Opinions

Een banale echtscheidingshistorie die zijn oorzaak vindt in de politieke verdeeldheid in het voormalige Joegoslavië en eindigt met de nakende Balkan burgeroorlog.

Danis Tanovic blijft in zijn thema's trouw aan de rampzalige verdeeldheid die de regio heeft getroffen maar haalt hier lang niet het niveau van het striemend inzicht die hij bracht met zijn "No Man's Land".

Spetterend is het allemaal niet, maar het schetst toch de mentaliteit van de inwoners van het dorpje en daarenboven zijn er toch enkele goed vertolkte scenes.

Een middenmoot-film die voldoende boeit.

Heb jaren terug het boek gelezen.

Is het waar dat iemand die resoluut voor het goede doen gaat en niet bang is om tegen heilige huizekes te stoten minder suksesvol is dan iemand die voor het systeem kiest en met de windmolens meedraait ?

'k Vind de film een goede weergave van het boek.

Alleen spijtig dat geen krachtiger figuur, als bijvoorbeeld een James Stewart, de hoofdrol speelde.

Op te merken in de film is ook een jonge Rex Harrison, 26 jaar vóór "My Fair Lady".

Deze doldwaas overkomende Franse komedie met nogal wat grofheden is niet anders dan een stekelige en spetterende satire op de Amerikaanse cinema met zijn horror- en actiefilms met de superhelden en de serial killers, de lange, vervelende achtervolgingen, de onmogelijke acrobatie, de bloederige gevechten, de flauwe sterfscenes en de even flauwe interventies van de politie, de romantiek en meerdere persiflages van bekende fragmenten, zoals de plakkerige "Basic Instinct"-scene e.a.

Grappig, ondeugende zinspelingen en acteurs die meerdere rollen vervullen.

De openingsscene met de in het Frans gedubde Amerikaanse horrorfilm is hilarisch.

Verwacht je niet aan een concreet verhaaltje, maar bereid je voor op een pak wonderbaarlijke, surrealistische scènes gesproten uit het fantasierijk brein van el maestro.

Is feminisme (voor of tegen, wat maakt het uit) het onderwerp, de impressies die na het zien van de film blijven, zijn van louter visuele aard.

Natuurlijk is Mastroianni een magistrale acteur, die tussen al dat vrouwelijk schoon - soms adorabel, soms erotisch, soms degoutant grof - onschuldig en verbaasd ronddwarrelt. De scènes met de hardwerkende huisvrouw, de portrettengalerij, de slaapplaats met zicht op de storm, het reuzenrad ..., zullen me het best bijblijven.

We are Fellini....

Zeer goed bewaarde "stomme" film die destijds toch wel wat emoties moet hebben losgemaakt en waarin de acteurs precies doen wat van hen werd gevraagd : de nodige dramatiek in hun spel leggen om het publiek te overtuigen. Merkwaardig is wel dat ondanks de zeer beperkte technische middelen in vergelijking met nu, ze daar wonderwel in slagen. Een happy-end, in dit eenvoudig verhaal, was graag meegenomen.

Met commentaar over deze film kan je alle kanten uit : van flauw en ongeloofwaardig, over chaotisch komisch tot scherpstelling van de oppervlakkigheden bij de mens en zijn gave (of niet gave) om met leugen om te gaan.

Dramatisch vond ik er weinig aan, zelfs de bitsige familiale tafeldiscussies waren grappig en zoals alle komedies waren er dode en erg levendige momenten en kon de film toch rekenen op een goede Andy Garcia en het sympathiek gedoe van Emily Mortimer.

De muziek was puik aangepast.

Lekker in de middenmoot.

Wat een heerlijke, intelligente film van Charly Chaplin.

Naast een weergaloos komische boksmatch en een werkelijk ontroerende slotscène, laat Charly niet na om voortdurend de maatschappij op de korrel te nemen, met inzonderheid van de doorgaans minder stichtende gedragingen van de mens.

