Opinions

Boeiend en naar het einde toe ook aangrijpend.

De intensiteit van de belevenis van de man wordt passend onderstreept door het abrupte einde.

Goede cinema en Mikkelsen op zijn best.

Film bekoorde van in het begin, uit oogpunt story, montage, acteerwerk... tot naar het slot toe, het plots wat onwaarschijnlijk leek te zullen uitvallen, maar dan kwam de verrassende ontknoping die het intrige eigenlijk weer op zijn poten zette.

Zeer goede Vlaamse film, minstens een "Rundskop" waard, met eenvoudige dialogen, uit het hart, zou ik zeggen, stevige settings in het algemeen, boeiend, dat wel, en uiteindelijk toch weer een overtuigende act van de drie hoofdrolspelers en voeg daar maar Jan Bijvoet bij. Ook soundtrack OK.

François Truffaut was zeker begaan met het lot van de jeugd waarbij hij niet naliet ouders, maatschappij en overheid de schuld te geven als het mis ging.

In deze "L'Argent de Poche" voert hij een aantal jongeren, uitstekend gecast, ontwapenend, fris en echt ten tonele en het maakt indruk.

Meerdere keurige wijsheden en toestandjes zijn bovenal herkenbaar en ook wel grappig. Het tilt de film een stuk boven het gemiddelde.

In een tijd van bankschandalen waarbij de uiteindelijke bestemming van het geld van de spaarder wordt in vraag wordt gesteld is deze meer dan 30 jaar oude film meer dan op zijn plaats.

Het is een clever opgebouwde film met een boeiend scenario. De feiten worden koel en scherp gebracht. Jean-Louis Trintignant, een merkwaardige franse acteur en geknipt voor dergelijke hoofdrollen, is uitstekend. Ook Michel Serrault dient geciteerd.

De film zet niet alleen een bank in zijn blootje maar legt ook het accent op de machtsverhoudingen en kuiperijen binnen de instelling.

Stevige, boeiende en spannende actiefilm gesteund op ware gebeurtenissen.

Enig minpuntje is toch weer het overbodig inlassen van het toch zo clichématig gedoe rond de moeilijke maar liefdevolle familiale toestand van het hoofdpersonage. Amerikanen kunnen het niet nalaten ten alle tijde op dergelijke sentimentaliteit in te spelen.

Klein maar heerlijk filmpje van Aki Kaurismäki. Een dramatisch verhaal van een pechvogel die in de gevangenis belandt, doospekt met een aantal droog komische momenten (het schuifbaar dak van de auto vind ik één van de beste, vooral de manier waarop vriend Mikkonen ontdekt hoe het moet).

Flegmatieke acteerprestaties in de sfeer van de film.

Grappig Japans filmpje uit de jaren 30 dat ons in een busje binnenloodst en daarbij de inzittenden onder de loep neemt, hun menswaardige maar ook hun smalle kantjes. Erg plezierig is bijvoorbeeld de scene waarbij een drankje (ook al niet aan iedereen) wordt aangeboden en het mooi om zien is hoe een mens zich in eerste instantie niet graag bloot heeft en toch happig is, als er maar één..de eerste wil zijn.

En dan is er nog de erg populaire chauffeur. Wat vriendelijk zijn toch vermag al mag gezegd dat hij ook de fysiek meeheeft...

Een lekker, speels muziekje begeleidt het ganse gedoe.

Visueel sterk werk, bizarre en wellicht niet voor éénieder toegankelijk en genietbaar.

Verwacht geen verhaaltje van A tot Z maar eerder een daverende aaneenschakeling van kloeke, fantasierijke en nogal absurde scènes, verrassende wendingen in het plot, spitante dialogen, symboliek, overweldigende en de kijker meevoerende muziek en een handvol overtuigende acteurs.

Bridges mag dan nog goed in de markt liggen, voor mij is dit een ondermaatse film.

Het begint al zeer grijs met onwezenlijke mensen en met "I love you" te pas en ten onpas uitgesproken , wat geen meerwaarde toevoegt

Welk kind zegt als hij met een volwassenene voor een graf staat "ik ga sporten" ?

Ik vond de film ontaarden in een hypocriete ongeloofwaardigheid.

Ik wil later nog eens proberen, maar ik vrees....

Sterke docu waarin aangetoond wordt hoe de oorlog de mens meesleurt en hem doet dingen doen die hij voordien nooit voor mogelijk zou hebben gehouden. Wraakgevoelen nemen de bovenhand en nopen tot onverbiddelijke, wrede vergeldingen.

Ik zal dan maar behoren tot de categorie die het maar niets vonden en alleen met visuele effecten en superlawaaierige knallen, botsingen enz...onvoldoende gediend zijn.

