Opinions

Schijnt dat Quentin Dupieux op zijn best is met komedies en voor mijn eerste van de man is deze "Au Poste!" wel een spetterend voorbeeld.

Het politie-apparaat wordt alvast niet gespaard maar als ook de ondervraagde opgaat in de absurditeit, komt de film pas voor goed los.

Dromen en realiteit mengen zich voortdurend en de verwarring stijgt met de minuut, bijpersonages bieden hierbij dankbare oplossingen en onvermijdelijk valt het slot in dezelfde plooi.

Poelvoorde bewijst toch weer eens meerdere facetten van het acteren onder de knoet te hebben, zeker als komiek.

Soms wat hard om door te bijten als ge van realisme houdt en de fantasiewereld van Dupieux niet volgt.

Toch een kleine 3,5 wat mij betreft.

Gebasserd op de roman van Pierre Lemaitre die er mee de Prix Goncourt 2013 won.

Een wonderbaarlijk verhaal, met veel afwisseling, maar toch ook met heel wat onwaarschijnlijke toevalligheden, die echter alle een beschuldigende vinger richten naar de waanzin van de oorlog.

Verbluffende scènes van het front, de loopgraven en het onvermijdelijke leed dat er op volgt. Dit laatste deed me denken aan "La Chambre des Officiers.

Daarna slaat de film beurtelings een ernstige en een frivole toon aan.

Hierbij wordt veel aandacht besteed aan het visuele en dit blijkt dan ook één der grootste troeven van de film te zijn al mogen we ook de goede vertolkingen van een stel uitstekende Franse acteurs niet vergeten.

Goede film, niet altijd evenwichtig en op één lijn, maar hoe dan ook onderhoudende cinema

Ik kende Louis Malle uit de 50 en 60-er jaren met een oervervelende "Vie privée" en een schitterende "Ascenseur pour l'Echafaud".

Deze "Au revoir les Enfants" is een parel. Zelden zo'n spontane oprechtheid gezien. Naast het dramatische van het gebeuren, de meedogenloze jodenvervolging door de nazi's, is de film waardevol voor de prachtige sfeerschepping, de scherpzinninge ontleding van het laten en doen op het college, de tekening van de kinderen en bevat hij heel mooie scènes, zoals, naast de slotscène, bijvoorbeeld de ontroerende reacties en kinderlijke onschuld van de jongeren tijdens een Chaplin-film, de onthutsende realiteit van het restaurantbezoek.....en van het verraad. Ook de aanval van de geestelijke op de rijken. Las ik niet dat Louis Malle uit één van de rijkste franse families komt....

Alle acteurs in deze film zijn met veel zin voor perfectie gekozen en kwijten zich schitterend van hun rol.

François Berléand, die ik begin dit jaar zag als de strenge schooldirecteur in "Les Choristes" speelt hier de rol van pater Michel.

Julien Duvivier kiest hier duidelijk voor het poëtisch realisme, zo populair in de Franse cinema in de jaren dertig.

De begingeneriek kondigt Serge Reggiani aan en ..."10 toekomstige vedetten van de Franse cinema".

Achteraf las ik de naam van Juliette Gréco en ik twijfel sterk als er daarnaast veel van die meisjes het gemaakt hebben. Ik vond trouwens heel hun acteren fel opgetrokken, eerder onnatuurlijk en soms op het karikaturale af.

Naast "het water was veel te diep"-romantiek (het scheelde niet veel of het viel letterlijk zo uit) wat van vooraf in te schatten was, vond ik ook de dramatiek van de monsterachtige leiding van ene mevrow Chamblas amper gelovenswaardig en ook de manier waarop de uitbundige revolte van de meisjes werd weergegeven deed de film niet echt goed.

In de aftiteling viel mij de naam van de actrice die het meisje Maria speelt, toch het personage waar het om gaat, niet bepaald op, of misschien was ik dan nog mijn ontgoocheling aan het verbijten en heb ik er over gekeken. Het is Suzanne Cloutier, en die bereikte toch wel iets.

Chaplin zou een grote fan van deze Max Linder geweest zijn.

Hier bewijst de man toch over voldoende schrijvers- als acteertalent te beschikken.

Grappig alleszins. Een parodie op de griezelfilms ? Ja, waarom niet ?

Vooral goed vertolkte kortfilm en heel realistisch.
"Een man die in de gevangenis zit verlaat ge niet", zegt de zus, maar Lina neemt een kordate en moedige beslissing al ervaart ze onmiddellijk dat het niet eenvoudig wordt.

