Opinions

Gevoelige maatschappelijke ontleding waarin Fassbinder heel knap, met de immigratieproblematiek als gegeven, ook de gretigheid van de mens om vooroordelen voorop te stellen en zijn kleinzierigheid om, omwille van profijt, zijn opvattingen te verloochelen, dik in de verf zet.

Een ongewoon liefdesverhaal uit 1974, maar het kon evengoed uit 2010 geweest zijn.

De figuur van Emmi, uitstekend gebracht door Brigitte Mira, is merkwaardig.

Het heet dat dit niet tot de betere Marx Brothers-films behoort, maar het is toch kostelijk amusement. Eigenlijk zijn ze onafgebroken in de weer om naast visuele grappen heel wat tekstuele spelletjes met de kijker te spelen (Groucho kijkt heel veel recht in de camera of richt zich naar de toeschouwer), plezierige oneliners te brengen en misverstandjes uit te lokken. Het is zonder twijfel heel bijzonder en grappig vertier.

Onbehaaglijke "familiale" misdaadfilm die erg verschilt van de gebruikelijke.

Kon moeilijk in de sfeer komen en eigenlijk leken me de personages erg onecht.

Wel een zekere spanning gecreëerd maar dat alleen volstaat niet, temeeer daar bepaalde zaken in het onderzoek geen duidelijk verloop kenden.

Skandinavisch traag, wat mogelijks nodig blijkt om de gemoedstoestanden van de personages te illustreren, maar toch ontbreekt deze film een zekere kracht. Ben er van overtuigd dat in handen van een goede Britse cineast (Kenn Loach, bijvoorbeeld) het thema gevoeliger en sterker zou zijn uitgewerkt. Het hoofdpersonage is wel goed maar het is moeilijk om karakter, gedragingen en reacties gedurende de film goed in te schatten. Stoorde mij ook dat er toch in het vage gebleven wordt over "het" gedaan te hebben. Aanklaagster antwoordde niet op de vraag voor de rechtbank en tot op het einde van de film is er nog geen zekerheid over wat precies.

Het is duidelijk dat de acteurs uit de "stomme-film-periode" komen, want niet alleen Garbo molenwiekt er op los maar ook de twee oudere acteurs , George F.Marion en vooral Marie Dressler, leggen heel wat mimiek in hun act. Van deze laatste vond ik het wel grappig, in een film die nogal mager was in het plot en uiteraard een enscenering anno 1930 vertoont, wat uiteraard geen verwijt is maar toch een zekere wenning vraagt. Dialogen zijn wel best.

Dergelijke films leveren dikwijls prijzen op voor costumering, eventueel decors, en dit is ook nu, terecht, het geval.

Een behoorlijke verfilming van Tolstoj's beroemde roman, met Keira Knightley als uitblinker. Keira's tegenspeler-minnaar is minder overtuigend, terwijl Jude Law dat wel is.

Merkwaardig is het begin van de film die als het ware overkomt als een speelse karikatuur-komedie en het dramatisch vervolg niet laat vermoeden.

Na haar briljant vertolkte rollen in "Se souvenir des belles Choses" (2001) en "Entre ses Mains" (2005) weer een uitmuntende Isabelle Carré in deze goed gemaakte, merkwaardige en boeiende film.

Isabelle Carré is werkelijk schitterend in alweer een rol van een jonge vrouw die het psychisch heel moeilijk heeft.

Ook andere acteurs zijn goed en de film is degelijk en logisch opgebouwd.

Sentimentele film uit een periode waar zeden, gewoonten en moraliteit totaal verschillen met nu.

Film start wel heel sympathiek maar naarmate hij vordert wordt hij melodramatischer en eigenlijk behoorlijk flauw.

Heb deze film erg geboeid gevolgd. Vond het zeer goed, vooral de intrigue en of het nu historisch volledig correct is, laat ik in het midden. Ondanks een zekere langdradigheid, amper kritiek op deze film, uitstekend vertolkt. Burton is toch een sterke acteur en uiterst geschikt voor deze rol en Bujold doet dat minstens even goed. De dialogen vind ik wel een beetje theatraal maar toch knap en aanvaardbaar.

Het feel good ligt er in het slot al te veel op.

Spijtig eigenlijk want voorheen veel goede momenten waarin gevoelens van geluk, ontgoocheling, twijfel en woede elkaar afwisselen, in een goede enscenering toch.

Hartverwarmend ook, want vriendschap, ondanks alles, over 40 jaar, toch niet zo evident, zou ik denken.

Zeker genietbaar, deze veelal meer lichtvoetige komedie dan een regelrecht drama.

Goede vertolkingen, zonder uitschieters, maar iedereen puik in zijn rol.

Interessant en boeiend in het begin met de vrouwen, onzeker en bang, voor de abortus die gaat volgen, overtuigend in beeld gebracht en zeer goed vertolkt, inzonderheid door hoofdactrice Laure Calamy, die perfect de schrik en de twijfel in haar ogen kan leggen.

