Opinions

En door het prachtig acteerwerk én door de scherpe, grappige dialogen en gezegden, groeit deze "Calendar Girls" uit tot een zeer gesmaakte drama-komedie. Naar het einde toe wordt het wel wat minder spitsvondig maar dat doet zeker het spetterend eerste uur niet vergeten.

Helen Mirren, die ondertussen nog meer in de picture is gekomen, toont welke veelzijdige actrice ze is.

Vooral Jack Lowden acteert excellent en geeft perfect de vele gevoelens weer van het onwezenlijke dat hij ervaart.

Een ruwe film is deze "Calibre" wel, maar knap en duidelijk opgebouwd en spanning verzekerd.

Luca Guadagnino nam zijn tijd om de vriendschap en liefde tussen de twee hoofdpersonages te laten openbloeien. Zelden in film zo'n speelse opbouw van dergelijk gebeuren gezien.

Goed weergegeven is zeker ook de zwoele vakantiesfeer. De dialogen klinken erg intellectueel, maar zijn niet vreemd aan dergelijke groep mensen.

Mooie fotografie en in het slot keurige weergave door Timothée Chalamet dat ook liefde kan pijn doen, maar de ganse cast acteert over de volle lijn wel heel behoorlijk.

Film over mensen die psychisch erg lijden en hun hoop om er zich toch doorheen te slaan.

Vijf verhalen in anderhalf uur laten geen grote diepgang toe, maar het geheel is wel zeer behoorlijk, af en toe onthutsend en zekerlijk goed bedoeld.

Wat me aanspoorde om deze film te zien ? De te verwachten muziek van Irving Berlin en de persoon van Ethel Merman, die ik alleen kende van ooit eens gezien te hebben in een TV-Show "Anything Goes", eveneens uit 1953, en dat men haar de "First Lady of Broadway" noemde en componisten als Berlin, Cole Porter, Gershwin...vochten om haar in hun play te hebben.

"Call Me Madam" zorgt, zoals heel veel van die muzikale films uit die tijd, enerzijds voor een onbenullig plot, anderzijds voor toch wel een aangename belevenis, omwille van de songs ("It's a Lovely Day, Today" en "I Hear Singing" klinken toch bekend in de oren) en hier ook omwille van de pittige, plezierige dialogen en gezegden. "I'm very pleased to be in a Duchy. One of my grandparents were Dutch, so..."

Is romantiek de hoofdbrok, toch grappig de tegenstelling tussen de ongedwongen Amerikaan en de protocolaire Europeaan (wellicht) en zijn de kameraadschappelijke telefoontjes van en naar "Harry" (president Truman, notabene) toch ook verrassend plezierig.

Ethel doet dat goed en ook Sanders (dat zingen zal wel gedubd zijn, zeker). O'Connor is een komiek en danser en Vera Ellen kan dat ook.

Heel mooie film, gesteund op ware gebeurtenissen.

Het onderzoek naar de waarheid is breed uitgesponnen, maar dat werkte zeker niet storend, integendeel, en dat het slot uiteindelijk wat afgerond wordt, zijn we gewoon van dergelijke films uit die tijd.

Aldus heel klaar en duidelijk gebracht met heel vlotte teksten die dan, komende uit de mond van een werkelijk op dreef zijnde James Stewart, nog meer to the point zijn en aan kracht winnen..."And if I had to learn Polish to find her, I'd start right away" en wanneer er moet weerlegd "A long time ago people believed the world was flat...'k Hoor het hem zo zeggen, de man die ooit op een Inauguration Gala ter gelegenheid van de verkiezing van president Reagan zijn aanwezigheid op het podium in zijn gekende laconieke stijl verklaarde "I'm here to present the Ooold Hollywood."

Knap gemaakte ontvoeringsdrama, zonder overbodige, niet bij het verhaal horende scenes.

Spannend over gans de lijn en al dreigt de film naar het einde toe even af te glijden naar een clichématig gedoe met de klassieke wisselende kansen, toch volgt er een verrassend - misschien niet zo evident - slot.

Uitmuntende acts.

Gedurende een uur een onderhoudend scenario met, meer nog dan hoofdrolspeler Cosmo Jarvis, Barry Keoghan in een sterke act.

