Opinions

Film heeft vooral waarde voor de mooie beeldvorming en de muziek.

Verder wordt hij stevig aangevuld met gesprekken van de personages over vrijheid, slavernij, macht, handel, politiek en liefde.

Toch zit er verhaal in en ook enige actie al blijft het een film om rustig te bekijken.

Ook aandacht voor de achttiende eeuw : de klederdracht, de pruiken, de gepoederde gezichten.

1951 : avontuur (waaronder aansprekende, gefilmde zeeslagen), romance, wat onrechtvaardigheid, drama, een tikje melo, een happy end en een Gregory Peck die heel wat van onze hedendaagse charmeurs in zijn achterzak steek : daar voor ging men stormlopen. Terecht, want nog altijd binnen zijn genre en tijd, genietbaar.

Minitieus en razend spannend uitgesponnen relaas van een schipkaping door Somalische piraten.

Het hoeft geen betoog dat naast het knappe script, enscenering en camerawerk, Tom Hanks hier de grootste blikvanger is. Subliem en overtuigend acteertalent kenmerken zijn rolinvulling.

Schitterende slotscène van een persoon in shock.

Is Greengrass niet bepaald een cineast die me ligt (op "Bloody Sunday" na), hier zet hij toch een stevige portie filmwerk neer.

Geslaagde beelden van op zee (1937 !) in een film die wat zedenlessen inhoudt voor jong en oud.

Ook de beginscènes met de jongeren zijn zeer goed en al valt de ganse "evolutie" op die boot wat lang uit, in zijn geheel nog best te genieten.

Niet onbelangrijke cast met Tracy, Barrymore, Douglas, Carradine en natuurlijk ook de jonge Mickey Rooney, maar hier toch wel een beetje in de schaduw van Freddie Bartholomew, eigenlijk niet verder geraakt dan teenager-rollen

Uitstekende en geloofwaardige misdaadfilm over corruptie en maffia en die uiteindelijk einidgt als een waarschuwing tegen kleine, plaatselijke, aanvankelijk bijna onschuldoge illegaliteit, die kan uitgroeien tot een machtig netwerk, beheerst door de maffia.

John Forsythe levert een knappe act in deze zwart-witfilm, keurig en eenvoudig opgebouwd, wars van sensatie-effecten.

Oorlogsfilm die zich grotendeels afspeelt in een gevangenenkamp met Britse militairen in Duitsland.

Natuurlijk zijn er de klassieke ingrediënten die gepaard gaan met dergelijke films, de mijmeringen naar geliefden thuis, onderlinge kameraadschap, eensgezindheid en zelfs opoffering met natuurlijk de Britse flair en fightingspirit.

Hoofdbrok blijft echter de familiale en romantische relaties op afstand tussen gevangenen en thuisfront. In dit verband is het slot wel even ontroerend, zonder melodramatisch te doen.

Film die bij het verschijnen, vlak na WO II, vooral in Engeland een schot in de roos moet geweest zijn omwille van de geslaagde mix van oorlog en liefde.

Wat een duister en zelfs corrupt gedoe daar in Argentinië, zodat het bekijken van deze film je toch met een wrang gevoel opzadelt.

De plot voorziet in veel sterk op elkaar gekijkende scènes, wat het, naar mijn gevoelen niet zo boeiend en onderhoudend houdt.

Gelukkig is er een acteur als Ricardo Darin maar echt overtuigen, de romantiek inbegrepen, deed de film niet.

Het misdaadmilieu schijnt regisseur Olivier Marchal wel sterk te boeien want naast "36 Quai des Orfèvres" (zijn beste), "MR 73" en "Les Lyonnais", nu deze "Carbone".

Een gedreven, tempovolle film over het (louche) zakenleven die aantoont dat bij sukses euforie uit de boze is en discipline meer dan ooit vereist maar die vooral wijst op de gevaren de misdaadwereld aan te raken. Niet slecht dergelijk aspect aan te snijden.

Benoît Magimel en co zitten zeer goed in hun rol en hoewel slechts in een bijrol, demonstreert Depardieu toch weer zijn charismatische klasse

Het is wel even wennen bij de eerste flashback aan de extreem getypeerde meisjes, maar het zou Mike Leigh niet zijn moest in het geheel van de film hij er niet zou in slagen, zeker met wat overdrijving, een scherpe karaktertekening van de twee hoofdpersonages neer te zetten en zonder oversentimentaliteit er ook nog emotie in te steken.

Niet de grootste Leigh, maar toch een bijzonder werkje, waarbij de acts even bijzonder zijn.

Hopla met de beentjes. Fred Astaire en Ginger Rogers. De BBC krijgt er niet genoeg van.

Nu Fred als psychiater-danser.....hypnotiseur. Best grappig.

Irving Berlin is de componist van dienst met het knappe "Change Partners" waarvan de lyrics nog best in het verhaaltje passen. Mooi.

Had er toch wat meer van verwacht.

Het idee van de liefde voor het schip en de zee en de als vanzelfsprekende opvolging van vader op zoon zit er wel duidelijk in verwerkt, maar het verhaaltje wordt toch wat onsamenhangend gebracht en eigenlijk is het toch wel een tijdje aanmodderen, zonder echt sterke karakteruitdieping.

