Opinions

De vrouw staat centraal in deze film, die een Oscar wegkaapte, en die eigenlijk gewoon een kroniek is van een boerengeslacht. Wat triest, nostalgisch en zeer zeker goed geacteerd. En van acteurs gesproken, er zat ook een piepklein rolletje in voor een nog jonge Johan Heldenbergh.

Nogal langdradig en achteraf al te melodramatisch.

Van Antwerpen was er niet veel te zien, maar we kwamen wel onder de indruk van de meelijwekkende, intrieste beelden van de teleurgang van een jong koppel.
Het verlies van woonst en van werk drukken stevig door in de relatie met het bijna onvermijdelijk verlies van elkaar tot gevolg.
Sterke, indringende scènes, zoals de kille ontvangst bij de ouders, de fysieke strubbeling en vooral de totaal mislukte poging om er eens, samen dan vooral, uit te zijn. Een nieuwe alleenstaande moeder met baby in de maak..?[/spoiler)
Zeer geslaagde, rauw realistische sociale kortfilm.

Gevoelige film die de discriminatie rond het andersgeaard zijn stevig en hartverscheurend aan de kaak stelt.

Overtuigende vertolking van Alan Cumming als de goede mens die onbegrijpend en verslagen achterblijft na zo veel onbegrip van de maatschappij, de wankele tot corrupte rechtspraak inbegrepen.

Wat ge verwacht dat zal gebeuren, gebeurt dan ook bij Laurel en Hardy.

Het is pas als er iets gebeurt dat ge niet had verwacht dat het echt grappig is met die twee.

Dit laatste komt in deze "Any Old Port" helaas niet veel voor, zodat we niet bepaald kunnen spreken van een beste "Dikken en de Dunne"...

Film begint met een uitleg over de maatschappelijke ingesteldheid en organisatie van de Kabyle bevolking in het thuisland en hoe gemakkelijk het zich heeft geïntegreerd in het gesloten, zakelijk leven in de Franse grootstad.

Is wel nuttig om het verhaal te volgen en te begrijpen hoe het hoofdpersonage last heeft met aspecten van het zakelijk gedoe van zijn soortgenoten.

Zeker geen grootse film wel een zeker intimisme en een heel mooie scène bevattende, namelijk deze waarbij Samir zittend op de rand van het dak van een flatgebouw, samen met een twaalfjarige jongen, wellicht hemzelf, jaren geleden en eveneens strubbelend met wat er rond hem gebeurde en zijn naastbestaanden betrof.

Echt plezierige en knap ineengestoken komedie met de onvermijdelijke maar goed en aanvaardbare romantische saus er boven op.

Hoogtepunten vormen echter de fijn humoristische vondsten en wendingen. Shirley MacLaine is charmanter dan ooit en Jack Lemmon bewijst opnieuw zijn onweerlegbare klasse. Veelzijdige Billy Wilder hield er verdiend een Oscar aan over.

Apocalyptisch beeld, inderdaad, van een uitzichtloze oorlog.

Filmisch gezien is dit een merkwaardig werk.

Je vastpinnen op dit ontstellend, schrijnend, aandoenlijk en onwezenlijk verhaal hoeft niet.

De belangrijkste rode draad in de story is m.i. dat mensen die deze gruwel meemaken, onbekwaan zijn geworden om er uit te stappen en weer een normaal leven te gaan leiden.

Dezelfde gedachte zit ook in "The Deerhunter", "War at home" e.a.

Een betere aanklacht tegen al wie of wat dit en nog zo veel meer creeert kan niet.

De film laat je machteloos achter. Het bewijst zijn imposante waarde.

Dit is een avonturenfilm...

Laat ons daar duidelijk over zijn.

De link naar de Maya-cultuur laat ik aan de insiders over en heb ik geen behoefte aan.

De film haalt zijn waarde uit de mooie natuurbeelden en personnages en de spectaculaire jacht- en achtervolgingsscènes.

Zag van regisseur Andrey Zvyagintsev alleen nog maar uitstekende films en ook deze kortfilm mag gezien worden.

Ook nu vormt de psychologische weerslag van een gebeurtenis op het hoofdpersonage een belangrijk punt, hoe eenvoudig ook, zoals hier het deels ongewild en eerder onbeholpen vastleggen van een pijnlijk slot van een relatie.

