Opinions

Lukas Dhondt heeft alleszins het spontane, jeugdig voorkomen en het natuurlijk acteertalent van zijn twee hoofdrolspelers mee, in deze tedere film die ons nogmaals bewijst hoe broos jongeren kunnen zijn tov het diep kwetsen van hun gevoelens en hoe ze tot daden kunnen komen die buiten elke proportie staan bij wat anderen als was het maar dat zouden aanzien.

Een psychologisch drama met meesterlijke weergave van intieme gevoelens; lange shots en close-ups...tijd voor de kijker om met de personages mee te voelen...

Meerdere markante scènes: het kleurrijk weergeven van de stoeiende vriendschap van de tieners, het nare van de vervreemding en tenslotte het uitvergroten van wat er in het binnenste van de betrokkenen omgaat. Hierbij ook een woord van lof voor de prachtprestatie van Emilie Duquenne als de zwaar beproefde moeder.

Hier wordt ge stil van... en ook woedend.

Het onmenselijke dat zich in Gaza afspeelt kan geen aangrijpender voorbeeld krijgen.

Het beeld van het meisje, smekend om hulp, zal nog lang blijven hangen.

Film die beslist flirt met de tijdsduur in de diverse relaties wat het eigenlijk levendig maakt.

Wat in het sfeervolle intrige beslist belangrijk en ook heel boeiend is zijn de eigenlijk eenvoudige, maar rake dialogen, uitstekend gebracht door een stel "sterren" die perfect hun vak beheersen en waaronder ik toch de palm toeken aan een verbluffend, inteligent en gewiekst overkomende Natalie Portman.

Eigenlijk, ondanks het vaak frivool gedoe, toch eerder een ernstige kijk op wat zou moeten doorgaan als liefdevolle relatie.

Kijker mag zich ook nog even bedenken over "waarheid" en "leugen".

Toch wel één van de mindere films van Richard Attenboriugh, vind ik.

Een plot waar het toeval te sterk aanwezig is en eigenlijk wat ongeloofwaardig overkomt.

Wat evenwel het meest stoort is de oversentimentaliteit en emoties die ik niet bepaald als "echt" kan definiëren.

Het zijn zeker Plummer en MacLaine die de film redden.

Als ik moet 3 uur zoeken naar een link tussen 6 verschillende verhalen, waarvan er een paar mij absoluut niet konden boeien, dan bevindt voor mij de echte plezierwaarde van het filmkijken zich toch in de schaduwzone.

Het is filmisch wel meer dan gewoontjes en ook de cast is dat, maar voor mij hoeft geen zo'n opzet.

Het probleem van twee oudjes die, wegens gezondheidsredenen, dreigen van elkaar te worden gescheiden, wordt hier op een luchtige manier gebracht. Dat mag, maar de film heeft in zijn geheel te weinig ruggengraat, brengt meerdere scenes op het randje van het potsierlijke en heel wat saaie dialogen.

Het tweede gedeelte van de film tracht enige emotie te brengen tegenover het pittige (zeg maar gore) taalgebruik (Olympia Dukakis is vaak uitstekende in sarcastische rollen) van het eerste gedeelte.

Amper de middenmoot.

La Binoche in de voetsporen van Bette Davis ? Eigenlijk toch wel, want ook in deze "Clouds..." komen de frustraties van een ouder wordende filmberoemdheid zelfs nog sterker aan bod. Het onbegrip, de vooringenomenheid tegenover haar jonge vervangster en de moeilijker omgang met haar naaste omgeving.

Fictie en realiteit dwarrelen in meerdere scènes door elkaar wat volle aandacht noodzakelijk maakt en af en toe niet zo helder om volgen overkomt, maar wat, hoe dan ook, goed in deze film is de keurige - meen ik - weergave van de sfeer rond beroemdheden. Dit is voortdurend aanwezig, vanaf de openingsscène op de trein tot het eindshot.

Schiiterende beelden van het Zwitserse landschap en Malojawolken.

Binoche, in alle eenvoud, vind ik uitstekend acteren en ook Kristen Stewart en Chloë Grace Moretz overtuigen en al laat de film je met enkele vragen achter, een degelijk gebracht product is het zeker.