Erg goede, aangepaste muziek wat het niveau van de film nog optilt.

Meer dan 80 jaar oud en nog steeds om lief te hebben.

Vind het Chaplin's mooiste

Het beeld van een doodsbange samenleving gebukt onder de macht van misdaadkartels waartegen overheids-en veiligheidsinstanties weinig tegen willen of kunnen beginnen.

Dè scène van de film is deze waarin de wanhopig naar haar dochter zoekende moeder de mogelijkheid heeft de ontvoerder te smeken informatie over haar kind te geven en deze haar in feite zonder medelijnen, stoïcijns en treiterend uitlacht. Ook deze met de winkelierster, die eveneens haar kind is ontnomen, nog dagelijks wordt afgeperst, spreekt boekdelen.

Er gebeurt in onze contreien ook wel wat, maar dit is toch van een andere orde.

Krachtig spel van hoofdrolspeelster Arcella Ramirez die de vele emoties die ze ondergaat sprekend weergeeft, dit in een goed geregisseerd drama.

Een topper in zijn genre en in zijn tijd, m.a.w. destijds een formidabel kassucces, niet vreemd aan de aanwezigheid van drie bijzonder populaire Franse sterren.

Het slot stelt een beetje teleur, maar het blijft in zijn geheel een knappe verfilming van een boeiend werk.

Naar een waargebeurd onverkwikkelijk verhaal. Die Guillermo Francella is alleszins goed gecast als de onbewogen misdadiger met de brave-huisvader-look in het openbaar en ook in zijn huiskring (helpt gemotiveerd mee met het huiswerk van zijn dochter) die in feite deels onwetend is over de gruwelijke activiteiten van het geliefd gezinshoofd.

Film kan wel boeien maar verloopt niet zonder hiaten (van het zoeken naar de dader krijgen we niets te zien terwijl de finale inval toch als een verrassing komt).

'k Zag geen verband tussen de songs en het gebeuren. Een minpuntje, toch.

Indrukmakend, realistisch verhaal van de moeilijkheden waar immigranten in Europa te maken hebben.

Klassiek en overbekend thema, deze keer toch op een emotionele manier gebracht en waarbij vooral de uitbuiting van deze mensen en de brute onverschilligheid van het nieuwe thuisland aan bod komen

Goed opgebouwd en vertolkt met een schreinende slotscène.

Harde en indringende film over illegalen die cladestien in een container opgesloten de overtocht wagen naar een ander continent, hopend op een betere toekomst.
Bij het zien van het leed vraagt ge u toch af welke sterke argumenten die mensen kunnen doen bewegen dergelijk onmenselijk avontuur aan te gaan.
Niet gespeend van harde scènes. Ook de aanpak door bemanning is weinig menslievend en een emotionele scène zit toch wel in het hopeloos afdrijvend rubberen reddingsbootje
Film dateert van 1997 maar de problematiek rond het gegeven is er nog steeds.

Niet alleen een éénzijdige kijk op de homo-gemeenschap maar ook een behoorlijk pejoratieve en ik maak me sterk dat, ondanks het geweld, tegenstanders van de homo-geaardheid hier wel enigszins hun gram halen.

Filmisch ziet het er overigens goed uit want goed opgebouwd en verhaald, ondanks de vele personages, suggestief, goed camerawerk, duidelijke dialogen en zeer zekerlijk goed geacteerd.

Sterke TV-film over de beslissing tot euthanasie.

Enigszins anders uitgewerkt dan "Tot Altijd" maar daarom niet minder aangrijpend en met nagenoeg dezelfde ingrediënten : het ongeloof, onbegrip en weerstand van de naastbestaanden en de ontroering en verdriet dat daarop volgt.

In beide films gaat het om behoorlijk jonge mensen.

Eigenlijk een aanrader.

