Opinions

Een waar gebeurd verhaal op een behoorlijk grillige wijze verfilmd met veel aandacht voor de lesbische liefde van de twee hoofdvertolkers tegen de achtergrond van WO II en de joedenvervolging.

Het zijn ongetwijfeld Maria Schrader en vooral Juliane Köhler die het verhaal ondersteunen.

Weer zo'n triest toekomstbeeld. Wanneer eens een feestelijke wereld met happy people die meer dan die enkele seconden van Alice kunnen genieten van een heerlijke natuur ?

Het gelijknamig toneelstuk van Alice Jaoui en Jean-Pierre Bacri, waarvan we hier de filmversie van Cédric Klapisch beleven, ging twee jaar voorheen in première met precies dezelfde vertolkers als in de film. Toch merkwaardig.

Het is een komedie die me af en toe deed denken aan andere "kleine" films in dezelfde lijn, als "Le Dîner de Cons" en "Le Prénom".

Enkele leden van de Ménard familie zijn bepaald niet gelukkig en bovendien zijn ze allen vooral met zichzelf bezig en ontbreekt het hun ook aan liefde en respect voor elkaar. Het is de aanleiding tot een stortvloed aan grappige tot hilarische dialogen en gezegden.

Catherine Frot is fantastisch in haar rol van brave, wat eenvoudige schoondochter, wat te min voor man en mevrouw haar schoonmoeder. Deze act zette haar wel degelijk op de goede rails voor een mooie carrière.

Jean-Pierre Darroussin, er toch wel een heel stuk jonger uitziend dan we hem nu kennen, is ook in beste doen. De rockdans met Catherine. Heerlijk.

Hoogst aangenaam toneelvertoon.

Parodie op de aircraft-disaster-films maar ook van andere Amerikaanse ingrediënten in de film, zoals romantiek, macho-gedoe enz... met meerdere goede gags (de vertalingen van de berichten in het vliegtuig en vlieghaven evenals de woordspelingen bijvoorbeeld) maar helaas al te veel onmogelijke smijt-en gooi inlassingen.

In ieder veel te hoog op de IMDB-ladder.

Destijds absolute kaskraker, met zijn rampscenario en zijn sterrencast.

Vandaag op vele vlakken door de tand des tijds aangevreten.

Negeren we enkele zwakheden in het plot, dan hebben we toch een full-entertainment-film.

De mix van persoonlijke perikelen, de spanning rond het gebeuren en af en toe een komische noot zorgen toch voor een geheel dat hoe dan ook nog best te pruimen valt.

Film zit op meer dan een gegeven te paard en daardoor verdwijnen soms personages te lang uit beeld, maar, zeg eens, het had veel slechter gekund.

Film pakt meer dan één probleem aan. Naast de gekende godsdienstconflicten uit het Midden-Oosten is er ook sprake van uitbuiting, misdaad en drugsverhandeling.

Niet niets, te meer dat er verschillende verhaallijnen worden gevolgd en er ook tijdssprongen zijn die uiteindelijk alles op het einde moeten verklaren, en dat lukt m.i. niet zo best.

Iets eenvoudiger hadden het mogelijks duidelijker en toegankelijker gemaakt.

Maar al bij al toch een behoorlijk goede film.

Claustrofobische thriller met een flinke portie stevig geweld die in de beginne wat luchtig en komisch aanvoelt met de opdringerige Berta, het mysterieuze dochtertje en ook wel met de merkwaardige bezigheden van Joaquin die alras blijkt niet de eerste de beste te zijn.

Film wint evenwel stelselmatig aan spanning om tenslotte in een verrassende en actievolle finale te eindigen.

Best genietbaar om volgen omdat ge onderweg geen enkele idee hebt hoe het zal aflopen met die drie op de voorgrond, inbrekers enz...

Goede mise en scène, alleszins en behoorlijk acteerwerk.

Niet de eerste film over het onderscheid in rechten tussen man en vrouw in de Arabische wereld en toch weer een overtuigende.

De smalende houding van mannen tegenover een vrouw die het aandurft haar stem te verheffen is tekenend voor die wereld en uiterst pijnlijk.

"Wadjda" is inderdaad nog iets sterker in expressie maar niet slecht dat toestanden als deze meer en meer in het voetlicht komen.

Titel kon niet beter de inhoud van deze documentaire over deze Franse topster verwoorden.

Het portret van Alain Delon - ondertussen 88 jaar en erg teruggetrokken - in zijn omgang met filmregisseurs en ook privé : wisselvallig, moeilijk te doorgronden en soms glaciaal en soms brandend.

Herinner mij de jaren 70 toen hij samen met Jean-Paul Belmondo de crème van de Franse cinema uitmaakte, voornamelijk dan in het niet zo diep menselijke genre, wel het avontuurlijke, de policiers...Al zijn er uitzonderingen wat zijn onberekenbare veelzijdigheid bewijst. Film maakt dit alles overduidelijk en laat toch ook niet na hem aan het woord te laten wat zijn jeugdjaren betreft en ook de beroemde regisseurs en mensen uit zijn privéleven waarmee hij werkte hun zeg te laten doen.