Het leven in het middelbaar college met strenge hand geleid door broeders. De leerlingen worden met "Mijnheer" aangesproken.

De film citeert zich rond een ambitieuze leerkracht die passievol wil bewijzen dat de eerste Europese nederzetting in "Amerika" zich bevond in Canada en wel in de nabijheid van waar het college zich nu bevindt.

De verwikkelingen hieronder, samen met de kijk op nieuw onderwijsmethodes die broeder Jean aanvoert en de soms kortzichtige beoordeling hierop door de kerkelijke overheid levert een bekijkbare film op, een beetje langdradig en wat oversentimenteel in het slot.

De droge humor zet hier zeker zijn voet naast het bekende intrige van "Wie deed het en hoe ?"

Plezierige komedie, die beslist aandacht vraagt om er 100% van te genieten en met een Tim Curry, weergaloos in zijn "reconstructies", die toch wel de show steelt.

Zo slecht als de lage scores laten vermoeden vond ik dit nu toch niet.

Alleen mist de film wat meer uitstraling en overtuiging in de acts. Sommige scènes vallen zwak uit. Zo was deze in de rechtbank maar een mager ding.

Bovendien is het verhaal natuurlijk een overbekend thema en biedt dan ook amper verrassingen, maar op zichzelf is het script niet slecht.

Positief vond ik wel dat bij één van de laatste shots het al dan niet in opspraak komen van de eigenlijk aanstoker in beeld wordt gebracht.

Een bedenking voor de kijker.

Zwaar weegt het verhaaltje niet maar het duo Rouve-Berry (vooral deze laatste) buigt de één na de andere "coaching-tip" om tot een gevat en vooral grappig event.

Cineast Olivier Doran is mij totaal onbekend, maar hier zet hij toch een genietbare komedie neer, precies op lengte, zodat herhalingen en dus verveling geen vat krijgen op deze film, die dan nog in een happy end uitmondt, wat uit de lachende gezichten op de affiche kon worden uitgemaakt.

Een kleurrijk kindersprookje maar het verhaaltje zegt me maar weinig.

Visueel een heel knap werk en ge blijft op dat vlak toch in bewondering voor de schitterende opgang die de animatiefilm de laatste decennia heeft gemaakt.

Eigenlijk ondergewaardeerd. Wie een biografische film verwachtte van een sukses-dame komt bedrogen uit. De film heet trouwens "..avant, Chanel" en verhaalt de aanloop naar roem en de romantiek van Gabrielle Chanel.

Als film, geen hoogvlieger, maar aangenaam. Tautou is heerlijk om naar te kijken en de cast vermeldt ook twee van de meerdere francophone Belgen die het in de Franse filmwereld hebben gemaakt : Benoît Poelvoorde en Marie Gillain.

Ontstellend zwak script. Er gebeuren twee aanslagen waarna het onderzoek (?) verzinkt in een pak warrige nevenverhaaltjes die als ze niet clichématig zijn, dan toch erg onwaarschijnlijk.

Ontgoocheld, zeker om een actrice als Veerle Baetens hierin aan te treffen.

Rap vergeten.

Erg realistisch relaas over alles behalve liefde binnen het gezin, tot partnergeweld toe.

Sober en goed geacteerd. Meerdere mooie beelden van het ruwe landschap en het harde boerenleven.

In deze nummer 2 van "Les Coeur des Hommes" hebben onze vier vrienden minstens iets gemeen : lekker vreemd gaan.

En zoals het in een luchtige komedie past brengt dat de nodige complicaties en verwikkelingen met zich mee en soms doet het hen toch pijn als ze niet bereiken wat ze willen, of van houden.

Zeker niet beter dan nr 1 en gelukkig zijn er de acteurs, die net als de vorige keer, situaties en dialogen tot een goed eind brengen.

Nummer 3 ga ik niet meer bekijken.

Vier onafscheidelijk vrienden maar elk op zijn vlak bezig met romantiek, liefde, huwelijk en wat er allemaal zo nog kan ronddraaien.

Vlotte, pittige dialogen en Franse charme en uitbundigheid.

