Opinions

Romantisch melodrama waarin het toeval (of is het voorbestemming) een enorme rol speelt en dat met scènes als wanneer de ene minnaar, onwetend, de andere halfdood van straat helpt en naar het ziekenhuis brengt en ondertussen de identiteit van zijn rivaal verneemt of het werkelijk intrieste slot hoogtepunten bereikt.
Na het naar mijn gevoelen flauw grappig begin, haalt de film wel een zeker niveau, voortdurend doorspect met tijdswisselingen, maar, al sta ik niet weigerig tegenover dergelijke films, deze lijkt mij toch te uitgesproken in zijn genre.
Keurig zijn wel meerdere beeldcomposities, ook de soundtrack en het acteerwerk over het algemeen, maar toch teleurgesteld.

Het jaar daarop had ze zelfs een rol in Hitchcock's "Rich and Strange", maar hier is Betty Amann perfect in haar rol van femme fatale in deze film over een passionele moord.

Het is een klassiek verhaal dat evenwel een verrassend slot inhoudt. Film moet destijds wel een kassucces geweest zijn, niet in het minst omwille van precies het menselijke en het edelmoedige in het verhaal. Nu is het nog maar een voorbeeld uit een lang vervlogen cinematijdperk maar beslist nog genietbaar.

Goed opgebouwde en spannend uitdraaiende thriller.

Merkwaardig is de verrassende, reeds vampachtige verschijning, van Marilyn Monroe en terloops, de kledy van de inbrekers gezien ? Kostuum met stropdas, dikke overjas, hoed en zelfs één met een dikke sigaar.

Film over eenzaamheid, introvertie en wat verloren zijn, maar hoe dit alles toch wel te overwinnen valt, meestal...
Drie verhaaltjes met dit thema, spelen zich terzelfdertijd af in hetzelfde flatgebouw.
Drie verhaaltjes waarbij dat tussen de immigrante en de astronaut het meeste significante, ook het meest grappige is (de taalbarrière tussen beiden en de hilarische scène met de door de astronaut reeds geziene Amerikaanse soap, en waarvan uiteindelijk ook de meeste warmte uitstraalt.
Film kent dus zeker enkele topmomenten maar trekt die lijn niet altijd even consequent door, al kan hij natuurlijk rekenen op de uitstekende vertolkingen en dit niet alleen van Huppert en Bruni Tedeschi.
Inhoudelijk en vermakelijk.

Goede documentaire in de beginne wat in identieke informatie vervallend maar in zijn geheel is dit merkwaardig verhaal interessant en boeiend om volgen.

De hardnekkigheid van een vader om gerechtigheid te laten geschieden maar ook de verscheidenheid en complexiteit van de rechtspraak over twee landen heen zijn bijzondere punten in de film.

Clouzot verplaatste de handeling van London naar Parijs (1942 - bezetting) maar dat belette niet van een luchtig opgevatte film-op-zoek-naar-de-moordenaar neer te zetten.

Nagenoeg de gans film speelt zich af in een pensionnetje, bevolkt door enkele kleurrijke figuren, waarvan enkele toch in aanmerking komen...

De ontknoping houdt echter een verrassing in.

Gevatte vertolkingen van Pierre Fresnay als de pientere commissaris, van Suzy Delair, als het niet loslatend vriendinnetje en van Jean Tissier, nooit anders gekend dan in een duistere rol.

Uitstekende western met schitterende acteurs (naast Brad Pitt en een in zijn rol gegoten Casey Affleck, onthoud ik ook een steengoede Sam Rockwell) en prachtige beeldvorming. Misschien af en toe wat traag, maar anderzijds is dat juist de opzet en de kracht van deze film. Knappe karakterontleding. Iets apart in het westerngenre.

Uitstekende franse film vol met sterke dialogen (zelfs pleidooien) maar ook interessante bevindingen en besluiten en met Jacques Brel, verrassend goed als integere, idealistische onderzoeksrechter tegenover een corrupt politie-apparaat. Ook Charles Denner is uitstekend.

