Opinions

Wat het verhaal betreft, zekerlijk interessant, deze uiteenzetting over de gammele rechtspraak inzake vrouwenrechten in Ethiopë.
Ontvoering hoort bij de tradities en dus gedoogd, verkrachting wordt van tafel geveegd, zelfverdediging door een vrouw wordt niet aanvaard enz.... Kunnen alleen besluiten dat Meaza Ashenafi uitstekend werk geleverd heeft om dit allemaal te veranderen.
Filmisch is het duidelijk dat de Ethiopische cinema nog in zijn kinderschoenen staat: het script sputtert meer dan eens en inzake acteren is er nog wel wat beterschap mogelijk.
Maar zoals gezegd, inhoudelijk wel allemaal het vernemen waard.

Eigenlijk was de film al halverwege zo goed als bekeken want er wordt achteraf behoorlijk voortgekabbeld en nevenverhaaltjes zonder veel betekenis ingelast.

Nochtans wel interessant een en ander te vernemen over de de wereld van archeologische opgravingen en de kennis en de passie die bij sommige betrokkenen leeft.

Zo is Ralph Fiennes best genietbaar in dergelijke rol en al waren er voor Carrey Mulligan niet veel redenen om haar lieve glimlach op haar gezicht te toveren, ook zij weet zich goed in haar rol in te leven. De rest van de cast huppelt maar mee.

Had er toch meer van verwacht.

Film over niets of toch heel weinig.

Sommige acteurs deden het goed anderen waren zeer onwennig.

De opeenvolging van uiteenlopende, korte scènes was niet van aard om het ietwat boeiend te houden.

Boks- en misdaadfilm zonder één cliché van het genre te vergeten.

Catherine Frot is de geschikte actrice om een dergelijke karikaturale rol in een komedie op zich te nemen.

De fout van dergelijke komedies is heel dikwijls dat men het hoofdpersonage kost wat kost wil doen opvallen en de zaal verbluffen wat dikwijls leidt tot absurditeit ook al weet men dat het maar om een (lichtzinnige) komedie gaat.

Alhoewel nooit vulgair in beeld, zijn enkele situaties en ook dialogen in deze film toch iets te veel aan het haar getrokken.

Maar Frot is goed en ook veelzijdig (Cfr haar rol in "La Tourneuse des Pages").

Het duurt wel even vooraleer de film aanslaat en wie denkt dat het onderzoek naar de betekenis van de puntjes op de muren zal leiden naar een actievol, mysterieus gebeuren is er aan voor de moeite.

"Dot 2 Dot" is niets anders dan een nostalgische ode aan Hong Kong, haar verleden, haar heden.

Geen voorbeeld van boeiende cinema, maar toch met een zekere charme en zelfs grappig hoe aan de hand van anecdotes en toevalligheden de grootstad wat geheimen blootgeeft.

In de beginne had ik wat last met de figuur en het spel van Lic Picard, maar naarmate de film vorderde moest ik mijn mening herzien. Uiteindelijk zet hij iets heel sterk neer : de verliefde journalist gaat over in een vertwijfeld en diep ontgoocheld mens om uiteindelijk, gebroken, zijn verdriet uit te huilen.

Sterke film over de onmenselijke genocide die zich afspeelde en de terechte kritiek op de apathische houding van de Westerse wereld.

Toch verwonderlijk dat dergelijke films zo weinig bekeken worden of moeten ik zeggen vertoond ?

Bertrand Tavernier laat de camera het werk doen en brengt een mooie, ingetogen, nostalgische film over oud zijn, vereenzaming en besef dat er heel wat definitief tot het verleden behoort en dat er echt bij te horen niet meer in zit.

Alle karakters worden netjes getekend, hun onderlinge verhoudingen, maar vooral de facade van gespeelde interesse die ze allen optrekken

Poëtische en tedere scènes met de kleine, verbluffende Françoise (Patricia Gozzi) maar wat onduidelijk slot. Neem aan dat de verdenkmaking van pedofilie dergelijk dramatisch slot uitlegt.

Dit is toch ook voor een stuk komedie want de maniakale ingesteldheid van het hoofdpersonage, de potsierlijke gesprekken, de gekke toestanden in het ziekenhuis hebben toch een humoristische inslag.

Anderzijds geen propaganda voor de kwaliteit van de Roemeense ziekenhuizen.

