Opinions

Virginie Efira verdient veel meer dan een Césarnominatie voor haar vertolking van deze rol; hoe ze in het eerste gedeelte van de film haar al te naiëve gevoelens van liefde en bewondering en nadien van ontgoocheling en pijn weergeeft en ze nadien, als het accent meer naar de relatie vader/dochter wordt gelegd, evenzeer indruk maakt.

Film die van romantiek naar loodzware ernst overstapt -al wordt het voor de kijker vlug duidelijk wat er gaande is - en een gans leven omvat van een vrouw die alleen maar onbaatzuchtige liefde kon geven en vaak harde realiteit, ook als moeder, ervaart.

Uitstekende rol ook voor debutante Jehnny Beth wat o.m. uitmondt in een prachtige scène naar het slot toe waarbij dochter in rake bewoordingen aan moeder verpletterende waarheden brengt.

Zeer goede film over huwelijk, relaties en het moraal daar omtrent. Eenvoudige tot erg concrete dialogen. Knappe acteerprestaties. Geboeid gekeken tot het einde.

Nogal melodramatisch deze film met evenwel uitstekend dialoogwerk waarbij vooral kan gerekend worden op het talent van de op dit vlak onvolprezen Louis Jouvet.

En er is ook nog het weerzien met Dany Robin, in zo vele films als het goedhartig, van braaf tot ondeugend meisje. Ook nu overtuigend in haar rol.

Zeker niet de beste film van Henri Decoin.

Een zelfde gegeven zou zich ook geleend hebben voor een komedie maar hier gaat het om een drama dat, helaas, tempoloos voortkabbelt met veel bedenkingen over doorgaans onbeantwoorde liefde. Film die uiteindelijk gaandeweg aan aandacht verliest.

Niet bepaald boeiend ook al tracht de cineast er met heel wat (dans) muziek er enige animo in te brengen.

We kennen de toestanden en zagen reeds meerdere films die de problematiek behandelen.

Dit hier is een goede film die af en toe echt raakt maar nu eens op een vrolijker, hoopvoller noot eindigt. Onder de dramatiek in het gebeuren zit ook een vleugje humor.

Hoofdactrice Nisreen Faour speelt haar rol goed en ook Joseph Ziegler, vind ik, maar natuurlijk is daar Hiam Abbass, een klasse-actrice, ongetwijfeld veel gevraagd voor dergelijke films want ik zag haar reeds schitteren, vooral, in "Lemmon Tree", maar ook in "The Visitor" en "Paradise Now".

Toch wat al te sentimentele familiefilm uit de Disney-stal. Natuurlijk goed bedoeld, want een film over een personage die zijn leven wijdt aan hulp aan gehandicapten is zekerlijk lovenswaardig.

Jenny Agutter zet een overtuigende rol neer en ook de blijdschap en dankbaarheid van de kinderen zorgen voor de emoties in de film.

Wie bang is krijgt ook slaag, zal Amy gedacht hebben, en hoe ze van zich afbijt!

De bloederige restanten contrasteren nu onbehaaglijk met het vredige van de vaat doen.

En voor de poes maakt het geen verschil uit.

Er zit nog veel in zo'n klein filmpje.

En het is er ééntje van Karlijn Scholten, niet van Scorsese...

Een netelige kwestie waarover meningen zeker zullen verschillen.

Zie maar de uiteenlopende beslissingen van Ethiopische en Deense autoriteiten, al lijken die laatste mij toch wel weinig overwogen, gelet op de breuk tussen de adoptieouders en het meisje al jaren aansleepte. Maar dat is natuurlijk weer een persoonlijke mening. Feit is ook dat levensomstandigheden in Ethiopië nu ook niet bepaald ideaal waren en nog altijd zijn.

Documentaire die er zeker mag zijn over deze delicate kwestie waarvan overheden moeten kennis hebben, al kunt ge u natuurlijk afvragen of de wet steeds alles kan voorzien. Openbaar maken van gevallen als deze zijn echter wel nuttig.