Goed vertolkt. Hoe kan het anders met Darroussin, Darmon, Campan... maar toch netjes onder bijvoorbeeld "Un Eléphant ça trompe énormément"...

Sympathiek en einde goed, al goed : "L'Amour est un Bouquet de Violettes..."

Film over romantiek, afgewezen liefde,...zeker, maar ook een psychologisch recit waarbij Sautet een speciale, subtiele sfeer weet te creëren en het boeiend houdt. Natuurlijk kan hij rekenen op een stel uitstekende acteurs, als de mooie Emmanuelle Béart en een uitstekende Daniel Auteuil, als de man die vriendschap en liefde uit zijn hart sluit, vandaar de titel van deze film.

Dit is de filmstijl - "poëtisch realisme" noemt men het doorgaans - die bijvoorbeeld een Jean Gabin in de Franse film naar de top zal catipulteren : de eenvoudige, arme maar edelmoedige werkman, opboksend tegen macht en onrecht, een onbereikbare liefde belevend.

"Coeur fidèle" is een heel mooie film, tragisch en melodramatisch en met een pak filmische hoogstandjes en dat geldt niet alleen voor de kermisscènes (met ook de ponskaarten en de muziektekstbladen in beeld), maar ook deze in het café, langs de havenkade, de armoedig huisvesting met de trappen en de ontroerende verschijning van zus Marie Epstein als kreupele (haar enige filmrol, denk ik), de roddelburen, het gevecht (erg realistisch) en in zijn geheel veel oog voor detail.

Minpuntje is misschien bij momenten de erg trage actie en reactie van de hoofdpersonages (vooral van Jean).

Kopie die ik zag was inzake beeldkwaliteit zeer goed. Verbazend toch dat het kan.

Niet echt overtuigend, deze film over verdrietverwerking, waarbij in het slot een banale vrijpartij totaal misplaatst is en absoluut niet subtiel gekozen om de evolutie in het gemoed van Alice te suggereren.
Evenwel niet het enige minpunt want al te veel nietszeggende scènes en verwonderlijk, zelfs een Isabelle Carré, leek af en toe niet echt in haar personage te zitten.
Het verhaal is wel heel bijzonder en brengt vanuit het personage van Daisuke, wel een positieve, empathische boodschap

Een sterke Sandrine Bonnaire vertolkt hier de rol van een eenvoudige, emotionele en liefdevolle vrouw in een degelijke, gevoelige film.

Mist de film mogelijks wat dynamiek, overdreven sentimentalitiet en melodramatiek worden toch binnen de perken gehouden en is het volgen van het leven van Félicité de moeite waard.

Verzorgde en mooie fotografie.

Zeer genietbare schuifjesfilm waarin het niet alleen om koffie en sigaretten gaat, maar waarin heel wat menselijke trekjes onder de loepe worden genomen zoals gewilde onvriendelijkheid, egoïsme, oppervlakkigheid, verveling, onverschilligheid...en wat mij meest trof in de schets met Cate Blanchett - het beste volgens mij - is dat tegen jaloersheid niets opgewassen is, zelfs in het geheel niet te helen.

Ook de aanwezigheid van een Benigni was best aardig en zeker deze van Vinny Vella - één van die gasten uit "The Sopranos" - viel in de smaak.

Origineel, knap van Jarmusch.

Weinig waarschijnlijk verhaal in een film die ge bezwaarlijk gebrek aan spanning kunt verwijten.

Het begin van de film is wat onduidelijk. De twee hoofdpersonages zijn karikaturaal neergezet en al is Roy Scheider veruit de beste van de twee, het is uiteindelijk de jonge Harley Cross waar de kijker het meest naar op kijkt.

