Opinions

Die onvoorstelbare jonge etter speelt natuurlijk een cruciale rol in het leven van Alice, een jonge vrouw, energiek maar ook zo kwetsbaar.

Goede film, natuurlijk, maar nu bepaald geen meesterwerk.

Die evergreens in het begin van de film vormden een passende en zeer goede intro en van de acteurs kan men alleen maar tevreden zijn, ook die in een bijrol als Diane Ladd (Flo).

'k Vroeg me toch af bij het zien van deze documentaire hoe ze er in geslaagd zijn dit allemaal te filmen, in dergelijke levendig, verhitte momenten waarbij er toch meerdere zijn die echt naar de keel grijpen en waaronder de slotscène, noch min of meer een gevangenis, niet van de minste is.
Zware en mensrakende materie die de volle aandacht en inzicht van overheid, artsen, opvoeders...mag opeisen.
Stof tot nadenken ook bij de kijker en waarbij het beeld van het ongelukkge meisje, Alicia moeilijk uit je hoofd te bannen is.

Biografie van André Aliker die met zijn blad "Justice" streed voor gerechtigheid op het eiland Martinique maar die net als Don Quichot vocht tegen windmolens en tenslotte werd vermoord onder het goedluikend oog van een in alle lagen corrupte overheid.

Sociale film dus, best verhaald, met degelijke acteurs zonder heel outstanding te zijn.

Indrukwekkende moordscène.

Indrukmakende film die je natuurlijk met dergelijk ruw, realistisch gegeven met een naar gevoel opzadelt maar anderzijds toch bewondering afdwingt om het over de gans duur spannend te houden. Ook oog voor het magistrale landschap en zeer zeker degelijk acteerwerk.

Film over zucht naar roem die stoeit op knappe dialogen en schitterend spel van de acteurs waarbij ik toch graag de palm aan George Sanders toeken ook al is Bette Davis alweer erg overtuigend.

Wie zich enkel op het verhaaltje vastpint heeft er weinig aan. Het zijn de vele kronkels in het intrige waarbij telkens de karakters en de inzichten van de personages worden ontleed en de raffiniteit waarmee dat gebeurt die de film naar de vele prijzen heeft geleid.

Het gaat over toneel en het wordt gewoon toneelmatig gebracht. Actie is er amper in te zoeken.

Familiaal drama met alle personages op een ander level en op alle vlakken verschillend en eigenlijk is niemand gelukkig.

"All fall down" is een typisch Amerikaans plattelandsdrama met hoogoplopende emoties en theatrale scènes, vaak op het randje van overacting.

Het einde vind ik maar warrig.

De omvang van de boot en de vele voorzieningen maken indruk. Wat er zich in afspeelt, niet. Hadden er beter een kleine verhaaltje of een wat inhoudelijke schets in gestopt. Mocht dan ook even langer duren.

Minutieus, aanvaardbaar en, ondanks de beperkingen in locatie en...personages kan de film over de ganse lengte blijven boeien.

Toch een randbemerking : Bij het draaien van film was Robert Redford 77 jaar oud en zijn uiterlijk in de film liegt er niet om. Was het nu werkelijk de bedoeling een film te maken van dergelijke bejaarde in een avontuurlijke solo-tocht daar waar men eerder een 30-50 jarige zou verwachten ?

Heel wat passies en emoties in deze duidelijk op een toneelstuk gebaseerde film.
Edward G. Robinson is verbluffend als de driftige zakenman, wiens aard hem toelaat zomaar van vrolijke uitbundigheid naar heftige en pijnlijke bewoordingen over te stappen en wiens egoïste zelfvoldaanheid zijn zware, gemaakte fouten wegdrukt en zelfs niet voor werkelijkheid doet nemen. Het is de essentie van deze film die lange tijd de precieze omvang van het verleden eerder vaag houdt, in een stroomversnelling geraakt wanneer dit wel gebeurt en ten slotte in een verrassend nieuw - wat ongeloofwaardig - element zijn droevig slot kent.
Burt Lancaster - wat ziet hij er nog jong uit - zit zeker in de schaduw van Edward G. maar valt zeker niet tegen.

Sterke oorlogsfilm uit het jaar 1930 die de gruwelen van de oorlog rauw in de verf zet.

Hetzelfde principe om Duitse jongeren aan te zetten ten strijde te trekken voor glorie van het vaderland vindt men ook terug in "Die Brücke" (1959) van Bernhard Wicki en in beide gevallen is de realiteit geheel anders en, zoals geciteerd hier door de hoofdrolspeler : "aan het front is de gedachte aan glorie en heldendom heel ver weg".

Zeker voor zijn tijd indrukwekkend en nu nog ondanks de vele oorlogsfilms ondertussen, niet van aard om er onverschillig tegenover te staan. Misschien wat al te lang uitgesponnen maar uitstekende cinematografie voor zijn tijd.

Het gezegde "van het westelijk front geen nieuws" is een soms gebruikte uitdrukking in de volkstaal gebleven.