Behoorlijke documentaire.

Een documentaire over een filmmaker. Altijd even tijd voor maken.

Een regisseur die in zijn films altijd een persoonlijke grondgedachte stak of teruggreep naar historische gebeurtenissen en die vooral met zijn eerste films successen kende: "Hiroshima mon amour", "L'année dernière à Marienbad" ...maar over zijn ganse loopbaan toch een zeer gewaardeerd filmicoon werd.

De documentaire behandelt wat zijn privéleven, bevat heel veel getuigenissen over de werkwijze van de man maar fragmenten uit zijn films zijn er amper. Jammer eigenlijk, want die hadden evengoed de getuigenissen kunnen illustreren.

Komt over als een documentaire met dit verschil dat de personages gewoon voor de camera bewegen, zich zelf spelen op dit op de werkelijk allernatuurlijkste wijze.

Samengang tussen opa, vader en zoontje vond ik allerliefst zonder dat het ooit liederlijk wordt.

En natuurlijk zijn er de mooie natuurbeelden.

Rustige, verademende film.

Zeer goede western. Aanvankelijk nogal veel gepraat en geredetwist, maar dat wordt dan achteraf ruimschoots vergoed met uitstekend gedraaide actiescènes. Merkwaardig is wel dat John Wayne, meestal in een rol van stijfhoofdige bestweter, zich deze keer eerder gedeisd houdt op dat vlak. Mogelijks slorpte het regiewerk hem te veel op. In ieder geval een goed geslaagd regiedebuut van onze John, in een film die uiteraard niet nalaat edelmoedigheid en geloof te verheerlijken, maar dat hadden we ook verwacht.

Vind die opbouw van de film, waarbij telkens op een heel bijzondere, ingenieuze manier, een verduidelijking komt van een voorbije scene, zodat de puzzel uiteindelijk vloeiend in elkaar schuift, heel, heel knap.

Sfeervolle, spankrachtige muziek begeleidt de actie en de acteurs die allen een keurige vertolking weggeven.

Vijfenveertig minuten intense filmbeleving.

Film zonder veel franje of oog voor het detail (en soms een loopje nemend met de tijd), met uitstekende, aangepaste muziek en die het niet alleen heeft over gebruiken op het Albanees platteland maar ook over de triestheid van het leven in illegaliteit en de vaak bijna onvermijdelijke stap naar criminaliteit.

Eenmaal vertrouwd met de rechtuit rechtaan filmstijl, best boeiend.

Goede vertolkingen.

Weergaloos.

Vendetta-films zagen we wel meer, Corsica, Sicilië..., maar deze springt toch echt uit de band.

Niet verwonderlijk dat alles zijn oorsprong vindt in het feit dat ook in Albanië toen de keuze of het woord van een vrouw van geen tel was.

Erg open, natuurlijk en vlot in beeld gebracht. Sensatieloos maar pakkend en boeiend tot het einde.

Overtuigend vertolkt.

Een heel merkwaardig verhaal die naast de gebeurtenissen rond Albert Nodds toch een indringend beeld brengt van het enorme, pijnlijke onderscheid in standen die er toen heerste en hoe éénieder onderaan de ladder hoopte op een veel beter bestaan.

Goede film maar echt overtuigend ook weer niet en pas naar het einde met de nodige emotie.

Glenn Close kaapt natuurlijk de meeste verdienste weg, al zijn er meer die heel goed acteren.

Heel knappe kortfilm met manipulatie en oplichting als thema.

De eerste twee sketchen zijn werkelijk subliem, de derde ook, maar wat eng.

Uitstekend geslaagd tekenwerk in dit kortfilmpje.

Fantasie zoals in een droom waar werkelijkheid en wensen en verre verzuchtingen bij elkaar aansluiten.

Tempo en afwisseling houden de aandacht gaande.

Een portret van een familie wiens toekomst dramatisch bedreigd wordt door oneerlijke prijsvorming maar vooral door de industrialisering en de niets ontziende commercialisering van de samenleving.

Uiteenlopende personages, uiteenlopend reacties op het nakend onheil en niet te versmaden in de film een kijk in de levenswijze van deze mensen die hunkeren naar samenhorigheid en vertier maar dit alles bedreigd zien.

Mooie film.

Wie vertrouwd is met het werk van Molière, zijn stuk "Le Mésanthrope" met de personages Alceste en Philinte inzonderheid, heeft natuurlijk een fameuze plezierbonus aan deze film, maar zelfs zonder dat is deze "Alceste à Bicyclette" inhoudelijk genoeg.

Een paar clichétoestanden niet te na gesproken, best origineel grappig, met de geanimeerde repetitities, de pittige dialogen met de twee uiteenlopende karakters van beide hoofdpersonages, keurig uitgewerkt in een film die ook wel als een tragikomedie kan doorgaan.