Van regisseur Ron Howard zag ik reeds 3 knappe films : "A beautiful Mind", "Cinderella Man" en "Frost/Nixon" (

Ook deze "Apollo 13" is goed maar zal ongetwijfeld door de vele technische benamingen door mensen die wat vertrouwd zijn met ruimtevaart veel hoger worden ingeschat.

Natuurlijk wordt er ook emotie ingelast en steunt de film toch op enkele klasse-acteurs wat het allemaal wat draaglijker maakt.

Amper enige spectaculaire ruimtebeelden maar wel knappe beelden van het interieur van de capsule, de ruimtepakken enz...

Er zijn nogal wat films waarin tegenstellingen in geloofsbelijdenis binnen het gezin aan bod komen.

Doorgaans gaat het om een Islamgemeenschap waar een gezinslid diepgaande kennis aanknoopt met iemand van een andere godsdienst of waarin jongeren naar een Westerse levenswijze willen overstappen.

Hier krijgen we een kijk op een gezin van toegewijde Jehova's Getuigen en het is een mooie film geworden ook met doorleefde emoties en uitstekende vertolkingen.

Het kunnen beschikken over je eigen leven is inderdaad primordiaal in het bestaan van een mens maar soms ligt dat niet zomaar voor de hand. Dit ondervinden de vier hoofdpersonages in deze "Apostasy" maar al te goed. Elk van hun draagt het leed op zijn manier en naar zijn positie in hun relatie.

Zoals gezegd, heel erg overtuigende vertolkingen. Blikvanger is zonder twijfel Sacha Parkinson die ontroerend mooi de rol van de "afvallige" vertolkt.

Het is wel een western die ge lekker uitkijkt omdat hij steeds wel wat verrassing in petto heeft en er soms gekke toestanden ontstaan die zelfs komisch uitvallen als bijvoorbeeld onze keiharde held die zich door een vrouw laat ringeloren en wie kiest er nu gordijnen als het huis pas in de skelet-fase staat.

Dacht af en toe dat het een satire was. Ge weet wel, de quick-romantiek, het stoere doen, het Clint Eastwood genre, de gunfights, het onwaarschijnlijk proces...

Dus, heel goed is het niet. Een nette karaktertekening is er niet en soms stoorde ik me aan de gebrekkige opeenvolging van de scènes, precies alsof er een stuk uit de film was geknipt.

Irons en Harris heb ik al in veel beter doen gezien. Mortensen, tot daar toe, en Zellweger heeft een bijzondere gelaatsexpressie, die soms goed uitvalt en soms niet. Hier is dat wat minder...

Aantrekkingspolen Vincent Lindon, garant voor een goede rolinvulling, en Xavier Giannoli, steeds origineel (onlangs nog Catherine Frot in het waanzinnige "Marguerite" en enkele jaren terug het charmante "Si j'étais Chanteur" met "entertainer" Depardieu, om maar die twee te noemen), schotelen met deze "l'Apparition" iets totaal verrassends en ongewoons voor.

Lindon is de concreetdenkende, realistische en kritisch ingestelde oorlogsjournalist die precies om die kenmerken wordt ingeschakeld in een kerkelijke commissie die de echtheid van een "verschijning" moet onderzoeken. De aanpak van onze journalist raakt echter op geen enkel punt de opzet van de commissie, zodat we een film krijgen die weliswaar ook erg op het psychologisch vlak wordt uitgewerkt maar anderzijds het allure inhoudt van recherchewerk in een misdaadzaak.

Het is complex en de kijker wordt wel aan zijn lot overgelaten om tot een besluit te komen die de waarheid inhoudt.

Boeiend blijft het wel op meerdere vlakken, zekerlijk wanneer de commerciële benadering van toch iets dat miljoenen mensen emotioneel bindt, op het voorplan treedt.

Voer voor discussie achteraf, zonder twijfel, en...Lindon was weer uitstekend en Giannoli weer verrassend.

Goed gebracht beeld van enkele jongeren, ambitieus, maar vooral oppervlakkig en onbekwaam de ernst van hun gedragingen in te schatten.

Marie Gillain is uitstekend in die rol. De film kabbelt wel een beetje maar is in zijn slotscènes toch heel duidelijk en niet zonder boodschap.

Bertrand Tavernier heeft me al dikwijls bekoord : "Une semaine de vacances", "Coup de Torchon"...