Het ganse gebeuren is trouwens behoorlijk fantasierijk, wat voor een SF-verhaal natuurlijk niet misstaat, maar toch kon het gehele boeltje me niet erg overtuigen. De onlogica zit wel in een overtreffende trap en soms vraagt ge je af "Waar zitten we nu eigenlijk ?"

En ten slotte volgt de film een overbekende tendens : de verheerlijking van de US en zijn heros. Niets nieuws.

Natuurlijk altijd interessant zo'n relaas over WO II in het bezette Frankrijk (vervolging van joden en communisten, weerstand, collaboratie, de rol van de Franse politie...) maar in deze "L'Armee du Crime" toch wat te veel van hetzelfde, zonder dat de film je meesleurt.

Zijn de opnames van de aanslagen wel goed, de vele personages die door elkaar dwarrelden, waren moeilijk correct uit elkaar te houden, wat niet zo vlot om volgen was.

Matig, zou ik zeggen. 3 a 3,5.

Een wat historische, met massascènes doorspecte film, met de middeleeuwen als tijdperk, komende uit Scandinavië.

Ongewoon maar goed geslaagd en eigenlijk amper onderdoend bij de beste, gelijkaardige producties uit de States, de traditionele leverancier.

Minpuntje : Sofia Heflin leek me erg hedendaags..

Te onthouden : de ontzaglijke macht van de kerk, werkelijk bezitter van het indivudu.

Dol en fantasierijk maar sympathiek deze Franse komedie met een pak geld als inzet en liefde als resultaat.

Zeer goede acts, inzonderheid deze van Romain Duris, de man die het allemaal moest klaarspelen.

Geslaagde ontspanning.

Had er wel iets meer van verwacht van deze documentaire. Meer live-optredens en temperament dan de vele close-ups van een nadenkende artiest en rocker die Arno toch wel is.

Ook het dooreenhalen van verschillende periodes uit zijn carrière leek me de film geen goed te doen.

Arno blijft echter een buitenbeentje in de Vlaamse en Franse showwereld en aan hem is toch steeds wel een inkijk in zijn leven terecht besteed, maar het ontbrak wat peper en zout. Aan zijn Oostends dialect ben ik wel verknocht.

Ondermaats. Bijwijlen vervelend en langdradig.

Extreme karakters, passies, hoogoplopende ruzies, ups and downs-gedoe van eigenlijk theaterfiguren...schijnt wel het kenmerk van Elia Kazan te zijn : "A Streetcar named Desire", "East of Eden", Splendor in the Grass"...Helaas, haalt deze "The Arrangement" lang niet het niveau van de geciteerde films.

Vond het script maar niets en de vele flashbacks eerder verwarrend dan verhelderend en zeker niet van aard het niveau van de film op te krikken.

Mooie Faye Dunaway geeft een maximum aan bloot wat in die jaren toegelaten was om niet in de erotica-hoek te verzeilen en eigenlijk veel van de scènes, totaal nutteloos.

Verwonderde mij Amy Adams als hoofdrolspeelster in een SF-film aan te treffen maar uiteindelijk zat ze best in haar geëmotioneerde rol in een toch ook ongewone film in het genre.

Spanning wordt in de film wel stelselmatig opgedreven, maar het slot laat toch nog wat vragen open en brengt enkele flauwe scènes.

Knappe soundtrack en geslaagde beeldvorming.

Moest toch even bedenken en daar maakt de film stevig allusie op : indien onze planeet ooit met dergelijke situatie geconfronteerd zou worden, veel globale eensgezindheid omtrent de aanpak van het gebeuren zouden we toch niet mogen verwachten...

Film is nogal karig met informatie en is daarom bij momenten, wat het verhaal betreft, niet zo in detail te volgen, zeker niet in het middenstuk waarin de discussie omtrent de opstand wordt gevoerd. Een en ander wijst aldus naar de filmische waarde van de film en die is toch wel bijzonder.

Een massa korte shots van vooral erg expressieve koppen, drastische bewegingen en ook indringende impressies van het leed als gevolg van oorlogsellende, die vooral in de inleiding worden aangesneden.

Ben geen kenner van de Russische film, zeker niet uit die periode, en evenmin van de Russische geschiedenis. Een zekere kennis ervan zou zeker nuttig zijn, al blijf ik er bij dat het cinematografische heel veel vergoedt.

"Het gaat niet om de bal, het gaat om mensen"

Dokumentaire onderstreept met overtuiging de impact die deze man had op "zijn spelers" en het Britse voetbal en die in zijn grootste suksesjaren zelfs Sir Alex Fergusson een neus zette.

Wie van het soccer spelletje houdt, moet dit toch zien.

Vlotte komedie die naast de absurd komische toestanden toch ook vooral steunt op grappige gezegden en woordspelingen. Een portie kennis van de Engelse taal zal de "fun" bij de kijker zeker doen toenemen.

