Opinions

Knappe familiefilm. Een ode aan het wilde dierenrijk met mooie beelden van Cambodja met zijn ruïnes van Boedhistische tempels maar vooral het schitterend in beeld brengen van de tijgers. Werkelijk heel kundig gemonteerde scènes van de tijgerbroertjes in hun natuurlijk en hun door de mens opgelegd gedrag.

Een veelzijdige regisseur deze Jean-Jacques Annaud en wie van deze "Deux Frères" houdt mag zeker niet nalaten van "l'Ours " en het meer recente "Le dernier Loup"te zien.

Franse TV-film met een spannend verloop en met een heel ongewoon slot. Binnen het toch ernstig verhaal van het zoeken naar een moordenaar is de scène die een oplossing - of geen - moet brengen echt grappig.

Maakte mij, terloops, de bedenking dat sinds enkele decennia in de film, zoals hier, rechercheurs een gelaat hebben, een privéleven, dat ook soms vermengd wordt met het politiewerk, terwijl dat bij oudere films (jaren 40, 50 en daarvoor) niet het geval was : het waren afstandelijke personages waarin niets van het dagelijks bestaan, naast hun job, te bespeuren viel.

In deze "Deux Gouttes d'Eau" komen Sylvie Testud en Michaël Youn als de niet altijd met elkaars mening akkoord zijnde politiemensen goed uit de verf en ook Hugo Becker als de tweeling.

De film is tolerant voor gedetineerden en pleit voor begeleiding en heropvoeding en is een striemende aanklacht tegen de franse justitie en gevangeniswezen.

Film is wel wat sentimenteel en op emoties van het grote publiek gericht, maar het blijft een boeiende prent die tot nadenken doet stemmen.

Jean Gabin straalt al wat een acteur zich kan wensen uit. Sterker dan wat hem wordt voorgeschreven.

De act van Albert Dupontel is zo verbluffend dat men zich nauwelijks het waarom van zijn gedragingen afvraagt maar veel eerder benieuwd is naar de volgende wending in het verhaal. Pas naar het einde toe wanneer één en ander wordt opgehelderd, wordt alles wel duidelijk, in deze goede Franse film die men misschien wel in het slot wat sentimentaliteit kan aanwrijven maar die toch mooi het zoeken naar een echte levenshouding en levenswaarden in beeld brengt.

De Dardennes druipen van ervaring en klasse en bewijzen dit volop met deze film.

Een sociaal drama dat geen behoefte heeft aan muziek om de actie te ondersteunen, maar precies daardoor het cameramerk zo belangrijk maakt en zekerlijk het spel van de acteurs. Eenvoudig, zonder franje, maar vooral natuurlijk en echt, zoals het is, vaak aangrijpend en zelfs ontroerend met enkele markante scenes.

Schitterend acteerwerk van een grandioze Marion Cotillard die de schommelende gevoelens, haar moed vatten, haar moed verliezen, treffend weergeeft.

Toch wel merkwaardig - en zeker de verdienste van de Dardennes - dat een film met eigenlijk een zich telkens herhalende gelijkaardige actie, je anderhalf uur supergeboeid aan je stoel vastpint.

Dialoogwerk is als de rest, zeer eenvoudig en "naturel".

Meer van dit.

Jean-Pierre Melville, de meester van de Franse misdaadfilms uit de jaren 60, zet hier één van zijn beste werken neer.

Het verhaal kunt ge wel als klassiek voor het genre noemen : de ontsnapping, de afrekeningen, de rechtzettingen.

Kundig en geduldig opgebouwd (sommige scènes zo goed als in real-time) en veel oog voor het detail, laat de film ook de kunde van de acteurs volledig tot hun recht komen : Ventura, ernstig in zijn vak als altijd, Meurisse met zijn klassieke flegme en welsprekendheid en Constantin, een meester in de bijrolvertolkingen, met zijn uitgestreken koele aanblik.

Het verhaaltje stelt weinig voor, maar wie van kleding en mode houdt zal wel waarderen dat de film voor de costumering voor prijzen werd voorgedragen.

Wat wel iets voorstelt is de act van Meryl Streep die op een schitterende wijze die onmogelijke, bazige bedrijfsleidster uitbeeldt, maar eigenlijk kon de gehele film weinig boeien en flirtte hij vaak met verveling.

Met "The Unknown" en "Freaks" zag ik reeds 2 uitstekende Tod Brownings en ook nu zette de man met deze "The Devil-Doll" een best genietbare film neer.