Zeven vrienden (en wat er aan vast hangt) met een gemeenschappelijk hobby (waar we niets van te zien krijgen) in deze film die veel te licht uitvalt om iets echt boeiend, laat staan iets diepgaand, over deze gasten te vertellen.

Knapperd Rock Hudson en ernstige Jane Wyman, twee absolute sterren uit die tijd, zitten perfect in hun rol in deze romantische film (de sneeuw met Kerst inbegrepen), degelijk gemaakt en met als zedenles : laat de liefde triomferen en kies voor je eigen leven. Een thema van alle tijden en uitstekende voer voor melodramtiek als deze.

Een beetje abrupt einde van een uitstekende film uit de jaren 40.

Broderick Crawford is buitengewoon geslaagd in zijn rol van onverbitterlijke, corrupte politicus.

Van Joanne Dru had ik reeds 3 films gezien uit die periode : alle westerns.

Uitstekende film van Ridley Scott.

Is het begin wat aarzelend, daarna volgt een boeiende verfilming van de kidnapping van de kleinzoon van miljardair J. Paul Getty.

Intrigerijk verhaal vol suspense.

Opvallende acteerprestatie van Christopher Plummer, als de keiharde zakenman met zijn even keiharde opvattingen zoals "rijk worden is niet moeilijk, rijk zijn is dat wel" en "als ik zie hoe ik gans mijn leven door een pak hielenlikkers werd omringd, dan heb ik meer aan kunstvoorwerpen dan aan mensen. Ge weet wat ge er aan hebt en ze veranderen niet." en natuurlijk zijn onverbiddelijke houding tov het gebeuren.

Daarnaast is ook Michelle Williams (wanneer slaagt ze er eens in een Oscarnominatie te doen verzilveren ?) zeer gevat in haar rol. Nuchter en kordaat en zonder tranerigheid, en toch niet emotieloos.

Romain Duris had ik echt niet herkend.

Vlotte film met ook veel oog voor dialoog en detail.

Er zijn heel wat namen te verwerken in deze boeiende film, maar de opbouw van het verhaal is zo logisch subtiel, dat we als het ware meeleven met het onderzoek van onze 2 hoofdrolspelers en alles toch best duidelijk is.

De film blijft strict bij het onderwerp en doet afstand van elke vorm van franje, als romances, familie- en privéleven van de acteurs, wat eigenlijk uitzonderlijk is.

Robert Redford is effenaf schitterend, zijn kompaan Dustin Hoffman, amper minder. Ook het camerawerk mag er zijn.

Knappe, ook leerzame film, over een gebeuren dat destijds toch wel zorgde voor een wereldwijde ophef.

Tv-productie die in een razendsnel tempo alle moeilijkheden van Lyndon B.Johnson, als onverkozen president, de revue laat passeren.

Aandacht en een beetje kennis van het Amerikaans politiek leven is wel nuttig om deze film gemakkelijk te verteren, gelet ook op de lange duur ervan.

Blijft natuurlijk interessant met al die aspecten, vaak van verrassende aard, van de onverbiddelijke politieke machtstrijd, waarbij het winnen van stemmen toch als rode lijn door alle uitdagingen loopt.

Bryan Cranston en anderen vertolken goed hun rol en Melissa Leo, als first lady, vond ik bijzonder goed gecast.

Langdradige, melodramatische en oversentimentele zwart-wit film, zowat een voorloper van de familie Trapp (maar dan zonder muziek en dans) met de romantiek hoog in het vaandel en zonder een greintje realisme. Het patroon van de jaren veertig. Nu geen schijn van kans meer.

Een liefdesrelatie doorheen eigenzinnigheid, wispulturigheid, frivoliteit en eigenlijk, hoe dan ook, onmogelijk om het nog een tweede langspeelfilm bijeen vol te houden, bij wijze van spreken.

Birgit Minichmayr zet haar complex personage goed in de verf en de film blijft, ondanks de onvoldaanheid die de kijker meer en meer besluipt, toch met een zekere spankracht omwille van de vraag op wat het nu eindelijk gaat uitdraaien.

Vlaamse-muzikale-film uit de jaren 30. American style met de misverstandjes, toevalligheden, de liefde op het eerste gezicht met de pijlsnelle beslissing om in het huwelijksbootje te stappen, maar ook de ups en downs in de romantiek, de glamour en glitter costumering en alles omvattend een onbenullig verhaaltje, Fred Astaire en Judy Garland...

Alleen nog als curiositeit (Nand Buyl gezien!) te genieten en dat deden we wel een beetje.

Jefke Bruyninckx en een stroeve gouvernante zorgen voor de "plezante" noot en Pola Cortez acteert toch wel al te dartel.

Kijk op een verwarde familie ("een ruïne", zegt Steve) en een negatieve blik op familiale waarden (ondanks het flauw, cliché-end).

Eerder plomp dan fijn is de humor en sommige personages krijgen een karikaturale dimensie.

Oppervlakkig en zeker geen Vlaamse Vaandeldager.

