Opinions

Geen overweldigende, spetterende western maar toch een degelijke film waarin het begrip "cowboy" beter benaderd wordt dan in vele andere films van het genre waar de figuren meer vergroeid zijn met hun wapen dan met hun job.

Daardoor een goede sfeerschepping, meen ik, en ook goed acteerwerk. Glenn Ford is zoals we hem kennen, een stuk zachter dan een John Wayne, en voor Jack Lemmon is het wel even wennen om hem in dat plunje te zien, maar Lemmon was een klassebak, ook in deze rol.

Goede fotografie, muziek en gelukkig ook af en toe een streep humor. De romantiek is gedempt.

Scenarist Thomas Bidegain pakt voor zijn dubuut als regisseur een sterk aktueel thema aan.

Eigenaardig genoeg, maar het is precies de uitwerking van het verhaal die me niet altijd heeft overtuigd. De opeenvolgende stappen in de opsporing leken me niet netjes aaneengelijmd en precies aan het toeval overgelaten. Als het de bedoeling was een sfeer van onzekerheid en vooral verwarring te scheppen, dan wel gelukt, maar sterk gebracht vond ik het toch niet.

Wel sterk is de slotscène waarin de verpletterende realiteit wordt onderlijnd, bovendien muzikaal goed ondersteund. Vond trouwens de hele soundtrack prima (The Tennessee Waltz met "lost my little darling..." en ook de song tijdens aftiteling is gepast).

In de rand : Als er nu een land was, waar ik zeker geen cowboy-hobby-gemeenschap dacht te vinden, dan was het wel Frankrijk. Zo zie je maar...

Vlotte western waaraan plezier te beleven valt, mede o.m. door het verfrissende element die die jonge gasten brengen.

En onze John ? 1972. Hij wordt een dagje ouder en dat zegt hij ook in het begin van de film met een kleine cynische insider smile: "I'm sixty too..."

Hij blijft nochtans typisch zoals we hem al jaren kennen, gaat gezwind in de clinch, maar dat hem dát ging overkomen, had ik nooit voorspeld.

Nochtans, ondanks de traditionele hardheid van het westernbestaan en dat er toch nog wat geknokt en geschoten en gedood wordt, doet de film nooit echt zwaarwichtig aan en kent zeker zijn vrolijke, ontspannende momenten.

Pierre Schoendorffer verfilmde zijn eigen roman. Grillig opgebouwd met heel veel flashbacks die zich uitstrekken over meerdere periodes, zijnde doorgaans oorlogsconflicten.
Sombere voorstelling van een militair die zich nog een laatste doel vooropstelt, zich met bepaalde schuldgevoelens opzadelt, maar uiteindelijk toch andere waarden laat primeren.
Niet bepaald prettig om volgen wegens een duidelijke onsamenhangigheid.
Interessant en verdienstelijk zijn wel de vele beelden van de schepen op de ruwe zee en ook het zeemansleven wat de film zowat een stukje documentair karakter geeft.
Goede vertolkingen. 'k Zie echter in Jean Rochefort geen stervende commandant. Daarvoor zit er teveel "twinkle" in zijn ogen.

Dolle slapstick op de fiets van Parijs naar San Remo.

Plezierige en geslaagde inleiding à la film-muet en daarna de vooral visuele fratsen van het trio Bourvil-Robert Hirsch (die vooral)-Monique Tarbès.

Veel gelijkaardige scènes natuurlijk, wat simpel in de dialogen maar het is grappig om zien hoe de koers destijds met allerlei ongeoorloofde middelen werd beïnvloed en vervalst.

Niet de beste Bourvil-film, maar als lichte ontspanning en met de bedenking dat er heel wat in het wielerleven is veranderd, geraakt ge deze komedie wel gemakkelijk door.

"Paris s'éveille" zong Jacques Dutronc en aan dat chanson moest ik onwillekeurig denken bij het zien van de openingsscènes van deze "Crainquebille", een film met veel eenvoudige, zo herkenbare realistische toetsen maar ook ene die het maatschappelijk klasse-onderscheid en de hypocrisie van de mens, op bijwijlen speelse, grappige manier hekelt.

Jérôme verstaat de geleerde zinnen in de rechtbank niet - en ze worden hem ook niet verduidelijkt - , begrijpt eigenlijk niet wat er met hem gebeurt maar beseft wel dat hij in de steek wordt gelaten want, "...het past niet om te gaan met iemand die in de gevangenis gezeten heeft, laat staan dat ge hem iets zou verschuldigd zijn. Is door de wet verboden, denk ik...".

Betreurenswaardige toestanden maar niet bepaald als een mokerslag op de kijker losgelaten.