Het verhaal van het onderzoek van regisseur Mads Brügger en medewerker Göran Björkdahl naar de waarheid rond de dood van Dag Hammarskjöld.
Een onderzoek dat naar vele personages leidt maar toch steeds één rode draad vindt: het bestaan van een zuidafrikaanse organisatie die onder het mom van wetenschappelijk onderzoek, bevolkingsgroepen teistert met een dodelijk virus, maar ook toekomstige huurmoordenaars opleidt met het oog op opdrachten vanuit - en dit is het meest onthutsende - de zogenaamde "beschaafde wereld".
Tot een volledig ophelderend besluit komt de film niet maar het in het anonieme verdwijnen van een belangrijke getuige, na heel bezwarende verklaringen, lijkt er toch wel op dat de waarheid in die richting ligt.
Dag Hammarskjöld wou een vrij en over zich zelf beschikkend Afrika. Anderen, en niet de minsten, zagen hierdoor profijten door hun vingers glijden...
Heel bijzondere en uiteindelijk levendige manier om een documentair onderzoek te brengen. Af en toe krijgt ge door de vraagstellingen, korte resumés en losse stijl de indruk dat ge zelf in het onderzoek zit en uw mening niet onwelkom zou zijn geweest.

Het verhaal neemt wel een heel nare wending nadat het duidelijk wordt dat de politie (wat een verrassende scène daar op die spoorlijn)]iets onguurs in het schild voert , en waarbij de rol die elk van de personages speelt wat onwaarschijnlijk overkomt, wat de spanning op het einde natuurlijk niet wegneemt. Eigenaardig bijvoorbeeld hoe het hoofdpersonage, slachtoffer van een inbraak, eerst schuddend en bevend een wapen zoekt om daarna zich gedreven te mengen in de actie
Matig.

Satire op onze samenleving, zondermeer : de holheid van de kerk, de reclame-, de sensatie-, en de politieke wereld. De kortzichtigheid, de kleinzierigheid, de naijver, de geldzucht en het eigen gewin-eerst van Jan-met-de-Pet en het besluit dat hij uiteindelijk toch gefopt wordt, zonder schroom, zelfs in naam van de President. De titel slaat trouwens op dit fenomeen : de kalkoen wordt wel opgediend maar helaas ze is koud.

Menig grappige scène en dialoog in een plezante film.

Het abrupte en bizarre einde van deze film is beslist een merkwaardigheid. Wie een volledige uitleg over het misterie had verwacht, moet alsdan beseffen dat er in de film wellicht iets belangrijker was en dat is wellicht de metamorfose die het hoofdpersonage meemaakt. Daarom niet belangrijk dat er af en toe een gemis aan preciesheid in het plot zit, maar zijn eerder de goede, natuurlijke act van de acteurs te onthouden.

Het Sherlock-gedoe, pijp inbegrepen, is best grappig.

Low-budget-independent-film die er deze keer niet echt uitkomt.

Het thema biedt mogelijkheden maar het script is zwak, de dialogen evenzeer en het geheel mist kracht, laat staan dat er enige emotie wordt opgewekt. Acteurs kunnen niet overtuigen en de actie en de sentimentaliteit op het einde kunnen de film, helaas, niet redden.

Eigenlijk kreeg ik wel een beetje medelijden met die nieuwe minister die alleen maar de vele feiten van corruptie en onvoorstelbare vakonbekwaamheid uit het verleden kon toegeven, beterschap beloven maar terzelfdertijd ook zijn nek uitstak, wetende dat die giftige adder die het Roemeense maatschappelijk leven kapot maakt, niet zomaar direct weg te cijferen valt.

Een sterke documentaire en weer een onthutsend voorbeeld van verloedering van een Staat.

De beelden van de lichamelijke besmettingen zijn amper voor te stellen en wetende dat daarbij de stervende slachtoffers werden afgedekt, om zich aan het beeld te onttrekken ipv van ultieme hulp te bieden of te zoeken naar de oorzaken. Verschrikkelijk.

Even erg is het vast te stellen dat de feiten uit een heel recent verleden stammen. Ceausescu is al lang voorbij...

Is het in "The Wife" - toch behoorlijk wat gelijkenis vertonend met deze "Colette" - Glenn Close die uitzonderlijk sterk acteert, nu is het Keira Knightly die een knappe, gevarieerde act neerzet.

Een minitieuze film, zeker wat decors en costumering betreft, maar die vooral uitblinkt door de sfeervolle weergave van een hypocritische, snobistische kunstenaarswereldje tijdens la Belle Epoque.

Behoorlijk lang en de naam "Claudine" heb ik nu wel voldoende gehoord...