Opinions

Spannende actie-misdaad thriller met natuurlijk een verwerpelijk geweldadig onderwerp maar tussendoor, door het contrast tussen misdaad en onschuld, enkele positieve morele bedenkingen. Uiteraard een pak onwaarschijnlijkheden, maar die sluipen nu éénmaal gemakkelijk in actiefilms.

Beide hoofdacteurs, kwijten zich uitstekend van hun "taak".

David Frankel kon me nog nooit overtuigen en nu ook zorgt hij toch wel voor een teleurstelling.

Erg sentimenteel, braafjes en het is echt zoeken naar levensechte personages.

Kan me zelfs van de indruk niet ontdoen dat ook de acteurs - en daar zitten toch heel wat namen bij - er niet echt in geloofden.

Zielig was hoe in het slot (20 minuten !) allerlei sentimentaliteit en vermeende levensgedachten worden gebracht.

Film met een bruikbaar idee, die helaas naarmate hij vordert volledig wegzinkt.

Soort American Pie-gedoe. Niet bepaald iets nieuws brengend en bovendien heel flauw geacteerd.

En nu François Cluzet, memorabel sinds "Intouchables" en onlangs ook nog knap in "Nous Finirons Ensemble", maar nu als een soort militaire onderzoeksrechter op zoek naar de schuld of onschuld van een gevangene die zich heeft bezondigd aan smaad aan de natie nadat hij zich tijdens WO I als held gedroeg aan het Oostfront.

Het verhaaltje met die hond vond ik aanvankelijk wat flauw maar uiteindelijk is de roman van Jean-Christophe Rufin waarop de film is gebaseerd, op zijn beurt gesteund op werkelijke feiten, zoals de inzet van honden door l'Armée Française d'Orient aan het front, met name in de Salonica-veldslagen.

Film is een regelrechte aanklacht tegen de oorlog, de tiranieke generaals die de soldaten als kanonnenvoer de dood injoegen, in het bijzonder. Dat de drang naar vrijheid en zich te ontdoen van het moordende juk, precies midden de strijd gestalte kreeg is best begrijpelijk.

Een oorlogsverhaal maar ook een verhaal van misbegrepen liefde. Het leidt naar een behoorlijke film waarbij er toch weer gerekend wordt op de kunde van Cluzet, maar ook Duvauchelle en Sophie Verbeeck niet uit de toon vallen, evenmin als de pittoreske figuren van de gevangenisbewaker en de gendarme-veldwachter.

TV-film die het al meermaals verfilmd verhaal van joodse kinderen die trachten te ontkomen aan de Nazivervolging en hierbij door de burgerbevolking worden geholpen onder de loupe brengt.
Meen toch sterkere werken over dit onderwerp te hebben gezien. Een gevoelig thema natuurlijk, maar de film leek zo met afzonderlijke stukken aanéén te hangen. Een logische upgrade in het verhaal was er amper en daarbij was het ook niet altijd exact zoals wanneer de film op een bepaald ogenblijk vermeldt "november 1942" en er korte tijd later, zonder dat de tijdsprong wordt aangevoeld, er sprake is van de invasie in Normandië.
Sommige scènes zijn ook wat amateuristisch geschoten. Het acteerwerk valt nog mee en het was een nog jonge Guillaume Canet die nog het meest opviel.

Stevige misdaad- en wraakfilm met vele fantasievolle actiescenes.

Dat een gedecideerde jonge vrouw instaat voor het avontuur maakt het misschien wat pittiger, maar de gedoodvefde clichés zijn er niet minder door aanwezig, waarbij deze actiefilm niet boven de middelmaat komt.

Naar een novelle van Honoré de Balzac.

Raimu was een klassebak, die hier heel goed gestalte geeft aan de mysterieuze come-back van een doodgewaande colonel, evenals aan de man die weer in zijn vroeger rijkelijk milieu wil binnenkomen en het nodige respect opeist en ook zijn rechten, als aan de man die uiteindelijk het gekonkel en laaghartig intrige onder zijn waardigheid acht en voor eenvoud en zelfs armoede kiest.

Sterke mise-en-scène met contrasten als daar zijn tussen het weelderig aristocratisch decor en deze van het gepeupel, en zelfs het catacombachtig verblijf van de notarisklerken. Fotografisch ook best in orde.

Naast Raimu is er ook Marie Bell als de hebberige echtgenote en Jacques Baumer als de lepe raadgever van mevrouw. Beiden, zeer behoorlijk in hun rol.

Deed me denken bij de aanvang aan "Missing" met Jack Lemmon en Cissy Spacek uit 1982, maar dan wisselt de film naar een wansmakelijk gebeuren uit die tijd maar dat me totaal onbekend was en waarbij mensen als het ware gebrainwasht werden en totaal uit de maatschappij verdwenen.

Ook de corruptie van een buitenlandse ambassade komt aan het licht (Was in "Missing" ook zo) in deze film dat zich dus toespitst op de belevenissen van een Duits koppel en naar het einde toe avontuurlijk uitdraait.