Michel Serrault en Jean Poiret, twee Franse acteurs die ik zo wat op dezelfde lijn plaats, zijn de blikvangers in deze komedie, geschreven en geregisseerd door Sacha Guitry en als ge die naam ziet dan weet ge dat het dialoogwerk een heel voorname plek zal inemen wat niet belet dat men zich in deze "Assassins et Voleurs" best verkneukelt met verhaaltje, dat trouwens in het slot ook nog een verrassing én een les inhoudt, al zit het hele intrige al reeds vol men wendingen, toevalligheden en pittige vondsten.

Zeker te vermelden is het optreden van Darry Cowl die deze keer een recital ten beste geeft van zijn handelsmerk: zijn niet te volgen broebeltaal.

Ook Magali Noël overtuigt in haar rol van wellustige, ontrouwe echtgenote.

Omwille van de fun, toch een kleine 4 verdiend.

Krachtige film met een getrouwe reconstructie van een vliegtuigkaping in 1994.

Knap en spannend opgebouwd en wat beslist goed is aan de film : geen pak nevenverhaaltjes die de aandacht van de ernst en de realiteit van het gebeuren gaan afleiden.

Sterke vertolkingen, zeker van deze in de rol van de kapers.

Spelen met noten en beelden. Het neemt drievierden van de film in beslag. Tussenin is er wel plaats voor tederheid maar de uitwerking is wat ongewoon - het personage dat David Thewlis uitbeeldt is dat op zijn minst - en echt gevoel sluipt er pas naar het einde toe in, wellicht mede ook door gebrek aan wat diepgang in de dialogen.

Toch het volgen waard. Zeker op filmisch vlak en de aparte, originele manier om het verhaal voor te schotelen.

Mooi filmpje over de bezorgdheid van een vader om zijn 13-jarig dochtertje van wie het tot hem doordringt dat zij geen kind meer is .

Hij bewijst dat hij van haar houdt, houdt liefdevol en bemoedigend haar hand vast maar vindt dat ze bij de andere vrouwen thuis hoort en veiliger is. Mooie scène is dat, zelfs ook wat schalks als de camera de moeder viseert.

De enscenering is puik en alle spelers typerend en bekwaam.

Kleurrijk plattelands Senegal

Toch niet zo best uitgewerkte misdaadfilm, typisch uit de jaren 80 en met een Sean Penn die doet denken aan James Dean.

Ook de sfeer uit de films van deze laatste wordt een beetje opgewekt.

Kon niet echt bekoren. Ook de acts, op Sean Penn na, niet.

Zou een waar gebeurd verhaal zijn.

Het leven van Vincent Van Gogh blijft cineasten aantrekken en inspireren.

In ieder geval is deze "At Eternity's Gate", ook al gaat het maar om een korte, zij het boeiende periode in het leven van de artiest, en al denkt ge ik heb het allemaal al eens gezien, een verrassende meevaller.

Vooreerst is er het briljant acteren van Willem Dafoe die perfect zowel de gedrevenheid als de aarzelingen, twijfels en frustaties van de schilder weet weer te geven. De gesprekken met Gauguin (Oscar Isaac), de priester (Mad Mikkelsen), de man in het gesticht (Niels Arestrup) en de poserende dokter (Mathieu Amalric) - toch allemaal topacteurs - waren voor mij hoogtepunten.

Heerlijke film, ondanks, hoe dan ook, het trieste in het gebeuren.

Intriest en onthutsend verhaal.

Het verrassend slot slaat je inderdaad met verstomming en zeggen dat wat zich voordien tussen de twee zussen afspeelde reeds voldoende indruk maakte.

Film levert wel voer voor de vraag over de uitvoering van de zorg van dergelijke gehandicapten.

Knappe acteerprestaties die mede gestalte geven aan dit drama.

Michel Simon is weer de "wildeman" (net als in bijvoorbeeld "Boudu sauvé des eaux") in deze Franse, realistische film die perfect aansluit bij die tijd van werkloosheid en armoede die de jaren 30 in Frankrijk waren en waar musettemuziek en weemoedige chansons een welkome vorm van vertier vormden.

Blikvanger in deze film is evenwel Dita Parlo (Ze deed ook mee in "La Grande illusion") die de rol vertolkt van het meisje dat tot op haar huwelijksdag nooit even van haar eigen dorp was weggeweest en nu ervaart dat Parijs, naast het "Lumière-aspect" ook veel nare kanten heeft.