Naar het einde toe verzwakt de film zienderogen, zijn de emoties niet altijd overtuigend gebracht en ook de actie is niet wat er in de geschetste situaties kan worden verwacht. Film probeert het wel : de geslagen Douglas, het jongetje, de moeder...maar ingang vindt hij amper.

De herder is van goede wil, maar de schapen houden er uiteenlopende meningen over de Kerk op na.

Sommige schrijnende, zoals in de sterke openingsscène, andere met zekere vooroordelen of zonder veel mening en telkens is het de imposante figuur van de pastoor, in klassieke zwarte klederdracht, en vertolkt door een schitterende Brendan Gleason, die hun te woord staat.

Film moet het dus vooral hebben van de betekenis van de vele dialogen maar blinkt ook uit inzake beeldcomposities.

Raar, maar deed me een beetje denken aan Norman Wisdom ("Don't laugh at me 'cause I'm fool") en zelfs op Gene Kelly, zonder zang en dance natuurlijk, maar even smoorverliefd onder de gietende regen.

Dit wat de romantiek en de uiteindelijke feel-good betreft.

Wat de humor betreft is de scène in het kleedhokje toch wel de max en ook wat er op volgt is best grappig en vergoedt wel het eerder vlakke begin.

Een genie op zijn manier is Keaton toch wel.

Knappe biografische film die heel wat meer tot de verbeelding spreekt dan bijvoorbeeld die andere biopic "The Man who knew Infinity" die ik gisteren zag

Een sterk script, heel levendige scenes uit de beeldhouwerswereld van rond 1900, filmisch zeker op punt, mooie muziek maar bovenal een verbluffende acteerprestatie van Isabelle Adjani (onvergetelijk sinds "L'Eté Meurtrier").

Bruno Nuyttens eerste langspeelfilm vanuit de regiestoel was beslist een voltreffer, niet om het minst trouwens door de gepassioneerde inzet van Adjani.

Een paar dagen uit de dertig jaar opsluiting van de beeldshouwster Camille Claudel.

De film ademt de hartverscheurende droefenis uit van een klooster met geesteszieken. De vele close-ups van het hoofdpersonage (een weer sublieme Juliette Binoche) verhogen nog het pijnlijke dat ervan uitstraalt, temeer omdat blijkt dat de internering niet is gerechtvaardigd en door haar eigen familie is opgelegd.

Heel treffend is de Don Juan-scène, die even een lach brengt maar dan toch weer aanleiding is tot wanhopig verdriet.

Wie een volledige uitleg wil over het waarom komt niet aan zijn trekken, maar dat was in deze film ook niet de bedoeling, al heb ik toch de indruk dat men met het optreden van broer Paul, toch de ongerijmdheid van de toestand heeft willen onderlijnen.

Charmante fantasiekomedie met een beetje drama, of hoe er aan tegenslagen in het leven moeilijk te ontkomen is en men uiteindelijk geen tweede kans krijgt.

Noémie Lvovsky (wat is die ondertussen, vooral als actrice bekend geworden) in de regiestoel maar ook als hoofdrolspeelster.

Zoals men kan verwachten, enigszins verrast geen andere actrice, als 16-jarige, te zien maar het is maar even wennen en aan grappigheid moet de film daarvoor niet inboeten. Integendeel het is meerdere keren geamuseerd glimlachen met enkele situaties die nooit doldwaas worden maar een zekere warmte aanvoeren.

Naast de hoofdrolspeelster en enkele gewillige, gevestigde waarden als Jean-Pierre Léaud, is het ook genieten van de studentes als Judith Chemla e.a.

Yolande Moreau hield aan de film een Magritte over. Ze zag er anders uit dan gewoonlijk.

Weinig diepgang en overtuiging in wat een studie over de zoektocht naar een eigen identiteit en levensvisie van een drietal jonge mensen heet te zijn.

Het verhaal dat als achtergrond dient is ook al niet schokkend of geloofwaardig.

Film over het verwerken van na-oorlogse trauma's. Heel langzaam uitgewerkt, vele close-ups en met een tederheid in beeld en dialoog.

Zeker geen meesterwerk, maar degelijk daar waar de film herinnert aan het waanzinnige van de oorlog en de gedachte van wraak uitsluit.

