Opinions

Geautomatiseerde afscheidsceremonie...

Gelukkig loopt er heel wat verkeerd zodat we het filmpje gerust onder "zwarte humor" kunnen onderbrengen en hoeven we ons niet - voorlopig - zorgen te maken over zo'n koel, gevoelloos toekomstig gedoe, dat dan nog kan sputteren in al zijn geledingen.

Grijpt wel niet naar de keel zoals andere docus of fictiefilms die de oorlogsgruwel explicieter kunnen brengen en uiteindelijk is "the barking on distance", maar de angst waarmee die mensen voortdurend moeten leven met daarbovenop de kinderen die het niet allemaal duidelijk snappen laat staan volop te beseffen hoe hun leven in een flits kan worden verwoest, is toch wel overtuigend voorgesteld.

Film speelt zich af op een boogscheut van het oorlogsgeweld in het Oosten van Oekraïne. Wat zich daar afspeelt, geldt helaas voor meerdere plaatsen op onze aardbol...

Touché. Niet omwille van de onhebbelijke vader die zijn familie bijwijlen echt terroriseerde maar wel omwille van de rake situatieschets en sfeerschepping.

Touché. Het eenvoudig werkmanshuisje in de straat met het typisch behang en muurdecoratie uit die tijd, de ronde lichtschakelaar op ruim een meter van de grond, de sjofele gordijntjes waarboven een lange "Bobby", bij wijze van controle, ongestoord mocht naar binnen kijken, de deurstoep waar het in warme dagen gezellig vertoeven en keuvelen was, de overbekende radiostem van de "Weatherforcast" en deze die lakoniek de voetbaluitslagen voorlas en het ouder gezinslid dat beteuterd naar zijn "form" keek en besefte dat hij meer dan "toppence" kwijt was. Diezelfde radio - "wireless", zeiden ze - die ook vertier bracht met zijn Billy Cotton Band Show en Tom Handley en de pubs met zijn "pints", "shags" en "fags" en met die typische Engelse koppen, arm in arm wiegend en.."Roll out the barrel", "If you knew Suzy"..., in koor, maar ook de "alarms" en de vluchten naar "cellars" en "shelters".

Het is allemaal echt en zo zie je maar dat er toch eens een film komt die je persoonlijk raakt en je de nostalgie indrijft.

Ik geef er een hoog cijfer aan, maar 'k was een beetje partijdig.

Concreet nu : "Distant Voices, still Lives" is een puike, intelligente film, kris-kras opgebouwd met een intriest thema maar doorspekt met humor, uit het leven gegrepen, veel songs, heel goed camerawerk, voldoende variatie in dialoog en setting en door heel de cast uitstekend.

vertolkt. 'k Noem het zowat een kruising tussen één of ander sociaal werk van Ken Loach en Woody Allen's "Radio Days".

Voor zijn eerste regie plaatste Pierre Richard, slim bekeken, zijn eigen persoontje in de reclamewereld waar onze krullebol zijn fantasieën ongeremd de vrije loop kon laten.

Het resultaat is natuurlijk veel nonsens, maar toch ook een pak geslaagde, grappige gags.

Richard is op zijn best, Bernard Blier zit als gegoten in zijn rol van "ongelukkige" directeur en Marie-Christine Barrault is erg lief wat garant staat voor het romantisch toetje.

Luchtige Italiaanse komedie met een toch wel bijzondere driehoek...

Complexloze opzet, al zijn de verwikkelingen in de plot dat wel, met grappige passages. Erg plezierig vond ik o.a. de houding van de vader, de waarheid die niet geloofd wordt, de slotconclusies...

Vlot geacteerd.

"Alleen is maar alleen" en daar doen Ariane Ascaride en Co iets aan in een charmante Franse komedie.

Uiteraard is er een streepje overdrijving en is het slot niet zo geslaagd, maar in zijn geheel toch een plezierig ontspannend werkje.

Puike casting en een prachtig geslaagde Karaoke-scène.

Mastroianni in één van zijn vele glansrollen in deze spetterende Italiaanse komedie die de huwelijkstrouw niet echt "au sérieux" neemt.

Pittoreske schets van familie en dorpsfiguren , "de kleine" gedragingen in hun leven op kop. Geen dolle, actievolle scènes maar plezierige situaties die voortdurend doen glimlachen.