Vriendschap als hartverwarmend in het slot.

Leek aanvankelijk een reportage tot er toch een verhaal de kop op stak, dat me plots deed denken aan die TV-shows waar kinderen in een zangcompetitie worden gedropt, met overgeëxciteerde ouders en waarbij succes vlak naast ontgoocheling en wie weet wat voor psychisch oplapwerk ligt.

Een kind moet een kind kunnen blijven en indien niet uit eigen spontane beweging en een 100% motivatie, is aandringen uit de boze en kan leiden naar...de krater.

Betekenisvolle scènes zijn die van het onderbroken volleybalspelletje of de openingsscène met de speelse herhaling van de les.

Close-ups, real time...Spijtig dat dergelijke filmpjes meestal ongemerkt voorbijgaan.

Typische Amerikaanse, romantische komedie met geen enkele link naar een snuifje realitiet.
Oppervlakkig, zoals verwacht want de titel wijst in die richting en zo was het ook bedoeld maar het was wellicht niet bedoeld dat er met dit product amper kan worden echt gelachen op de scene met de defecte boiler na en mogelijks met het hilarisch tuingevecht.
Geforceerde sentimentaliteit en haalt met moeite de "pretentieloze ontspanning".
Redding komt gelukkig van de cast.

Stukje biografie over Charles Darwin, gebaseerd op het boek "Annie's Box".

De weerslag van het wetenschappelijk onderzoek van Darwin op zijn familiaal leven.

Behoorlijk origineel en met gevoel gebracht en ook filmisch mooi aangepakt.

In iedere geval perfecte casting met goede vertolkingen van de drie hoofdpersonages.

Zolang Sylvester leeft zullen ze Rocky tot leven roepen, zoals in deze "Creed" waarin hij misschien de hoofdrol niet heeft, maar onbewust is het naar hem dat ge kijkt...

Verhaal uit het boksleven dat filmisch goed wordt gebracht. Natuurlijk zijn er de onvermijdelijke toestanden uit deze sport, de cliché's en af en toe besluipt het déja-vu-gevoel u, maar dat nemen we er dan maar bij want er steekt ook gevoel en emotie in het verhaal en geen mens kan onbewogen blijven bij de spetterende slot-fight.

Keurig samenspel tussen Stallone en Jordan.

Eerder mager plot maar Fernandel weet toch wat te redden, mede door zijn onnavolgbare houding en mimiek, in een film met doorgaans stekelige en grappige dialogen en met als besluit dat geld eerder miserie dan geluk met zich meebrengt.

Heel wat namen - zelfs een jonge Gérard Depardieu in een kleine bijrol - in dit Franse prulletje dat echt niet zo grappig is als gewild.

Paul Meurisse, misschien, met zijn opvallende hoed en zijn heel bijzondere mimiek, maar ook hij verzinkt in het onbenullige van scenario en script.

Jaren geleden was ik er kapot van en eigenlijk nog altijd.

Te mooi om te beschrijven, woorden tekort.

De scènes met de grootmoeder, de kinderen die verstoppertje spelen...

AUB laat dit geen spoiler wezen want de film baadt in de mooie momenten.

Eigenlijk sta ik wat sceptisch tov film met kinderen in de hoofdrol, maar dit is toch een eenzaam hoog gekwoteerde uitzondering.

Een leemte als ge dit niet gezien hebt.

Dostojevski's boek in modernere setting.

Misschien wel interessant om die theorieën omtrent elitemensen die wat meer zijn toegelaten en het omgaan met schuldgevoelens en straf, maar daarnaast zit er heel wat melodramatiek in die niet bepaald boeit.

Het meest storende is evenwel het matig acteerwerk van het hoofdpersonage, dat helemaal geen aanvaardbare dimensie geeft aan zijn rol.

Niet zo best geslaagd, zou ik zeggen.

Plezierige Franse komedie met absurde, grappige toestanden en eenvoudige maar rake dialogen.

De drie hoofdrolspelers, toch zeer belangrijke namen in de Franse cinema, acteren om ter best maar Villeret, in een voor hem niet onbekende rol van simpele dorpeling en André Dussollier, schitterend in zijn advokatenact, stelen toch de show.

Soort zwarte komedie.

Vond de Miss Marple-film al behoorlijk ingewikkeld en vergezocht en ook deze met het verdienstelijk duo Frot-Dussollier valt onder die noemer.

Naast het levendig acteerwerk van Catherine Frot, eigenlijk het boeiendste personage in deze misdaadkomedie, zijn er ook nog ouwe taaie (80-igers) Claude Riche en Annie Cordy.