Sobere, gevoelige film. Ondanks het feit dat er maar één locatie is waar de handeling zich afspeelt, is de film blijven boeien omdat de tegenstelling tussen menselijk sentiment en harteloze bewakingsopdracht stelselmatig wordt opgevoerd. De toenemende twijfels omtrent het waarom van deze terechte of onterechte, langdurig opsluiting en de al dan niet verantwoorde behandeling zijn goed weergegeven door het hoofdpersonage. Tegenspeler Payman Moaadi zit eveneens goed in zijn rol.

Onbezorgde Franse vakantiesfeer in een komedie zoals er dertien in een dozijn zijn.

Zeker genietbaarder voor wie vertrouwd is met de Franse ingesteldheid, met de al dan niet gemeende jovialiteit en het meedragen van de familieprobleempjes van thuis naar het jaarlijkse, doorgaans erg vertrouwde vakantie-oord.

Grappig en pretentieloos.

Film loodst ons binnen in een mij - en wellicht vele anderen - totaal onbekend terrein en weet het niettemin over de ganse lengte boeiend te houden dank zij de knappe opbouw maar niet minder door de twee hoofdrolspelers die er een grappig/dramatisch kijkstuk van helpen maken.

Is Melissa Mccarthy de eenzame, weinig genietbare en zich veronachtzaamvoelende vrouw, Richard E. Grant steelt toch ook wat de show door zijn excentrieke mimiek en losbollig doen. Er zat zekerl chimie tussen die twee.

Genietbare film over zeg maar een soort litteraire diefstal of vervalsing dat, zulks maakt het slot duidelijk, niet zo uitzonderlijk is, vermits velen uit het vak, welwetend, het spel voortspelen.

Het is bekend dat Kroetsjov de set van "Can-Can" ooit bezocht en achteraf verklaarde dat hij nog nooit zo'n decadente boel had gezien.

Wellicht had de Sovjetleider spijt niet tot de regelmatige klanten van de Moulin Rouge, Lido enzovoort te behoren, of benijdde hij de charmes van Shirley MacLaine en Juliet Prowse, of de songs van Cole Porter, of de champagnestemming van Sinatra-Chevalier-Jourdan....

Pretentieloos maar charmant. Paris, oh la la....

De film toont de holheid van politiek, verkiezingscampagnes in het bijzonder.

Zeker een goed scenario maar bepaalde aspecten komen meerdere keren aan bod waardoor de film wat spankracht verliest en het wat langdradig uitvalt.

Robert Redford is zeker een pluspunt.

Het verrassende, cynische slot geeft aan de film nog een bijzondere dimensie.
Erg weldadig en eigenlijk slechts bij momenten boeiend en enigszins aanvaardbaar.
Soms worden te verwachten belangrijke passages niet vertoond ( de eigenlijke overmeestering van de twee vrouwen op de ondergrondse parking bijvoorbeeld of hoe de gekidnapte vrouw na haar ontsnappingspoging weer in de auto geraakt , of heb ik een slechte kopie bekeken ?

Na 8 jaar nog geen enkel filmcommentaar. vooruit dan maar.

Niet eenvoudig om een werk van John Steinbeck te verfilmen en er de juiste omgeving en sfeer waarin, laat ons maar zeggen randfiguren zich in bewegen, perfect over te brengen.

De werken van Steinbeck druipen doorgaans van sociale en verstandelijke achtergesteldheden.

Ze verfilmen is niet evident en deze "Cannery Row", ondanks de goede bedoelingen, kan aldus ook niet het peil van de roman halen en evenmin de smaak van het grote publiek.

Toch verdienstelijk. Gelet op de huisvesting van het meisje en van de kameraden ?

'k Vroeg me lang af hoe het nu eigenlijk zat met die glue man, maar had ondertussen wel genoten van het camerawerk van deze film en vooral de dialogen, met het striemend Amerikaans in contrast met het meer gestyleerd taaltje van Kentenaren, de grappige verhaaltjes (het "maybe"-relaas en het niet ontvangen van brieven, de stationsscène met het misverstand, het puzzelwerk van onze twee sergeanten, de nostalgie rond een caravan...) tot het duidelijk was dat de lijmintrige niet belangrijk meer was maar dat ook nu, 600 jaar na de pelgrims, er ook nog "blessings" waren voorbehouden.
Knap filmpje met flair en humor en charmante vertolkingen.