Prima acts en wel bijzonder terloops is het fragment uit "La Dolce Vitta", kort voorheen uitgebracht.

De pit die in Django's jazzgitaar zit is niet altijd in de verhaallijn van deze film terug te vinden.

Toch heb ik een degelijke en toch ook interessante film gezien over Django Reinhardt en over de zigeunervervolging tijdens WO II.

Reda Kateb zit goed in de rol van jazzmuzikant en ook Cécile de France (tijdje geleden; "Le Gamin au Vélo" en "Casse-Tête Chinois" was het laatste dat ik van haar zag) voldoet als gelegenheidsvamp, die een machtspositie bij de bezetter tracht af te dwingen

Niet te vergeten natuurlijk, de ten zeerste genietbare jazzy sessies.

Beter dan verwacht en dan de matige scores.

Cinematografisch hoogstaand, met prima dialogen en sterke acts maar bij Tarantino moeten rondspattend bloed en afgerukte lichaamsdelen er, helaas voor mij, nu eenmaal bij...

"Childeren of Serajevo" is de Engelstalige titel en dat zegt heel wat. Wetende dat de film zich afspeelt in de chaos en puinhoop van net na de burgeroorlog is de link gemakkelijk gemaakt naar een jeugd die niet vreemd is aan geweld en niet zo fraaie praktijken.

Handcamera primeert in deze film die ontzettend veel passages (te veel eigenlijk) bevat van een gehaaste Rahima in de weer voor haar jongere broer.

Film onderlijnt ook sterk hoe families met veel littekens uit het conflict zijn gekomen.

Ondanks het natuurlijk acteerwerk van het hoofdpersonage, komt er toch te weinig emotie los en moeten we het toch dikwijls stellen met veel banale dialogen.

De film toont van in de beginne overvloedig aan hoe rassenhaat de onderliggende oorzaak is van de vele disputen, verwijten, schermutselingen enz ...in deze multiculurele samenleving in een achteruitgestelde buurt van de Amerikaanse grootstad.

De film tilt zich precies op een hoger niveau wanneer het werkelijk uit de hand loopt en drama's onvermijdlijk worden.

Het wordt aan de kijker duidelijk gemaakt hoe deze nietige, gefrustreerde mensen,eigenlijk aan hun lot overgelaten, met een afkeer voor de gevestigde orde, tot alles in staat zijn, om het even of het nu gaat om idealen of om banaliteiten.

Had het in de beginne wat moeilijk met de verhaalstijl van de film, maar in zijn geheel is dit toch een goede film met een duidelijke boodschap, lees aanklacht.

Mirjana Karanovic, al vele jaren actrice, nu vanuit de regiestoel, maar ook hier nog echt overtuigend in de hoofdrol van de vrouw die, in de nasleep van de Joegoslavische oorlog, een plotse en dramatische ommekeer in haar leven ervaart.

Natuurlijk in de weergave van de kleine scènes uit het dagelijks leven en zeker gevoelig wanneer tegenslag en een nare ontdekking Milena, en ook de vrouwen die haar omringen, treffen.

Mooie film. De matige belangstelling ervoor is verwonderlijk.

Een eenvoudig verhaaltje, maar een film die toch op vele punten sterk overkomt.

Zo is er de pittige sfeerschepping van de stookplaats in het schip maar vooral van de havenkroeg met zijn pittoreske figuren gaande van de stoere binken over de slonzige vrouwen tot de verleidelijke vamptypes.

Ondanks de uitbundighedi van zekere scènes met de volkse muziek, is de humor onderhuids bitter en is de sfeer vaak dat van berusting in een moeilijk bestaan. Een treffend scène is de trouwpartij met "the parson" (had dat woord sinds "For me and my Gal" niet meer gehoord, geloof ik).

Knappe close-ups en uitstekende vertolkingen met George Bancroft als de ruwe "engineer" en Betty Compson, mooi, en beter in haar rol aansluitend naarmate de film vordert.

Een uitbundige lach is zeker op zijn plaats wanneer onze pizzabezorger zich als dokter voordoet.