Schitterend acteerwerk, vooral van de onvolprezen Fabrice Luchini, maar ook Lambert Wilson overtuigt.

Yves Montand's "A Bicyclette" voegt er een luchtige, nostalgische en romantische noot aan toe.

Kan me moeilijk verzoenen met het scenario : een oude vrouw op bezoek bij een militaire eenheid die een bezettingsopdracht vervult. Bovendien zag ik weinig zinvols in de conversaties. Wellicht zijn zeden en gewoonten bij Russen totaal anders dan bij ons, maar toch.

Originele vondsten en fantasie in deze film die af en toe kan doen glimlachen maar nooit echt boeiend wordt o.m. door de meerdere al te lange scènes.

Verrassende verschijningen van Fellini en Jeannne Moreau.

Een pluim voor de casting om een actrice als Dominique Blanc de rol van Alexandra David-Néel, een heel merkwaardige vrouw, toe te vertrouwen.

De actrice speelt uitmuntend en is, naast de heel mooie setting, de attractie in deze film, gesteund op ware gebeurtenissen uit het leven van deze dame.

Was het eerste gedeelte (3/4) wel onbehaaglijk en hard (niet pejoratief bedoeld) in opzet, er was een goed opgebouwde spanning en suspens.

Leek wel een TV-stuk van Harold Pinter.

Het einde, helaas, vond ik daarentegen nogal warrig en niet zo best aanvaardbaar. "Er over", zeggen ze tegenwoordig.

Karikatuur en franse nonsense. Niet "au sérieux" nemen, deze film, maar ik wou Philippe Noiret, een lievelingsakteur, ( "Le vieux fusil", "Coup de Torchon" ...) zien in een jongere versie.

En, opgepast, ge ziet er ook Pierre Richard, nog vóór hij de franse komiek van de jaren 70 en 80 werd, en ook nog sexy-sproet Marlène Jobert.

Voor de rest, neem een fles franse wijn en brood en kaas en leg u te rusten in de schaduw van een rustgevende boom.

Bij monde van een jonge, uitstekende Michail Caine, worden levensopvattingen van een onverbeterlijke, uiteraard egoïstische, playboy rechtstreeks naar de kijker gebracht en geïllustreerd aan de hand van meerdere voorbeelden. De film is wat langdradig, valt soms min of meer in herhalingen, maar is toch met een gekende Britse flegme gebracht, best boeiend en genietbaar.

Waarom succesacteur Fernandel niet eens in de rol van Ali Baba steken, zullen ze toen gedacht hebben. En waarom niet ?

Groots werd het echter niet maar liefhebbers van deze Marseillees zullen wel genoten hebben van het verhaaltje over hebzucht - alleen de liefde is sterker - met de unieke kop van hun favoriet.

Vlot verhaald. Gezonde ontspanning.

Merkwaardig is het alleszins dat de kinderen gespeeld worden door echte straatkinderen en die zijn werkelijk schitterend.

Wat treft is de kindsheid van deze jongeren naast hun verstandelijke alertheid om te overleven zonder begeleiding of steun.

Ondanks de triestheid van hun bestaan blijven ze dromen, fantaseren en hopen.

Goede film. Deed even denken aan "Slumdog Millionaire" daar waar sprake om ogen te verkopen. "Blinde bedelaars zijn suksesvoller" is de redenering van mensenhandelaars en pooiers in wier handen deze kinderen dreigen terecht te komen.

Sterk en origineel gegeven, het verhaal van de dokter die, jaren na de feiten, op zoek gaat naar de waarheid in een moordzaak, zonder direct naar de schuld of onschuld te speuren.

Goed werk met sterke vertolkingen van Sarah Gadon heel knap in het etaleren van het mysterieuse, het ondoorgrondelijke in haar persoontje, Anna Paquin als de keiharde maar ook ontgoochelde bazin-dienstmeid en natuurlijk ook Edward Holcroft als de uiterst zachte en uiteindelijk verwarde dokter.

Miniserie is ook interessant om het geschetste tijdsbeeld waarin ondermeer de ellende van de immigranten in beeld komt en ook, en dat vooral, de minderwaardige positie van de arbeidersklasse met de onbestaande rol van de vrouw, gedwongen er enkel op uit te zijn om een man te vinden, die haar een bestaan kan geven, zelfs al is ze vooraf bekend met zijn zwarte kanten.

Mia Farrow acteert zeer behoorlijk als het luxe vrouwtje dat met zich zelf overhoopt ligt, haar dagen vult met shopping, lichaamsverzorging en prietpraat, maar zich stierlijk verveelt en op zoek gaat naar een minnaar.

Het is geen film om echt lief te hebben, niet bepaald boeiend, soms wel grappig - af en toe spreekt Mia als Woody Allen - maar die vooral de meester himself mist.

Laten we het een kleine Woody-Allen-film noemen.