Tedere film over verdrietbeleving, maar daarnaast ook heel sterk in het observeren van mensen met hun doen en laten.

Regisseur brengt uitstekend werk en de acteurs zijn gewoon fabuleus.

Wat langzaam maar zo hoort het in dit genre waar wat denkwerk bijhoort en op psychologisch vlak toch wat te beleven valt.

Als dat niet door merg en been gaat...

Het is natuurlijk op zijn minst ongewoon dat een kind van 12 zijn ouders voor de rechtbank brengt en hen in striemende bewoordingen beschuldigt, maar eigenlijk onderlijnt dit maar nog eens het drama van het onrechtvaardige, gruwelijke lot van kinderen uit de armoedige sloppenwijken die moeten opdraven voor het vuile werk terwijl er alleen maar ellende en misdaad in hun leven binnensluipt.

Wat maakt die kleine Zain Al Reefa indruk en hoeveel scènes zijn er niet waar het verdriet, het ongeluk en de onderdrukte woede en onmacht van die kleine jongen, waarvan de ouders zelf niet weten wanneer hij geboren is, zo pakkend wordt weergegeven.

Cineaste Nadine Labaki onderlijnt hier met verve de sociale chaos en wantoestanden die in de Libanese hoofdstad heersen : film begint met mistroostige luchtbeelden van de sloppenwijk en eindigt met een close-up van de kleine Zain, na 12 jaar het glimlachen verleerd.

Verhaal speelt zich af op het einde van WO I en de maanden die er op volgden. De partijen zijn enerzijds een Franse eenheid en daartegenover een mix van Duitsers en Bulgaren. Hevige gevechten, man tegen man, in overvloed bij het begin van de film, gevolgd door de melding dat de oorlog voorbij is. Van dan af richt de film zich vooral op menselijke gedragingen tijdens en na de gevechten : de heldhaftigheden, de lafheid, de misdragingen naast het front, de gelatenheid en het verzet wanneer het front nog eens wordt verlegd.

Film die de gruwel van de oorlog nog eens onderlijnt, de nadruk legt op de vele misbruiken die er uit voortvloeien en tenslotte wijst naar de onheelbare wonden die bij al wie het meemaakte zijn geslagen.

Een heel bijzondere en ook ongewone oorlogsfilm.

Knappe film met een boeiende structuur en met een kijk op bepaalde maatschappelijke klasses.
De Fransen - toch medeproducers - hebben de titel van de film vertaald als "Les Opportunistes". Dit slaat dan in de eerste plaats op de figuur van Dino (toch typisch vertolkt door Fabrizio Bentivoglio), zeker niet op dochter Serena en niet op Carla (weer onweerstaanbaar overtuigend vertolkt door Valeria Bruni Tedeschi), alhoewel ze toch geen seconde aarzelt om van haar rijkdom gebruik te maken om een fiks bedrag aan Dino uit te betalen, om haar zoon van elke verdenking wit te wassen
"Il Capitale Umano" - een term uit het verzekeringswezen, zo blijkt - is een film die vanaf de eerste scene interesse opwekt en daarin over de gehele lengte slaagt.
Eerste film die ik zie van deze regisseur en een absolute meevaller.

Lang geen "The Godfather", noch cinematografisch noch in het uitwerken van de karakters. Te veel clichématige en gelijkaardige scènes.

Ben Gazzara doet nochtans zijn uiterste best en het lukt hem gemiddeld wel maar de film mist een zekere kracht en uitstraling.

Het personage van Capote - weergaloos vertolkt door Philip Seymour Hofman - wordt als met een fileermes op het scherm neergezet.

Film die boeit over de ganse lijn en niet aan drukdoenerij van gelijkaardige misdaad- en veroordelingsfilms ten onder gaat.

Synthese : Iets of iemand blijkt een lukratieve "goudmijn" te zijn, maar soms gaat dat niet zonder morele pijn en schade.

Film die sterk doet denken aan de vroegere Chaplin-films met het nietige mannetje dat opkomt voor recht en zich ontfermt over de armen maar zich stoot aan een corrupte, hautaine en meedogenloze, rijke bourgeoisie.

Doorheen het sociaal thema steekt de film vol met grappigheden.

Te klasseren onder het Italiaans neo-realisme.