Opinions

Protestfilm die nummers, meestal van de Beatles, en clips aangrijpt om de oorlog in Vietnam te hekelen. De muziek is goed geïntegreerd in het verhaal en sommige Beatle-nummers, zoals "Strawberrie Fields" en "Nothing's gonna change my world" zijn erg passend ingelast. Spijtig dat de stemmen zo onovertuigend zijn.

En, zoals doorgaans, veranderen protesten niets en niet in het minst omdat ze geen alternatieve oplossing brengen. Ook niet door liefde. Precies daarin verzuipt deze film die onbenulliger is dan interessant.

Heel mooie film.

Aan de hand van een eenvoudig verhaal wordt de ontstellende onmacht en ondergeschiktheid van de vrouw in een Afghaanse samenleving sterk onderlijnd.

Impressionant is de act van Marina Golbahari als het in haar geloof en traditie overtuigd jong meisje en ook Nelofer Pazira (de regissuese), als verwesterde Afghanistaanse, acteert overtuigend.

Geslaagde, betekenisvolle en nazinderende slotscène.

Wit-zwart film over de mislopen relatie tussen een Amerikaans soldaat en een Parijs meisje, kort na de bevrijding.

Nogal gedramatiseerd en eigenlijk echt moeilijk te vatten hoe chaotisch de maatschappelijke toestand op dat moment ook was.

Kirk Douglas acteert goed, zoals we hem kennen, en ook zijn medespelers met een nog piepjonge BB in een even piepkleine bijrol.

Is het bijzonderste wat uit deze film te onthouden valt de uitslag van Beerschot-Antwerp ?

Anders dan de vlaamse plattelandsfilms uit de vorige decenia, maar kwalitatief geen stap vooruit.

Film over corruptie en fraude in de wereld van de politiek en het bestuur die in het plot niet echt overtuigt.

Gebeurtenissen zijn mogelijks wel geloofwaardig maar de rol die "Ada" zich toeëigent lijkt mij toch niet erg realistisch.

Susan Hayward acteert heel behoorlijk, Dean Martin kon het niet laten om een liedje te zingen, maar de beste act hoort Wilfrid Hyde-White toe. Wat een verschil met de vriendelijke man uit "My fair Lady".

Toch weer een portret van iemand die aan een soort autisme lijdt.

Goed verhaald, geen valse sentimenten of sensatie op de voorgrond maar en aanvaardbaar.

Geen grootse film maar zeker interessant.

Maryam Touzani oogste verdiend respect met haar innemende film waarin toch weer eens wordt aangehaald hoe wet, godsdienst en cultuur de vrouw in een achterop gestelde positie brengt.

Beide vrouwen - wat knappe vertolkingen - ondergaan dit fenomeen tenvolle, maar het is vooral in het geval van ongehuwd moederschap dat menselijk, liefdevol gedrag onmogelijk wordt gemaakt en er alleen maar twijfels, pijn en drama overblijft.

De nachtmerrie van de Holocaust op een heel merkwaardige manier gebracht. Niet alleen de gruwel ter plaatse maar vooral de narige gevolgen bij diegenen die het drama overleefden.

Sommige scènes lijken me totaal overbodig om het droevige van het gebeuren te onderstrepen en dat zal dan wel de reden zijn waarom de film niet zo'n sukses werd.

Toch een origineel werk met goede vondsten.

Aanvankelijk erg vlotte en gevatte conversaties maar stillekensaan wordt het wat eentoniger en moet spiritualiteit af en toe wijken voor burlesque. Eigenlijk een toch wel sprankelende komedie over .....flauwe kul, want hier moeten gelijke kansen voor vrouwen als mannen niet worden behandeld, maar wel op een veel hoger niveau en buiten het gezin. Het einde van de film is sentimenteel en precies "om er van af te zijn". Toen geapprecieerd, nu wat gedateerd.

De film heeft nog iets heel bijzonders, niet zozeer ivm de film zelf maar wel voor liefhebbers van pop- en croonermuziek uit voorbije jaren.

