Opinions

Uitsluitend voor de glorie van Jean-Paul Belmondo, in zijn beste periode en met een rol van een personage die hem ligt : zelfverzekerd, mooiprater, clever, charmeur en desnoods bereid tot wat kunst-, vlieg- en vuistwerk.

Het verhaaltje dat wordt opgedist is maar een warboeltje en mist elke gelovenswaardigheid. Tijdsprongen worden onhandig ingelast en eigenlijk boeiend wordt de film nooit, tenzij ge natuurlijk een onvoorwaardelijke fan van onze Jean-Paul bent.

Wat aanlegt om een film over immigratie te zullen worden met de klassieke ellende om een vaste voet in de nieuwe omgeving te kunnen vinden, gaat over in een psychologische drama waarbij vooral de emotionele spanningen tussen twee vrouwen subtiel is uitgewerkt.

Aanvankelijk achterdochtig over elkaar, evoluerend naar een zekere naijver, jaloersheid, ook schrik en twijfels, zwakte, maar ook hard zijn.

Het zwoele erotische in de film wordt heel discreet en wars van enige sensatiezucht weergegeven.

Hiam Abbass is weer subliem (wat geeft die actrice ons reeds aan filmplezier doen beleven!) en ook Sarra Hanachi is knap in haar rol. Een mooie slotscene waarbij ze heel duidelijk het fier zijn op haar roots boven andere relaties stelt

Jacques Perrin, ondertussen gevestigd acteur, regisseur en producent is nog heel jong in deze Italiaanse film uit de zestiger jaren waarin hij de rol vertolkt van de zoon die morele en menselijke waarden vooropstelt in tegenstelling tot zijn erg materialistische vader.

Mauro Bolognini maakte bij mijn weten geen meesterwerken (of toch) maar de films die ik van de man zag waren, op een uitzondering na, steeds van zeer behoorlijke en inhoudelijke makelij.

Ook deze "La Corruzione", die heel goed de verhoudingen vader-zoon typeert en heel wat realistische elementen, zoals het zakenleven dat primeert boven de mens, eigenbelang, corruptie...uit het maatschappelijk leven illustreert.

Naast Jacques Perrin zitten Alain Cuny en verleidelijke Rosanna Schiaffino knap in hun rol.

Als ik dan toch, zeker naar het einde toe wat in de ban geraakte van deze film, was het zeker voor een heel stuk te danken aan de vertolking van Vicky Krieps.

Ondertussen had ik wel begrepen dat het voor heel wat een fictief verhaal betrof en met de anachronismen (o.m. songs van Mick Jagger en Kris Kristofferson) erbij, leek het onderhuids wel een fantasiekronkel van de cineaste, waar ik mij uiteindelijk in stelde, wat leidde tot een zekere voldoening deze film te hebben gezien en een behoorlijk cijfer.

Het is vooral het uitstekend acteerwerk, een uitmuntende Alba Rohrwacher voorop, die deze film op een beter niveau tilt.

Een verhouding buiten een echtelijke of vaste relatie brengt duidelijk problemen met zich, niet alleen emotionele maar ook erg concrete.

Meen dat de cineast dit duidelijk maakt al laat hij de beoordeling over het juist of fout over deze "Wat wil ik meer" aan de kijker over en dat de meningen hierover sterk uiteen lopen zal wel vast staan.

Hoe dan ook, niet denderend, maar goed en ook boeiend, ondanks de banaiteit van het gegeven, en zoals gezegd, bewondering voor het knap, natuurlijk acteerwerk.

Merkwaardige stille film.
Het verhaal speelt zich voor een groot deel af in een flashback die op zijn beurt kleinere flashbacks bevat. Toch wel niet zo gebruikelijk voor die tijd, dacht ik. Het geheel wordt evenwel zeer kundig voorgeschoteld en blijft boeiend tot het slot.
Een grappig moment is wel als de man het meisje inviteert voor het bijwonen van een sprekende film.
Wat daarop volgt is werkelijk een verheerlijking van het cinemabeleven. Een heel lange scène volgt waarbij getoond wordt hoe toeschouwers in de film opgaan, elk op hun eigen manier. Een schitterende passage, zonder meer.
"A Cottage on Dartmoor" gaat over echte, passionele liefde. Brengt wel een droevig verhaal maar brengt toch af en toe symbolische beelden van optimisme. (het slotshot, bijvoorbeeld)
Een paar goede vondsten. Grappig hoe "Joe" in het begin van de film als het ware IN de film valt en ook wel opgemerkt dat Asquith niet vies was van schaduwbeelden.

