Opinions

Aanvankelijk valt het wel mee en is er plezier te beleven aan het culinair gedoe van onze 2 chefs, maar naarmate de film vordert geraakt het nieuwtje er van af, wordt hij clichématig en eigenlijk ideeënloos om uiteindelijk geheel te vervlakken.

Mogelijks heeft de cineast de sfeer rond de toprestaurants en het sterrengedoe op de korrel willen nemen, maar zelfs dan kunt ge moeilijk spreken van een geslaagde komedie.

Jean Reno lijkt me wel een charismatische chef-kok.

Er steekt toch wat onlogika in het verhaal en het script is niet zo best.

Heb al heel wat betere films over ontvoeringen gezien waarbij de psychische gevolgen van die actie sterker zijn uitgewerkt.

Slotscène tussen vader en zoon is amper te vatten. Sarah Stern, als de ontvoerde, speelt zeer goed al kregen we ze weinig duidelijk in beeld.

Net als in "Le Déasamour" brengt Daniel Janneau een film over een dramatische gezinsproblematiek.

Helaas, deze keer mist het geheel overtuiging en valt weinig waarschijnlijk uit.

Het slot van deze matige film is zelfs effenaf flauw.

Franse komedie met een kliekske acteurs (Carmet, Marielle, Rochefort) als gegoten in dergelijk produkties.

Het is lichtzinnig, oppervlakkig, karikaturaal, pretentieloos, maar amusant.

Hem een "soap" noemen ware hem veel onrecht aandoen, maar ik vind er voor een stuk de (melo)dramatiek in terug van films als "Pride and Prejudice", "Wuthering Hights" en "Jane Eyre" e.a. maar dan veel directer, concreter en realistischer, maar eigenlijk even mooi op zijn manier. Kunnen natuurlijk de Mexicaanse film niet vergelijken met de Britse.

Die Lumi Cavazos is een uitstekende actrice die de verschillende gemoedsgesteltenissen die het hoofdpersonage beleeft zeer goed weergeeft en dit in een film die, ondanks het in wezen trieste verhaal, niet zwaar aan de hand is. Eigenlijk een romantische drama-komedie die een avondje bijzonder filmgenot waarborgt. Verzorgde beeldvorming en eenvoudige, rechtuit, rechtaan dialogen.

Het verhaaltje is er ééntje dat had kunnen dienen voor een avonturenjeugdfilmpje.
Porumboiu maakt er toch net iets anders en bijzonders van als hij je rustig en ongemerkt meezuigt in een aantal scènes die werkelijk schitteren door hun eenvoud : in de eerste plaats de delfscène, maar ook de ontwikkeling van het plan tussen de twee geburen, de onderhandelingen voor de detector, de scènes in het politiebureau, de bank, de juwelierszaak...en wat dan gezegd van de spetterende aftiteling die de ondergrond van de film onderstreept.
Er is natuurlijk meer : film verduidelijkt hoe de kleine man die toch ook droomt om er eens bovenuit te kunnen steken, wat macht te grijpen, de held te zijn,... bespeeld en bedrogen wordt, leeft in een bureaucratische en corrupte maatschappij met allerlei reglementen die zich tegen hem keren en berustend en vleugellam maken.
Verrassend genietbaar vond ik en in de score wat karig beloond.

Nog een meesterwerkje uit het Italiaans succesjaar 1963 "(8 1/2", "I Gattopardo", "Ieri, Oggi e domani", "I mostri"...).

Zelden zo'n indringende film gezien over uitbuiting van de arbeidersklasse, hier de fabriekswerkers in het bijzonder. Zekerlijk de aanvangsscènes met beelden uit de werkplaatsen (met inzicht op de verschrikkelijke arbeidsduur en het gebrek aan sociale zorg) en de schandalige huisvesting (de ochtendscène met de bevroren waterkan...) maken indruk.

Het sociaal conflict wordt in vele aspecten belicht : de onmacht zich sterk en eendrachtig te doen gelden, deels door ongeletterdheid, de houding van de elite die verdeeldheid bij de stakers als een wapen naar zich toetrekt.

Uitstekend camerawerk over de ganse lengte van deze op en top sociale film met de vele gevatte scènes.