In 2002 werd een schitterende CD-collecite-album op de markt gebracht met al wat zanger Frank Sinatra ooit als soundtrack voor een film had gezongen, of hij nu in de film zat of niet.

De samenstellers vergaten er ééntje.

Het ontbrekende nummer zit in deze "Adam's Rib". Op een bepaald ogenblik legt Katharine Hepburn een plaat op en ge hoort Sinatra een stukje van "Farewell Amanda" zingen, song die hij trouwens nooit op plaat heeft gezet.

Kon niet nalaten dit even te vermelden.

Knappe, erg genietbare, avontuurlijke en ook soms aandoenlijke animatiefilm met een hallucinante weergave van de slachtvelden van WO I.

Ook met een zekere historische correctheid, namelijk de aanwending door de Europese mogendheden van soldaten uit de koloniën. (De aanwezigheid van Senegalezen aan het front in het Franse noordoosten en aan de Ijzer is wel bekend).

Levensechte tekeningen, vond ik, vaak heel eenvoudig, soms indrukmakend expressief.

Mogelijks mogen we van een jonge Simon Rouby nog iets moois verwachten.

Uitstekend acteerwerk, vooral van Ulrich Thomsen in deze toch originele, fantaisiefilm.

Met belangstelling gekeken, maar niet uitermate geboeid. Af en toe grappige gezegden.

Knappe film met als hoofdthema de fanatieke Hitler-druk op de Duitse bevolking en het inprenten van haat tov joden in de jaren die WO II vooraf gingen.

Amerikaanse filmmakers sneden dergelijke onderwerpen maar al te graag aan want het stelde het nazzi regime, dat mensen van eigen mening en vrijheid beroofde, tegenover het vrijdenkend Amerika waar op het vlak van onderscheid zogezegd geen problemen waren.

Film trok zeker - en terecht - de aandacht getuige de twee Oscarnominaties, zij het wat kleine. Goede opbouw, soundtrack en zeker ook de vertolkingen.

Het repressieve beeld van de strenge nazzi-gezant in de deuropening van de kerk is wel heel signifikant voor de intenties van deze "Address Unknown".

Film over eenzaamheid en weemoed om vervlogen betere tijden bij een oude vrouw.

Ontstellende beelden van een sloppenwijk, eigenlijk een stortplaats.

Hoofdrolspeelster weet in haar gelaatsuitdrukkingen zeer goed haar gevoelens weer te geven.

Eindscène significant voor het uitzichtloze van haar leven.

Film heeft de verdienste een hopeloze longziekte die jongeren treft in beeld te brengen en doet dat volgens mij met zo min mogelijk melodramatiek of overdreven sentimentaliteit.

Het einde van de film bewijst de ondergeschiktheid van het verhaal aan de thematiek.

Vond de acteurs goed tot zeer goed. Vele van hen zullen we ongetwijfeld nog heel dikwijls terug zien.

Jammer dat "plot" hierboven de essentie van de film bloot legt.
Behoorlijke film. Mooi is het dat Muriel zich enkel om haar kleinzoon bezorgd maakt en denkt dat anderen haar daarin zullen volgen.
Het verrassend maar knap slot laat dan ook een diep ontgoochelde vrouw zien die niet had beseft dat haar kleinzoon zich werkelijk schuldig had gemaakt.

Mensen van wie men duidelijkheid en hulp verwacht en die grandioos laf rond de pot draaien, krijgen direct al een stevige lap rond de oren.
Een goede aanzet voor een inhoudelijke, grappige film !?
Dupontel's film is dat wel al kan ik de achtergrond, namelijk een vrouw die pas als ze weet dat ze aan het dood gaan is, belangstelling krijgt voor haar kind, moeilijk appreciëren.
Het doel is wel wat hartverwarming te brengen en dat zulks bereikt wordt met fantasierijke computermiddelen maakt het ook wel grappig.
De twee personages die Suze begeleiden en bijstaan zijn buitenbeentjes - maar mensen van goede wil ! - net als regisseur Dupontel die in zijn films graag inhoud, gekte, fantasie en sentiment laat afwisselen.
Toch niet direct de humor waarvan ik hou.