Meer komedie dan drama, toch, deze absurde toestanden binnen de familie en die toch voornamelijk de liefde, of wat er moet voor doorgaan, betreffen.

Alleen maar een beetje gestoord omdat het zo lang duurde, maar voor de rest "happy go lucky".

"En wat doen we met de liefde ?" had deze beslist grappige film met enkele originele vondsten, ook kunnen heten.

Er dwarrelen nogal wat personages rond, elke met zijn eigen liefdesprobleempje en het is onvermijdelijk dat het ene verhaaltje levensechter is dan het andere.

Dat alles uitmondt in happy-ends vind ik best goed. Zo moet het in de liefde toch.

De "lazy voice" van Dean Martin met "You're nobody 'till somebody loves you" is een passende entrée.

Ietwat langdradig maar hoe dan ook een goede film die de spanningen die nieuwe relaties en het streven naar zelfstandigheid bij jongeren met zich kunnen meebrengen, eenvoudig, herkenbaar en uitstekend geschetst.

Acteurs vond ik prima, vooral Anneke Blok (Deed me af en toe denken aan Brenda Blethyn in een of andere moederrol).

Ondergewaardeerd m.i.

Sympathiek jeugdfilmpje. Meer is het eigenlijk niet en al zit er een reëel sociaal probleem in verwerkt, het is een beetje de Vlaamse film opnieuw naar karikatuur en plattelands- en dorpsscènes. Blijft natuurlijk een komedie. Niet te zwaar aan tillen dus.

Wat als je geliefde bij de vijand hoort ?
Het eerste gedeelte van de film komt niet bepaald sterk over, eerder langdradig en het verhaal niet echt vloeiend opgebouwd.
Het niveau schiet dan wel de hoogte in als HET verrassend element wordt toegevoegd en de film uitgroeit tot een spannende, menselijke thriller.
Er wordt goed geacteerd maar om nu te spreken van een chemie tussen Brad en Marion, dat nu weer niet.

Film ontbreekt mogelijks aan wat kracht en overtuiging, wat jammer is gelet op het toch wel merkwaardig gebeuren, van verzet tegen het Hitler-regime.
Eén en ander heeft m.i. te maken met de manier van Perez om het verhaal te brengen, waarbij belangrijk feiten of overgangen tussen de scènes ontbreken of onafgewerkt lijken. Nochtans is bijvoorbeeld de rechtbankscène (waar we verrassend geen verloop van krijgen) maar toch knap dient om de uiteindelijke voldaanheid over hun acties en liefde bij Otto en zijn vrouw, weer te geven.
Vindt dan ook de film sterker worden naarmate hij vordert, maar akkoord : het is geen voltreffer.

Jean-Paul Belmondo laat je niet achter met een gefronst voorhoofd. De films waarin hij speelt soms wel, zoals deze "L"Alpagueur" met een onmogelijk en onwaarschijnlijk plot en een haperige opbouw.

Onze Jean-Paul daarentegen, met zijn speelse flair en charme, de humor waarmee hij zijn opposanten vloert en zijn onhandigheidjes die uiteindelijk geniale vondsten blijken te zijn, ontneemt hij alle idiote ernst van het gebeuren.

Hij is een herkenbare acteur, en als het woord "auteurisme" geldt voor regisseurs dan geldt ze evenzeer voor de acteur Jean-Paul Belmondo.

Matige film dus, waarin Bruno Cremer als gewetenloze misdadiger niet op zijn plaats is. Hij is eerder het type van de zachte inspecteur die het mysterie op zijn manier wel oplost.

Het slot van de film is er eentje van gehaastheid of "laten we er maar een slot aan breien". Het drukt de film nog dieper weg. Had nochtans gehoopt om Belmondo nog eens te horen zeggen "Café, Pousse-Café, Cigare", maar daar hebben ze niet aan gedacht.

Sterke film uit de drugs- en hemeltergende fuck, fuck, fuck...-wereld.

Vond de opbouw prima, de sfeerschepping indringend en vooral de acteerprestaties van een aantal van die gasten (Ben Foster, Justin Timberlake...) uiterst geslaagd.

De muziek is uit het geschetste milieu en zit goed in de film.

Normaal niet mijn ding, maar deze vond ik ruim het volgen waard.

Eigenlijk een science fiction. Voor mij, alleen maar genieten van het flegme van Eddie Constantine, een lelijkere uitgave van Gène Bervoets en een weerzien na tientallen jaren.

Witzwart product dat besluit dat onze wereld van liefde stukken beter is dan die andere beschaving.

Mooie romantische film die natuurlijk onmiddellijk doet denken aan "Before Sunrise", "Before Sunset" en eigenlijk minstens dezelfde charme uitstraalt dan die twee van Linklater.
Netjes opgebouwd met passende dialogen en met een oprechte, tedere slotscène; "We hebben toch niets gedaan"..."Daar gaat het niet om....Gevoel...".
Knappe en sfeervolle beelden van Hong-Kong.
Uit het niets, maar een absolute meevaller.