Erg genietbaar deze film die van de personages geen karikaturen maakt en volsteekt met natuurlijke, droevige en humoristische situaties. Een "auberge espagnole" is een plaats waarin ge alleen maar dát vindt wat ge er in steekt. En dat is het. Een leeg appartement, plots bevolkt met een aantal jongeren van verschillende nationaliteiten en elk met hun eigen "ego's" en alles komt tot leven.

De acteurs zijn stuk voor stuk knap in hun rol. Het geheel heeft nooit verveeld, de conversaties waren goed en doorgaans grappig en alles was erg duidelijk.

Chansonnier (en ook acteur, natuurlijk) Yves Montand zingt dit, naar verluidt, waar gebeurd verhaal in.

Het is een plezierige komedie in zwart-wit over een luguber gebeuren met naast Fernandel ook Françoise Rosay in beste doen. Zo is de biechtscène met die twee werkelijk schitterend.

Weinig geslaagde vrije remake van de film uit 1951 met Fernandel.

Het is niet zo verfijnd in de uitwerking. Zo is de cruciale biechtscène lang niet zo plezierig en overtuigend.

De acteurs doen nochtans hun best met Jugnot en Balasko, alsook Christian Clavier, die merkwaardig genoeg reeds in "Les Misérables" uit 2000 de rol van een misdadige herbergier speelde.

Op te merken dat er reeds een film was in 1923 en het hele gebeuren op ware feiten zou berusten.

Mooie en af en toe ontroerende documentaire van deze vrouw die als actrice eenvoud uitstraalde maar vooral ook een goed mens was, een toonbeeld voor liefde, genegenheid en hulpvaardigheid.

Op het witte scherm onvergetelijk in "Roman Holiday" en "My Fair Lady" en bewonderenswaardig als Unicef-ambassadrice.

Aspecten van onze huidige samenleving.

De film is misschien in zijn verhaaltrant wat grillig, berustend op toevalligheden en bijwijlen sentimenteel, maar ik ben wel te vinden voor dergelijke werken en vind ze zeker verruimend.

Ontroerende film over het wereldprobleem, van mensen die hun geboorteland illegaal ontvluchten om hun kans te wagen in het betere Westen.

In het geval hier betreft het Iraniërs die zulks proberen via Turkije.

Een sterke film, keurig en duidelijk opgebouwd, enkele emotionele en significante scènes en met zeer goede acteurs waarvan mij vooral het jonge meisje (Elika Bozorgi) erg opviel.

Duidelijk gebaseerd op een toneelwerk, wat heel dikwijls een handicap is om een film levendig en boeiend te houden.

Deze keer evenwel is er geen enkel probleem. De spetterende, zij het verschrikkelijk brutale, dialogen, discussies en bekentenissen, het onthutsend intrige laten u niet los en de schitterende vertolkingen zijn van aard deze film op een hoger niveau te tillen dan wat de gemiddelde kwotering ervan voorstelt.

"Hij" oogt wat dom, eerder hulp- en besluitloos, maar ondertussen legt zijn brein de vernuftigste linken, zet hij de stukjes van de puzzel op de juiste plaats en integreert hij zich slim en gewillig in een misdadig complot.
Ben niet zo'n fan van gewelddadige misdaadfilms, maar deze viel wel in de smaak.
"Hij" is ook ondoorgrondelijk en dat maakt mede dat de film niet in gemakkelijke voorspelbaarheid vervalt en het boeiend en spannend blijft.
Zou het kunnen dat in de ondertoon enige satire huist op die Amerikaanse films waarbij hun superhelden zeker superintelligent zijn maar zich ook op alle vlakken alzo gedragen met o.m. een zelfverzekerd, stralend voorkomen ?
Om het even. "El Aura" vond ik goed gemaakt, aanvaardbaar in thema en in zijn geheel genietbaar.

Drama-komedie met meerdere knappe scènes met hoofdpersonage Joshua Jackson en enerzijds opa Sutherland, anderzijds liefje Juliette Lewis.

Heeft de film de indruk wat aan te modderen, er zijn toch heel wat vlotte en levensechte dialogen van de onzekere, zich zelf zoekende en niet zo ambitieuze Duncan met vooral zijn mistroostige, levensmoede grootvader.

Film steunt vooral op het goed acteerwerk.

Toch weer een zeer sterke film van Fatih Akim.