Arme Amy die ondertussen een verscheurd leven lijdt.

Misschien wat stroperig...maar lief.

Tokue brengt de liefde voor de schoonheid van de natuur tot in de keuken maar ook tot in het hart van de trieste en introverte koekjesbakker en zorgt voor vreugde en het herkennen van het wonderbaarlijke van het leven.

Mooie, intense weergave van de vriendschap tussen mensen van ver uiteenlopende leeftijden.

Idyllische plaatjes in contrast met materialistische (de treinen, het harde realisme van de eigenares).

Innemende soundtrack.

Genietbare regisseuse, die Naomi Kawase. Zag al een paar van haar films, maar er blijven er toch nog meerdere te doen...

Als mafioso bij een psychiater aankloppen is een gevaarlijke kwestie voor het gangsterwereldje ...cfr The Sopranos.

Misdaadkomedie die zijn goede punten scoort in de grappige gezegden, misverstanden, verkeerde interpretaties enz...,maar wat lang uitvalt en uiteindelijk in dezelfde toestandjes blijft trappelen zonder iets denderends nieuw aan te voeren, waar de film toch wel na een tijdje behoefte aan had.

Robert De Niro is de maffe mafioso en doet het doorgaans goed maar soms acteert hij al te onherkenbaar om aanvaard te worden.

Wat satire op de mafiabonzen ?

Niet slecht, al was van dezelfde regisseur "Groundhog Day" toch van een veel hoger niveau. Een ander soort film natuurlijk, al zijn er wel wat parallellen in de aard van de humor, vind ik.

Weinig belovend begin want we zijn overgeleverd aan een voice-over en alhoewel de film zich afspeelt in de jungle van een ongerept eiland, stinkt het naar de studios.

Dan maar zien wat er overblijft van von Sternbergs meesterschap uit het interbellum.

Het is niet dát, maar toch niet volledig akkoord met de term "Sternbergs zwanenzang", zoals ik ergens lees.

Er is nog altijd veel smaak voor beeldcomposities en hoe dan ook, Sternbergs liefde voor vreemde types in vreemde situaties blijft overeind en levert heel wat bedenkingen op over menselijke gedragingen, doorgaans niet van de mooiste, zoals oppervlakkigheid, zucht naar bezit, zedelijk verval, streven naar macht en zit er geen noodzaak naar geweld en oorlog sowieso in de mens gebakken....!?

Alzo, ondanks alles, viel het niet zo erg tegen en het slot vond ik wel verrassend charmant.

Interessante en uiterst boeiende procesfilm die hoe dan ook vooral stoeit op het onweerstaanbaar talent van James Stewart. Schande dat hij hiervoor geen Oscar kreeg.

Twee minpunten van deze film zijn het een beetje gehaast en ook ontgoochelend einde en de sound van Duke Ellington, niet bepaald mijn genre al blijft Preminger trouw aan de manier van aanpakken op dit vlak zoals in "The Man with de Golden Arm".

Merkwaardig is ook de verschijning van een jonge George C. Scott (ook uitstekend) en vooral deze van een jonge Ben Gazzara, vertrouwd als we zijn met zijn oudere look.

Rustige en fijne karakterschets van een gezin in volle crisis.

Mooie, emotionele film, boeiend tot op het einde met heel goede acteurs.

Dat Italianen kinderen met sukses in een hoofdrol kunnen stoppen hebben ze al talloze keren bewezen en ook in deze film is het niet anders.

Satire op een glamoureuze mannenwereld.

Lawaaierige bekkentrekkerij al te veel aanwezig ipv wat fijnere humor.

Wie kan daar nu op kwaad zijn ? Wat is er uitbundiger dan matrozen die een verlofpasje krijgen om er op los te vieren.