Een onbekende regisseur, totaal onbekende hoofdrolspelers, een nouvelle vague film.

Balanceert op verschillende thema's, zoals in de aanvang met het dartel, avontuurlijk jong volkje contrasterend met de "voet-op-de-grond", enigszins verzuurde volwassenen met in dat opzicht te onthouden, de knap geregisseerde en vertolkte tafelscène.

Daarna toont de film hoe oppervlakkig, onstandvastig, vrolijk het leven kan zijn en als het professioneel of amoureus even tegenslaat, dan nog blijven Juliette en Liliane lekker zwaaien en giechelen.

Soms langdradige en gelijkaardige scènes die misschien op zich wel te genieten vallen en vaak grappig zijn, maar veel bijdragen tot een hoger niveau van de film doen ze niet. Verdienstelijk als tijdsbeeld.

Vlotte Franse politiefilm met een sterke, als gebruikelijk zeer ernstige, Lino Ventura.

Zoals heel dikwijls in dergelijke films wordt de nadruk gelegd op de corruptheid van politie en politiek.

Film heeft een verrassend slot in petto.

Een paar onwaarschijnlijkheden zoals het publiek binnen schietbereik van gijzelnemer, maar dit terzijde, best genietbaar.

Wie een actievolle film verwacht die het geweld van de Franse Revolutie in de verf plaatst, komt bedrogen uit want de film heeft het over het leven aan het Hof rondom koningin Marie-Antoinette, de grote en kleine intriges, de machtsverhoudingen en de romantische geheimpjes en ook de spanningen die ontstaan door het nakend gevaar.

Het zit wel goed in elkaar. Decors en costumering zijn best geslaagd en alle acteurs presteren naar behoren (vooral Diane Kruger, vind ik) maar het geheel mist wat kracht en overtuiging en muziek die handelingen en situaties had kunnen onderlijnen is er amper.

Hoe het komt dat ik geboeid heb zitten kijken naar deze film ligt wellicht in het feit dat hij zo ongewoon is en afwijkt van de klassieke benadering van dergelijk thema.

Vooreerst zijn daar de ogenschijnlijk apathische personages, zoals het hoofdpersonage zelf, de schoonmaakster, de collega en vooral diens vrouw en daarnaast de, meestal daaruit voortvloeiende, bizarre situaties.

Het is een film over eerlijk zijn, op het woord geloven en elkaar helpen, die wat denkwerk vergt en dan ook de kijker naar zijn persoonlijke uitleg dwingt.

Eenvoudig en sober, zonder sensatiegerichte opschudding, met meerdere geslaagde, erg originele scènes.

Eens iets anders.

Psychologische film, als een toneelstuk,, waarbij een onschuldige, correcte jonge man, na zijn passage, toch een zekere toenadering bij een van elkaar vervreemden echtpaar heeft teweeggebracht.

Satire op een zich vervelende stadsbourgeoisie ?

Toch tenminste één woord bijgeleerd: "un coloc". Het is de afkorting voor "un co-locateur" of een medehuurder en...Hubert krijgt er zo drie op zijn hals en dan nog drie totaal verschillende en wordt zijn leven volledig omgewoeld maar uiteindelijk laat hij zich toch één en ander welgevallen en gaat op in het tempo en de sfeer die anderen hem spontaan opleggen om zich eigenlijk volledig te integregeren in een levenslustiger stijl.
Grappige situaties ontstaan aldus maar zoals dikwijls gaat de film overdrijven en vervalt vaak in banaliteiten, naast enkele geslaagde scènes zoals wanneer ze, opgesloten, elkaar de huid volschelden of wanneer de gebuur, die met zijn 4 X 4, zich telkens verbaast met wat zich bij Hubert afspeelt.
Een komedie moet doen lachen en dat doet hij, maar soms is het wat dom.
André Dussollier zit best in zo'n rol terwijl Bérengère Krief best charmeert als coloc.