Netjes verdeeld in drie hoofdstukken, elk degelijk en overzichtelijk opgebouwd en elk met een indrukwekkende vertolking van Diane Kruger.

Zo, uit het niets...en het drama is er.

Vormen extremisme en terrorisme de origine van het gruwelijk gebeuren, het cynisme waarmee advocaten in de rechtzaal het laken menen naar zich toe te trekken, tart ook elke verbeelding en wordt in de film overtuigend weergegeven.

Film kent een pakkend slot waarbij aan spanning geen tekort.

Een Golden Globe voor de film en een beloning voor Diane Kruger in Cannes vond ik er niet te veel aan.

Naar mijn gevoelen de meest beledigende ervaring die een vrouw binnen een gestaag huwelijk met kinderen kan overkomen.

De reactie en de emoties van die vrouw vormen dan ook het boeiendste en meest emotievolle van deze film. Tatjana Blacher zet hier trouwens een uitstekende prestatie neer.

Alleen de gevolgen voor de hoofdrolspelers op het professionele vlak lijken mij in de film minder evident, maar al bij al een zeer goed en intererssant werk.

Of het nu belicht wordt als een komedie ("La Cuisine au Beurre") of als een drama, feit is dat de deportaties tijdens WO II en de nasleep ervan voor heel wat veranderingen in mensenlevens hebben gezorgd.

"Une aussi longue abscence" is daar een goed en merkwaardig voorbeeld van.

Misschien komt de film zoals hij wordt voorgesteld wel niet altijd echt aanvaardbaar en zelfs wat ongeloofwaardig over, maar hij bergt toch, zeker in het laatste stuk heel wat best begrijpelijke emotionele gevoelens. Op die momenten mocht het echt traag voor mij en had ik niets tegen de nostalgische muziek ("Trois petites notes de musique")...

In zijn geheel, zeker genietbaar

Het gebeurde en het gebeurt dat de adel in moeilijkheden geraakt en in armoede verder moet terwijl de zakenman rijk wordt en in weelde leeft.

Een satirische kijk van Lubitsch op dit fenomeen en op menselijke onhebbelijkheden en overdrijvingen, grillen, drank-en voedselmisbruik...

Gewichtig zeker niet deze film, maar frivool en luchtig met excentrieke trekjes van de personages dik in de verf, komische toestanden en geslaagde scènes zoals die bijvoorbeeld waar het huispersoneel massaal in blok zijn job doet...

Genietbare eeuweling.

Totaalfilm: komedie (het begin), drama, fantasie, magie, romantiek, avontuur, rassendiscrimatie en oorlogsgeweld.

Wellicht is deze diversiteit een nadeel om echt bij de kijker door te dringen.

Bovendien is het naar het einde toe wat onwaarschijnlijk en ook langdradig.

Evenwel heel goede muziek en effenaf prachtige fotografie, zowel de acties als, en vooral, de landschappen.

Niet echt overtuigend en toch wel wat overdreven in het uitbeelden van de gedragingen van onze beide helden. Van Ben Crane had ik nog nooit gehoord.

En wie hier van houdt mag zeker "En Guerre" en "La Loi du Marché" niet missen.

Telkens met Vincent Lindon.

Een beetje vreemde film, eerder van psychologische aard, evenwel gevoel en warmte uitstralend.

De acteurs - hoewel geen grote namen, op Jan Decleir na, die dan nog in een bijrol zit, na - spelen uitstekend, vooral Dominique Baeyens in de hoofdrol.

Vele close ups maar ook mooie vergezichten en ook wat symboliek in de film verweven, zoals de knappe eindscène.

Knappe film van Robert Aldrich (Zilveren Beer in Berlijn) waarin romantiek, huwelijksproblematiek en vooral heftige emoties zijn verwerkt.

1956 : één en ander in het verhaal is inzake zeden en gewoontes ondertussen sterk gedateerd, maar dat weten we als we zo'n oldie - en met veel plezier - nog eens bekijken.

Joan Crawford, grote dame uit de Hollywood filmwereld, zet een sterke vertolking neer , Cliff Robertson brengt zijn moeilijke rol geloofwaardig over, aangenaam verrast met het terugzien van Lorne Greene, "pa Cartwright" uit de legendarische Bonanza-reeks, niet vergeten dat Vera Miles erg charmant is en natuurlijk was het ogenblijk gekomen om Nat "King" Cole er bij te halen voor de titelsong. Het liedje was toen erg populair, maar niet nieuw en de melodie werd voorheen eveneens onvergetelijk in Frankrijk : "Les Feuilles mortes".

