Opinions

Spannende thriller die complexer wordt naarmate het verhaal vordert tot het doordringt dat realiteit en fictie bij het hoofdpersonage netjes dooreen lopen.

Met die zienswijze vind ik deze "Everything will be fine" een goede, onderhoudende film, die de kijker kan boeien en kan bogen op een intelligente opbouw en uitstekende acts.

Een dikke proficiat aan het duo Brosens-Woodworth dat daar in het hooggebergte van Peru een wondermooie film heeft neergezet. Ik leg de nadruk op film, want al zit er zekerlijk dramatische fictie in, het is het visuele dat in deze film primeert: de observatie van mensen met hun vreugdes en pijnen, hun onderlinge omgang, hun cultuur, de weergave van landschappen en woeste natuur.

De aanklacht tegen de meedogenloze macht van de economische expansie die de gruwel van oorlog met zich meebrengt en noch mens, noch natuur ontziet wordt ondersteund door doordringende, vaak dramatisch melancholische muziek.

Alzo zijn de laatste 20 minuten van de film indrukwekkend.

Niet alleen enkele acteurs (Magaly Soller, bijvoorbeeld), ook de veel figuranten zijn werkelijk verbluffend.

Imponerende film waarvan het eerste gedeelte, waarbij Salieri tegenover de priester het verhaal Mozart op gang trekt en de personages nieuw en fris overkomen, beter uitvalt dan het tweede wanneer er meer opera te zien en de figuur van Mozart aan het tanen is.

Natuurlijk is het geheel filmisch schitterend en zijn de vertolkingen onvergetelijk.

In hoeverre alles historisch juist is laat ik in het midden. De ter aarde bestelling van Mozart is in ieder geval betekenisvol en impressionant.

Is Vincent Lacoste uitstekend in de rol van de wat oppervlakkig door het leven stappende jongeman die plots moet gaan leren wat verantwoordelijkheid dragen is en uiteindelijk een nieuwe levensvisie met interesses en liefde voor zijn familie en omgeving vertoont, het is de kleine Isaure Multrier - toch wel een paar jaar ouder dan de 6 of 7 die in de film wordt aangegeven - die een aantrekkingspool in deze film is en zorgt voor de emoties en ontroering. Een prachtige casting en even prachtige vertolking.
Een beetje toch boven de middenmoot, deze film die me inzake stijl een paar keer deed denken aan de films van Claude Sautet ( de fietsrit van David naar het park van de aanslag, suggereert het nakend onheil en de manier waarop David het ongeluk van zijn zus vertelt aan een oude vriendin door op zijn stappen terug te keren...)
Het begin is fris en dartel met ongekunstelde dialogen daarna komt Amanda en dat is zeker de moeite.
Heb ook nog iets geleerd : Elvis has left the buiding.

Waarom ze het doen ?

Wel, omdat het mensen zijn met een sterke, bijzondere drive die hen toelaat, elk op zijn manier en stijl, op ieder ogenblik te exploderen.

Adembenemende vertolkingen van Nadia Tereszkiewicz en Sofiana Bennacer in een boeiende film die het acteerschap bemoederend in de armen sluit.

Heerlijk idee van Valeria Bruni Tedeschi.

In pure nouvelle vague stijl, reflecties over relaties, breuken in die relaties, liefde, plezier, trouw en ontrouw en hoe vrouwen zich hierbij gedragen,...hoe mannen zich hierbij gedragen...

Best genietbaar, want oprecht, natuurlijk en niet ongevoelig.

Goed acteerwerk.

François Ozon is niet bepaald verlegen om wat te choqueren (?) in beeld en met een tegen grenzen aanleunend verhaal, maar wat een stijlvolle regie, wat mooie beeldcomposities (het museum o.a.) en wat lenen Marine Vacth (vooral) en Jérémie Renier (en eigenlijk ook Jacqueline Bisset) zich tot typerende close-ups.

Het meer dan ongewone, mysterieuse verhaal biedt ruim voldoende spankracht, ook in de eenvoudigste passages en dialogen, om je in de ban te houden, maar het is de cinematografische aanpak die me minstens evenveel deed genieten.

Een heel bijzondere film, à la Ozon, die wat verwerkingstijd vergt.

Jérémie Renier werd nog genomineerd voor een Magritte en Marine Vacth is meer dan jeune et jolie.