Wat mij opviel is dat tijdens meerdere gesprekken, de spreker op de plaats van de camera staat, wat de indruk geeft dat de acteurs, soms weifelend, recht in de camera kijken. Gek.

Van Barry Levinson zag ik reeds enkele zeer goede films zoals "Rain Man", "Sleepers" en onlangs "You don't know Jack".

Ook deze "Diner" is goed.

Al valt het niet zo best mee onmiddellijk een pak personages voorgeschoteld te krijgen, personages die bovendien uitblinken door voortdurend oppervlakkig gepraat, de structuur van de film wordt al vlug duidelijk in zijn opzet om de overgang van een "cheeky"-gedoe naar de wat de serieuzer kant van het leven te schetsen.

Er zijn enkele dode momenten maar gelukkig meerdere sterke scènes zoals deze waar het duidelijk blijkt dat in een relatie of huwelijk het niet altijd aangewezen is als vanzelfsprekend je eigen hobbies en passies aan je partner op te dringen.

Mickey Rourke en Kevin Bacon in hun jongere versies pasten wel goed in hun rol.

Spetterende komedie met heerlijke dialogen, origineel en met een onverbeterlijke Jacques Villeret.

Tegen de achtergrond van de Amerikaanse crisis begin jaren dertig een geslaagde schets van een zekere high society in hun frivool gedoe en hun betrachting financieel het hoofd boven water te houden.

Duidelijk verfilmd toneel waarin de dialogen erg belangrijk zijn en behoorlijk geslaagd en waarin ook meerdere menselijke karaktertrekjes aan bod komen. Ook een allusie op de teleurgang van de sterren uit de stille films.

Zeer goede acts. Jane Harlow schittert eens te meer als vamp.

Interessant en boeiend en merkwaardig toch dat werk van paleontologen en andere wetenschappers op dat vlak al besef ik wel dat mogelijks nieuwe vondsten en ervaringen tot afwijkende besluiten kunnen leiden.
Even merkwaardig is het slot van de documentaire: De inslag van de meteoriet was een drama voor onze planeet, laat ons hopen dat de mens niet de volgende boosdoener is....

Naar een toneelstuk en aldus een opportuniteit voor twee cracks als André Dusollier en Niels Arestrup om hun klasse te demonstreren in een film die nagenoeg volledig gedragen wordt door prachtig dialoogwerk.

Zekerlijk interessant om uiteindelijk toch na te gaan hoe de verwoesting van Parijs toch ei zo na een feit was.

De film toont nog enkele actiescènes en ook wat archiefmateriaal maar de meeste voldoening is in het spel van de twee hoofdpersonages te zoeken.

Een passend slot was niet in te denken zonder het onvermijdelijke en mooie "J'ai deux Amours"...

Geslaagde biopic over deze eerste vrouwelijke dirigent.

Montagegewijs steekt het goed in elkaar en eigenlijk blijft het verhaal steeds boeien. Misschien iets te lang uitgesponnen.

Romantiek sterk aanwezig, zeker in het slot.

Steeds dankbar dergelijke films over volharding en een tegen de stroom ingaand personage dat uiteindelijk bewijst dat het onmogelijk geachte en bekritiseerde, toch succesvol kan.

Behoorlijk acteerwerk.

Film die van geen wijken wil weten en blijvend vertoond wordt op alle TV-kanalen. Zou het voortijdig overlijden van een toch sympathieke acteur als Patrick Swayze hierin meespelen?

Hoe dan ook "Dirty Dancing" is zeker geen slechte film, vlot gebracht en met een uitstekende soundtrack, die op zijn beurt vereeuwigd lijkt.

En zeggen dat Patrick Schwayze en Jennifer Grey tegenvielen, ware ze grandioos tekort doen.

Het begin van de film leek me wel goed door het bijzonder avontuurlijk gegeven.

Daarna wordt het zeer langdradig, tegen het vervelende aan, ongeloofwaardig en kluchtig.

Dat er een spannend einde moest volgen was te voorspellen en ook wel nodig.

Helaas, in zijn geheel kon de film mij niet bekoren, de vedettencast en de behoorlijk goede gemiddelde kwotering ten spijt.

Sterke maar ook aangrijpende en harde film van Sacha Polak.