Terecht enkele prijzen en een nominatie voor de Certain Regard Prijs in Cannes.
Sterke, indringende film die met gemak de vergelijking doorstaat met de Amerikaanse producties met de doodstraf als thema.
Heel sober ( van muziek als ondersteuning, geen sprake), maar indrukwekkend, vooral in die scènes waar de (technische) voorbereidingen van de strafuitvoering worden belicht.
Even dacht ik dat de film de wraakrichting ging uitgaan, maar dat is dan toch gelukkig niet gebeurd.
Knap werk. Tweede film die ik zag uit die contreien en ook die ander ("Ilo Ilo") was goed.

François Cluzet, met het Dustin Hoffmann-allure en de ondertussen overleden Guillaume Depardieu, zoon van, in een vlotte franse komedie met humor in de actie en in de conversaties.

Best genietbaar.

Boeiende documentaire over het naoorlogs Europa : de onwezenlijke chaos en het voortdurend menselijk leed.
Interessant ook wanner uit de doeken wordt gedaan hoe twee machtsblokken ontstaan, het overwicht van het communisme in de oostbloklanden, gepaard gaand met de terechtstelling en massale uitdrijving van Duitsers in die landen, met het begrip "het Ijzeren Gordijn" tot gevolg en daar tegenover het Marshallplan waarbij Europa uit de hand van Amerika at. De Koude Oorlog was niet ver meer...
Voor mij mag er gerust een vervolg op deze documentaire komen.

Een film over dood gaan roept onvermijdelijk emoties op en ook nu, mede door het goed acteerwerk van Aure Atika, zijn er momenten dat de film aangrijpt. Helaas veel te weinig en in ieder geval veel minder dan kon verwacht in vergelijking met andere werken met dergelijk thema. Oorzaak hiervan is dat de film te veel aandacht besteedt aan andere zaken en er zelfs, naar mijn gevoelen, een weinig passend en eigenlijk niet zo begrijpelijk slot aan toevoegt. Van sommige personages is de karaktertekening eerder zwak en sommige scènes herhalen zich (het vallen tijdens de dans bijvoorbeeld). Er zat meer in.

De camera zorgt voor mooie natuurbeelden maar het zijn de innemende vertolkingen van Michel Bouquet en Miou-Miou en de al dan niet nostalgische overpeinzingen en dialogen van beiden die het mooie van deze psychologisch getinte film uitmaken.

Die een concreet verhaal met een ontknoping verwacht blijft best weg.

Vriendschap en vrede onder alle mensen.

Een deugddoend kortfilmpje.

Het feit dat ik de twee voorgaande luiken niet zag, leek mij geen hinder want "The World of Apu" is op zich een mooi, innemend werk, heel stijlvol verfilmd en die ons doorheen het verhaal trakteert op meerdere knappe beeldcomposities.

Een beetje onwennig aan de Indiase cinema, leek mij het begin wat aarzelend, maar nadien komt de film pas echt los met het ongewone huwelijk en dan vooral met de evolutie in de houding van Apu en Akarna eenmaal tesamen, om zeker het pakkend slot niet te vergeten.

Puike vertolkingen ook.

Als sommigen spreken dat deze de minste is van de drie, dan moet ik die twee anderen beslist in mijn wishlist met rood aanstippen.

"Aquarius" is geen film die je op het puntje van je stoel brengt, maar die toch veel boeiende passages kent en eigenlijk toch wel af en toe voor een verrassing zorgt in het verhaal.

Draait de film om een maatschappelijke toestand waarbij geld en macht mensen onder druk zetten en wordt hierbij kritisch naar "gebruiken" verwezen die helaas niet alleen in Brazilië gelden, de waarde van deze film ligt in de knappe, gestadige karakterontleding, in de eerste plaats van het hoofdpersonage maar ook van haar familie, het uitstekend dialoogwerk, een vlotte, gevat menselijke weergave van meerdere scènes, gaande van spontaan en gemoedelijk tot stekelig met vele pijnpunten.

Merkwaardig personage Carla, die evenzeer als tante Lucia uit de eerste episode "een boek, een film, een liedje" verdient. Sterke prestatie trouwens van Sônia Braga om zo veel variatie in haar act te brengen.

"Aquarius" kon me bekoren, op het einde na, dat een hoogtepunt in de actie moest zijn, maar eigenlijk er weinig toe deed en de film bijna een nieuwe toon aan mat.