Jeanne Moreau is de vertelster in deze poëtische, toch wel stevig erotisch getinte, liefdesfilm die als bijzonderheid heeft dat, naar ik meen, beide hoofdpersonages elkaar nooit met de naam noemen.

Kan de film nu niet bepaald als boeiend bestempeld worden, het camerawerk is zeer goed met ook enkele zeer mooie zichten, heeft hij toch een sociaal aspect daar waar de relatie blank-chinees ter sprake komt en zijn de acteurs prima in hun rol. Ook de muziek is mooi.

Het eerste gedeelte van deze TV-film is wel goed geslaagd in zijn schets van zijn kort-na-de-bevrijding-toestanden, zoals de romantiek, de vergelding tov de al dan niet terechte collaboratie, de sluimerende onzekerheden en de kleinzierige mentaliteit, ook de humor rond de cultuurverschillen tussen bevrijders en bevrijden, ook racisme...tot dat zich een dramatische gebeuren voordoet met een totaal onwaarschijnlijke en ongeloofwaardige houding van de overheden, miltaire vooral, wat het niveau van de film zeer zeker naar beneden haalt om tenslotte in flauwe melodramatiek te eindigen. Heel jammer.

Film geldt een hele tijd als een trieste liefdesaffaire waarbij filmisch toch weinig te beleven valt.

Gelukkig wordt het nadien toch wat steviger wanneer het hoofdpersonnage als kunstenaar meer aan bod komt, met de teleurstellende ervaringen en bittere realiteit die in het slot tot uiting komt.

Zie geen graten in de acteerprestaties. Philipe is geschikt voor wat de figuur van Modigliani in de film voorstelt, Lilly Palmer heeft klasse te over en jonge Anouk Aimée is beslist veelbelovend.

Cayette zou Cayette niet zijn moest hij de rijkere bourgeoisie niet op de korrel nemen en de kant van de gewone man kiezen, gewone man die gedomineerd wordt door de maatschappij waarin hij leeft.

Deze "Les Amants de Vérone" met het verhaal van Romeo en Julia als achtergrond, is daar een dankbaar voorbeeld van.

"Welbespraaktheid" en hoogoplopende discussies domineren deze film die daar door soms nogal langdradig en saai overkomt.

Te bewonderen zijn wel de jonge Serge Reggiani en ook Pierre Brasseur, naast een nog piepjonge Anouk Aimée.

Film is ook wel verassend gewaagd voor wat vrouwelijk naakt betreft volgens de toen toelaatbare zeden op het doek.

Fictiefilm die toch refereert naar de Franse journalist Albert Londres en herinnert aan de Franse strafkolonies, zoals deze in Guyana.

De onmenselijke toestanden die aldaar heersten werden door Londres, die zich ook verdienstelijk maakte met artikels, reportages en boeken over slavenarbeid en wantoestanden in Afrika, aangeklaagd.

Zoals de andere films die ik zag van Thierry Binisti, is ook deze goed en duidelijk opgebouwd met degelijk acteerwerk. Naast de 3 hoofdpersonages maakt vooral Didier Bezace als kampoverste indruk.

Eigenlijk is de film een eerbetoon aan Albert Londres (er bestaat in Frankrijk een Albert Londres-Prijs voor journalistiek) door wiens toedoen de "bagnes" in de kolonies werden afgeschaft en eigenlijk is de titel "Les Amants du Bagne" een misleidende titel, die naar romantiek wijst, wat hier niet het geval is.

Enkele visueel denderende scènes in een film die vooral cinematografische indruk maakt met een schitterende enscenering, wat niet belet dat ook de acteurs erg goed zijn (vooral Binoche) en dat het droeve lot van clochards sterk wordt onderlijnd.

Sterke en nazinderende film van Leos Carax, origineel in opzet, in een soort moderne en fantasierijk bewerkte nouvelle vague-stijl, met rauw realisme en dromerige romantiek keurig dooreengemixt.

Bijzondere film.

Op en top Fellini film : massa personages, massa scènes, schetsen van karakters en gedragingen, los door elkaar, de realiteit niet ontziend, maar ook poëtisch en doorheen alles : humor, ironie, satire doorgaans de kleinzierigheden en kortzichtigheid van de mens blootleggend. Een kloek verhaal moet ge ook nu niet bij Fellini zoeken maar de aaneenschakeling van fragmenten en scetches blijft boeien.