Merkwaardige rollen zijn er voor Mastroianni als de verlopen professor die zijn inzet met wisselend succes ziet beloond en er zijn ook enkele bekende Franse gezichten, zoal Bernard Blier in een voor hem hoogst ongewone rol (troiuwens zeer goede vertolking), François Perrier en ook Annie Girardot in de rol van de jonge vrouw die zich onttrekt aan miserie door een domein te bewandelen waar ook de grote heren voor vallen.

Betekenisvolle niet erg hoopvolle slotscène.

Dorpspastoor Don Camillo samen met de communistische burgemeester Peppone naar Rusland : een prachtige vondst of flauwe kul. Het is duidelijk dat het commercieel sukses van de 4 voorgaande films tot het maken van een volgende verleidde en dan valt men bijna altijd in geforceerde toestanden. Ook nu is dat het geval, maar naast de absurditeit zijn er toch meerdere goed geslaagde gags in en is de ondertoon steeds vriendschappelijk en vredelievend. En natuurlijk is daar Fernandel, een unicum in de filmgeschiedenis. Waarom deze Russische belevenissen dan lager kwoteren dan de andere 4.

Uw job verliezen en de problemen allerlei die dit verlies onvermijdelijk met zich meebrengt is het thema (erg actueel) van deze film, die naar mijn gevoelen veel beter, diepgaander vooral en minder clichématig had kunnen worden uitgewerkt. Vond het nogal kabbelend en daar kunnen zelfs de topacteurs die nu de cast bevolkten niets aan doen.

Heel wat Franse sterren op de trein - en ook daarbuiten - in Constantin Costa-Gavras' eerste film, een soort late film noir.

Het kon niet anders of al die vedetten moesten zich op één of andere manier doordrukken in deze in een hels tempo opgevoerde misdaadfilm : in de eerste plaats Charles Denner, nochtans maar in een kleinere rol, in zijn pleidooi over de onwaardigheid van het politieman (poulet) zijn, Pierre Mondy als de "linguistieke theoreticus"-commissaris, Yves Montand, hyperactief en explosief, maar toch braafjes en toenaderbaar afgeschilderd, Michel Piccoli, zeker goed in zijn rol van "voyeur"....

Het slot is verrassend, neen, onwaarschijnlijk verrassend, en sluit toch wel aan bij de onderhuidse humor, waarbij vooral het politie-apparaat voor schut staat, die doorheen de ganse film sluimert. Ge moet het kunnen, daarom een erg draaglijke Coasta-Gavras. Zijn latere films waren doorgaans moeilijker.

Uitstekend en schalks, het begin van deze film. Origineel en komisch waardoor veel amusementswaarde. Nadien gaat het wat verwateren, komen de klassieke clichés steeds meer en meer overheersen en schijnt de cineast precies niet te weten hoe het nu eigenlijk moet eindigen. Gelukkig zijn er onze twee artiesten met vooral een Depardieu met het allure van een Ventura maar toch iets charmanter.

Charlotte kan niet om met het zelfverzekerd, direct vertrouwelijk gedrag van Brandon. Brandon verbaast zich daarover omdat hij nu éénmaal zo in elkaar zit en het ook niet nodig acht om Charlotte wat zachter en naar haar stijl aan te pakken en zou Charlotte er aan denken om Brandon wat krediet te geven. Misschien is ze wat te terughoudend in vergelijking met de andere vrouwen die Brandon inschikkelijker inschatten en mogelijks beseft ze dat.

Er zit wel wat waarheid in dit filmpje over de manier om anderen, eigenlijk onbekenden, te benaderen en hoe mensen, ook jongeren, totaal kunnen verschillen in hun mening hierover.

De kijker moet maar zelf beslissen wie van de twee - of beiden - terecht geïrriteerd en geprikkeld mag zijn.

Leuk filmpje.

Twee verhaallijnen. In de één wordt gezocht naar wat in de andere wordt uiteengezet. Een echte climax in de film ontbreekt aldus.

De verrassing zit hem wel in de houding van het onderzoeksteam (zekerlijk tov de dader) en daardoor onderscheidt de film zich wel van de doorsneepolitiefilm maar blijft in zijn geheel toch maar middelmatig.

Christian Vincent maakt vaak zeer goede films ("La Discrète", "La Séparation") en ook dit TV-werk, naar een roman van Georges Simenon, is van goede makelij.