Lionel Barrymore steelt natuurlijk de show in deze film die ook zeker meevalt omwille van de scènes met de miniaturen. Een beetje onbehaaglijk en grappig terzelfdertijd.

"Jane" Maureen O'Sullivan heeft maar een kleinere rol al is het toch wel om haar en eerherstel te doen in het verhaal.

Geslaagde light-horror film.

Avontuurlijke Indische (jeugd)film met mooie kleuren, verzorgde beeldvormingen en twee uiterst charmante hoofdrolspelertjes.

Film wil precies aantonen dat er veel meer behulpzame en liefdevolle mensen zijn dan anderen en dat met diezelfde liefde en wilskracht er heel wat goeds te bereiken valt. Nogal wat beeldspraak en verheerlijkingen komen er aan te pas en ook heel wat zang, dans, uitbundigheid en optimisme...het voorspelbaar (wat schaadt het ?) feelgoodeinde aankondigend

Indringende openingsscène van hoe de vlucht wordt samengesteld in een film die het in het eerste uur heeft over de moeilijkheden van integratie van de drie hoofdpersonages, elk met zijn eigen problematiek, ook van onderlinge verstandhouding, en nadien omslaat naar overheersende toestanden die nu éénmaal in de Parijse bidonvilles aanwezig zijn.

Goede film van Audiard, niet te vergelijken met de zes andere films die ik van hem zag, wat de veelzijdigheid van de man bewijst.

De vertolkingen van de mij onbekende acteurs (op Rottiers na natuurlijk, die trouwens weer overtuigt) kwamen gelovenswaardig en echt over.

De jaren gaan voorbij, de maatschappij verandert, maar het verdriet in het hart blijft.

Mooie, ontroerende film, sterk geregisseerd, knap en intelligent opgebouwd en in beeld gebracht en wat nog het meest beviel: de overtuigende, innemende vertolkingen.

Gevat is ook de manier waarop de acteurs lang in beeld blijven. De kijker krijgt voldoende tijd om zich in de emoties van het personage in te leven.

Valentina Bassi is uitstekend als de goedlachse, maar onvoldane jonge vrouw, op zoek naar eenvoudig geluk.

Eigenlijk het verhaal van de immigrant, zoals er vele miljoenen in deze wereld zijn, die uiteindelijk in hun "beloofde land" niet vinden waarop ze hadden gehoopt. Argentinië was woelig en arm maar wordt Italië zoveel beter ?

Goede film al was de film in de beginne nogal warrig en waren de activiteiten van Elsa en haar vrienden niet altijd duidelijk.

Film uit de veertiger jaren met twee sterren van het witte doek : Gérard Philipe, die op erg jonge leeftijd overleed, en Micheline Presle, nog steeds onder ons.
"Volwassenen, streng voorbehoud" of nog veel strenger, klonk de keuring voor dit, voor zijn tijd, erg suggestief passioneel drama. Melodramatisch eigenlijk nu.
Klassieke werk waarvan de titel nog steeds gebruikt als omschrijving van iemand die door iets bezeten is.
Pessimistisch ook, ondanks de vele romantische momenten, doorspect met aanverwante dialogen en disputen, die eigenlijk toch wel de film overladen en zelfs een beetje gaan vervelen.
Het contrast tussen de begrafenis en de bevrijdingsroes uit de openingsscène (ook in het slot aanwezig) verraadt voor een stuk de afloop van het trieste verhaal.
Blij het gezien te hebben maar denderend was het niet.
Jacques Tati gezien ?

Het is niet uitzonderlijk dat in een film van of met Sacha Guitry het woord domineert.

In ieder geval, in deze "Le Diable boiteux" over het leven van de omstreden Franse diplomaat Talleyrand, prachtig neergezet door de cineast zelf, is het niet anders.

De film die vol steekt met spetterende dialogen, woordspelingen en scherpe gezegden is ook heel vakkundig en origineel opgebouwd (Getuige van dit laatse, de guitige intro met de nieuwe lakei...).

Daarnaast is er ook heel wat humor en zelfs satire in het intrige ingebouwd en is het verhaal over deze merkwaardige figuur, die eigenlijk een hand had in de toekomst van de "lage landen" na het Napoleon-tijdperk, wel interessant.