Het is duidelijk verfilmd toneel en het grappige is dan ook weer dat de rol van het hoofdpersonage een theatercriticus voorstelt. Dat deze rol wordt waargenomen door Cary Grant is ook een pluspunt voor de film, want charming Cary is beslist in forme.

Zwart-witte film uit de oude doos maar genietbaar als nieuw.

Als een goede voorbereiding toch even wankelt...

Verrassend maar een beetje naar.

Bruno Vanden Broecke en Evelien Bosmans goed als het leugenpaar.

Belovende openingsscènes - in het vliegtuig met het jongetje en aan de balie - waaruit reeds de verbitterde tot cynische stemming van onze Arthur blijkt, maar dat tevens bepaald grappig overkomt.
Nadien wordt het "zwarte komedie" in het verhaal doorgetrokken maar meer en meer sluipt toch wel wat drama binnen naargelang de achtergronden worden prijsgegeven.
Het slot weet precies niet waarin of waaruit zodat voor een besluit gekozen wordt waar iedereen zich het best bij voelt. Het blijft uiteindelijk eerder een komedie. Zwaar dient er dus niet te worden aan getild..
Jozef Hader is uitstekend gecast voor zijn rol en Hannah Hoekstra valt zeker niet uit de toon.

Knappe en origineel opgevatte movie om het drama van de stille-film-acteurs die bij het opkomen van de geluidsfilm, omwille van de kwaliteit van hun stem en/of hun manier van spelen, volledig uit de mode geraakten.

Wit-zwart, veel symboliek, de nostalgische en swingy muziek uit de jaren 20 en vooral het uitblijven van klank verhogen de authenciteit van het gebeuren, maar het verhaal op zich zelf is voorspelbaar en melodramatisch.

Over de acteurs niets dan lof.

Zeer goed maar niet groots.

Eerder pessimistisch relaas rond de relaties binnen een familie waar de leden zich op geen enkel vlak raken.

Zeer goed bedoeld en absoluut geslaagd in de sfeerschepping (de wandelingen in de heuvelachtige omgeving, de trappen.. bijvoorbeeld) maar voor mij toch iets te slapjes, zodat echt boeien er niet in zat.

Met de aanloop naar WO II, de Jodenvervolging en Olympische Spelen 1936 als achtergrond, zet Oury hier een avonturenfilm neer die voor stuntman Belmondo gesneden koek is.

De openingsscène is opperbest en belooft, maar zo sterk komt de film verderop niet uit de verf. Hitler en co worden wel flink in het belachelijke getrokken maar meerdere scènes zijn beslist déjà vu.

Matig, behalve voor de Belmondo-fans want eens te meer is onze Jean-Paul terzelfdertijd innemend en charmant als stoutmoedig, zelfbewust en atletisch.

Het verhaal is erg voorspelbaar, maar de acteurs doen hun best, al heb ik de rol van Helen Hunt nooit echt aangevoeld.

De titel van de film is origineel en knap gekozen maar onthouden we vooral de onovertrefbare mimiek van Jack Nicholson, een vent die ge van alles kunt geven en ook alles reeds heeft uitgebeeld.

"Het is de vriend van mijn broer", zegt het meisje, maar in een burgeroorlog is dat van geen tel. Even later één van de wreedste scènes van de film, met het jonge meisje, nog een kind...

Keiharde film, gebaseerd op latere getuigenissen, die onmenselijke handelingen, helaas typisch voor elke oorlog, in beeld brengt.

We volgen de lijdensweg van een jonge onderwijzeres alsook haar pogingen, om haar lot en deze van haar medegevangenen te verbeteren.

Het slot van de film, met de hoofdvertolkster, Natrasa Pertovic veelal in close-up, is van een andere aard, als menselijke emoties moeten optornen tegen walg en wraak. Het is niet niets u in dergelijke toestand te bevinden met gedachten over het verleden en de toekomst in het hoofd.

Tedere en emotievolle benadering van een thema dat alleen maar pijn veroorzaakt en nooit uit de actualiteit zal zijn.

Naomi Kawasi brengt haar film zonder hoogdravende toestanden maar legt de nadruk op het diepe drama dat zich in de harten van beide moeders afspeelt, hun twijfels maar ook hun wederzijds begrip.

Mooie film met een diepmenselijke kijk op een delicaat gebeuren. Ondersteund wordt door eenvoudige, ontroerende vertolkingen en aangepaste muziek.

Uitstekende franse film-noir met werkelijk thriller-allure en uitstekende acteurs.

Waarover het gaat : Het bloemenverkooptstertje vat het goed samen : "des amants tragiques."

Altijd interessant zo'n franse film van zoveel jaren terug. Ge vindt er in kleine rolletjes heel wat artiesten in terug die het later gemaakt hebben. Hier Charles Denner en heel eventjes Jean-Claude Brialy.

Het was niet de eerste keer dat ik die film zag en toen reeds liet hij mij een zeer goede indruk na. Dat is er nu niet minder op geworden.