Kan het kwaad dat alles in functie staat van het dansvermogen van Gene Kelly, van nachtegaal Kathryn Grayson en van die andere jonge gast ? Hoe noemt hij weer ? Oh ja, Franky Boy Sinatra. The Voice. "I fall in love too easily", zingt hij. En dat deed hij zeker.

Zo knap vond ik deze film nu ook weer niet.

Het verhaal van die 10 kleine negertjes had ik destijds wel gelezen en toen leek mij dat boek heel wat spannender dan wat nu wordt opgedist. Het einde van de film vond ik zelfs wat flauw.

Aan spanning geen gebrek in deze keurig gebrachte Britse miniserie van het gekende verhaal van Agatha Christie.

Komt natuurlijk wel wat anders over dan een gewone langspeelfilm, wat meer accenten leggend, ook uit het verleden, op karakters en toestanden, netjes bedoeld om de suspens nog meer op te drijven. Unieke setting en volwaardig acteerwerk van alle "deelnemers".

Open, eerlijke en gevoelige film met verbluffend acteerwerk.Vooral de figuur van Merab treft.

Meerdere schitterende scènes met rake kijk op menselijke gedragingen.

Aangenaam verrast en beslist ongekunstelder dan vele films die dergelijk thema benaderen.

Wellicht zal een kennis van de Georgische danskunst de filmfun verhogen, maar dat, helaas...

Menselijke gevoeligheid is wel de rode draad die door de films van Fien Troch loopt. Hier krijgen we een intrige geschrikt voor een thriller, met een opbouw zoals in de politieromans, spankracht en een begeesterend slot. Niets van dat allemaal. Fien heeft het over menselijke gevoelens als onverschilligheid en vervreemding maar ook over schuld, onbekwaamheid en haat en spot.

Eerst langspeler van Troch, geen hoogvlieger en ook even onder haar latere werken, "Unspoken" en "Kid".

'k Vind dat de regisseuse altijd iets te vertellen heeft en daarom is deze, voor mij althans, ook best een meevaller.

In de eerste plaats wetenswaardig het gegeven van de massale emigratie vanuit Europa naar Brazilië in de 19de eeuw, maar vooral een werkelijk prachtige film.

Een pakkend verhaal, een goed uitgewerkt beeld van de economisch-sociale situatie waarin de plattelandsbevolking zich bevond en in dit verband meerdere sprekende scènes.

Ook cinematografisch heel mooi, stemmige vergezichten en ook goed decorwerk en klederdracht.

Overtuigende acteerprestaties.

Puik zijn de dromerijen en verzuchtingen van het hoofdpersonage.

De lange duur was zeker geen handicap, integendeel.

"Iedereen in de zaal herkent wel een stukje van zijn leven in mijn liedjes en dat maakt hen gelukkig. En daar gaat het om."

En het volstaat om die enthousiaste zaal in te kijken en niets dan blije gezichten te zien om te weten dat het waar is.

Een gevarieerde, genietbare en boeiende docu-reportage-real life-André Hazes.

Voor of tegen, het valt niet te ontkennen dat de man een plaats verdient in de galerij van verdienstelijke Nederlandse entertainers.

Een verhaal over eenzaamheid en liefde, met een overduidelijke link naar de persoon en leven van wijlen wielrenner Frank Vandenbroucke.

Film die ik absoluut wou zien (wat zijn er hier bij MM toch weinig in dat geval) en ook van genoten heb.

Knap gemaakt met volgens mij één klein minpuntje, namelijk dat de dramatische climax iets te lang voor het einde van de film valt waardoor er van dat lange laatste stuk van niet veel meer dan van de mooie soundtrack te genieten valt.

Vincent Rottiers is ons genoegzaam gekend voor uiteenlopende rollen en bewijst ook deze aan te kunnen. Zijn tegenspeelster is ontegensprekelijk mooi.

