Opinions

Zag voorheen reeds "l'Emploi du Temps", maar alhoewel zekere aanknopingspunten met deze "L'Adversaire" en ook heel goed gebracht met Aurélien Recoing in de hoofdrol, is de film lang niet zo onthutsend als deze.

De gruwel die van het slot van "L'Adversaire" uitgaat gaat door merg en been en er hoort werkelijk een acteur van het niveau van Daniel Auteuil om dit treffend verfilmd stuk in te vullen.

De film vertelt het waar gebeurd verhaal van Jean-Claude Romand niet in perfect chronologische volgorde, last aldus meerdere flashbacks in zodat een zekere aandacht wel vereist is om alles netjes te ordenen. Later, wanneer in het intrige de fase van vermoedens intreedt gaat de film in een heel duidelijke vorm, neemt in spankracht toe om tenslotte ontstellend grandioos te eindigen.

Het vergt zeer goed camerawerk en ook, naast Auteuil, stevige vertolkingen waarvoor dan vooral Emmanuelle Devos, François Cluzet en ook Géraldine Pailhas zorgen. Beide kinderen ontroeren.

Een film for all seasons wat het politiek gedoe betreft, zoals al altijd en nog altijd gevoerd wordt : het zwakke punt bij de tegenstrever opsporen en meedogenloos in het publiek gooien.

Waarde van de film zit hem uitsluitend in de pleidooien van enkele steracteurs als daar zijn Henry Fonda en Charles Laughton (deze laatste toch wel wat overacting).

Voor wie van de politieke intriges houdt, zekerlijk interessant.

Romeo en Juliet hadden last met hun rivaliserende families, in André Cayatte's "Mourir d'Aimer" is het leeftijdsverschil van de geliefden de spelbreker en in deze "Ae Fond Kiss" zonder meer godsdienstige overwegingen.

Ken Loach's camera volgt graag sociale problemen (Kijk uit naar "It's a free world") en dat is nu ook het geval.

Het onderwerp is actueel en, alhoewel wellicht meerdere keren aangekaart, vind ik Loach's film goed en rustig verhaald, begrijpelijk voor éénieder. Heb geboeid gekeken.

De jazzliefhebber zal ongetwijfeld ook Billie Holiday's "Strange Fruit" hebben herkend.

Tienerfilmpje dat wel de gevaren die tieners lopen aanhaalt, maar een nogal klungelig verhaal opdist dat bovendien niet al te goed vertolk is.

Een komedie over een "bon-vivant" die wel eens buiten de lijntjes kleurt, dat ligt de Fransen wel. Denk maar aan de volkse fratsen van een Fernandel, Michel Simon (Baudu...) en later van Philippe Noiret (Alexandre...). Een lach konden Franse cinemabezoekers toen wel gebruiken in die jaren 30. Het moest niet altijd het sociaal realisme van een Jean Gabin zijn.

Grappig en gevat, met vlotte teksten en vrolijk gezang, zodat ge u soms in een muzikale komedie waant.

Inhoudelijk zeker ook een hekeling van de kortzichtige en beïnvloedbare massa, bourgeoisie en kiezerspubliek.

Het begint met Blaireau's hondje dat dezelfde naam draagt als de vijandige "champêtre" en het blijft over de ganse lijn stekelig, komisch en genietbaar.

Dat een paar personages zich nog in de stille-film-modus wanen, stoort amper.

Erg boeiende film, niet om het minst omwille van het toch niet alledaags gebeuren tijdens WO II.

Sober deze film met knappe, eenvoudige dialogen en een doordringend acteren van isabelle Huppert. Ook François Cluzet en Marie Trintignant in één van haar eerste rollen, maar ondertussen reeds lang overleden, overtuigen

Een verrassend, extreem en erg dramatisch slot is wel iets wat Chabrol ligt.

Knappe reconstructie van de zaak Dominici, een ophefmakende moord begin jaren 50.

In het eindpleidooi in de film wordt gewezen op het gevaar iemand bij gebrek aan feitelijke bewijzen ter dood te veroordelen en neemt de zaak Dominici als voorbeeld.

Jean Gabin is eens te meer verbluffend in de rol van de oude Gaston Dominici, de patriarch in het middelpunt van wat heel de affaire beheerste : zwijgzaamheid, leugen, tegenstrijdige verklaringen en een politioneel en rechterlijk apparaat dat niet zo best in zijn schoenen stond.

Ook de andere rollen worden goed ingevuld o.m. door de nog jonge Victor Lanoux en Gérard Depardieu.