Jean Rochefort en Jean-Pierre Marielle (toch 2 stuks van het trio Marielle-Rochefort-Noiret, "les copains d'abord") staan garant voor een flinke portie humor en krijgen nu nog het gezelschap van Yves Montand, die deze keer aan zijn gebruikelijke charme , een hele brok gekte toevoegt. En als speelse en pientere Marthe Keller en ook Madeleine Renaud, passend in het verhaal meedwarrelen, dan begrijpt ge dat het niet aan de acteurs ligt als deze film wat minder zou kunnen smaken.

Eigenlijk moet ge alleen maar in het onmogelijke van de plot kunnen stappen, met de knop "logisch redeneren" op nul om het toch wel te appreciëren.

Speels en ongedwongen met acteurs die hun veelzijdigheid bewijzen, ook al moeten ze niet diep graven.

Misschien wel een beetje ondergewaardeerd deze de Broca.

Kon het niet nalaten hem voor de tweede keer te zien.

Heftige scènes verhogen de intensiteit van dit onthutsend drama - of is het op straat achter laten van kinderen dit soms niet ? - en brengen het verhaal zelfs op het randje van de geloofwaardigheid, maar de liefde tussen broer en zus en de obsessie om tot een eigen leven in een eigen omgeving te komen is zo sterk, dat ge, ook al voelt het soms wansmakelijk aan, ge toch in het gebeuren wordt meegezogen.

A boire et à manger, dus, maar zeker is het verbluffend acteerwerk van Vincent Rottiers (wat een verbetenheid straalt uit die kop) en Adène Haenel, die met haar vertolking in haar debuutfilm het startschot gaf voor een ondertussen goed gevulde carrière en agenda.

Sterke en intrieste film over tienermeisjes die, volgens de morele normen van de jaren 50, schuldig werden bevonden aan een "onwaardig" gedrag en in een soort klooster, onder de dekmantel van het geloof, hun jeugd en persoonlijkheid werden afgenomen.

Indringende scènes, vaak emotievol en met daarbovenop te onthouden een verbluffende, innemende en levendige act van de jonge Anna Mihalcea, in de hoofdrol.

Avontuurlijke misdaadfilm met grappige allure van het "Inspecteur tegen meesterdief"-type.
Technologische en andere snufjes, zonder het vrouwelijk schoon te vergeten, à la James Bond.
Michel Piccoli is de inspecteur die instaat voor het staatsbelang en doorgaans te laat komt om zijn opponent te klissen. Het maakt de film eerder komisch, en de dief sympathiek, zeker als hij ervoor zorgt dat de overheid geen belastingen meer kan innen en de minister beroep moet doen op de goodwill van de bevolking om toch te betalen....
Het slot houdt een verrassing in en ook een knipoog naar een vervolg...

Wel boeiend om te zien hoe een gewiekste oplichter een ganse familie om de tuin leidt en dat geen enkel lid ervan enig argwaan koestert ook al gaan de beweringen van de bedrieger tot in het absurde toe. De film zit trouwens knap in elkaar met de weergave van de verschillende fases waarin het bedrog ongekende proporties aanneemt en er wordt ook zeer behoorlijk geacteerd. Spijtig evenwel dat de eigenlijke ommekeer zo onaangekondigd gebeurt en geen graduatie kent van lichte twijfel en vermoeden tot het volledig besef. Kreeg zo de indruk dat de film inderhaast werd afgewerkt en dat had hij niet verdiend.

Van een thriller gesproken.

In dit verband vind ik dit zelf kilometers boven bijvoorbeeld Hitchcock's "Psycho".

Knap script. Interessant, boeiend en verrassend van het begin tot het einde ook mede door het schitterend spel van alle acteurs, de misterieuze Paul Meurisse op kop.

Toch wel een sympathiek en bijwijlen een hartverwarmend filmpje over 13-16 jarige lyceummeisjes.

Zoals hierboven al gezegd, niet altijd vlot en vaak van onderwerp veranderend, maar wat er gaande is, is zowat hetgeen het "Diabolo-Menthe"-chanson zo mooi weergeeft : In je lyceummappen steken je dromerijen en geheimpjes, je woordjes van liefde en tederheid die ge voor u houdt en die men veroordeelt, het eerste hartzeer, de kleine littekens in je ziel.....

Oudere Moviemeters - vooral de dames dan - zullen de film ervaren als een rake tijdsschets van de eerste helft van de jaren 60, net voor dat maatschappelijk en politieke protesten heel wat zouden veranderen.

Natuurlijk acteerwerk.