Knap tijdsbeeld, ruw en het accent leggend op het vele "onbereikbare" en wat de romantiek betreft, zijn de scènes waarbij beide echtgenoten naar elkaar verlangen heel treffend.

Enige film die ik zag van Jean Vigo. Niet verwonderlijk want de man is heel jong gestorven. Werd als een groot talent aanzien en ieder jaar wordt nog een "Jean Vigo Prijs" toegekend.

Goede film, raak maar geen zware dramatiek. Kadert perfect in zijn tijd.

Wat een intriest, moeilijk te verwerken verhaal.

Zou de boodschap kunnen zijn dat paniek zelden een goede raadgever is en dat vlucht voor verantwoordelijkheid en schrik om gezichtsverlies er bij éénieder wel inzit ?

Goed in beeld gebracht met keurige vertolkingen waarbij vooral de Duitse actrice Jördis Triebel opvalt.

Somber drama over een pechvolle jongere. Wat zijn tegenslagen inhielden viel wel min of meer te vermoeden, maar wordt pas tegen het einde enigszins verduidelijkt.

De werkzaamheden rond het mortuarium zijn bepaald onaantrekkelijk en verhogen nog de beklemming die rond deze film hangt.

Wel een thema dat de aandacht verdient, maar stoorde me toch wel aan een en ander, zoals het herhalen van bepaalde scènes. De onderzoeken na iedere verlofdag, als voorbeeld.

Indringende documentaire over onverantwoord storten van nuclinair afval en negeren van het probleem en de gevolgen ervan.

Vele hartverscheurende getuigenissen van getroffenen en vele ontwijkende reacties van allerlei instanties, die, zoals steeds wanneer het om een netelig probleem gaat, zich zelf onbevoegd verklaren en het dossier doorschuiven, verdoezelen of negeren.

Triest vast te stellen dat de huizen in de zone niets meer waard zijn, waardoor bewoners de mogelijkheid zien ontnomen om te verhuizen naar een nieuwe woning.

Erg is dat de toestand aanhoudt en dat voor "probably the greatest nation in the world"...

Een ontgoocheling. Het eerste half uur van de film is vervelend en daarnaar weet hij niet waarin of waaruit om uiteindelijk is zijn geheel als een melodrama uit te vallen.

Enkele mooie zichten en keurig spel van de acteurs. Is ook het enige wat de film een meerwaarde geeft. Alhoewal, 'k vond een sterfscène erg slecht...en het is niet omdat Brionry vlug door het huis stapt dat ze daarbij knap acteert.

Experimentele film die niet bepaald gunstige perspectieven biedt als het over mensen gaat, gevangen in hun eigen wereld. Er aan ontsnappen is de boodschap maar misschien wacht dan nog een groter onheil.

Toch wel bijzondere animatie waar ge zeker niet vrolijk van wordt.

Er wordt verteld wat er gebeurt en wat er zal gebeuren en toch sleept het filmpje je met spanning mee naar de verschrikking van de climax die onvermijdelijk zal volgen.

Wat m.i. goed is aan het verhaal is de nadruk die gelegd wordt op de tegenstelling tussen de volstrekt normale ontspannen sfeer, maw ver van het idee dat zo iets zou kunnen gebeuren: de planning voor een mooie dag, koffie zetten, boterham smeren, even een scheerbeurt, even aanlopen bij de gebuur voor wat klontjes suiker...en het verschrikkelijke van het ongeval.

Misschien had de nasleep bij de "dader" wat langer mogen duren - eigenlijk stof voor een langspeelfilm - maar met een "niets is voor hem nog van tel" wordt toch wel één en ander duidelijk.

Bijna driekwart eeuw oud, dit filmpje, maar mag nog altijd, bewust, worden vertoond...

Eigenlijk zeer middelmatige oorlogsfilm die draait rond een karikaturaal gebrachte, onbekwame en laffe legerkapitein.

Langdradig en op het einde moet uiteraard duidelijk gemaakt dat die ene slechte Amerikaan niet opweegt tegen de heldhaftigheid en de edelmoedigheid van de andere.

Was zeer zeker voorspelbaar.

Inderdaad, verdriet en emoties worden niet ten volle overgebracht al ligt dat nu niet precies aan de twee hoofdrolspeelsters, waarbij vooral Binoche een opvallend sublieme vertolking neerzet maar eerder aan de uitwerking van het verhaal dat wel mysterieus aandoet maar toch niet de verrassende ontknoping in zich houdt waarop kon worden verhoopt.