Geen verhaal op zich maar eerder een situatie- en karakterschets van een vrouw die getekend is voor het leven, maar tevens er moet toe komen haar verantwoordelijkheden in haar nieuw bestaan op te nemen en te beseffen dat het haar door de maatschappij niet eenvoudig zal worden gemaakt.

Glansrol van Vicky Knight.

Goede misdaad - actie - thriller met een knappe Clint Eastwood en onderhuids het irriterende dat misdadigers omwille van procedurefouten vrijkomen.

Een mix van avontuur, problemen van illegalen en smerige praktijken.

Erg realistisch en wellicht wat veel om het allemaal afdoend te verwerken, zonder de verdienstelijk poging van Frears te willen minimaliseren.

Goede act van Audrey tautou.

Echt plezierige komedie. Het einde was gaandeweg wel een beetje te voorspellen, maar toch is de ganse film boeiend om naar te kijken.

Netjes in beeld gebracht en ondersteund door zeer goed acteerwerk, vooral van all-round-acteur Michael Caine, onlangs ook nog gelauwerd met een belangrijk culturele prijs in Frankrijk.

Als een screwballkomedie die eigenlijk nooit grappig is omdat het zo dwaas opgefokt is.

Grappig.

Dat maakt die voetbalcoach langs de lijn zijn spelers af en toe ook duidelijk : het moet tussen de oren zitten...

Film haalt de gevaren aan die schuilen in het instappen in de vele technologische snufjes die voor het grijpen liggen.

Terzelfdertijd wordt de verwijdering die er vaak is tussen ouder en jongere onderlijnd.

Goede film, meen ik, zekerlijk met de beste intenties en die, ondaks het ietwat warrig begin en de meerdere verhaallijnen, toch knap is opgebouwd.

Behoorlijke acteerprastaties.

Naast het originele en het cynische ondeugende van het intrige, zijn vooral de knappe dialogen (en monologen) die het bijzonderste pluspunt van deze film uitmaken.

Natuurlijk is er ook de bijzonder knappe act van Fabrice Luchini in zijn rol van gladde mooiprater en uiteindelijk onsmakelijk personage.

Ook Judith Henry speelt voortreffelijk.

Stevig begin van deze film die het enerzijds heeft over "leven", anderzijds over "geleefd worden" en heel innemend gestoorde familiale contacten en een lesbische liefde uit de doeken doet.
Interessante ingrediënten voor een film die bovendien kan rekenen op het acteertalent van een Rachel Weisz en een Rachel McAdams.
Helaas verzandt de film in het slot toch wel in wat meligheid, al kan ik best de sentimentaliteit rond de "keuze" en het besef bij beide vrouwen best aanvaarden.

"Tu es un sacré numéro", zegt er iemand. Ge zijt er me ééntje.

En zo is het, want Léontine is wispelturig, hard, respectloos en asociaal.

Een lieve glimlach heeft ze wel, maar dat bergt dikwijls, kritiek, spot, cynisme.

Alles wat haar omgeeft is voor haar van geen tel en vrienden maken staat niet in haar agenda en als er dan iets of iemand is, waar ze mogelijks iets voor over heeft, is ze, bij de minste hapering, haar onverschillige, harde houding getrouw.

Een karakterstudie, deze film, werkelijk gedragen door een schitterend acterende Karelle Tremblay, mij onbekend, maar in haar thuisland, Canada (het is een Quebecoise) gelauwerd.

Genietbaar, zee zeker, maar de link naar de titel heb ik niet gevonden.

Goedgemaakte TV-film met zekerlijk de nodige spanning en met een heel merkwaardig einde.

Naast het klassieke verloop van dergelijke films met het zoeken naar een dader, is er ook aandacht voor de onderzoekers die naast het harde, professionele van hun beroep, toch ook een zekere emotionele betrokkenheid niet kunnen onderdrukken. Dit is goed maar niet overmatig ingewerkt en komt het niveau van de film ten goede.

Geslaagd acteerwerk, ook van het jonge meisje.

In zijn geheel kon de film me niet overtuigen omdat hij naar het einde toe al te fel uiteenvalt in een erg onduidelijk Frans thrillerke terwijl hij toch voorheen gedachten suggereerde van dromerige jongeren in een periode van nakend onheil en volwassenen die zich reeds hadden afgestemd op een WO II. Of is het toeval dat een acteur-publiekslieveling als Michel Simon een beeld van Adolf Hitler oproept ?