Opinions

Ondanks een indrukwekkende cast en een rampscenario, die in werkelijkheid ten alle tijde kan opduiken, met een onoverzichtelijke inpact op het leven op onze aardbol, is dit toch een matig uitgewerkte film. Niet zozeer omwille van de ongeordenende start van de film ( tot daar toe de zeer vele - en uiteindelijk vervelende - wetenschapsterminologie) maar de personages dwarrelen dooreen en het is moeilijk uit te maken wie uiteindelijk belangrijk is in het verhaal. Bovendien haalt de film de spanning er uit door het informatie- en paniekgebeuren niet zo net achtereen te plaatsen en wat nog het meest stoorde was de oppervlakkigheid van de personages.

Er was veel, veel meer mee te doen.

Grappig in situatie en in dialoog met als hoogtepunt de sprankelende "bekentenis", in het café, van "de vriendin" aan Gérald (niet Gérard) en het schitterend acteertalent van Marie Rivière en ik vind vooral Alexia Portal doorheen de ganse film.

Twee uur geamuseerd gekeken naar het ongedwongen en romantisch gepraat en gedoe van een viertal jongeren dank zij vooral het goed en natuurlijk acteren van het viertal. Het verhaal dat geen climax of spannende momenten inhoudt, wordt best opgesmukt door de inbreng van de "marine"-liedjes. Goed camerawerk, vind ik, en sympathiek.

Vind deze "Conte d'Hiver" netjes onder "Conte d'Eté" en "Conte d'Automne". Aan de acteurs ligt het zeker niet maar het verhaal mist de subtiliteit van de andere twee en die "lapsus" lijkt toch wat ver gezocht. De dialogen, waar de film uiteindelijk grotendeels op steunt, vond ik wel best goed, klaar en vrank en vrij, maar op bepaalde momenten was er m.i. een overschot aan al te diepe filosofie.

Romance blijft wel de rode draad in deze filmreeks van Eric Rohmer.

Erg ingewikkeld begin van een film die daarna een kroniek brengt van een weinig aangename familie.

De titel is zeker ironisch bedoeld want de film heeft niets weg van een kerstsprookje maar brengt loeiharde dialogen en weinig stichtende toestanden.

Een heel pak Franse toppers doen mee en ik onthou de moeilijke rol die Anne Consigny vertolkt maar vooral de waanzinnig knappe act van Mathieu Amalric, beslist één van de meest veelzijdig Franse acteurs van het ogenblik.

Met een beetje minder complexiteit en ook niet zo lang uitgesponnen zou de film bij mij hoger hebben gescoord.

Misschien niet Rohmer's beste "conte", met de vele dialogen en discussies, enerzijds over filosofische onderwerpen, anderzijds vol pietluttigheden en tierlantijtjes, maar het acteerwerk van de twee jonge vriendinnen is zo verbluffend, dat ge u toch laat meevoeren in de ganse frivole opzet, uiteindelijk licht als de lente, wat toch de bedoeling was.

Aldus voldoende appreciatie voor Rohmer's film, waarin ook de muziek heerlijk inpaste.

Film verliest wel wat aan overtuiging op het einde. Het keuveltje tussen de president en zijn vrouwelijke vice-president neem ik er misschien wel als sympathiek-vertrouwelijk bij, maar de "Goede-Amerikaan-Verheerlijkende"-verklaring in het slot vond ik zelfs buiten de marge van wat de film zo goed had verduidelijkt : het nietsontziend machtspel van politici, waarbij je gescreend, gefileerd en gepakt wordt, ook om "mens" te zijn...
Zeker wel een goed script, goede vertolkingen, waarbij ik de sigaar toch aan president Jeff Bridges geef.
Eigenlijk op het goede moment gezien, nu de States "live" voor een presidentsverkiezing staat, waarbij de voorbereiding op een onmogelijk laag menselijk pitje staat.

Aangrijpend en ontroerend deze TV-film - trouwens veel te weinig bekeken - berustend op ware gebeurtenissen, die oudere mensen zich wel zullen herinneren als het Softenon-drama.

De film is kundig opgebouwd, verliest geen seconde aan intensiteit en durft de dramatiek van het gebeuren, in alle facetten, overtuigend weergeven.