Als zijn tanden smelten van de currysaus en zijn laatste seks dateert van Hitler's verjaardag, dan hebben we te doen met dat kleine mannetje dat kris-kras en verrassend voor de camera beweegt, tussen zijn gefrustreerde, paniekerige of uitbundige medepersonages laveert en vol zit met grappige beweringen.

Woody Allen is zoals in de meeste van zijn films op hoog niveau en de rest van de cast eigenlijk ook, zekerlijk Alda en Landau.

Typische Woody film. Neen, niet zeggen "'k heb dat al eerder gezien". Neen, het is altijd nieuw en boeiend.

Wat ik altijd schitterend vind in de Woody Allen films is de muziek van die grote evergreen componisten : Berlin, Gershwin, Porter, Rodgers...en altijd schitterend gekozen en betekenisvol.

TV-crimi waarvan er momenteel heel wat de Franse zenders overspoelen.

Het is doorsnee ontspanning (of inspanning omwille van het complexe intrige) waarbij het verhaal doorgaans begint met een moord, gevolgd door het onderzoek dat meestal diep in het verleden moet teruggaan omwille van vroegere vetes, geldkwesties of gebroken liefdes, en uiteindelijk de dader vindt, maar niet vooraleer heel wat onopgeloste mysteries zijn opgeklaard en vaak één en ander platgestreken.

Een bijna constante rode draad is ook dat het rechercheteam, in welke bui het zich ook bevindt, voor een streepje humor zorgt, wat het allemaal veel lichter maakt.

Niettemin is deze "Crimes in Lozère" van degelijke makelij en is spek voor de bek van iemand die houdt van een misdaadfilm die absoluut niet zwaar doorweegt.

Heb de serie niet gezien en weet niet of ik daarover moet verdrietig zijn.

Heb aan deze "movie" al genoeg om een idee te vormen en ik ga Luk Wyns geen gebrek aan ideeën aanwrijven - de opzet om een camera in de plot te verweven en sommige toestanden zijn wel grappig alsook vele replieken - maar, al werkt de humoristische toon enigszins verzachtend, het is me toch allemaal iets te hilarisch, rauw, brutaal, bloederig,...

Films over twistende officieren in een duikboot zijn zeker niet nieuw (cfr bijvoorbeeld "Run silent, run deep" uit 1958 met Clark Gable en Burt Lancaster), en zoals meestal is een en ander toch eerder voorspelbaar.

Niettemin heeft deze "Crimson Tide" voldoende kracht in het scenario en in het spel van de acteurs en zijn de technologische mogelijkheden en filmische kennis er sterk op vooruit gegaan, zodat we hier toch een degelijke, boeiende en avontuurlijke film te zien krijgen.

Onbegrijpelijk voor Victor dat zijn vrouw hem plots heeft verlaten en daarom gaat hij hulp en raad vragen bij familie en vrienden maar hij stelt alleen maar vast dat hij niet alleen is in dergelijk geval en dat heel wat toestanden verder chaotisch zijn geëvolueerd. Iedereen praat er op los, niemand luistert...

maar langzamerhand komt Victor tot het besef dat de genegenheid en belangstelling die hij nu zoekt misschien wel datgene was dat hij zijn vrouw niet schonk. Het is de les en het ernstige in deze overigens grappige-dialoogrijke komedie met heel wat acteurs in beste doen, met vooral Vincent Lindon (altijd een goede film als hij meedoet), Patrick Timsit en de in december van vorig jaar overleden Maria Pacôme.

Geslaagde komedie, met een problematiek als aanzet die vandaag zeker niet minder actueel is. Absoluut genietbaar. Ontspannend met wat wijsheden.

Af en toe wat simpel, maar in zijn totaliteit toch een doenbare avontuurlijke thriller met Cary Grant die ook als dokter-specialist zijn talent bewijst.

Film suggereert naar het einde toe de zich herhalende chaossituaties en revoluties in de Latijns Amerikaanse landen.

Zit José Ferrer in een wat karikaturale rol, de beste teksten zijn Cary Grant voorbehouden.

Indrukmakende oorlogsfilm met de nadruk op de nietige, aanvankelijk onwetende mens in dit waanzinnig gebeuren met voor die tijd impressionante scènes op het slagveld.

Het schijnt dat een groot gedeelte van het gebeuren werd gefilmd in de Champagne-streek waar in 1932 loopgraven en andere sporen van het oorlogsgeweld nog voor een stuk aanwezig waren. Meerdere acteurs in deze film waren oudstrijders.

Knap filmisch werk van Raymond Bernard die een paar jaar later een zeer mooie versie van "Les Misérables" zou brengen.