De pijn van het verwijt, zoveel erger dan het verlies van een finale en nog zo veel meer.

Indachtig zijn, de boodschap.

Ion Gruffaud (TV-feuilleton Horatio Hornblower en de officier op zoek naar overlevenden van de Titanic) is de geschikte persoon voor een rol van voorvechter van mensenrechten.

Film breekt geen potten, moddert maar biografisch (?) aan en kent geen hoogtepunten, verrassingen en spankracht. Wel goede beeldvorming.

Is het de mysterieuze mijnheer Blunden die erg belangrijk is in het verhaal, het zijn de natuurlijke acteerprestaties van de kinderen waar de meeste aandacht naartoe gaat en die ook het meeste lof verdienen.

Familiefilm, fantasierijk en vlot.

Het leidt geen twijfel dat het visuele de grootste kracht is van deze film. Heel mooie beeldcomposities van mens en natuur zijn het resultaat van knap camerawerk.

Inhoudelijk steekt er zeker ook wel wat in al was het maar het contrast tussen arm (prachtige scènes van het volkje dat de rivier niet over kan, maar er toch maar op een lollige manier het beste van maakt) en de nukkige, in grillige uitersten vervallende krijgsheer (karakterieel mooi getypeerd) en ook tussen de eenvoudige en rustige appreciatie van het leven, geluk en natuur door de samourai met de bescheidenheid en hulpvaardigheid die hem siert en anderzijds de onvoldane, jachtige krijgsheer, prachtig uitgebeeld in de slotscène waarbij hij vergeefs achtervolgt...

Goede vertolkingen uiteraard en mooie muziek

De film is gebaseerd op het rapport dat Kurt Gerstein schreef maar zal wel voor een stuk fictie zijn.

Wie Costa-Gavras zegt, denkt aan kwalitiet, maar ook aan politiek. Niet al zijn films zijn zo maar gemakkelijk toegankelijk. Denk aan "L'Aveu", maar deze hier is klaar en duidelijk in verhaal gebracht.

De film heeft me echt geboeid. Hij toont aan dat de Kerk niets gedaan heeft om de holocaust te stoppen, mede door het feit dat de Paus zich goed vond in het feit dat Hitler ook de communisten te lijf ging..

Acteurs zijn goed in dit zoveelste oorlogsdrama.

Dit is absoluut de betere drama-komedie. Zelden zoveel menselijke ingrediënten in één film gezien.

Over mensen die van het gewone willen afstappen en precies daardoor vervallen in al die gedragingen die men bij de mens vindt : ijdelheid, ambitie, seks, drugs, voyeurisme, sleur, overspel, angst om genegeerd te worden, geweld....

Schitterende acteurs. Ik meen Annette Bening op kop, gevolgd door Kevin Spacey, maar ook de anderen (Mena Suvari, bijvoorbeeld) zijn meer dan voorbeeldig.

"Een interpretaie van de zaak Baniszewski..." vermeldt de film in de aanhef.

In het begin vond ik het niet bepaald overtuigend en het is pas bij aanvang van de waanzinnige gruwelheden dat de film u volledig inpalmt.

Ge acht het niet voor mogelijk waarbij ik toch de bedenking had dat Catherine Keener er nu niet bepaald als een monsterachtige vrouw uitziet.

Vanuit de getuigenbank met flashbacks verteld vond ik wel een goede opbouw.

In het slot van de film worden de straffen uitgedeeld. Merkwaardig dat zo'n mens nog even vrijkomt en anderzijds treft de lichtzinnige ouders (ze zagen toch dat het om het geld te doen was) toch ook wel schuld.

Driedelige documentaire waaraan de muziekliefhebber een stevige noot heeft.

Het eerste deel ("The Big Bang") vertelt hoe in 1927 de totale doorbraak van de radio in Amerika de verkoop van fonoplaten deed achteruit gaan waardoor de platenmaatschappijen beslisten met hun apparatuur naar alle hoeken van de States, en vooral het (achterlijke) zuiden, af te zakken op talentenjacht.

Het bleek geen nutteloze inspanning want wat werd gevonden en op plaat gezet was zo gevarieerd en cultureel waardevol dat hier de muziek, uit de buik van het volk, algemene bekendheid kreeg.