De film geeft uitstekend de sfeer en de gevoelens weer die ontstaan na het dramatisch gebeuren.

Bovendien illustreert hij ook passend van wat er leeft bij de publieke opinie tov het tragisch ongeluk en tov van eventele schuldigen.

Thierry Godard is een goede vertolker van een door wroeging geteisterd en radeloos man.

Goede, passende, muzikale begeleiding.

Moord om eigen intellect te onderlijnen is het sadistisch gegeven van deze film naar ware feiten, nu bijna 100 jaar geleden.

Uitstekend filmwerk dat de ontwikkeling naar de ontknoping kundig en boeiend volgt, met daarna de even bijzondere zet en overredingskracht van de advokaat van de twee daders om ze van de doodstraf te redden. Dit laatste gepaard gaande met meerdere bedenkingen over bestraffing van misdaad. Een overtuigende Orson Welles in deze fase van de film. Ook Dean Stockwell, van heel jong reeds geroutineerd in het filmwerk, overtuigt.

Franse komedie die het over een bijzonder pientere en suksesvolle conciërge heeft.

Anderhalf uur was genoeg want de klassieke toestandjes die in dergelijke filmpjes voorspelbaar voorkomen herhalen zich voordurend en de fijnere of gevatte humor blijft achterwege.

Wel heel wat bekende namen in dit niemendalletje en die maken het toch wel dragelijker.

Een waar gebeurd verhaal, niet bepaald denderend gebracht.

Waarom moet men er altijd nevenverhaaltjes bijsleuren ?

Niet de eerste keer dat we een stijd van één man tegen een grootmacht te zien krijgen, zodat daar al een stukje spankracht wegvloeit. Niettemin kon het sterker worden uitgewerkt en... hebben de ontdekkingen van dr Omalu nu iets vernaderd aan de ruwheid van het American Football.

Bresson in zijn sobere, natuurlijke, minimalistische stijl met oog voor precisie, detail en krenterig op muziekintervals, zet hier een meesterwerk neer.

Zelden zo geboeid en meelevend naar een film over een ontsnapping uit een gevangenis gekeken. Kent ook zijn gelijke niet, zou ik zeggen.

Typisch voor Bresson is ook dat er geen beroep gedaan wordt op klinkende namen uit de filmwereld, maar zeggen dat zijn acteurs niet perfect in het gebeuren passen ware onjuist.

Sommigen kunnen zich storen omdat de filmtitel al een uitkomst aanbiedt, maar wat schaadt het als er onderwege zoveel te genieten valt.

Nog een bewijs van de kracht van deze film, die ik vroeger al eens zag, maar nu volop heb kunnen waarderen.

Michel Bouquet, de gedoodverfde advocaat, notaris, zaakvoerder, president...bon pere de famille...in de rol van onverzettelijke wreker en in het politie-apparaat ontgoochelde inspecteur en dit in een film van Yves Boisset die toch wel de middenmoot haalt in dit genre uit de Franse filmwereld van de jaren 60 en 70.

De wankelbaarheid en de onbetrouwbaarheid van het politiekorps wordt verwoord in "De politie is er om de Maatschappij, zoals ze is, te beschermen, niet om ze te verbeteren"...

Michel Constantin is zoals altijd perfect als de koele killer en, zoals gezegd, Michel Bouquet heeft een te bezadigde uitstraling om als caid op te treden.

"Un Conde" ? Ik kende al "Flic" en "Poulet", maar conde...?

Dit leek me echter en doorleefder vertolkt dan "Léon Morin, Prêtre".

Ook het inspelen op gevoelens bij de kijker leek me gevatter, zeker in het laatste gedeelte van de film.

Natuurlijk niet de eerste film over dergelijk thema waarbij de trouw aan de geloftes van een priester wordt bedreigd, maar deze vond ik beslist knap gemaakt.

Absurd, misschien, toch kan ik de houding van onze fiscaal raadgever best begrijpen als hij in plaats van de droge materie van erfenissen, sterfgevallen en echtscheidingen nu eens plots geconfronteerd wordt met de psychologische spanningen bij een jonge, hulpeloze vrouw.

Kan ook niet ontkenningen, dat mede door de meeslepende muziek en de knappe acts van beide hoofdvertolkers, heel het intrige wel een zekere spanning inhoudt en boeit en al is het slot wel enigszins voorspelbaar, het houdt toch een heel mooie, originele scène in.