Film geraakte in 1977 niet verder dan een Césarnominatie voor het geluid en de prijs Louis Delluc voor Diane Kurys.

Het mocht iets meer zijn.

Mijn geliefkoosde Hitchcock-film.

Naast de goede story en de knappe opbouw van deze film, een dikke pluim ook voor de acteurs en ik zou zeggen Ray Milland op de eerste plaats.

Maandag 29/12 zendt BBC 2 nog 2 oudere Hitchcockers uit : "Suspicion" en "Notorious". Voor de liefhebbers.

Heel mooie film, ontroerend, zeker naar het einde toe, prima dialogen die me bleven boeien.

Daniel Auteuil en Jean-Pierre Darroussin zijn misschien wel tegenpolen in de film, talent hebben ze beiden in overvloed gemeen.

De beste manier om zich op een familie te wreken is inderdaad er deel van uitmaken... zoals hier met Pier die evenwel ervaart - en dat is zowat de essentie van de film - dat nieuwe elementen in de loop van de integratie kunnen opduiken die tot andere besluiten leiden en zelfs nare gevolgen met veel schuldgevoel kunnen creëren.
Doorsnee film die eigenlijk wel boeit met af en toe wat mindere momenten en een overbodige scène.
Niels Schneider die een Césarnominatie kreeg als belovende acteur vond ik eerder koeltjes en afstandelijk acteren.

Geen gewoon coming-of-age-filmpje, waarin seks wel een bijzondere rol opeist maar ook de drang naar genegenheid en het zoeken naar een houvast in het leven van een tienermeisje.

Behoorlijk recht door zee waarmee het regiedebuut van Marielle Heller toch meerdere keren werd gewaardeerd.

Bel Powley zet op een verbluffende wijze haar rol neer.

Duurt iets te lang, maar erg heeft dat niet gestoord.

Aangrijpende weergave van de ontberingen en angsten die deze ondergedoken joden, in een kleine ruimte, gedurende 2 jaar meemaakten.

Knap is ook wel het accent op hoe jongeren deze bittere belevenissen anders ervaarden dan de ouderen.

Exact zoals het dagboek het verhaal brengt of niet, de film is toch duidelijk en overtuigend genoeg in hoe deze mensen, met hoop en twijfels, naar het fatale einde toeleefden.

Goede karaktertekeningen, zeer behoorlijk acteerprestaties en niet te vergeten de mooie muziek, al waren precies de momenten van doodse stilte het meest impressionant.

De ganse politieke intrige in het Midden-Oosten en ook Westerse toestanden worden flink op flessen getrokken. Niet al te subtiel gebeurt dat, maar er steken ook wel waarheden en beklagenswaardige feiten in, maar deze ernst wordt dan weer getemperd door al te slappe humor. Eigenlijk niet meer dan wat (sarcastische) ontspanning.

Biel Montoro vertolkt uitstekend de rol van de eigenzinnige jongen die ieder facet van het leven waarmee hij wordt geconfronteerd op zijn eigen manier uitkient en naar zijn uitgemaakte bevindingen handelt.

De hoofdbrok en de essentie van de film zit evenwel in de relatie met zijn broer, een totaal andere type, met krachtige vaak scherpe dialogen tot gevolg.

Hun meningen lopen uiteen en ze op één lijn krijgen is niet eenvoudig en een zekere verdienste van de film zit beslist in het feit dat niettegenstaande het er vaak bitsig aan toe gaat, het soms grappig uitvalt.

Brengt het slot de onvermijdelijke emotie, het blijft allemaal netjes in de lijn van de karakterschets van beide broers.

Zakt in het laatste gedeelte wat in, maar toch best genoten van deze film, reeds een kwarteeuw oud, maar met een rits vlaamse acteurs waarvan er nog velen actief zijn, helaas enkele andere niet.

Een misdaadkomedie met een wat bittere en zeker historische achtergrond en ook wat sociale inslag zoals de gebrekkige accommodatie in de gevangenissen, het niet altijd gepast optreden van politie en maatregelen die een mens geen stap vooruit helpen.

Een prima Daeseleire en co.

Dribbles, rushes en doelpunten om van te smullen en ook veel uitbundige, typisch zuiderse, vieringen en feestjes maar helaas ook ellende bij een man die tot het kruim van de voetbalsterren behoorde maar helaas niet het karakter noch de wilskracht had om met weelde en roem om te gaan.

Zeer degelijke documentaire die ons een totaalbeeld brengt van deze Diego uit de duizend.