Een beter scenario om de fratsen van Bud en Lou tot zijn recht te doen komen, kon men bezwaarlijk bedenken.

Lou als de klassieke, naïeve "grote mond" en Bud als de koele zakenman (?), en, is het bij momenten eventjes dwaas er zitten deze keer toch pakken geslaagde en uiterst grappige gags in. En het is nog goed gemonteerd ook.

Onschuldig vermaak met nog een zedenlesje in het slot op de koop toe.

Waar de film naartoe wil en wat juist de connectie is met het Nasa-gebeuren, was niet zo overduidelijk.

Onthou de teneergang van een gezin en de aparte houding die de kinderen aannemen.

Toch enkele indringende scènes, vooral de echtelijke disputen, maar het geheel aan gebeurtenisjes is niet van aard het werkelijk boeiend te houden.

Film over afscheid nemen van gewoontes, sleur en traditie, maar toch ook over wat meer.

Pierre (een uitstekende Julien Schoenaerts) zit vast aan oorlogsherinneringen en dromerijen: "Soms denk ik dat ik er bij was, maar ik was er niet bij. Of mischien toch. En is een leugen nog wel een leugen ?". Die mijmeringen en uitlatingen zijn goed en op de exacte momenten gebracht en zij zijn het die je aan de film vasthouden meer dan wat dan ook.

"Het Afscheid" speelt zich aldus grotendeels op het psychologisch vlak al is de achtergrond realistisch met de onzekerheden van het zeevaartleven.

Naar het boek van Ivo Michiels, geregisseerd door Roland Verhavert in zijn gekende stijl met ook nog Senne Roufaer in een goede bijrol.

Een heel kleine rol ook voor Pros Verbruggen die ik vooral herinner als Quizmaster.

Typische Amerikaanse komedie met deze keer een misdaad als aanleiding van het intrige. Het kan. Niet altijd geslaagd maar heb er toch geamuseerd naar gekeken.

Film die een hele tijd aanmoddert en wanneer er dan toch vaart inkomt is logika ver te zoeken en wordt het verhaal bovendien opgevuld met dwaze en nutteloze scènes en zinloze dialogen.

Acteurs zijn effenaf slecht en er is ook nog een verteller die alleen maar verveelt.

Koortsige toestanden, als een nare droom.

Niet zo appetijtelijk al heeft Rosanna Arquette een leuke snoet.

Niet mijn ding, soms erg langdradige scènes maar in zijn geheel toch met een zekere spankracht, al geloof ik er allemeel niet te veel van.

Prachtige vertolking van Joanna Scanlan - een terechte Bafta Award - die heel goed de opeenvolgende emoties weergeeft die haar telkens bij nieuwe onthullingen overwelmen.
Intrieste toestand, zonder winnaars. Enkel troostprijzen: Mary omdat ze, hoe mogelijks bizarre ook, in de zoon toch nog iets van haar man terugvindt, Genevieve omdat ze vast houdt aan de gedachte het beste van Ahmed te hebben gekregen, Solomon omdat al het nieuwe eindelijk duidelijkheid schept.
Mooie film, die uitermate boeide en bovendien ook filmisch op peil was, met o.m. mooie beeldcomposities en een zeer degelijke opbouw.

Paul Mescal en Frankie Corio zijn verbluffend goed en op elkaar ingespeeld in deze melancholische film waarmee de Schots regisseuse Charlotte Wells, als debuut, beslist indruk maakte.

Kon ik mij aanvankelijk moeilijk in de film inleven, nadien ging dat des te beter en was het volop genieten van het intiem gebeuren tussen vader en dochter, hun gelukkige, vriendschappelijke momenten al duiken er toch passages op waarop het duidelijk is dat het verleden sporen van spijt heeft nagelaten.

Intelligente voorstelling van een samen zijn van twee mensen dat wellicht geen herhaling zal kennen.

Dustin Hoffman is de verteller in deze documentaire van Richard Trank, die reeds meerdere films over de holocaust en antisemitisme maakte.

Hij verhaalt over de houding van de Amerikaanse joden tov een interventie om de Europese joden van de dood te redden tijdnes WO II.

De film is rijkelijk overladen - niet altijd eenvoudig om volgen - met archiefbeelden van politici, joodse leiders, historische gebeurtenissen en fotomateriaal van de holocaust.

Er wordt zelfs gerefereerd naar toestanden in Soedan en de boodschap is dat, onder eender welke omstandigheden ook, hulp moet worden geboden om dramatische afslachtingen tegen te gaan.