Prima acteerwerk met een merkwaardige aanwezigheid van het jonge meisje dat het gehandicapte kind speelt.

Grappig-vuistwerk-film met enkele hilarische scènes, maar die helaas veel weggezonken passages kunt, zodat ge niet geamuseerd bij de les blijft.

Maar het is een bijzonder koppel dat al bij al sympathie opwekt ook in hun onbeschofte lompheid.

Als wat losse ontspanning te bekijken, er af en toe van genieten, achteraf die twee wel herinneren, maar voor de rest op "automatisch vergeten" zetten.

Sterke en gevoelige film die vooral de homoseksuele relatie psychologisch benadert, maar veel minder aandacht besteedt aan de meest vernederende situatie waarin een vrouw zich binnen het huwelijk kan bevinden.

Intelligente opbouw, keurig camerawerk.

De muziek is de mijne niet maar toch veel respect voor het beeld dat wordt getekend van de wereld van rockband en -zangers en dat wellicht de realiteert reflecteert.

Ook veel respect voor de acteerprestatie van Sam Riley. Ook Samantha acteert prima en de rest van de cast past in het plaatje.

Goede film, in zwart-wit.

Het was natuurlijk niet mogelijk het tempo van opeenvolgende geslaagde gags van het begin van de film aan te houden, maar toch een portie filmplezier beleefd aan dit typisch Keatonfilmpje met wat niet onbelangrijk was :de romantiek, maar ook veel acrobatische actie, wat maatschappelijke gedachten, als de nederige positie van de kleine man en hoe die kleine man, vaak eerlijke man wordt bedot, de gekende scenes met een overvloed van politiemensen en toch weer een slot waarbij het nog niet zo slecht afloopt...

Dergelijke gevallen van veroordeling van onschuldigen zijn altijd een dankbaar onderwerp voor een filmwerk. Doorgaans spreken ze de kijker voldoende aan en lokken ze onvermijdelijk emoties los. Het feit dat ze berusten op ware feiten is een bijkomend troef.

"Conviction" is een goede film, al verliep het verhaal aanvankelijk niet zo vlot. Enkele flashbacks kwamen precies niet op het juiste moment aan en eigenlijk kon de schets broer-zus vooralsnog niet echt overtuigen.

In het tweede gedeelte wordt dit wel goed gemaakt en komt alles "echter" over en wordt er ook beter geacteerd, inzonderheid door Hilary Swank, als gegoten in de rol van onverzettelijk en overtuigd personage. Swank draagt de film en steekt dan ook met kop en schouders boven de anderen uit.

Is het moeilijk om een strijd over jaren in perfecte proportie over te brengen, het is het verbijsterende van het gebeuren dat alles overstemt.

De film focust op het personage dat intrigeert in het geteisterd geldtransportbedrijf en op het waarom van die intrigatie. Dit houdt er wat spanning in, maar éénmaal een flashback heel wat verduidelijkt, blijft er nog alleen de actie in het slot over om de film te redden.

Eerder middelmatig, niet zo overtuigend geacteerd door Dupontel en Dujardin en met een aftitling die vreemd lijkt aan de film.

Ge moet Benoît Poelvoorde zijn om dergelijke rol met glans te vertolken.

En hij was toen nog niet aan zijn meer ernstige rollen toe, waar hij evenzeer in uitblinkt, deze Naamse acteur die het in het grote Frankrijk beslist gemaakt heeft.

Grappig zeker, maar ook een stuk regelrechte drama : ge moet maar opgezadeld zitten met dergelijke gekke, egoïstische vader die zijn eigen gezin niet ontziet om zijn waanzinnige wil op te dringen.

Genietbaar, ook in zijn volkse achtergrond uit het Waalse zwarte land van Charleroi.

Warrig en rommelig, zekerlijk in de aanvangsfase, en een film die eens te meer de corruptie en zelfs de misdadigheid van politiediensten aan de kaak stelt.

Gelukkig zijn er een viertal topacteurs (Stallone, Keitel, De Niro, Liotta), waarvan dergelijke misdaadfilms hun handelsmerk uitmaken, die de film op een aanvaardbaar peil hijsen.