Het leven van Janet Frame, introvert, onwennig, bedeesd en mensenschuw en toch waardevol als schrijfster in een film onderbrengen en de vaak boulversante gebeurtenissen in haar leven in de juiste proportie opnemen, is geen eenvoudige zaak.

Jan Campion slaagt daar behoorlijk goed in en toch kan men enerzijds het verwijt richten dat de film te lang duurt en anderzijds had ik af en toe het gevoel dat over belangrijke zaken, ook in tijd, wel wat vlug werd overheen gegaan terwijl dan andere, naar mijn gevoel minder belangrijk, wat werd uitvergroot. Misschien was het opzet de film voornamelijk te vullen met de kleinere voorvallen wat het ongewone van Janet het best deed uitkomen en de dramatische periodes gewoon en zo vluchtig mogelijk aan te halen.

In iedere geval een sobere film met prima vertolkingen van de actrices die Janet in haar verschillende levensfasen vertolken.

Dit is zo een film waarbij je achteraf zo een beetje het gevoel krijgt uiteindelijk toch wat in het ootje te zijn genomen.

Ook al krijgt de film de melding "mystery - horror" mee, het verrassend slot vond ik al te absurd.

Gelukkig was er Mickey Rourke, in zijn betere periode, naar wie het altijd prettig kijken was..

De duivel doet aan klantenbinding en bedenkt een plan van persoonsverwisseling waardoor een redelijk grappige komedie ontstaat.
Claude Rains is als duivel meteen de best acterende van alle vertolkers, zeker als hij wanhopig met de ogen draait in de richting van zijn grote concurrent.
Licht fantasie-filmpje dat toch een boodschap inhoudt namelijk dat de slechte nog niet zo slecht is maar eigenlijk nooit de kans had gekregen op een eerlijk leven wat een zekere kritiek op de maatschappij inhoudt.

Zonder veel franje in beeld gebracht, deze liefdesgeschiedenis tussen twee mensen, niet bepaald door het leven verwend.

Regisseur slaagt erin, ondanks de ruwe bolster van de twee hoofdpersonages, heel wat emotie te leggen in meerdere, doorgaans stille scènes.

Grégory Gadebois, een académie française-acteur, is ook subliem in het getekende vissersmilieu en van die Clotilde Hesme mogen we hopelijk nog veel verwachten.

Echt overtuigen kon hij niet deze zich aan razend tempo afspelende film met de eveneens vliegensvlugge beslissingen van het heldenpaar.

Mysterie en actie zijn gewaarborgd en spanning houdt hij ook wel in maar het blijft toch niet meer dan gewone ontspanning.

In het verrassend slot zit nog een visueel merkwaardig moment.

Rustig verhaalde film met werkelijk heel mooie beelden, sets, kleuren en kostuums en vindingrijk camerawerk. Knap acteerwerk ook. Heb geboeid toegekeken en ook iets van insecten geleerd....Het verhaal is niet spectaculair, maar in de eenvoud schuilt dikwijls het mooie.

James Cagney was in talloze films de gedoodverfde slechterik. En dat is nu ook niet anders.

Het is niet omdat er een paar boosdoeners zijn dat de rest van de Amerikanen niet eerlijk, edelmoedig en bereid tegen de corruptie op te treden zijn.

Gewoonlijk in dergelijke films stelt de slechterik op het einde nog een goede daad. En dat is ook nu niet anders.

Eigenlijk een flauwe, ongeloofwaardige bedoening.

Ken Loach zet nu eens een drama-komedie neer met zoals het hoort bij hem, een sociale inslag.

Loach flikt het weer om met een groep zo goad als onbekende acteurs weer een oerdegelijke film neer te zetten, met de gebruikelijke randfiguren, hun rauw taaltje en hun onvermijdelijke opstandige trekjes, maar ook hun innerlijke drang naar een "better world". Het is Loach op en top.

Knappe film, zelfs al houdt ge niet van whisky.