Interessant omwille van een aspect van de jodenvervolging, die niet zo vaak belicht wordt.

Voor een film over Agatha Christie verwacht ge toch wel wat meer spankracht, maar dit ontbreekt hier eigenlijk wel in grote mate.

Meer van verwacht. Ook de dialogen zijn weinig dragend en alleen waren het de decors en de costumering die konden bekoren en een paar mooie songs uit de jaren.

Hoffman-Redgrave is tenslotte ook geen "paar apart".

Fantasiefilm die pas genietbaar wordt en wat spanning brengt vanaf het moment dat het bewaren van het geheim in gevaar komt en dan zijn we al een heel stuk opgeschoven.

Eigenlijk alleen maar romantische ontspanning met een uit de fantasiewereld gegrepen gegeven waarbij men er toch in slaagt een stukje emotie in te sluiten.

Zo zie je maar dat zolang we niet allemaal onsterfelijk zijn er niet zoveel pret aan verbonden is.

Blake Lively is best goed in haar rol

Over de filmische, noem het visuele of cinematografische waarden van de werken van Scorsese moeten we ons nooit zorgen maken en al zitten we deze keer niet in de maffia- of misdaadwereld, "The Age of Innocence" is, doorheen de romantische intrige van het verhaal, een vlijmscherpe en schitterend geslaagde ontleding van de keiharde wetten, zeden en gebruiken van de werkelijke high-class-society.

Heel veel oog voor het detail, de decors, de costumering, de kleurschakeringen en steunend op de overtuigende acteerprestaties van heel wat routiniers in het vak.

De film straalt voldoende passie uit en toch blijft hij gespaard van al te suggestieve vrijscènes. Mooie scènes zijn er anders wel voldoende, zoals de "bijna-bekentenis"-scènes en de laatste met hoofdpersonage en zoon.

De roman van Edith Warnton werd reeds verfilmd in 1924 en 1934. Scorsese voegde er een derde, bezienswaardige remake aan toe.

Geeft inderdaad de indruk te balanceren tussen documentaire en fictie maar dat stoort geenszins want Sergio loodst ons mee in het leven van een home voor bejaarden en groeit eigenlijk meer uit tot een soort raad-en hulpverlener bij die oudjes, elk met hun graad van tanende alertheid, manies, geheugenstoornis en, wat hij concludeert, vooral een pijnlijke eenzaamheid.

Daar zal wel de waarheid liggen, denk ik.

Soms ontroerend, soms speels en grappig, een geslaagde en onderhoudende film.

Een inzending voor de Oscars, zo ik verneem.

Gezinsproblematiek, seksverslaafdheid en transseksualiteit komen dooreen aan bod in deze film die weinig uit de weg gaat.

Van in de beginne heel sterk en beslist boeiend omwille van de vele kronkels in de diverse lijnen.

Moritz Bleibtreu is perfect als de onzekere, veelal laffe man en de manier waarop "Agnes" wordt voorgesteld is merkwaardig.

Van Oskar Roehler zag ik voorheen reeds "Elementarteilchen". Heel wat overeenkomsten tussen beide films (seks, broers, op zoek naar geluk...)

Wetenschap en godsdienststrubbelingen en verwoestingen zijn het onderwerp van deze film die vermoedelijk wel een pak fictie bevat maar ons toch iets leert over de stand van de wetenschap op het einde van de 4de eeuw en over de christen "invasie" in Arabië en de eeuwig twist met de Joden.

Hoe is het mogelijk dat een godsdienst eeuwig en altijd de oorzaak is van oorlog ?

Met zorg gemaakte, emotievolle film met zeer goede acts (Naast Guadalupe Decampo maakt ook Facunda Arana indruk) en mooie muziek.

Prachtige beelden en een misterieuze sfeer en vooral een onnavolgbaar schitterende Klaus Kinski die deze film, soms als een bijna-documentaire overkomend, op een hoger niveau tilt.

Vond deze enigszins beter dan "I'm in the Mood for Love", maar op de sfeerscheppende, visuele aspecten na toch ook niet echt begeesterend.

Het is wennen, want Wong Kar-Wei vertelt een verhaal - en eigenlijk meer dan één - en het duurt wel even om er de rode draad te vinden die het geheel verklaart, namelijk een onbezonnen tijd die de echt toenadering tussen mensen heeft verhinderd.

Heel mooi is wel de gevoelige, romantische muziek op het tempo waarop de film voortdrijft.