Na een tijdje gaat de film evenwel dobberen. Wel is er steeds het gevecht voor meer vrouwenerkenning en het pogen de stugge houding van de Overheid te ontwrichten, maar als film zakt de spankracht als een pudding in elkaar. Zo is er de belachelijke scene waar enkele tientallen vrouwen zich om abortus in het kleine zaaltje verdringen alsof er geen enkele vrouw nog een kind wil...

Had met meer overtuigingskracht ipv van flauwe discussies, omhelzingen en braaf gedoe...., stukken beter gekund.

"Ik zou nooit lid willen worden van een club die mij als lid zou willen".

Met dit en nog vele andere gezegden, de ene al grappiger dan de andere, heeft Woody Allen zijn klassiek visitekaartje af.

Zag de jongste maanden 'Manhatten" en "Play it again, Sam" en vond beiden beter dan deze "Annie Hall".

Film over relatieproblemen die veel te lang blijft hangen vooraleer er nieuwe elementen opdagen die de film meer inhoud en spanning geven en gelukkig naar het einde toe wat gevoeligheid en emotie.

Behoorlijk acteerwerk.

Teder en weemoedig deze schets, eigenlijk een soort filmisch essay, van twee jonge mensen, toch beroofd van heel wat levenskwaliteit.

De lange shots zijn mooi en eenvoudig, maar toch wel iet te veel herhaling ervan.

Knap vond ik wanneer het hoofdpersonage even lachte wanneer hij visueel kon genieten of sukses kende.

Vind dit in zijn geheel geen allergrootste Takeshi KItano maar wel veel bewondering voor de uitstekende soundtrack.

Harde en schokkende film. Het zoveelste aspect van WO II waar ge alleen maar afschuw van overhoudt.

Ondanks het wetenswaardige van het verhaal en de indruk dat het nalaat, een te lange duur. Sommige scènes lijken zich te herhalen, ook al was één al krachtig genoeg. Af en toe ook wat verward en een vloeiende overgang tussen de scènes bleef soms ook achterwege.

Verscheurende beelden van het kapotgeschoten Berlijn en het leed van de bewoners die overbleven en eigenlijk al aan de dood waren ontsnapt.

Merkwaardig is ook de sfeer bij de overwinnaars want ondanks hun respectloze drang naar vergelding en vertier, toch ook veel onderlinge onenigheid, verlies van hiërarchisch waarden en twijfels.

Net als de film zijn de acts goed, maar niet buitengewoon.

Wat kennis over Shakespeare en zeker over de Britse geschiedenis uit dit tijdperk zijn wel wenselijk om van dit kostuumdrama te genieten, want het politieke intrige (gelukkig soms wat grappig) is toch wel complexe en de vele personages dragen er niet toe bij dat het een vlotwegkijkende zou worden.

Het startte nochtans veelbelovend met de twijfels rond de authenticiteit van het werk van Shakespeare, maar die belofte werd m.i. niet ingelost.

Er zijn andere en veel betere historische film.

Heftig, luchtig, brutaal en... dramatisch.

Het is je ding niet, maar het laat je niet onverschillig en langzamerhand grijpt het je vast en lokt bewondering uit zodat je uiteindelijk in zijn geheel een flink portie film fun beleeft.

Eigenlijk begrijp ik wel de diverse jury's die deze film bekroonden al begrijp ik ook dat de emotionele slotscène, die toch een zekere essentie van de film verduidelijkt, daar voor een stuk tussen zit.

Sciencefiction verhaal dat wel boeit en verassend eindigt. Voor liefhebbers van films waarin fantasie rond onze planeet en levensstijl een belangrijke rol spelen.

Een titel die voor elke Stan-Ollie-film zou kunnen dienen, want ook nu maken ze er een zooitje van.

Enig de scene met Thelma Todd, die er wat blauwe plekken aan overhield, en Stan als meid van het huis.

Een halfuurtje lach gegarandeerd.

Kleine film die wat variatie mist, al leent actrice Daniela Escobar (die trouwens aan het script meehielp) zich uitstekend tot de trieste rol van de vrouw die zich over de herinnering van haar overleden man niet kan zetten.

Toch mooi met prima beeldvorming en muziek.

Voor een stuk in Nederland opgenomen.

Zoals nogal dikwijls grasduimt Allen in families, met ex-en, vroegere geliefden, kinderen uit een vorig huwelijk, broers, schoonzusters... en laat de stukjes uit de puzzles begeleiden door passende evergreen-muziek, nogal vaak gebracht met pianogetokkel. Het is een Woody Allen stijl, een Woody die hier op een nagenoeg uitsluitend psychologische toer gaat. Hij zelf speelt niet mee, maar de verteltrend is er wel.