Beetje ongeloofwaardig opa die met een negenjarig kleinkind in de nacht vertrekt maar éénmaal daaroverheen is het wel boeiend het begrip, de verstandhouding en de meningsverschillen tussen die twee te volgen. Louisa Pili, als de negenjarige, speelt bovendien merkwaardig en Claude Riche is een onverslijtbaar goede acteur.

Tedere film met een enigszins melancholisch einde, al is dát wel geloofwaardig.

Platvoerse uitlatingen houden de ganse film aan en voor de rest geforceerde en wansmakelijke als humor bedoelde scenes.

Charmeloos.

Feel-good-TV-film met een uitstekende Isabelle Nanty, als de nieuwbakken oma die de grote metamorfose ondergaat wat zijn weerslag heeft op de ganse samenleving van...Vaison-la-Romaine (terloops, op een boogscheut van de "Mont Ventoux" en in de schitterende "Dentelles de Montmirail").

Politieke vooringenomenheid en onhandelbaarheid tot racisme worden weggeveegd door die onverwachte komst en heel wat wordt "hersteld", ook op het emotionele vlak.

Wie voelt zich niet goed met al dat positiefs ?

Aangename komedie, een kleine 3,5 waard.

Een hele zit, maar dan ook een gevuld en deinend gebeuren met een enigszins historische achtergrond en gelet op de epiloog, naar reëele feiten.

Best onderhoudend en met een sterke cast, met Benoît Poelvoorde, Olivier Gourmet en ook Johan Heldenbergh een stevige Belgische inbreng.

Clovis Cornillac, veelvuldig gevraagd, zij het meestal voor een bijrol (zijn Césars haalde hij uit bijrollen), sinds enkele jaren in de regiestoel, mag best terugblikken op een geslaagde film, goed opgebouwd en bekwaam de interesse van de kijker te winnen, voor dit verhaal dat uitpuilt van niet zo fraaie menselijke gedragingen. Cornillac speelt trouwens een belangrijke rol naast hoofdrolspeelster Léa Drucker, zeker in goede doen.

Zag nog maar twee filmversies van deze Alexandre Dumas-roman en er zijn er meerdere.

Blijft het in de eerste plaats een romantische en avontuurlijke bedoening en al is deze versie met Caviezel best goed, mijn voorkeur gaat zonder twijfel uit naar deze met Jean Marais in de hoofdrol, aangrijpender en geloofwaardiger.

Duivel-doet-al Julie Delpy, heel ver weg van het romantische van haar "Before Sunrise" en "Before Sunset"-films alsook van haar regie in "Two days in Paris", bewijst in deze "The Countess" ook andere, in dit geval erg onverkwikkelijke, thema's aan te kunnen.

'k Vind ze zeer behoorlijk acteren in een film die aanvankelijk wat saai uitvalt maar zekerlijk in het tweede gedeelte weet te boeien, behoorlijk is opgebouwd, de dialogen m.i. niet tegenvallend en bedenkingen heeft over de morele waarde van de personages die de Geschiedenis zal blijven herinneren.

Sociaal drama, eigenlijk nog altijd actueel en wellicht voor altijd sluimerend, omwille van regeringsbeslissingen die een maatschappelijke groep kunnen ten gronde richten.

Film is goed opgebouwd, houdt de spanning er in, al lijkt het slot toch wel wat afgehaspeld.

Heel veel accent wordt gelegd op de familiale gevolgen van het gebeuren wat toeliet aan een sterk acterende Jessica Lange zowel voor een Oscar als voor een Golden Globe te worden genomineerd.

Het grappigste moment is misschien wel wanneer een verpleegster met een pasgeborene uit een kamer komt en Stan voor alle zekerheid naar de baby kijkt om te zien als er toch maar geen gelijkenis is met Ollie.

Voor de rest is hij "clumsy" als nooit tevoren en hilarische toestanden zijn dan ook nooit uit de lucht.