Wie zei ook weer "Het is beter rijk te zijn dan arm, zeker op financieel vlak..." al houden de Fransen het eerder bij een "L'argent ne fait pas toujours le bonheur".

Niet de eerste film(komedie) waarbij een dikke hoofdprijs ergens onverwacht binnenvalt en al dan niet geluk met zich meebrengt.

""Ah! Si j'étais riche" is in ieder geval een best geslaagde komedie. Grappig in de geschetste situaties, scènes, dialogen en zeker hoogst amusant met de rolinvulling. Of wat dacht je ? Jean-Pierre Darroussin, klassebak, de smakelijke Valéria Bruni Tedeschi (je weet wel, de halfzus van...) en ook Richard Berry en François Morel halen het beste uit zich zelf.

Fransen kunnen onverbeterlijk zijn in dit genre.

Een verhaal over een merkwaardige relatie binnen de muren van een concentratiekamp.

Een SS-er, bewaker en officier, koestert een extreme liefde voor een vrouwelijke gevangene. Beiden zijn amper 20 jaar...

Uit menselijk oogpunt zijn in deze documentaire vooral de getuigenissen van de medegevangen van Helena interessant omdat ze een mengeling van uiteenlopende gevoelens tov de bevoorrechte vrouw uitmaken en bewijzen hoezeer mensen, in levensbedreigende toestanden, de kaart van het eigen voordeel kiezen.

Hartverscheurend anderzijds hoe er terzelfdertijd ondraaglijke situaties ontstaan, zoals de gebeurtenissen rond de zus van Helena en de kinderen...

Hoe dan ook, toch weer een documentaire die de gruwel van de concentratiekampen niet zwicht.

Nee, Nuri Bilge Ceylon heeft het visuele niet ingeruild voor het woord. Getuige hiervan o.m. de mooie, tedere scène in het begin met het meisje Hatice en ook de landschappen zijn knap voorgesteld en eigenlijk mogen de lange disputen die Sinan heeft met zijn vrienden, zijn ouders, de auteurs, de schrijver, de imams... best gezien worden.
Merkwaardig dat tijdens deze lange spreekscènes, bijna ongemerkt en vaak heel vluchtig sociale en politieke aspecten van het leven in Turkije worden aangeraakt en ook veel uitingen van meningen en stellingen, in een zodanig tempo, dat ge er wat kregelig van wordt dat er geen tijd is om er dieper op in te gaan of er even wat over te mijmeren.
Sinan heeft wel tijd om te mijmeren nadat hij wel moet begrijpen dat zijn betrachtingen en eigenzinnige visie op het leven wel wat ondermijnd worden en een heel mooie, maar harde scène is wanneer zijn moeder verklaart dat ondanks de vele teleurstellingen in het huwelijk, ze, zelfs wetende wat ze nu weet, opnieuw voor dezelfde man zou kiezen, waarop Sinan onthutsend reageert met te zeggen dat hijzelf mensen haat.
"The Wild Pear Tree" is echter ook een film over een vader-zoon-relatie. De slotscènes geven hierover duidelijk uitsluitsel en vormen een waardig einde van een weeral knappe Ceylon-film.
Sterke vertolkjngen. Vooral Murat Cemcir als de vader is merkwaardig.

Misdaadrama met rechtbankscenes in het slot en als hoogtepunt van de film. Een beetje in Amerikaanse navolging van films uit die tijd waar de waarheid voor de rechtbank aan het licht kwam, maar dan lang niet met de overtuiging en kracht van deze waarin een Gregory Peck, Spencer Tracy of een James Stewart zorgden voor een weergaloos orgelpunt.

"Al Margini della Metropoli" liet het wat mij betreft een beetje over de ganse lijn afweten. Wel met een zekere sfeerschepping en duidelijk, Carlo Lizzani getrouw, partij kiezend voor de zwakkeren uit de samenleving, maar inzake karaktertekening m.i. toch niet de sterkste kant van de film.

Het schijnt dat "Cronache di Poveri Amanti", één van de daarop volgende films van Lizzani van veel betere makelij is...en vermits hij op youtube staat met Engelse ondertiteling...

De betere Zidi en de betere de Funès. Plot is origineel en prettig, een erg komische begin van de film en een markante sneer op het einde naar het opkomende industrieel voedingspatroon.

Tussendoor wordt er natuurlijk gezorgd dat Louis zijn klassieke bekken kan trekken en zorgt Coluche voor de sympathieke noot.

Had wel eens graag van die Château Léoville Las Cases geproefd.