Opinions

"Met de glimlach komt het succes vanzelf", zo showt de film, maar eigenlijk houdt de film een heel wat duistere boodschap in, namelijk dat doorgaans populariteit en rijkdom wordt verworven door scrupuleloos en niets ontziend optreden en dat met loyaliteit en eerlijkheid lang niet zoveel wordt bereikt.
Maurice Chevalier is op dreef in deze vlotte, hoe dan ook sympathieke en ook muzikale film.
Heerlijk hoe hij met zijn "Le Chapeau de Zozo" zijn lieftallige tegenspeelster demonstreert hoe ze als chanteuse terzelfdertijd wel vier soorten publiek met haar optreden kan bekoren : de rijke bourgeois, de gewone man, de harde zakeman en criticus tot de frivole snob.

'k Zie in Isabelle Huppert niet het type van een prof Filosofie. Maar dat is niet zo erg. Spijtig vind ik wel het gebrek aan opwinding en emotie in de film, waarbij het filosofiemilieu ook al niet van aard is om er direct een sappig geheel van te maken.

Bepaalde scènes lijken naast het eigenlijk gebeuren te vallen (Sarkozy-scène), maar anderzijds vond ik de omgang lerares-student wel goed geschetst en ook blijft Isabelle toch wel klasrijk voor de camera te kunnen bewegen.

Middelmatig.

Stuk voor stuk zijn ze goed, met zijn vijven zijn ze onweerstaanbaar.
Claude Lelouch maakte, naar mijn gevoelen, een geslaagde, erg avontuurlijke komedie, met de sociale revoluties volgend op 1968, de maatschappij, politiek en geldgewin eigenlijk als een stevige uitvalbasis. Dus, iets minder gek dan men achter de fratsen van ons vijftal zou verwachten en fratsen en uiterst grappige scènes zijn er genoeg : de filosofische uiteenzettingen van Charles Denner, de scène met de secrataresse en deze met de "motard", de ondervraging door de generaal met de onderlinge weddenschappen, de commentaren rond de paus en bovenal de Aldo-pasjes..
Grappigheid wordt zeker verhoogd doordat men acteurs als Lino Ventura en Jacques Brel niet zo direct (en zeker niet dikwijls) in een komedie verwacht en uit de toon vallen doen ze zeker niet.
Film verraadt zijn leeftijd niet. Nochtans : 1972 of om het met de terminolgie van Lelouche te zeggen...45 ans déjà

Lang niet de eerste en lang niet de laatste film over Arsène Lupin, de gentleman-dief en vrouwencharmeur, wat hem in zijn ondernemingen goed te pas komt.

De Lupin van dienst in deze Jacques Becker's film uit 1957 wordt keurig vertolkt door Robert Lamoureux, uit zichzelf al een charmante acteur uit de jaren 50 en later zelfs regisseur.

De opgediste plot gaat er vlot in, is uiteraard voor een stuk voorspelbaar, daar waar Lupin toch het laatste woord heeft, maar is toch best genietbaar, zekerlijk omwille van de geweldloze, speelse, humoristische toon.

Altijd prettig om Liselotte Pulver nog eens opnieuw te zien.

Eén van de betere en aanvaardbare Louis de Funèssen, want naast het gebruikelijke lawaai, bektrekkerij en clichés, zit er ook wel enige vindingrijkheid in zoals de chewing gum scènes. Film is dus wel meerdere keren grappig en slaagt er zelfs in Arabieren en Joden elkaar te bedanken, al was het na anderhalf uur burlesque toch wel welletjes.

Niet zo toegankelijk deze film die toch wel een behoorlijke kennis van de naoorlogse politieke toestand vereist.

Hoe dan ook leerrijk en knap gemaakt en steunend op het onmiskenbaar groot talent van wijlen Yves Montand en met als besluit, zoals in zovele oorlogs en aanverwante films : Tot wat heeft het allemaal gediend ?

Vakantiefilmpje. De Provence : "let de sunshine in", de Woodstock-vrienden, de romantiek,.... genoeg om generatiekloven op te doeken.

Zonder prententie, clichématig, behoorlijk simpel en oppervlakkig, maar sympathiek, want het is zo lekker voorspelbaar en wie zou durven twijfelen aan een goede afloop...?

Opvallend de mooie songs en die Franse, ook al veramerikaanste jeugd, en Jean Reno, toch weer imponerend.

Omwille van de soundtrack score naar boven afgerond

Aanvankelijk interessant, zelfs boeiend gegeven, helaas tot dat de film in stroomversnellingen geraakt en de ene verrassende, amper geloofwaardige wending, de andere opvolgt.

Goede momenten, zelfs eventjes ontroerende, maar de film is hoe langer hoe meer niet ongevoelig voor sensatie en soms niet weinig. Op het einde wordt het zelfs melodramatisch en zelfs bespottelijk simpel wat hem nog meer degradeert.

Zeker geen pro-clericaal werk; "L'Amour de Dieu ne remplace pas tout.", zeg één van de nonnetjes.

Sophie Quinton is uitstekend als jonge novice.

"Un beau conte d'aujourd'hui" zegt de speakerin van Arte. Bemoedigend maar helaas ontsporend, vond ik.

Atonioni, in zijn overherkenbare stijl, met de natuurlijke geluiden die meer in deze regisseurs opzet passen dan wat muziek zou gedaan hebben, schetst hier in een zwoel sfeertje, een decadente rijkemans-wereldje, met personages, verveeld, egoïstisch en zonder enige vorm van verantwoordelijkheid of echte liefde.

Eigenlijk niet echt avontuurlijk en niet altijd echt passioneel om volgen, toch is deze film meer dan het bekijken waard. Inhoudsloos is Antonioni nooit.