Echt spijtig want Sam Louwijck, toch al internationaal gekend, en ook Wim Willaert, populair in Vlaanderen, en Sebastien Dewaele, de man van "Preuteleute" die Oostende soms de hemel in zingt, waren wel aantrekkingspolen en aan hen ligt het ook niet.

Knap doordacht script in dit misdaaddrama van Brian De Palma, één van zijn geslaagde films.

Sterren als Al Pacino (sterk in zijn rol) en Sean Penn (amper herkenbaar maar even goed) helpen natuurlijk flink aan het optrekken van het niveau.

Het cliché bij uitstek "Na de gevangenis..." nemen we er maar bij en wordt vergoed door wat volgt.

Buiten de jammerlijke vooringenomenheid en onbegrip tussen Walen en Vlamingen dat hier erg cru is voorgesteld, heeft deze kortfilm het over geluk of ongeluk en de gevolgen die ervan zouden losstaan...En ook dat is cru voorgesteld.

De flamenco-dansen vormen inderdaad het meest attractieve van de film.

Kleurrijk, ritmisch, krachtig en overtuigend. Zeer mooie beeldcomposities en natuurlijk muziek en zang niet te versmaden.

Het verhaal brengt ons een possessief personage tegenover iemand die bovenal van vrijheid houdt.

Het vervolg laat zich een beetje raden, maar ook daar was er niets storend aan.

Gebaseerd op de opera van Bizet, op zijn beurt gesteund op een novelle van Prosper Mérimée, maakte Preminger deze film, waarbij er geen blanken in de cast voorkwamen en waarbij hij, zoals hijzelf zou beweerd hebben, niet de intentie had een muzikale film te maken, wel in de eerste plaats een drama waarin ook gezongen wordt.

Het resultaat stelt vooral een indrukwekkende Dorothy Dandridge in vedette maar erg meeslepend kon Preminger zijn film niet maken.

Harry Belafonte, behoorlijk populair in die tijd, doet enige keren flink aan overacting in spel en zang.

Had er iets overtuigender van verwacht.

Die liefde mag en kan niet. Traditie, zeden en geloof staan er voor in de weg.
Niet de eerste film over hoe een lesbische liefde wordt afgewezen.
Mooi, teder, natuurlijk, eerlijk en discreet, maar het levert toch een onthutsend dramatische scène op wanneer de vader het "kwaad" verneemt en moeder en dochter vrezen voor hun leven.[/spoiler).
Aldus ook eigenlijk een film over de dominantie van de man in maatschappij en familie en de ondergeschikte positie van de vrouw. Betekenisvol en gevat is dan ook de scène waarin de oudere vrouwen het hebben over hun eigen huwelijk, hun kennismaking, relatie en uiteindelijk of ze het geluk gevonden hebben. .
Qua acteerwerk kan de film bogen op de spontaniteit, van vooral de twee hoofdactrices, waarmee de rollen worden ingevuld.
Het slot is er één waarin de keuze over de toekomst aan de kijker wordt overgelaten. Het laat toe nog wat over deze goede film, zonder meer, na te mediteren.

Het eerste halfuur van de film is best plezierig, spiritueel, en gaande van zalvend naar stekelig in de disputen, maar dan reeds kan men vermoeden dat er niet meer dan die bekvechterij, wederzijds beledigingen en agressie in zal zitten en uiteindelijk is dat toch wel wat te veel van het zelfde om echt een grootse film te hebben. Verdienstelijk voor wat het is.

De 4 acteurs zijn uitstekend.

Zag van Todd Haynes één film : "Far from Heaven" en deze "Carol" heeft beslist wel wat gemeen : het gebeuren speelt zich ook af in de jaren 50 en de toen heersende taboesfeer speelt ook hier een belangrijke rol.

"Carol" is een tedere film die zijn kracht vindt in het overtuigend acteren van beide hoofdpersonages. Er is een goede en geloofwaardige opbouw van het verhaal, gelukkig geen sensatiegedoe maar veel aandact voor het eenvoiudig overbrengen van emoties.

Meerdere zeer goede scènes waarbij ik zeker de slotscène reken.

Niet de allerbeste musical en alhoewel naast de muziek, echte liefde hoog in het vaandel staat, toch eigenlijk wat triest.

Het acteren vond ik wel goed, op een niveau zoals het in musicals uit die tijd past maar het meeste plezier komt toch uit de songs.

Naast het ondertussen door miljarden voetbalfans geradbraakte (R & H draaiden zich wellicht evenveel keer in hun graf om) "You'll never walk alone" zijn er toch ook het mooi romantische "If I loved You", het uitbundige "june is bustin' out all over" en de mooie tekst van "Soliloquy".

Eerste film die ik zie uit de Dominicaanse Republiek en eigenlijk wel een meevaller. Een gevangenisdrama met de liefde als inzet.