Licht, "sympa" en charmant afwisselend met een streepje ernst, maar bovenal een weer uitmuntende Isabelle Huppert.

Prettig om ook Veerle Dobbelaere en Jurgen Delnaet in deze Franse film weer te vinden, film die trouwens heel sfeervol is zekerlijk wat de shots in Oostende betreft en ook heel attent is inzake het taalgebruik.

Optimisme, geluk en vooral vriendschap, de thema's van deze Franse komedie, die nalaat gezagsinstanties als de Overheid, het Leger en de Kerk wat te ridiculiseren en die kan bogen op de klasse van een aantal acteurs die achteraf nog een heel gevulde, suksevolle carrière zouden uitbouwen.

Iets geforceerd in de actiescènes maar met grappige dialogen en gezegden.

Dubbele rol op het lijf geschreven van Louis Jouvet die dan ook, met zijn typische klasse, stemgeluid en taalgebruik, de film als het ware inpalmt, al valt van de vertolking van de charmante Suzy Delair zeker ook te genieten.

Iemand die de rol speelt van "alibi' is best origineel en de film staat dan ook garant voor anderhalf uur ouderwetse ontspanning, geen Arsène Lupin of Fantomas-toestanden maar een komedie rond pittige persoonsverwisselingen.

Op te merken in een bijrol, Jean Carmet, in het begin van zijn lange loopbaan,... meestal in een bijrol.

"Copie conforme"..."Voor eensluidend afschrfit" heette het (vroeger) in administatieve diensten en over dit fenomeen buigt zich de film in filosofische redeneringen, ver weg van enig realisme, zoals hoofdrolspeelster ervaart met haar youngster.

Dit voor wat het eerste gedelte van de film betreft want het tweede gedeelte, wanneer "het spel" wordt gespeeld, ontploft in een spetterend vuurwerk van dialogen, vaak komisch maar het levend rakend, maar die in alle simpliciteit de charme van deze film bepalen.

Juliette Binoche is weergaloos.

Film om zich rustig aan te verkneukelen.

Buster voor de zoveelste keer op de loop voor de politie, maar dat er zoveel zouden zijn...

Best grappig maar niet outstanding in het Keaton-oeuvre en eigenlijk vond ik het eerste gedeelte met de misverstanden rond die verhuiskar nog het best.

En ...Busters hart is veel te groot om een geslaagde, rijke zakenman te worden.

I want to go back to....

Dan krijgt een vorm van nostalgie naar spontane, onschuldige activiteiten de bovenhand, evenwel gevolgd door een link naar hedendaagse onrechtvaardigheden.

Goed bedacht, maar blijft toch wat heftig, verwarrend voorgesteld. Kon rustiger worden gepresenteerd, wellicht met meer succes, dacht ik.

Romantische komedie met een dramatisch tintje richting het Romeo-Juliette-verhaal. Deze keer niet om de gebruikelijke onoverkomelijkheden (ras, kleur, godsdienst, afkomst, vermogen...) - maatschappelijke onrechtvaardigheden waarop cineast beslist doelt - maar om iets heel merkwaardig. De titel van de film laat wel niet te veel dramatiek vermoeden....

Marlon Moreno is een acteur met normale lengte, zodat de film wel inzake speciale effecten goed uit de verf komt.

Maria Nela Sinisterra is heel mooi en acteert bovenop nog zeer goed.

Een tweede visie van deze bij het uitbrengen gecontesteerde film noir van Clouzot weekt toch wel wat meer appreciatie los.

Het blijft evenwel een niet gemakkelijk te volgen gebeuren met de vele personages, die, uit het niets, plots in opspraak worden gebracht door giftige, anonieme brieven, maar tegelijkertijd schets de cineast een (elitaire)burgermaatschappij van schijnheiligheid en van bekrompenheid in menselijke waardigheid.

Een zekere spankracht doorloopt de film maar een pluspunt is vooral het sfeervol resultaat van puik camerawerk, met goede beeldcomposities. Enkele scènes, als de begrafenis, de vlucht van een betichte en de slotscène zijn best te smaken.