Zo is het slot heel tekenend. Beide hoofdpersonages lijken de leegheid van hun bestaan te beseffen.

Houdt ge voor onmogelijk, maar "based on a true story", zodat we wel in dit verhaal wel moeten stappen en meteen vaststellen dat heel veel aan het acteerwerk te danken is, een verbluffende Rovert De Niro vooral, maar ook Robin Williams zit overtuigend in zijn rol van gedreven vorser met veel aandacht voor zijn patiënten.

Merkwaardig in de film is wel hoe wordt aangevoerd hoe menselijke gevoelens en contacten een belangrijk element vormen in een genezingsproces en de medische wetenschap zullen blijven verbazen.

Heel wat aandoenlijke scènes met weelijwekkende zieken maar een slot dat toch wel voor een optimistischer noot zorgt.

Aanvankelijk vond ik de film al te melodramatisch maar met enkele zeer sterke passages wordt het drama dat zich afspeelt erg goed verduidelijkt. Het geheugenverlies en de nasleep er van bij betrokkene en verwanten (tot zelfbeschuldiging toe) wordt hier rustig maar vlijmscherp gebracht in een film die je toch een tijdje niet zal loslaten. Acteurs zijn uitstekend, de twee hoofdrolspelers, maar ook verpleegster Kristen Thomson en Olympia Dukakis.

Geen hoogvlieger, soms wat karikaturaal maar toch onderhoudend. Zowel weemoedig als grappig en ook oprecht en vooral door Maya Rudolph goed geacteerd.

Schitterende komedie over "divorce American style", zich afspelend, zoals zo dikwijls, in de betere kringen. Ge weet wel hats, smokings, gowns...en weelderige interieurs.
Het schalks sarcasme en leedvermaak spat uit de humor, zoals gebracht door Cary Grant en irene Dunne. Zelfs Spencer Tracy en Katharine Hepburn hadden hun vertolkingen niet kunnen verbeteren.
Lekker en vlot plot dat vol steekt met hilarische scènes ( de scène met de hond en de bolhoed en wat er op volgt, de vertolking van het liedje "My Dreams have gone with the wind", ook door Irene Dunne bij Jerry's aanstaande en niet te vergeten de slotscène... En er zijn er nog veel meer.
Regisseur Leo McCarey hield aan deze film een Oscar over. Zag van hem reeds 3 films : "Duck Soup" (1933), "Love Affair" (1939) en Bells of St Mary's" (1945°. Alle drie knappe movies.

Russische films, veelal somber, triest en realistisch maar soms ook nog erg rauw er bovenop, zoals deze "Ayka" : het verhaal van een jonge vrouw in Moskou, op de vlucht uit angst om opgepakt te worden als illegale door de politie of door... - en dat zal later blijken en het intrieste van haar wedervaren nog sterk verhogen - en uit angst om met een kind nog dieper in de armoeput te geraken.
Schreinend beeld van gewetenloze menselijke uitbuiting met een pak cynisme er bovenop of wat dacht je van de krotverhuurder die spreekt van "Hotel Zonneschijn", of wanneer de wanhopige Ayka solliceert voor werk ze gevraagd wordt "Kom je voor "Hoe word je rijk ?"" of het idee dat je krijgt als je ziet dat dierenverzorging de volle aandacht krijgt, terwijl men onverschillig en hard aan menselijk leed voorbijgaat.
Film laat een diepe indruk na. Het overvloedig gebruik van de handcamera - wat mij eigenlijk niet altijd zint - verhoogt hier wel het chaotische, uitzichtloze van de geschetste toestanden in de Russische hoofdstad. Ayka, schitterend vertolkt en terecht gelauwerd door Samal Yeslyamova, heeft een doel, een project, wil werken en is moedig maar krijgt geen kans.
Verwonder en ook erger mij een beetje voor de zeer matige belangstelling voor zo'n film van dergelijk goed niveau.

Is het verloop niet echt goed filmisch in elkaar gestoken, het thema is best interessant.

Godsdienstige en sociaal culturele tegenstellingen binnen de familie - hier de rechten van de vrouw tov die van de man - zijn dit trouwens steeds.

Goede film die m.i. enigszins beter had kunnen uitgewerkt worden. Zo vond ik de twee beroepen van het hoofdpersonage al te tegenstellend en niet voor de hand liggend. Ook de houding en reacties van Ayla zijn soms weinig aanvaardbaar.

Een hoofdactrice die midden de film de fictie verlaat en opnieuw haar eigen persoontje wil zijn om hetzelfde doel te bereiken, ge moet Panahi heten om zo iets aan te gaan. Naar de bedoeling ervan kan ik raden : misschien dat de grens tussen fictie en realiteit wel vaag is, al is er toch een verschil ( in feite verandert er weinig al vindt het meisje deze keer wel haar weg naar huis )
Een heel merkwaardige films aldus waarvan er toch wel één en ander zal bijblijven zoals het jonge meisje, met de hoge stem, alert en kordaat in haar bewoordingen bij de vele ontmoetingen die ze heeft: de dame van de school, "de generaal", de buschauffeurs, de praatgrage oude dame, de garagist, de politie...maar ook wel de achtergrond gesprekken met, Panahi getrouw, sociaal, maatschappelijke, familiale onderwerpen, de vrouw centraal.
Daarboven krijgen we een superrealistisch, zelden gezien beeld van de onbeschrijfelijke verkeersdrukte in de vervuilde grootstad Teheran.

Dwarrelen doorheen relaties, geaardheden, principes, waarheid en leugen...

Vond het maar matig. Onwaarschijnlijk en zonder echte emotie of hart.