Uiterst verzorgde historische film met knap opgezette massa- en actiescènes maar vooral een wetenswaardig stukje Britse geschiedenis.

Een verhaal rond Cromwell maar ook over koning Charles I, majestueus vertolkt door Alec Guinness, en over een burgeroorlog die in feite noch min noch meer een godsdienstoorlog was. Toch merkwaardig om te zien hoe destijds tot het uiterste werd gegaan om eigen aard en religie ongestoord te behouden. Actuele westerse grondweten laten doorgaans de keuze vrij...Het heeft wat geduurd.

Te noteren ook is de uitstekende karakteruitdieping van de twee hoofdpersonages, de degelijke, evenwichtige opbouw, de muziek en het goed acteren over nagenoeg de ganse lijn.

Een droefgeestige film over twee mensen die zich in een ondraaglijke psychologische situatie hebben gewrongen en als het ware verteren onder de vele twijfels en onzekerheden.

Even steekt het femme-fatale-verhaal de kop op, maar dat is het niet en verdient de vraag wat er zich echt in het brein van deze man en vrouw afspeelt, de volle aandacht.

Antonioni onderlijnt het trieste van zijn wit-zwart film met knappe beeldvorming, van de scherp getekende hoofdpersonages maar ook van het desolate van de buitenopnamen.

Sterke vertolkingen.

Intrieste film over twee broers, gescheiden van elkaar sinds hun prille jeugd.

Het betere melodrama-werk, in de beginne niet zo toegankelijk, maar ruimschoots vergoed door het emotionele slotgedeelte.

Naast de twee broers is de figuur van de grootmoeder sprekend voor het beeld van een naast het geluk grijpende familie.

De enkele acteurs die in de film voorkomen onderscheiden zich allen in hun rol. Misschien de palm geven aan Jacques Perrin.

Hekeling van het fascisme dat meer en meer grip kreeg op het politieke leven in Italië. Niet zo verwonderlijk als het van regisseur Lizzani komt, om zijn ideeën gekend.

Decor is een klein straatje bevolkt door arbeiders en kleine zelfstandigen die er een pittoresk volks en eerder armtierig leventje op nahouden met veel over en 't weer gepraat en wederzijdse informatie en bespiederijen vanuit het vensterraam. Er volgt ook wel een brok romantiek, soms van ondeugend aard met de onvermijdelijk huiselijke problemen. Niettemin zouden de bewoners gelukkig kunnen zijn ware daar niet de druk die vanuit fascistische hoek die uiteindelijk naar drama's zal leiden en de rode draad doorheen de film uitmaakt.

De vele personages waar we in het begin mee kennismaken en hun eindeloos getater, maken het wat ongezellig maar gaandeweg is er de goede opbouw, de karaktertekening met vele menselijke trekjes en vooral het geschetste beeld, met knappe decors, van het volkske dat daar in Corno leeft en, op de pechvolgels na, die uiteindelijk ook uit het geheugen zullen verdwijnen, zal blijven leven.

De titel van de film slaat op enkele romances, die eindigen en ontstaan binnen de geschetste omstandigheden.

Het gaat wel om een labiel gezin, maar toch zijn er te veel absurde toestanden die de film als ongeloofwaardig doen overkomen.

Dramatische en feestelijke toestanden volgen elkaar pijlsnel op zonder enige vorm van logika. De slotscèene is daar een prima bewijs van.

Middelmatig acteerwerk. Acteurs, hoe goed ze intrinsiek ook zijn, moeten zich in hun personage kunnen doorleven en met dergelijk scenario was dit zeer moeilijk.

Belovend begin van de film, een thema dat de weg kan openen naar iets interessant, onderhoudend en waaraan wat beleving aan vast zit.

Helaas wordt dit niet bewaarheid, maar vervallen we eerder in onwaarschijnlijkheden, clichés en geweld om geweld.

Verhaal zou gebaseerd zijn op een hoorspel op de radio "No Blade too Sharp" maar als film blijft het allemaal maar matig, ook het acteerwerk houdt niets denderends in.

James Mason is veel te Brits om een Duitse Colonel te spelen. Trouwens heel de film ademt iets onnatuurlijks uit. Aan oorlogsgevechten geen tekort, maar veel nieuws valt er niet te beleven en eigenlijk zijn de naijver en de ambitie onder officieren, midden het oorlogsgeweld, het thema van de film.

Het slot ervan trouwens is niet zo gelukkig : naast indringende archiefbeelden van oorlogsmiserie wordt wat vooraf ging zo een beetje geridiculiseerd. Begrijp niet wat Peckinpah bezielde of er mee bedoelde. Met de oorlog valt er niet te spotten.