Grappige toestanden en dialogen doorspekken deze Franse komedie, zonder pretentie, die naast de humor ook de verdienste heeft wat warmte te brengen als twee totaal verschillende mensen, de weg naar elkaar vinden.

Geen meesterlijke verfilming van de roman van A. Roothaert, maar toch een verdienstelijke. Gedateerd, dat wel.

De personages komen wat onwennig en gekunsteld over, de overgangen tussen de verschillende (korte) scènes zijn niet vloeiend en soms zijn dialogen eerder flauw en toch wel geboeid gekeken naar de lotgevallen van deze, door zijn beroep opgeslorpte dorpsdokter en meteen ook naar de mentaliteit en gebruiken van een kleine gemeenschap waar éénieder iedereen kent, al was het maar van achter het raam.

Peter Faber deed dat behoorlijk goed, terwijl ook Roger Van Hool goed in zijn wat absurde rol zit.

Doctor Zhivagho of hoe mensenlevens overhoop worden gehaald door oorlog en geweld.

Knappe roman, goede film met prachtige beeldvorming.

Nog steeds in.

Teleurstelling. Heel wat clichés en slordigheden in de plot.

Van den Begin redt wel één en ander, maar kan niet beletten dat deze film diepgang mist.

Ontspannende, speelse western, bovendien goed gemaakt en eigenlijk, hoe grappig of merkwaardig ook, met een thema dat in de States nog steeds brandend actueel is : de wapendracht.

Lover- en avonturenboy Erroll Flynn nu eens als cowboy-sheriff en ook dat staat hem goed, zeker met mooie Olivia aan zijn zijde.

Oh ja..."Tirannosaur"...Kreeg destijds (zomer 2013!) van mij een dikke 4 en ook deze "Dog Altogether" verdient dan cijfer.

Sterk, indringend en niet emotieloos (die hond, zeg, en dan die man, diep in de de afgrond) en zeer zeker schitterend geacteerd.

Niet zo'n traditionele film over bankovervallen, gijzelingsdrama's en zo meer.

Bleef volgens mij toch redelijk gespannen uitkijken naar de afloop.

Vond de hetse rond en naast het gebeuren zeer goed getekend en Charles Durning uitstekend in zijn rol.

Charlie is weer de verdachte voor de politie, de kansloze tegenover de sterkere, de pechvogel, de niets vermoedende zich in absurde situaties werkende, de edelmoedige, de naiëve, de menselijke in zijn plantrekkerij en bovenal de ongeëvenaarde grappige.

Onweerstaanbaar heerlijke cinema uit de zeer oude doos.

Mocht van mij nog langer doorgaan.

Heel zuiver is Marcello niet want hij verdeelt drugs, helpt mee aan de ontsnapping van dieven, laat zich een deel van de buit welgevallen en maakt ze later te gelde maar hij houdt van honden, en trouw en vriendschap zijn voor hem het belangrijkste wat er is.
Een mooie schets van deze in de grond naïeve man wiens verdraagzaamheid sterk op de proef wordt gesteld wat de toon van de film sterk doet kantelen. Van de vertederende scène waarbij een hond van bevriezing wordt gered, tot deze waarbij hij zijn kwelgeest om het leven brengt is een hele stap
Schitterende slotscène waarbij de kijker de kans krijgt te gissen naar wat zich nu in Marcello afspeelt : besef, spijt, ontgoocheling vooral om wat hij zich als ideaal had voorgesteld...?
Opmerkelijke vertolking van Marcello Fonte.

Eerste Minister Paul-Henri Spaak werd er wel eens door de oppositie over aangesproken. Nichtje Catherine speelde zo graag een wat wulpse rol. Zo meen ik me te herinneren.

Wat ik echter niet lang zal herinneren is deze "I dolci Inganni", een wat nouvelle vague filmpje dat ons in feite niets te vertellen heeft en alleen maar een zwoel sfeertje brengt en een naar seks hunkerend meisje.

Claire Bloom en Anthony Hopkins zorgen er voor dat de Broadway play naar Ibsen ook op het witte doek tot zijn recht komt.