Een succesformule was het met die 2 in perfect getimed kortfilmpjes.

Relatieproblematiek uit de jaren 50 met een feministisch tintje.

Een heel verhaal met een pak herkenbare emoties en toestandjes maar dat niet gebracht wordt met voldoende éénduidige, overtuigende spanning.

Eigenlijk wat ontgoocheld, ondanks Huppert en Miou-Miou en zelfs een Guy Marchand die, zoals heel dikwijls, gemakkelijk van een komisch knullig personage overstapt naar dat van een onhebbelijke driftkop.

Perry Como's "I wonder who's kissing her now", Sidney Bichet's "Petite Fleur", Glenn Millers's "In the Mood" vormden passende en genietbare muzikale backgrounds uit die tijd.

Een prettig en vlot eerste uur. Daarna wordt het toch eerder langs de fel overtrokken, zelfs een beetje dwaze kant.

Positief is wel de hekeling van het hypocriet gedrag van de mens. Bij de winnaars horen gaat voor alles en doorgaans er met profijt uitkomen veegt alle principes weg.

Uiteraard blinkt Patrick Dewaere uit in dergelijke rol.

Dit is niet het verhaal van Lucien, de laffe politieman, die zich liever laat bespotten en vernederen dan te moeten optreden, om dan plots met zijn belagers keihard korte te metten te maken. Neen dit is het verhaal van de onbenullige probleemlozen tov dat van de echte dramatische armoezaaiers in de wereld. Gedenk maar de openingsscène uit de film, film die trouwens vooral gestalte krijgt dank zij het weergaloos talent van de acteurs, Noiret op kop maar ook Huppert en Audrane en Marchand...

Eén van mijn absolute favoriete films. Schitterend scenario, cast, fotografie. Te bewaren en te koesteren.

Typische Pierre Richard-film met misverstanden en dolle situaties die het wel grappig maken, maar helaas, zoals in vele komedies, gaat men al te sterk overdrijven, aanleunen bij het onmogelijke en valt het geheel wat dwaas uit.

Melodrama met ook een kritische kijk op het sociaal woelige Frankrijk van de dertiger jaren, met name het standenonderscheid en de discrimintie van de vrouw in de maatschappy.
Regisseur Raymond Bernard koos weer voor Pierre Blanchar (na "Les Croix de Boix") om de hoofdrol te vertolken van een jongeman die van kindsbeen gedwongen wordt in een aristocratische opvoeding in de magistratuur, wars van de echte waarden van het leven en later, bij toeval, beseft dat hij alleen "coupable" is.
De rechtbankscènes naar het slot toe vindt vaak in de verrassende hilariteit het bewijs van de maatschappelijke ongerijmdheden.
Het einde van de film is al te oversentimenteel en valt daardoor wel uit de toon.

Briljante satire. Het originele, sterke en onbehaaglijk verhaal is niet meer dan de achtergrond om de vele dramatische gevolgen van afdankingen te onderstrepen en de harde houding van het bedrijfsleven te hekelen. Dat het gehele gedoe doorspekt is met vele humoristische momenten maakt het alleen maar boeiender en draaglijker. De dialogen zijn uiterst gevat, vaak stekelig, vaak effenaf komisch, de acteurs verbluffend goed.

De slotscène suggureert m.i. de blijvende meedogendloosheid van onze samenleving.

Misschien wel grappig volgens Amerikaanse normen, echt inleven in het gepraat van die vrouwen en hun omgeving is me niet gelukt.

American housewives, weet je wel en mogelijks een poging om wat karakters te tekenen maar er was weinig aan.

Voor diegenen die houden van dergelijke manier van filmen waar naast de vele, lange close ups (Valeria Bruni Tedeschi is een dankbaar onderwerp) de camera de personages volgt in een verkeersdrukke straat, een lawaaierig station of in een pub, waarbij de dialogen vaak vervagen. Erg natuurlijk eigenlijk en dit is eigenlijk zowat het kenmerk van de film, niets lijkt gespeeld en af en toe lijkt het wel dat de acteurs gewoon improviseren.

In ieder geval die Nobuhiro Suwa heeft iets in zijn mars.

Geen gewone film, geen spetterende acties, maar een psychologisch drama, waarbij de spanningen tussen het scheidend koppel heel knap en natuurlijk worden geschetst.