Alejandro Fernández Almendras brengt een film gesteund op een waar gebeuren dat zich in Chili heeft afgespeeld.
De waarheid is niet opgewassen tegen de macht van het geld en in dit verband geldt de scène met de advocaat van de machtige familie, die omzichtig maar toch duidelijk verstaanbaar, uitlegt dat zelfs verweer nutteloos is, de synthese van de film en ook het beste dat er in voorkomt.
Daarnaast heel wat handcamerawerk die de uitbundige sfeer van de feestjes volgt, maar ook wel onduidelijk is rond de personages en ook wel wat te veel gelijkaardige scènes die de houding van het hoofdpersonage en zijn "vrienden" belichten.
Interessant inzake inhoud, maar filmisch vind ik het maar middelmatig.

Pedro, brave, eenvoudige Mexicaan, zoals de meeste arm, en bereid heel wat voor zijn gezin op te offeren.

Niet verwonderlijk aldus dat de mooiste scenes in de film deze zijn die Pedro doorbrengt met vrouw en dochters (de liedjes zingen, de moppen vertellen...) en dit steeds gepaard gaand met zeer eenvoudige, natuurlijke dialogen.

Eenvoud is trouwens een van de grootste troeven, samen met de muziek, in deze film die ook in de slotscenes, zij het bedekt, niet nalaat de armoede die de samenleving aldaar typeert, te onderlijnen.

Dit wijkt enigszins af van het klassieke melodramaverhaal: Jong meisje geraakt in verwachting en jonge man is bereid,om de schande te vermijden, met haar te trouwen. Dit is het dus niet, al boet die jonge man, door zijn diepe teleurstelling, wel onrechtstreeks voor haar en is hij uiteindelijk toch bereid alles te vergeven en met haar te huwen.
Niet dat ik deze film zomaar onder het melodrama-genre wil klasseren, daarvoor is er toch teveel nadruk op het sociale aspect, met personages die weinig of geen perspectief hebben op een betere toekomst en vaak alleen maar weg willen, zonder dat dit tot mogelijkheden behoort.
Bovendien zit er in de film een snoeiharde, erg rauw-realistische scène, zodanig eng voorgesteld dat het door merg en been gaat.
Het is meteen ook de scène waarin hoofdactrice Nesliman Atagül, als het meisj Zehra, bewijst over het nodige talent te beschikken

Een Armeense weesjongen uit Beireot vindt in zijn grootvader in Los Angeles niet de sterke man die voor zijn verdere opvoeding kan instaan en is dus een gemakkelijke prooi van een straatbende.

Goed bedoelde film die waarschuwt voor de gevaren voor jeugdige misdadigheid maar een heel denderende prent is het niet.

Middelmatig en met meerdere kleine slordigheden, die uiteindelijk toch storen.

Noch Richard Gere, noch Susan Sarandon konden in hun rol overtuigen. Richard viel er trouwens eens radicaal naast. Moest kwaad zijn en begon te lachen. De waarde van een American Golden Globe-nominatie ?

Ijzig als het Russische landschap, deze film die nogal warrig begint, dan wat voortkabbelt om pas naar het einde toe wat spanning te brengen, al lijkt het toch allemaal wat ver gezocht en niet zo geloofwaardig en blijft de uitdieping van de personages nogal oppervlakkig. Kreeg de indruk dat Craig er zelf niet helemaal in geloofde.

Op een paar goede scènes na, toch eerder matig.

Hoofdrolspeler in de Franse sociaal realistische film en later zowat in alle mogelijke rollen, dus waarom niet eens in de rol van clochard.

En kwaad dat hij kan worden als hij zoekt te worden opgepakt of als de internering slechts van korte duur is en ...als hij wat gedronken heeft, danst hij uitgelaten en doet hij wilder dan ooit. Zo zag ik hem nog nooit.

Maar hij is ook wat filosoof en ook niet dom en hij kent wat van de stelling van Archimedes...

Jean Gabin, want daar heb ik het over, als de attractie in deze onschuldige komedie, die toch wat maatschappelijke bedenkingen en kritiek inhoudt, en wellicht tot zijn eigen verrassing, hem een Zilveren Beer in Berlijn opleverde. Regisseur Gilles Grangier werd er zelfs genomineerd voor een Gouden.

Naast Gabin, broebbelaar Darry Cowl en nog wat acteurs die nog een lange carrière zouden uitbouwen, waaronder een charmante Dora Doll.

Een (kleine) 3,5 is er toch aan verdiend want af en toe was het wel grappig.