De titel is fijnzinnig gekozen want de film heeft het inderdaad over een periode waarin de vrouw binnen het gezin in de eerste plaats als een bezit werd aanzien en alleen maar kon leven en functioneren binnen de regels die haar man haar oplegde en er ook geen enkele mening kon en mocht op nahouden. Komt daarbij dat de man daar doorgaans geen besef van had en alles als normaal aanzag. Als Nora spreekt van " vreugde te hebben gekend, maar geen liefde" vat ze de problematiek die de film knap weergeeft, perfect samen.

Zeer goede film over de relatie binnen een gezin, gelukkig op dat punt, niet meer zo van onze tijd.

Visueel zeer sterk met tevens een knappe, originele opbouw en verweving van de verhaallijntjes.

Het is een film over liefde, trouw en ontrouw, spijt en besef en drama.

Veel innemende scènes, waarvan heel wat met de tocht van Matsumoto en Sawaka maar het levert een pak schitterende beelden op met veel kleurenpracht, waarbij de seizoenen enig mooi zijn weergegeven. Zeker niet zonder emotie en zo vind ik persoonlijk de passages op de bank met de oude yakuza en de hoopvolle vrouw, toch heel, heel mooi en teder.

Bijzonder knap, tenslotte de laatste scène met de poppentheaterfiguren waarbij hun gezichten betekenis krijgen.

De vertolkingen kon ik alleen maar bewonderen.

Wat een mooie en rake film.

Passages uit je leven die je bijblijven en je aan het denken en mijmeren zetten. Hebben we toch allemaal, maar hoe eenvoudig en treffend is het hier voorgesteld.

'k Zou het zeker geen flashbackfilm noemen maar een film over beleving en herbeleving, met momenten van glorie, momenten van leed.

Misschien krijgen we naar het slot toe een gevoel van feelgood over ons, maar het doet niets af van het plezier en de waardering waarmee we naar deze film hebben gekeken. Almodóvar zoals ik hem wil.

Uitstekend acteerwerk, overheersend heerlijke dialogen (het gesprek met de vroegere vriend, met de oude moeder...), in alle eenvoud, keurig getimed en geen spoor van sensatie, maar een mooie menselijk studie.

Kathy Bates vind ik schitterend acteren, Jenifer Jason Leigh is dat minder overtuigend, in dit duister familiedrama dat voor de helft met flashbacks is opgebouwd. In zijn geheel wat langdradig. Heel wat onverkwikkelijke scènes zoals de echtelijk disputen, niet zonder geweld, de trieste ervaringen van de jonge Selena met haar vader, de openingsscène...

Meeslepend, dat wel, maar toch geen aangenaam kijkstuk.

Het begin van de film is een bestorming van personages, meestal leden van één familie die dikwijls niet zo erg op elkaar gesteld zijn en waar echte genegenheid en liefde doorgaans de plaats moet ruimen voor woede en vijandschap.

Het schetsen van karakters, toestanden en onderlinge verhoudingen maakt de film aanvankelijk niet zo toegankelijk, mede door de veelvuldigheid van de personages, maar ge voelt de spanning en de dreiging crescendo gaan en wanneer de hel losbarst is het er ééntje om Tarantino's, andere Scorceses en Bonnie and Clyde-zuiveringen te doen verbleken.

Sterke film die om zijn onwesterse manier van filmen aanvankelijk misschien wat moeilijk uitvalt, maar éénmaal in stroomversnelling je toch aan je stoel vastspijkert.

Muziek en gebeurtenissen staan dikwijls in contrast wat zo een sfeer opwekt van :"het is allemaal niet zo belangrijk; het kan ten alle tijde en met éénieder gebeuren.

Film die eigenlijk een tweede visie verdient.

Ge hebt zo van die films die omwille van de indringende tot schokkende voorstelling van een groep mensen en hun levensstijl en gedragingen onuitwisbaar in je geheugen lijken. "Brutti, Sporchi e Cattivi" is er zo ééntje, maar deze 'Dom Za Vesanje" mag daar gerust zijn voet naast zetten.

Kusterica doet echt veel meer dan schokeren. Hij maakt er een gevarieerd schouwspel van, een allegaartje van droefenis en ellende, menselijke zwakte en verbetenheid, symboliek, fantasie en beeldspraak, schalkse humor, kortom volzette scenes waarbij het gevaar nog één en ander te missen niet denkbeeldig is.

Een heel bijzondere, te waarderen film die bovendien begunstigd is met een heerlijke soundtrack.