Al is er aan het einde al te veel glorie en edelmoedigheid voor de United States, de oorlogsscènes vond ik goed en ook zekerlijk het onderzoek naar de waarheid rond Captain Walden.

Goede acteerprestaties en alles duidelijk verhaald.

De gruwel van de oorlog, de jodenvervolging, de deportaties en de massamoorden, alsook de mensen die zich tegen het onrecht hebben verzet, mogen nooit uit het geheugen verdwijnen, daarom verdienen dergelijke films veel respect, alleszins meer dan voor die komedie rond de man die voor het ganse drama verantwoordelijk was...

Helaas, is deze film rond Irena Sendler maar van een matig niveau. Op Anna Paquin na, is het acteren heel gewoontjes en is er, zeker het eerste halfuur, amper samenhang tussen de scènes en daarna zitten er toch ook wel wat onduidelijkheden in het vervolg van het verhaal. Het ontbreekt de film in zijn geheel, ondanks het trieste van het gebeuren en enkele aangrijpende scènes, aan echte expressiekracht.

Uitstekend opgebouwde en uitgewerkte spionagethriller.
Benedict Cumberbatch is eveneens merkwaardig: eerst als de aan Monsieur Hulot doen denkende onschuldige zakenman die in een wereldbedreigend conflict wordt gedropt, daarna als de wilskrachtige, aan zijn vriendschap met "Alex" (ook die rol wordt overtuigend vertolkt) vasthoudende idealist.[spoiler/]
Naar een waar gebeuren. Altijd interessant wat geschiedenis te verkennen, zeker als het knap verpakt gebracht wordt, zoals in deze "The Courier".

Zoals heel dikwijls speelt Pierre Richard het verstrooide type van de ene gekke situatie in de andere tuimelend.

Niet de beste film met de Franse komiek, maar bij momenten is het toch wel onbedaarlijk lachen.

Een uiteraard nog jonge Jane Birkin speelt vlot mee in het absurde gedoe dat zijn beste momenten in het eerste halfuur kent.

Een typische Claude Zidi-komedie.

...En ik moest denken aan "Barbertje" uit Multatuli's "Max Havelaar" waar ook al iemand om een totaal niet bewezen en door de wet niet precies omschreven feit, een verzinsel eigenlijk, wordt veroordeeld.

In ieder geval, de Indische rechtspraak wordt hier niet bepaald bewierookt. Een onverschillige en onverantwoordelijke rechter en een pak wetsartikels die niets betekenen en niet terzake zijn zorgen ervoor dat de hele rechtzaak op de lange baan wordt geschoven en bij het zien van de scènes buiten de rechtszaal is het duidelijk dat onbekwaamheid en gebrek aan doorzicht worden gesuggereerd..

Er is ook een indringend beeld van een verloederde wijk en een scène waarin een wellicht heersende sociale ongelijkheid wordt aangeraakt.

Kritische film, niet slecht om eens gezien te hebben.

Onweerstaanbare Danny Kaye in een avontuurlijke en ook wat muzikale (Sammy Cahn) komedie.
Zag de film voor het eerst vele, vele jaren geleden en hilarische scènes zoals de toverspreuk "the vessel with the...", de keuze van de wapens, de taalimitaties, "Life couldn't better be"... zijn me altijd vers bijgebleven, zo goed zijn.
De kostuumfilm wat in zijn hemd gezet maar voor Danny Kaye moet ge het doen : een attractie op zich.

Feel-good TV-film, ondanks de sombere achtergrond van de dagelijkse strijd om financieel het hoofd boven water te houden en, alleenstaand, tevens in te staan voor de opvoeding van de kinderen.

Beetje extreem maar niet ondenkbeeldig en te onthouden vooral is hoe de keuze van een kind gemakkelijk te beïnvloeden is door de voordelen die dat kind worden toegestopt.

Vlot verhaald en behoorlijk geacteerd.

Plezierige komedie schitterend gedragen door Suzy Delair en vooral Fernandel, onweerstaanbaar in de rol van, stel je voor, mode-ontwerper.

Licht gegeven dat inderdaad behoefte heeft aan een crack als Fernandel om te slagen en dit is hier absoluut het geval.