Knappe TV-film over seksuele intimidatie op het werk en de politieke en publieke opschudding die zulks teweeg brengt wanneer het slachtoffer zich uit.

Onderstreept wordt vooral hoe naast de betichte, ook de aanklaagster in een storm terecht komt en er meer kans is op persoonlijke schade dan op voldoening.

Film heeft beslist een documentair tintje, is qua personages meer dan overbevolkt, laat ook het binnenkamers van de poltitek niet ongemoeid, is als dusdanig goed opgebouwd en boeit (Thema is nog dikwijls aan de orde).

Goede vertolkingen.

Oei, oei, oei,oei,oei...,dacht ik, maar ik vergat de goede sfeeschepping het keurig camerawerk, de enkele zeer spitsvondige en vermakelijke vondsten, de uitstraling van een als altijd sublieme Marilou Mermans...

Een "brief encounter" kan inderdaad wonderen doen.

In dansen valt zo veel meer plezier te scheppen dan de gebuur met de ellebogen bewerken tot zelfs een kopje kleiner maken

"La Conquête" of hoe een politicus zich een weg baant naar het presidentschap.

Er komt heel wat bij kijken : tegenkantingen, vriendjespolitiek, compromissen, leugen, privé... maar vooral een onverzettelijkheid om het bereikte doel te bereiken. Lijken het allemaal geen heilige boontjes, dit laatste moet hun toch toegeven.

Interessant toch wel voor wie het gedoe achter de schermen eens wil in beeld gebracht zien en daarin heeft de film wel verdienste.

Zeer verdienstelijk ook zijn Denis Podalydès als Sarkozy, maar voor Bernard Le Coq als Chirac. Prachtige vertolking en ook goede casting.

Goede TV-film die zich ontwikkelt als een flashback.

Flavie beleeft een depressie die zijn oorzaak vindt in narigheden uit haar jeugd. In de eerste plaats haar relatie met haar moeder (zelf niet gelukkig in haar huwelijk) die de jeugd van haar dochter als het ware zelf wil beleven en daardoor het 13 à 15-jarig meisje extreem gaat manipuleren en haar in een soort "folie de grandeur" zelfs ondoordacht in de armen van een verkrachter leidt. Eigenaardig in de film is dat Flavie dit laatste gebeuren niet onmiddellijk aan de psycholoog prijsgeeft en zich dat feit plots op het laatst herinnert. Een minpuntje of gewoon het accent op hoe slachtoffers van verkrachtingen het moeilijk hebben om de feiten kenbaar te maken ?

Aldus een wel inhoudelijke film met Lou Gable, goed in de rol van het jonge meisje, al is het wel Léa Drucker, als de moeder, die de meest, gevatte variatie in haar act brengt.

Meer dan verdienstelijke film over een oorlogsgebeuren dat aanleiding gaf tot de gaskamers van de concentratiekampen tijdens WO II.

Scherpe dialogen en steengoede acts in een film die er grandioos inslaagt gedurende anderhalf uur te boeien, binnen één locatie.

Robert Redford zet hier een knappe rechtzaak-film neer, gesteund op historische feiten, en onderlijnt hiermee het gevaar dat kan schuilen in de absolute wil een dader te vinden en te bestraffen, zeker wanneer het om een ophefmakende misdaad gaat en de publieke opinie (mogelijks opgehitst door de media en politieke invloeden) er om vraagt.

Goed, geloofwaardig en eigenlijk erg sober verhaald en met een sterke cast.

Goed gemaakte film over meedogenloze uitbuiting door de pharmaceutische industrie maar ook over liefde.

Sfeervol, knappe opbouw en met indrukmakend camerwerk (de sloppenwijken !).

Uitstekende vertolkingen van Ralph Fiennes en Rachel Weisz.

John le Carre, auteur van het boek waarop de film is gebaseerd, zou de film geciteerd hebben als de beste adaptatie van een roman op het scherm.

Science Fiction en als vanzelf valt ge in de eeuwige tegenstelling tussen de wetenschap en het geloof. Dit is zowat driekwart van de film en dit om het uiteindelijk tot een emotioneel, niets concreet, besluit te komen....

Kon me niet echt boeien.