Middelmaat, meen ik, om de eenvoudige reden dat het moeilijk is het anderhalf uur aan te houden en te blijven boeien zonder dat er enig hoogtepunt valt waar te nemen.

Heel mooie film over eenzaamheid die mij in de beginne wat stoorde omwille van de karaktertekening van de vrienden Ken en Mary die van die aard was dat beide personages als karikaturen naar voren kwamen.

Nadien wordt het echt sociaal, uit het leven gegrepen, met herkenbare toestanden zoals voornamelijk Britse filmmakers dit kunnen brengen.

Alle acteurs zijn puik in hun rol met een bijzondere pluim voor Lesley Manville, uitstekend in de rol van de eenzame, naar genegenheid, belangstelling en geborgenheid hunkerende vrouw.

Effenaf prachtige slotscène.

Surrealistische, zo goed als stomme film, die je ongetwijfeld even doet verwijlen in een Sovjetfilm uit de jaren 20, maar natuurlijk inzake themas actueler is vermits in de eerste plaats de macht van media wordt belicht en bekritiseerd.

Film zit vol met leuke vondsten op alle vlakken en het is ook deze frisheid die hem beslist genietbaar maakt.

Die twee zullen die dag zeker herinneren, maar zijn ze één genoeg om later nostalgisch weg,nog eens van het grappige ervan te genieten ?

Verrassend fris en plezierig filmpje met toch een kleine bedenking in het slot.

Een niet te geloven plot, zekerlijk wanneer de kijker begint te doorzien hoe de vork eigenlijk in de steel zit. Aldus verrassende wendingen in de slotfaze en zo zie je maar : cherchez la femme en wat zelfs een topgangster er voor over heeft.

Prettig filmpje eigenlijk. 'k Heb al gekkere actiethrillers gezien, zelfs met veel hogere scores.

2005. Sophie Marceau krijgt al "kraaienpootjes" maar het blijft een lekkere verschijning. Yvan Attal, perfect als in het avontuur meegesleurde "onschuldige" en Sami Frey, als gehaaide politieman, zijn opperbest terwijl Gilles Lellouche te weinig aan bod komt;

Beslist één van de beste films over verzetsbewegingen tijdens WO II.

Op ware gebeurtenissen gebaseerd en met duidelijk historische achtergronden, brengt deze "Anthropoid" een stevig en tot de laatste seconde boeiend en spannend verhaal.

Sterk acteerwerk.

De actie die het jonge meisje onderneemt, uitsluitend in belang van haar familie, resulteert in een zaak van zelfopoffering en is zo merkwaardig en dwingt bewondering af. Terzelfdertijd moeten we vaststellen dat overheidsinstanties naar de letter uit de wet handelen en veel minder naar het hart of het aanvoelen van de kern van het gebeuren.

Mooie vertolking door Nahéma Ricci in een film die naarmate hij vordert beter en beter bij de kijker ingang vindt.

Namen als Sophocles, Oedipus en Antigone waren me wel bekend, maar van wat Oedipus had uitgespookt en hoe het zijn nakomelingen verging was ik totaal onwetend.

Dit is dan ook nu rechtgezet, dankzij deze uitstekende film waar ik van A tot Z heb zitten van genieten.

Hoofdgedachte in het verhaal lijkt me wel dat alle mensen gelijk zijn. Een ongeschreven wet van de goden. Flexibilteit in beslissingen en het besef dat ook anderen kunnen gelijk hebben is aangewezen. Wie dit negeert, zal zijn straf niet ontlopen.

Daarnaast heel wat waarheden over het leven maar ook de ondergeschiktheid van de vrouw tov de man wordt als vanzelfsprekend geciteerd.

Knappe scenes zijn deze waar Haemon zijn vader toespreekt en de slotscènes van het eigenlijke hoofdpersonage, koning Creon.

Een boeiend verhaal dus, maar ook stevige vertolkingen, niet alleen van Irene Papas en Manos Katrakis, maar van nagenoeg de ganse cast, zeker ook de twee marebrengers.

Heb getwijfeld om het te zien, maar zeker niets beklaagd.

Vlotte en charmante komedie waarin naast het amusante plot ook aandacht is voor het sociale leven van de gewone man in grootstad Parijs, onmiddellijk na WO II.

Heerlijke nonsens, met een charmant schoolfeestje als opener, een grappige avondmaal in de auberge en, gespreid over de ganse film, een resem verrassende toestandjes, ook romantiek, met Patrick, het ezeltje' als aangever.

Eerste keer dat ik Laure Calamy in een hoofdrol terug vind en ze doet dat vlot en spontaan. Een merkwaardige actrice vind ik toch. Uitstekend geschikt voor rollen als die van onze Antoinette.

Had liever een opgewekter Frans chanson bij de aftiteling gehoord dan de lazy voice of Dean Martin maar het was een genietbaar filmpje.