Pierre Fresnay en Ginette Leclerc zijn sterke namen maar de scènes met hun beiden kwamen mij niet spontaan over.

Het woord "corbeau" is in de Franse taal ook opgenomen als "schrijver van anonieme brieven". Als het aan deze film te danken zou zijn, zou me sterk verbazen, want waargebeurde feiten uit het begin van de 20ste eeuw ging Clouzot's film vooraf en dienden wellicht als inspiratiebron.

Zag reeds meerdere films van Clouzot en deze nestelt zich niet bij de allerbeste. "Le salaire de la Peur", "Les Diaboliques", "Quai de Orfèvres" en zelfs "La Vérité" gaan deze "Le Corbeau" vooraf.

Omdat de film zowat begint met een radiobericht als "Mensen worden hard aangepakt, alleen maar omdat ze het oneens zijn met de regering" kunnen we vermoeden dat de Argentijnse dictatuur uit de zeventiger jaren een belangrijke rol zal spelen.

Wat we dan nog niet weten is dat deze politieke toestand en het verzet er tegen, een familie zal verscheuren en leiden tot harde en emotievolle houdingen en beslissingen.

Dit dringt met mondjesmaat door. De film hanteert immers het korte flashbacksysteem, dat trouwens goed is uitgewerkt en duidelijk blijft.

Een goed script en overtuigende vertolkingen.

Aanvankelijk dacht ik een intrige Hitchcock waardig maar nadien wordt het toch al te complex en is er zelfs een slot voorbehouden met enkele op het randje van het belachelijke scènes.

Dick Powell heeft me nooit kunnen overtuigen in dergelijke rollen en ook nu niet.

Te onthouden dat het uitwijken van oorlogscriminelen en collaboranten naar Zuid-Amerika reeds in 1945 bij het maken van de film genoegzaam bekend was.

Optimisme, optimisme.....

de Funès kan op mijn zenuwen werken, maar Bourvil trekt zijn grote klasse uit de theater-wereld (La bonne Planque !) prachtig door naar deze typisch franse komedie uit die tijd, soms vervelend, soms onnavolgbaar sprankelend.

Italiaanse spektakelfilm met als verhaallijn een legende, of noem het een sprookje.

Film doet bijwijlen aan alsof hij uit een nog vroeger filmtijdperk.

Naast de spektakelscènes (toch even iets anders dan wat de Amerikanen, ook destijds, presenteerden) bevat hij ook drama en romantiek en een opstand tegen een koning met een aanval op Rome...en op het Filmfestival van Venetië won de film de "Mussolini Beker" als beste Italiaanse film.

De handcamera en de Italiaanse drukdoenerij in het begin van de film lieten een wat chaotische indruk, maar éénmaal dat de film zich focust op geloof, met de doorgedreven voorbereidingen op de catechese, en op de persoon van Marta (bijzonder overtuigende vertolking van Yle Vianello) gaat de film echt boeien en valt er zeker wat moois te beleven. Merkwaardig goed gebracht zijn de scènes waar bijvoorbeeld Santa, die overtuigd van haar geloof en niets onverlet latend om het de jongeren bij te brengen, de ontgoocheling van haar leven krijgt wanneer een priester haar als voor de Kerk onbestaande acht of wanneer de dorpspriester lijsten aanlegt van personen die hij heeft geronseld om voor zijn kandidaat in de verkiezingen te stemmen, én zeker, over de ganse lengte van de film, als Marta observeert en zoveel ongerijmdheden in de door de Kerk beheerste samenleving vindt.

Emilie stapt kordaat door de bureaus en gangen van haar bedrijf, maar haar gedachten zitten vol twijfels.

Als personeelsverantwoordelijke voelt ze zich bedreigd en als mens komt ze in opstand tegen de practijken van haar oversten die haar in onverkwikkelijke toestanden hebben geloodst, zichzelf kundig en met schijnheiligheid uit de slag manoeuvrerend.

Een film met sociale inslag of hoe onheus trouwe en bekwame personeelsleden kunnen worden behandeld als ze niet meer in het (financieel)plaatje passen.

Lambert Wilson zit knap in zijn rol van harde, onverbiddelijke manager en Céline Sallette steekt heel veel gevoel in haar act.