Een kijk in de sferige wereld van spelen en gokken op grof geld.

Maakt niet bepaald indruk al is Paul Newman wel een beste vertolker van de ancien in het vak en is een jonge Tom Cruise al vast belovend.

Het is wel goed vertolkt, maar de film is toch wel al te sentimenteel om compleet goed te zijn.

De muziek was wél te waarderen.

Alleszins een behoorlijk gemaakte western met een aanvaardbaar en zeker niet oppervlakkig verhaal, met een goede Joel McCrea, vertrouwd met far-westrollen, en een bijzonder ogende Virginia Mayo, in zeker niet haar enige film van Raoul Walsh.

Het verloop van de treinroof is uitstekend gebracht en vormt wel de bijzonderste passage uit de film al bergen de sloscènes zeker de nodige spanning en emotie.

Het trieste verhaal van hoe guerrillastrijd het leven van vele families verwoest, niet in het minst dat van enkele jonge kinderen, wier leven langzaam maar zeker omslaat van onbezorgd spel naar strijd om het behoud.

Enkele erg natuurlijke en ongekunstelde scènes met de kinderen in een film die het nakend drama van vluchten en omgaan met verdwijningen en dood, gestadig, mogelijks iets te rustig opbouwt.

Via de belevenissen van 2 politiemannen wordt het probleem van de criminele jeugdbendes in de grootstad, maar ook het probleem van de juiste aanpak ervan in beeld gebracht.

We zien hoe haat de misdaad voedt.

Het is een goede film, nochtans mijn genre niet, met uitstekende acteurs, als daar zijn Robert Duvall en Sean Penn.

In strijd met hetgeen de titel zou laten vermoeden, toch een eerder psychologisch drama, zij het wel met een gewelddadige achtergrond.

Alain Cavalier is mij eigenlijk onbekend maar ik verneem van de supervisie van Louis Malle en één en ander lijkt toch herkenbaar : het soms theatrale van de acteurs, de fluks wisselende emoties en de niet altijd begrijpelijke reacties van de personages.

De film heeft zekerlijk de nodige spankracht, de dialogen zijn klaar, duidelijk en eenvoudig maar de muziek overdrijft in intensiteit telkens zich in het intrige een nieuw feit voordoet.

Met Romy Schneider, Jean-Louis Trintignant en Henri Serre zit de film goed voor wat de acteerprestaties betreft.

Wat bijzonder filmpje dat alvast van in de beginne verrast omwille van de extreme toekomstgerichte visie op het leven (of is het einde) van het hoofdpersonage.
Grappig eigenlijk en zeker wanneer iemand, zowat haar tegenpool, mee naar het trainingskamp trekt.
Een mogelijke toenadering ligt wel in het verschiet...
Meen in de slotscène een conclusie te vinden : Twee jongeren die hebben leren relativeren. Het leven heeft aan veel meer behoefte (vriendschap, liefde, hulp, interesse...) dan aan het vasthouden van eenzijdige opvattingen enerzijds, onverschilligheid en gebrek aan ambitie, anderzijds.
Blikvanger is Adèle Haenel, het streng gedreven meisje dat zelfs de survivaloefeningen en wat daar bijhoort (eten, logement...) onvoldoende hard vindt.

Tedere kortfilm Een 70-larige vrouw die een oud geliefde opzoekt in een rustoord en er een demente, verwarde man aantreft. Genegenheid, tederheid, begrip en toch genieten van het moment zijn nooit uit de film. Mooi.

Sterk Amerikaans drama van Daniel Mann, over een echtpaar met een zware psychologische last uit het verleden dat niet weggewerkt geraakt en liefst niet besproken wordt.

Shirley Booth en Burt Lancaster schitteren, elk in hun totaal uiteenlopende rol.

Vooral Shirley Booth - zag voorheen nooit een film met haar - is verbluffend als de vrouw die zich een ogenschijlijk imago van gelukkig zijn aanmeet, maar dat in geen geval is.

Een soort postnatale depressie drijft een jonge vrouw naar haar vrienden van vroeger.

De poster van de film verwijst naar een psychedelisch avontuur en dat klopt misschien wel maar aan dat "avontuur" is weinig te beleven, daarvoor blijft de gedachtengang van de jongeren al te eenvoudig en de dialogen te hol. Lijkt mij zo een vlucht naar de leegheid van het bestaan...

Anderen kunnen er misschien meer diepgang in terugvinden, maar bij mij is dat niet gelukt.

Het beste aan de film is het filmisch gedeelte die personen, dikwijls, wellicht betekenisvol, verspreid in de natuur toont. In dit verband, alleszins minstens één heel markante scène

Mogelijks ontbreekt de film aan wat kracht om groots te zijn, toch is hij sterk ondergewaardeerd en eigenlijk weinig bekeken.

In ieder geval de United States of America krijgen hier een pagina uit hun geschiedenis voorgeschoteld die niet bepaald vleiend is.