Sfeervol beeld van een overbevolkte gevangenis met mensonwaardige accomodaties, het ruw, misdadig volkje dat er is in ondergebracht, de er heersende wet van de sterkste en de belangstelling voor de vrouwenafdeling waarvoor er gedrumd wordt om er zicht op te hebben. Het enig contact bestaat evenwel enkel uit een gebarentaaltje van op afstand, dat eigenlijk grappig uitvalt om te volgen.

Het verhaal zou op ware feiten berusten en de film is goed opgebouwd, heeft zeker voldoende spankracht, houdt verrassingen in, wat voorspelbaar toch naar het einde toe maar in zijn geheel zeker verdienstelijk.

Goede vertolkingen en een nominatie voor de Grote Prijs van de Jury op het Sundance Film Festival in 2017.

Geheugenverlies, persoonsverwisseling, getuigenissen en chantage zijn de ingrediënten die leiden naar een al bij al spannende en goede film.

Niet naar ware gebeurtenissen maar film vermeldt dat gelijkaardige toestanden na WO I, waarbij veel soldaten als vermist werden opgegeven, niet ondenkbaar zouden zijn geweest.

Is het slot enigszins te voorspellen, de opbouw van het intrige is best genietbaar.

Goede acteerprestaties, zeker van Charles Vanel en Jules Berry. Suzy Prim acteert al te vampachtig.

Wat een contrast tussen het gelukzalig, glunderend lelijke eendje, dat het moment van haar leven beleeft en de horrorscenes die er op volgen.

Mooi werk van De Palma en van Sissy Spacek die "maar" een Oscarnominatie kreeg.

Piper Laurie krijgt een onmogelijke rol maar is eveneens zeer goed.

Geen fan van horrorfilms maar deze hield me toch anderhalf uur geboeid kijken.

Eéntje van de zes "Contes Moraux" van Eric Röhmer. Een typisch nouvelle vague-filmpje dat het inderdaad enkel heeft over de wisselende gevoelens die bij een viertal jongeren onderling leven. Vond het niet bepaald begeesterend en ik zag betere in de reeks.

Of het nu gaat om het leven van schilderes Dora Carrington of om een gewoon fictief verhaal, dit is toch een film die je niet onberoerd kan laten, iets grillig in de opbouw, maar met mooie beelden, een sterke cast, passende muziek en vooral een film die je achterlaat met bedenkingen over relaties, voorkeuren,...liefde.

Film haalt bij IMDB nog een zeer behoorlijke score. Mogelijks herkennen Britten enkele van die narigheden van tijdens hun eigen gecharterde reis naar sunny Spain. Film is dan ook in de beginne wel grappig en de leden van de carry-on-groep gedragen zich op niveau, en zoals verwacht. Het einde is evenwel al te holderdebolder en te dwaas om van een geslaagd filmpje te spreken.

Lichtvoetig, zoals alle "Carry On" -'s. Niet het beste uit de reeks en zoals gebruikelijk allemaal karikaturen zoals in de soaps, maar bijwijlen toch spitsvondig, door de clichés heen. Erg volkse Britse humor.

Barbara Windsor is er niet bij maar er blijft vrouwelijk schoon genoeg over om aan deze "Carry On Behind" het klassiek ondeugend tintje te geven.

Rode draad in deze filmpjes is toch wel het mannelijk zwak voor het vrouwelijk schoon en daarrond zijn er de dolle situaties en de veelal gevatte replieken, misverstandjes, woordspelingen en Britse flegme.

Eregaste is Elke Sommer als mooie archeloge.

Verstrooiing zonder pretentie.

"Carry On" verplaatst naar de tijd toen postkoetsen een gemakkelijk doelwit waren voor rovers, maar de schalkse humor is dezelfde gebleven.

Sidney James, de man met de lachende ogen en warme stem, is de held van het verhaal, Kenneth Williams, de man die acteert met zijn neusvleugels, is de pechvogel, terwijl Barbara Windsor even ondeugend is als altijd.

Doe zo voort. Het is lichtdwaze, onschuldig (het vulgaire binnen de grenzen) vermaak.

De "Carry on" filmpjes hebben in Groot-Brittanië nog veel sukses, gelet op de regelmatig terugkerende herhalingen op de BBC.

Plezierig voor zover ge het anderhalf uur volhoudt met die typisch britse humor en gags in vaudeville stijl.

Eigenlijk engelse tegenhanger van de "de Funès"-burlesque, maar dan een beetje ondeugender, voor die tijd.

Een anti-oorlogsfilm, eigenlijk, want hij stelt de materialististische gruwel, onzin en nutteloosheid van de oorlog - ook de kolonisatietijd krijgt een veeg uit de pan - tegenover de diepmenselijke hunkering naar liefde van vrouw en kind.

Dit laatste gebeurt aan de hand van een bloemlezing aan liefkozende woorden, zo vindingrijk, maar ook zo mooi, dat ze je wel even doen glimlachen maar meteen de meerwaarde van deze gevoelens tov wat zich in het verre Angola afspeelt onderlijnen. Merkwaardig is wel dat anderzijds de film ook het plichtsbewustzijn laat primeren (scène met de majoor).

Film die je in de beginne wel wat doet twijfelen, zo van "wat wordt dat hier ," maar langzamerhand terecht je aandacht wint.