Licht storend, voor mij althans, was aanvankelijk het handcamerawerk en enkele onhandige overgangen.

Uitstekend werk over vereenzaming en daaruitvoortvloeiend de drang naar een beter leven met de onvermijdelijke drama's ten gevolge.

Goed verhaald en knap geacteerd, zekerlijk door Paul Douglas en ook door Barbara Stanwijck die destijds heel dikwijls instond voor rollen die flirtten met de gangbare goede moraal.

Een van de betere studenten-leven-films, met heel wat aanvaardbaar grappige momenten en met een pikant tintje.

Die jonge gasten spelen vlot en knap en eigenlijk ook Jacqueline Bisset, in de rol van de overstuur zijnde vrouw, in midlife crisis.

Claude Sautet, in zijn beginjaren, zette meteen een uitstekende gangsterfilm op het scherm, waarin naast een eveneens nog jonge Belmondo ,een Lino Ventura te bewonderen is met, wat voor hem nogal ongewoon is, toch een stukje emotionaliteit in zijn act.

Stevige en geloofwaardige intrige, boeiend tot het einde.

Film die mij emotioneel nooit heeft geraakt, al zaten er toch wel elementen in het verhaal om dat te doen...

Wel sfeerschepping over de pop-drugwereld en over mensen die graag hun eigen zin doen en dit ten koste van veel, geen enkele verantwoording nemen, graag willen profiteren en, wanneer ze tot het besef van dit alles gekomen zijn, absoluut de kracht niet kunnen opbrengen om het recht te zetten.

Wat mij ook stoort zijn de dialogen tussen kind en volwassene...Zó gemaakt en onecht.

Als film onvoldoende. Geen hechtheid, geen gevoel. En Maggie Cheung ? Om daar nu prijzen aan toe te kennen...?

Stevige opbouw met een overtuigende en vooral geloofwaardige Harrison Ford - er zit meer schrik in zijn ogen dan onverschrokkenheid, en dat, in de gegeven omstandigheden, is veel menselijker.

Film is zowat onuitputtelijk in zijn aangeven van corruptheid en zelfs misdagheid bij overheidsinstanties die precies voor het tegenovergestelde moeten instaan.

Ge moet het maar bedenken, zo'n gekke historie.

Nu bepaald mislukt is het niet, want naast enkele grofheden, is er toch nu en dan plaats voor een echt grappig moment. Veel te danken aan (lawaaierige) komiek Larry David.

Complexloze ontspanning.

Levendige brok film over de Franse politicus Clémenceau en zijn impact op de houding van Frankrijk in WO I.

Het verhaal van het nakend eind van de oorlog, een terugblik en een impressie vanuit de naoorlogse periode en archiefbeelden wisselen elkaar bestendig af.

Amper af en toe emotie, eerder een scherp relaas van het doen en laten van een man die men "Le Tigre" ging noemen.

Indrukwekkende betogen en eigenlijk wel een aanrader voor wie zich in de historiek van WO I interesseert.

Film over traumaverwerking en schuldgevoelens.

Heel wat jonge acteurs, die het allen zeer behoorlijk doen, in deze verdienstelijke debuutfilm van Eva Cools.

Niet zonder schoonheidsfoutjes-doet soms wat onwennig aan-, maar toch ook met sterke momenten, een zekere ontroering en een flinke portie psychologische spanning.

Te noteren dat bobonne Yoland Moreau (onvergetelijk sinds "Séraphine", de Brusselse), toch weer puik op post is en zeker niet te vergeten de prachtige muziek die deze film vult.

Ambitieuze spektakelfilm rond het verhaal van Cleopatra al dan niet volledig historisch verantwoord, al doet dit laatste er eigenlijk niet toe. De film is in zijn geheel te langdradig en verveelt bij momenten. Wel enkele mooie spektakelmomenten maar de romances zijn om te geeuwen.