Psychologische arthouse met een beetje thrillerallure, geheimdoend en niet te vergeten knappe beeldvorming ( de openingsscènes, de close-ups van de twee...) maar toch niet in staat de kijker in de greep te houden.

Een origineel, fantasierijk gebracht verhaal met ook ongewone personages.

Hoofdpersonage Guillaume Gouix vertolkt een dubbele rol, maar is toch vooral aanwezig als Paul, de zoon die op zoek is naar feiten uit zijn verleden en hierbij bijna magisch geholpen wordt door een zekere mevrouw Proust, heel kordaat en charismatisch vertolkt door Anne Le Ny.

Andere personages zijn ook wel interessant om volgen, zelfs in bijrol, zoals Elsa Devoine die een jonge tante Annie vertolkt en hierbij de acteerstijl van Bernadette Lafont, die de oudere tante Annie vertolkt, imiteert.

Vond het ook wel plezierig hoe, in meerdere scènes, de camera opereert vanuit de wieg van de kleine Paul.

Ontspanning.

André Cayette zoals doorgaans in de weer tegen sociale onrechtvaardigheid.

"Au Bonheur des Dames" is het verhaal van de groothandel die alle verkoop naar zich toetrekt en aldus de kleine winkelier de das omdoet.

Best genietbare film, naar de roman van Emile Zola.

Michel Simon steekt al zijn energie (en dat is niet weinig) in zijn rol van gedupeerde, maar de meest markante figuur in het verhaal wordt vertolkt door de welbespraakte Jean Tissier, een acteur die meestal tweederangsrollen vervulde, en ook heel dikwijls een rol vertolkte van een weinig betrouwbaar, corrupt en bedrieglijk personage.

De film heeft een romantische tint maar de sociale opzet is duidelijk.

Omdat ge precies al kunt vermoeden hoe het verhaaltje zal aflopen, verwacht ge toch wat te beleven onderwege, maar dat is helaas niet het geval.
Een vlakke vertoning, zonder enige spankracht, rijk aan cliché's en met acteurs die je absoluut niet meeslepen in hun verhaal. Zelfs Kristin Scott Thomas stelt in haar karikaturale rol teleur.
We willen er wel een kleine 3 aan geven omdat succes toch wel wat emotie oplevert maar teveel moogt ge u er niet aan laten vangen.

Eén van die films die Claude Chabrol zelf schreef samen met Odile Barski en zoals gebruikelijk bij Chabrol hangt er een mysterieus, ietwat broeierig sfeertje over deze film die wel als degelijke suspensfilm kan doorgaan maar toch niet bij Chabrols beste werken hoort.

Jacques Gamblin vertolkt goed de rol van de toch wel "gestoorde" man terwijl Valeria Bruni Tedeschi eerder onwennig overkomt als politie-inspecteur. Sandrine Bonnaire steekt er bovenuit.

Goede film die naar een dramatische climax leidt en daar bovenop in de aftiteling de boodschap brengt dat zo'n geval dagelijkse kost is in Frankrijk.

De film schetst meteen hoe de landbouwer/ondernemer het vaak niet gemakkelijk heeft en een gemakkelijke prooi is voor inzinkingen, trauma's...

Gebaseerd op eigen ervaringen zet de regisseur hier een echt geloofwaardige film neer.

Guillaume Canet is merkwaardig in zijn vertolking en ook Veerle Baetens zit uitstekend in haar rol.

Opdat gerechtigheid zou geschieden....

Topacteur Daniel Auteuil schittert als de vader die gedurende vele jaren van zijn leven onverzettelijk poogt de schuldige van de dood van zijn tienerdochter voor de rechtbank te krijgen en te doen bestraffen.

Ge gelooft het echt niet op hoeveel tegenkantingen hij hierbij stuit en men "moet" zich wel afvragen hoe betrouwbaar de rechtspraak, over de grenzen heen, ook wel is. Onvoorstelbaar dat het zoveel jaren heeft aangesleept, en dan nog, en om te huilen hoe aanvankelijk de klachten als "niet ernstig genoeg werden bestempeld" en van tafel geveegd werden of in de klassieke doofpot gestopt.