Film die totaal niet brengt wat ge met de eerste gegevens zoudt hebben verwacht. Trouwens, over de ganse lengte verandert de film wel eens van koers en het interessante is dat zulks helemaal niet heeft gestoord, Integendeel, geboeid keek ik naar wat Nouée Abita allemaal ten beste gaf, gaande van haar dromerijen en nachtmerries, haar droefenis ("Soms, wil ik wel dood zijn"), haar verzet, tot een zekere misprijzen toe, tegen het oudelijk gezag, haar gedurfdheid, tot vlucht in het avontuurlijke.

Léa Mysius, die voor haar eerste langspeelfilm, ook instond voor het script, lijkt haar fantasie de vrije loop te laten en, vertrouwd als ze is met het maken van kortfilms, ware het niet verwonderlijk dat de ideeën uit deze "Ava" stof had kunnen opbrengen voor een paar van die shorts.

Mooie film. De regisseuse heeft iets te vertellen en doet dat goed. Mooie momenten zijn de contrasten van droefheid, bij het zien van geluk dat haar nooit zal te beurt vallen (het trouwfeest) en vreugde wanneer ze vindt, dat het leven met Juan en Lupo ook heel wat geluk verschaft.

"She ain't no child anymore"...

Kritische kijk op een religieus, culturele gemeenschap (eigenlijk om het even dewelke) die de problemen van het individu niet kan of mag begrijpen, laat staan leningen en uiteindelijk die problemen, die universeel zijn, even universeel te keer gaat.

Hand-camera-film, goed gekozen voor het volgen van het hoofdpersonage, actrice uiterst geschikt voor deze rol.

Mogelijks wat langdradig maar er wordt nogal aandacht besteed aan het uitwerken van de karakters en hierin verzorgt o.m. Vincent Rottiers een uitstekende act.

De overgang van de opeenvolgende scènes is soms wat bruusk en ook het slot komt onverwacht, maar is duidelijk.

Films, waarin het om een misdaad gaat en waarbij de kijker van in de beginne meer weet dan het onderzoeksteam, hebben wel een handicap om het echt spannend te houden. Toch blijft deze "Avant l'Aube" een behoorlijk boeiende film.

"Il y a longtemps que je t'aime", "Tous les Soleils"....Philippe Claudel maakt knappe films.

Mist deze "Avant l'Hiver" de nodige actie, die velen als onontbeerlijk achten, de film is keurig en intelligent opgebouwd, heeft een interessante psychologische weerslag die verband houdt met gezinsproblematiek, vervreemding, onvoldane dromen en teleurstellingen en houdt uiteindelijk een verrassend slot in petto.

Daniel Auteuil en Kristine Scott Thomas zijn uitmuntend zoals altijd en de film zit vol mooie muziek uit vooral Puccini's "La Bohème" en een mooie "Roses of Picardie" als toet er bovenop.

Te waarderen ook de mooi-fotografische beeldcomposities.

Natuurlijk kan het spetterend tempo en niveau van het eerste halfuur niet woren aangehouden over de ganse duur, maar het is zeker dat wanneer Jack Lemmon in een komedie verschijnt, het genieten geblazen is ("Some like it hot", "The Appartment", "Irma la douce", "The Fortune Coockie"...), zekerlijk wanneer Billy Wilder aan het roer staat.

"Avanti" is een echt plezierige komedie, met een origineel en grappig plot, best ondersteund door een pak Amerikaans-Brits-Italiaanse tegenstellingen, vlotte en gevatte dialogen, mooie "aangepaste" muziek en natuurlijk Jack Lemmon, al zijn ook zijn tegenspeelster en de ganse Italiaanse entourage zeer goed.

Ventura is beslist op niveau, de film helaas niet. Heel wat langdradige scènes die de vaart uit de film halen : ik doe mijn jas aan, sluit de deur, daal een lange trap af, ga op straat, steek de straat over, stap vlug doorheen de lange boulevard, sla een steegje, kijk achter mij, zet het op een lopen, kijk weer achter mij, duw een deur open, trek mijn revolver, betreed kamer na kamer om na meerdere minuten op mijn stappen terug te keren en vergeet ten slotte niet langs die lange trop terug mijn kamer te bereiken.

Oervervelend, hol en oppervlakkiig.