarbij voornamelijk de gemoedstoestand van het hoofdpersonage nog eens wordt verteld. Het brengt het plot in stroomversnellingen die het alleen maar spannender maken.

Cinematografisch stelt het niets voor maar het blijft verwonderlijk dat zelfs 70 jaar na datum dergelijke filmpjes gretig overeind blijven.

Hoofdrolspeler Tom Neal, mij totaal onbekend en zeker geen ster in de filmwereld, vertolkt toch uitstekend de pechvogel met wroeging en twijfels allerlei, terwijl Ann Savage heel scherp en kordaat uit de hoek komt.

Striemend relaas over rassenonrecht, op ware feiten gebaseerd.

Het eerste gedeelte met de rellen, de plunderingen, de chaos en wat zich afspeelde in het hotel, vond ik het betere filmwerk, terwijl de rechtbankscènes niet zo best werden ingekleed, de aanwezigen bij name genoemd, al is het resultaat, namelijk dat het onrecht tot in de rechtzaal wordt doorgetrokken, overduidelijk.

Het allerlaatste is dan weer wat klef en eigenlijk overbodig.

Tedere film over echte liefde.

Begon al knap met de openingsscène, op een speelse manier de nadruk leggend op hoe erg het is als iemand uit je leven wegblijft.

Wat volgt is een aaneenschakeling van mooie scenes die de wederzijds hechtheid en liefde voor elkaar van beide vrouwen treffend en sober illustreert.

De schroom van Mado, inzonderheid tov van haar kinderen, is wel tekenend in dergelijk verhaal.

Schitterende vertolkingen sieren deze film.

Negen jaar na zijn "Jules et Jim" kan Truffaut het niet nalaten nog eens het thema van een driehoeksverhouding aan te snijden.

Het is een verhaal over romances, voor een deel platonisch, voor een deel sensueel en fysiek.

"Het kan niet dat er over een jong meisje wordt gesproken, want dat schaadt haar reputatie" schetst de puriteinse ingesteldheid die wordt aangesneden in het begin van de film, terwijl in de verdere afwikkelingen veel meer de toon van de sexuele revolutie uit de 60-jaren wordt gevolgd, wat, naar verluidt, destijds niet altijd met onverdeeld sukses werd onthaald.

Eigenlijk een prachtige film, waarbij naast de rustige verteltrant, de overtuigende acteerprestaties met de gevatte dialogen, de wondermooie beeldcomposities te bewonderen zijn.

Enkele, meestal niet al te snuggere, kerels in de hoofdrol, met en veel pech en veel geluk en dikwijls in een licht misdadig intrige verwikkeld, maar vooral veel oog voor vrouwelijk schoon, dat is zowat het scenario dat ge in de films van Max Pecas moogt verwachten. Net zoals in deze "deux Enfoires...", zeker Pecas beste niet.

Het is schalks, ondeugend - zonder te chockeren - vertier, zonder pretentie en met deze keer minder geslaagde grappen en zoals dikwijls redelijk voorspelbaar.

1965. In Frankrijk krijgt de getrouwde vrouw het recht een bankrekening te openen zonder medeweten van haar echtgenoot, er zijn nog altijd maar 6 vrouwelijke onderzoeksrechters in het ganse land...van een abortuswet is nog geen sprake.

Naar een waar gebeuren deze film, die zonder topvedetten in de cast, aardig weet te boeien omwille van het geschetste tijdsbeeld en het spannend intrige.

Die Franse TV-filmpjes zijn niet zo oppervlakkig, zeker deze niet, met de vrouw, niet zo hoog op een erkende trede op de maatschappelijke ladder.