Acteurs, hoe beroemd ook en van het meest dankbare voer voor de sensatiepers, konden mij evenmin overtuigen. Moest in ieder geval meewarig lachen om het knipoogje van Cleopatra aan Caesar.

Er zit scherpe humor in maar, tot mijn spijt, is het zowat totaal gebaseerd op geinig-gorig, vuilbekkende toestandjes en dialogen.

Mag best, maar in zijn geheel toch veel te éénzijdig, filmisch waardeloos en na een goed begin (tabak versus chewing gum) waren zware oogleden niet ver af. Nadien wel nog meermaals grappig maar ik blijf me toch verwonderen over de hoge IMDB-score.

Uiteraard niet eenvoudig om elf jaar gevangenschap in anderhalf uur film samen te vatten en er alle nodige ingrediënten in de juiste proportie in onder te brengen, gaande van fysische en psychische martelingen tot aan de inpak op de gevangenen en de figuur van de dader.

Laat ons zeggen dat de film daar behoorlijk in slaagt. Een betere detaillering had wel een miniserie aangekund maar eigenlijk was het nu al genoeg om een beeld te vormen van het leed van deze vrouwen. Alhoewel niet precies hetzelfde, toch af en toe moeten terugdenken aan de zaak Dutroux...

Verder niets dan lof over de acteerprestaties, zekerlijk van een overtuigende Taryn Manning in de hoofdrol.

En terloops, wat de acteurs betreft, toch wel even moeten opkijken naar Pam Grier, ver van haar Jackie Brown e.d.-figuur. Maar ja, dat is ook al weer bijna 20 jaar geleden.

Zeer matig uitgewerkt scenario met toch wel onzuiverheden in het plot.

Als dat de tongval is, dáár in de States, dan is dat dan zo maar en vind ik niet storend, maar wat wel irritant overkwam waren de barslechte vertolkingen, inzonderheid van Tommy Lee Jones die flink wat naast zijn rol viel en was Susan Sarandon ook maar zus en zo.

Het begon nochtans veelbelovend...

Maar goed, Amerika kon zich weer verheugen over een superclevere youngster.

Het verhaal van dr Emile Blanche die in de negentiende eeuw in zijn instelling voor psychisch gestoorden er andere methodes op nahield dan in die tijd gebruikelijk en er ook succes mee kende. Het gesticht verzorgde heel wat bekende namen.

Naar ware feiten dus en beslist interessant als thema en om even kennis te krijgen van de verzorging van geesteszieken zowat 200 jaar geleden.

Degelijk film, met een goede verhaalstijl en verzorgd acteerwerk.

Vincente Minnelli zal gedacht hebben laat Judy maar eens verliefd worden op Robert Walker op het scherm, ik maak er een sympathiek, romantisch filmpje van.

En zo is geschied. "The Clock" is een typisch Amerikaans filmpje uit de veertiger jaren "love and marriage" in spoedverpakking inbegrepen, charmant, zonder pretentie maar niet onbenullig al was het maar omwille van het toch wel een beetje emotioneel en hoopvol slot.

Kubrick's beste volgens mij.

Prachtige hekeling van overheid, politie, media en politiek...eigenlijk maatschappij in zijn geheel. En zeker geen optimistisch vooruitzicht.

Malcolm McDowell zet een onvergetelijke prestatie neer in een film die ge, ondanks enkele onbehaaglijke scènes - die op zich evenwel schitterend filmwerk zijn - nog graag eens opnieuw ziet.

Uitstekende film over het leven van een Franse zanger die de top wilde zijn voor jongeren, maar ook andere leeftijden niet onverschillig liet.

De film, perfect opgebouwd en, naast muziek, plaats biedend aan emotionaliteit, toont hoe bewogen het leven van een idool in de muziekwereld kan zijn.

Een dikke proficiat voor Jérémie Renier, de geknipte acteur om dergelijke rol te spelen en die dat dan ook op een verbluffende wijze doet.