De drie afleveringen spitsen zich toe op deze pariode waarin heel wat "origines" aan bod komen. Deze worden duidelijk omschreven en de markantste figuren, hun uitvoeringen en heel wat wetenswaardigheden komen aan bod.
Zo vernemen we heel wat over de countrymusic, de blues met de jugbands, de religieuze tendensen (gospel) onder de zwarte bevolking en de protestsongs van blanke groepen (koolmijners), de Hopi-indianen, de Hawian-sound, de Mexicaanse invloeden, de Cajunmuziek (wie weet daar iets van ?)...

Een schitterende, uiterst verzorgde documentaire, gevuld met heel veel actuele en vroegere getuigenissen en interessante archiefbeelden, waarbij ge in een paar uur heel wat te weken komt over de muziek die onmiskenbaar een invloed heeft gehad op wat vandaag in onze oren klinkt.

Romantische film waarbij we best het strenge antivrouwen-regime van Oxford van weleer (film vertelt niet wanneer, maar ik denk tweede helft negentiende eeuw) onthouden.

Michael Palin, die de hoofdrol vertolkt, zorgde ook voor het script. Het verhaaltje zou immers gebaseerd zijn op een waar gebeuren met Palin's overgrootvader.

Michael Palin acteert trouwens voortreffelijk in zijn stijve, vrouwen-onwennige rol en de dames Booth en Alvarado zijn erg lief maar echt begeesterend is het allemaal niet.

Eigenlijk de beste film in dit genre die ik ooit zag.

Bevat ontstellend veel waarheden of ze nu eerlijk en goed zijn of niet..

Verhaal is uitstekend en klaar opgebouwd.

Knap acteerwerk.

Teenagers die voortdurend in grote Amerikaanse bakken rondrijden als symbool van de besluitloosheid en doelloosheid van een jongerengeneratie uit de jaren 60 ? Een andere opzet kan ik er niet aan vastknopen.

De consumptiemaatschappij uit die tijd met lawaaierige, ondertussen gekgedraaide, hits van Anka, the Platters, Presley... als duidelijke tijdssituering fleurt het eigenlijk erg oppervlakkig gedoe wat op.

Ontelbare films zijn er over het gevangenis verlaten en met de beste bedoelingen pogen een beter leven te op te bouwen, zonder daar echt in te slagen.

En zo is "American Heart" er zo ééntje, en zeker niet van het beste.

Het verhaal moddert veel te veel aan en eigenlijk zijn de vertolkingen ook niet zo best.

De film heeft besluitend een positieve boodschap, maar ontgoochelt mij door de ommekeer bij het hoofdpersonage niet veel beter en aanvaardbaarder te verklaren. Ook het slot is voorspelbaar simpel.

Dit is één van die films waar ge er u eigen op betrapt geboeid te zitten kijken, vooral naar het verrassend knap acteren van ene Sasha Lane en naar het bijzonder "maatschappijtje" waarin ze is beland. Blij ook, want absoluut niet zwaarwichtig en met een bende jongeren die met hun uitbundig gezang meehelpen aan een zeer geslaagde soundtrack, en ook tevreden omwille van het feit dat het "maar" om aftruggelaars gaat en niet om het klassieke bloederig geweld op één uitzondering na
De film bestrijkt ook een stukje sociaal leven in de States en tekenend is het misschien te moeten vaststellen dat de jongeren wel een "droom" hebben maar daar niet mee bezig zijn...In het liedje heeft "honey" de betekenis van "liefste". Het betekent eigenlijk "honing" en Amerika is lang geen land van "melk en honing".
In het slot is de film wat langdradig. Enig minpuntje.

Film snijdt het thema aan van corruptie, steekpenningen voor politici...

Interessant maar behoorlijk langdradig uitvallend.

Zeker geen grootse film, ondanks het succes dat hem was beschoren.

Allemaal zo een beetje blazé en opgefokt en soms kreeg ik de indruk dat er precies noch door de makers, noch door de acteurs het boeltje au serieux werd genomen.

Amy Adams, ver weg van het familievriendelijk meisje, maar nu in vampallure. Het staat haar ook, misschien beter.

Overladen met Oscars, maar dat was 1951. Wel zouden deze voor decor en costuums nog altijd in aanmerking komen. Voor de rest in de eerste plaats een film voor vooral balletliefhebbers en voor wie de muziek van Gershwin apprecieert. Het verhaalt houdt, zoals doorgaans in musicals, niet veel in. Kelly blinkt zoals altijd en zit graag in schreeuwerige, opgefokte lachscènes.