Merkwaardig om te vernemen.

Romantische komedie waar de one night stand centraal staat tot....

Romcommetje zonder pretentie maar vlotjes in beeld gebracht en waar het plezierig is de variaties in de mimiek van een Lucy Punch te ondergaan.

Verrassend goede en onderhoudend film over een vocaal succesvol zestal uiteindelijk verstoord door de jodenvervolging net voor WO II.

Plezierige (meestal) optredens, origineel (mij onbekend) en genietbaar en zeker niet zonder emotie.

Absoluut keurig acteerwerk.

"The Ice Cream War" ware een even goede titel geweest.

Nuchtere Britse humor waarin Bill Patterson een perfecte uitlaat is.

Eigenlijk aanbevolen voor al wie van die flegmatieke, eerder koele humor houdt.

Een onnozel (en origineel) verhaal dat best als een satire kan gelden op die vele Amerikaanse films waarbij een clevere, nieuwsgierige journalist verstrengeld geraakt in een maffiawereld.

Schrader verzamelde toch wel wat namen voor dit nagenoeg onverfilmbaar scenario van Harold Pinter.

Het werd een vreemde film, traag opgebouwd, met voor een stuk een troosteloos verlaten (de werkelijkheid is anders) Venetië als decor.

Een zekere spanning zit er wel in omdat de kijker nieuwsgierig is waaromtrent het uiteindelijk allemaal te doen is en hoe het zal aflopen, maar, eerlijk gezegd, het was het wachten niet waard.

Er werden over oorlogen ontelbare films gemaakt en het is volgens mij altijd beter de vreselijke gevolgen er van aan de kaak te stellen dan één of andere heldhaftige patrouille te volgen in de strijd.

Deze film klaagt het onmenselijk en zinloze van de Vietnam oorlog aan en beschikt daar voor over een paar uitstekende acteurs.

Toch kan ik mij niet van het gevoel ontdoen dat een heel stuk van de film vervalt in romantiek, oppervlakkigheid en een beetje zucht naar sensatie.

De opzet is duidelijk en nobel maar de film mist ware klasse om in de prijzen te vallen.

Modern sprookje. Voorspelbaar maar heerlijk uitgewerkt. Charmant, zonder smijt-en gooiwerk en met af en toe een sneer naar Westerse toestanden en Afrikaans presidentiële rijkdom. Tegen de verwachtingen in zeer genietbaar. Murphy op zijn best en eigenlijk ook knappe cinematografie.

Een vervelende situatie wordt heel luchtig uitgewerkt en vermits de Fransen ook houden van ondeugende romantiek, komt ook dat, als bijkomende complicatie, er grandioos en vrolijk bij.

Ondertussen hebt u begrepen : een komedie, zonder pretentie maar al bij al geslaagd en dus genietbaar.

Film over vriendschap. De dood van Charlie laat 3 mannen toe tot een hechtere vriendschap te komen.

Film splitst zich op in dit laatste toe maar wordt toch voor een heel stuk overheerst door de flashbacks, nuttig om te weten wat er voorafging maar eigenlijk soms wel de actie wat teveel onderbrekend.

Geen zuivere komedie want de dood en de emotie en verdriet daarrond zetten de ernstiger toon, maar toch in zijn geheel luchtig opgevat waarbij het typisch Frans over en weer gepraat zeker niet ontbreekt. Soms grappig maar te weinig gevat.

Een goed score vind ik er wel aan verdiend want het is goed bedoeld en het acteren is prima.

Franse lichte komedie over trouw en vooral ontrouw, die wel grappig is maar toch alleen maar cliché's bevat en aldus weinig overtuigt.

Het ligt nochtans niet aan galante Jean-Pierre Marielle, eigenlijk in die periode in zijn beste doen, die aan het personage die hij moet vertolken, op een vlotte wijze een kleinmenselijke allure meegeeft.

Originele, hedendaagse en uitstekende komedie met toch ook een dikke streep dramatiek en emotie.

Eigenlijk, verrassend anderhalf uur zuiver filmgenot, mede dank zij de vlotheid van het verhaal en vooral de meer dan puike prestaties van de acteurs.

Michel is een dromer, een fantaisist die houdt van vrijheid, rust en open staat voor wat avontuur.

Sympathiek filmpje dat in zake score balanceert tussen een 3 en een 3,5, die meerdere grappig passages en bewoordingen inhoudt maar toch wat arm is aan nieuwe vondsten in het tweede gedeelte om van een geslaagde komedie over de ganse lengte te spreken.

Bruno Podalydèes - die instond voor het script - is wel zeer goed in zijn rol van de man die zich toch wel een en ander laat welgevallen en volop geniet van de geboden vrijheid.

Mooi om hem voldaan te zien peddelen en grappig hoe hij niets te maken wil hebben met de knorrige visser in de persoon van acteur Pierre Arditi, met de lieve Laetitia des te meer.

De Engels titel van de film is "The Sweet Escape" en dat was het dan ook.