"Bezige bie" Mélanie Laurent wil hier een gevoelige film neerzetten en is daar gotendeels in geslaagd ook.

Er zijn ontroerende scènes, voornamelijk met het zoontje en ook melancholische flashbacks, maar er zijn er ook grappige, zoals de teennagellakkerij, het masker opzetten, en er zijn er ook heel originele, zoals het wazig beeld bij het droevig voorval.

De dialogen zijn knap, eenvoudig en soms scherp, zeker wanneer "moeder" Millie aan bod komt en de montage is heel passend en intelligent.

Kan men in het middenstuk een zekere voortkabbeling noteren, het verhaal is volgens mij best te verantwoorden en begrijpelijk.

Alle acteurs spelen meer dan voortreffelijk.

Goede film.

Kon niet overtuigen. Aanvankelijk dacht ik dat er iets goeds, spannends en mogelijks verrassend ging uitkomen maar de verhalen bleven inhoudelijk sputteren en bovendien was de kwaliteit van het acteren evenmin overtuigend.

Zag eigenlijk nog maar één film van du Welz met een titel die aansluit, alhoewel, met het gegeven van deze "Adoration", namelijk het behoorlijk goede "Quand on est amoureux, c'est merveilleux" !

In ieder geval Fabrice levert met zijn "Adoration" een uitstekende film af die je werkelijk meesleept in het avontuur dat twee jongeren aangaan.

"Bewondering" alleszins voor het camerawerk dat het visueel mooi maakt en de heftige scènes krachtig in beeld zet, maar niet minder voor het acteerwerk van Thomas Gioria en Fantine Harduin. Soundtrack ook heel knap.

En nu uitkijken naar du Welz' "Inexorable", onlangs vertoond op het FFG.

Historie zoals er dertien in een dozijn zijn: een midlife-man die valt voor de charmes van een jong ding.

Bijzonder aspect in de film is wel dat de bedrogen echtgenote in haar eigen privégedoe nog een bijkomende slag in het gezicht krijgt.

Goed in de film is dat er zeer goed wordt geacteerd, minder is dat er in het slot een voice-over nodig is voor het vervolg van het verhaal, terwijl dat filmisch, zelfs met te suggeren, zoveel mooier had geweest.

Romantische tienerkomedie. Gelukkig niet van het gebruikelijke dwaze type.

De tribulaties van een wat naïve, op vlak van liefde onwetende, jobstudent.

Niet denderend, maar toch genietbaar. Jesse Eisenberg zat wel goed in zijn rol.

Het is nooit alleen maar "Make 'em laugh, make 'em laugh, make 'em laugh..." met Charly. Er is altijd een menselijke inborst mee gemoeid.
Nu is hij de heldhaftige man - hij is wel grappig in zijn prioriteitsplan bij de reddingsacties - die verraden wordt door jaloersheid. .
Daarna komen natuurlijk de "catch me if you can scènes" met de clichématige situaties en stampen tegen de billen, maar toch wel prettig vertier verschaffend. Het slot is wat kort en abrupt. Zo was het nu éénmaal. De man blijft evenwel een genie, ook even in kleine filmwerkjes als deze.

Goede en speelse verfilming van de op legendes steunende lotgevallen van Robin Hood, met naast actie en een flinke portie humor uiteraard ook plaats voor romantiek waarvoor het ons bekend duo Flyn-de Haviland met overgave instaan.

Zekerlijk een kaskraker destijds en nog altijd beslist bekijkbare ontspanning.

Zou best kunnen, deze benaming, zekerlijk als ge het resultaat van deze film vergelijkt met het originele tekenwerk van de albums.

Maar, "time marches on"...en nieuwe technologieën moeten nu éénmaal worden toegepast.

Persoonlijk heb ik geen bezwaar, maar ben geen kenner en zelfs geen uitgesproken liefhebber van het genre, maar kan best begrijpen dat er nogal wat "anti's" zijn. Iemand hierboven suggereerde zelfs een animatiemannetje met een Humphrey Bogart-kop