Opinions

Aan tempo ontbreekt het niet in deze toch wel enigszins onthutsende film, als ge langs een waargebeurd verhaal verneemt hoe de vork in de steel kan zitten inzake drug- en wapensmokkel, steun door officiële instanties aan welke organisaties ook, als het maar past in politiek-economische belangen.

Er zit trouwens een stevige veeg in de pan aan het adres van de States en hun multitude aan instanties die het allemaal goed menen (!?)...

Merkwaardig is dat de toon van het ganse gebeuren in de film eerder luchtig is.

Uitstekende Tom Cruise in een film die, wat mij betreft, beter uitvalt dan verwacht.

Na een lange intro volgt een onwaarschijnlijk verhaal met heel wat scènes die ge amper voor ernstig kunt houden.

Film wil accenten verleggen, verrassen, verbazen en zelfs ontroeren, maar overtuigen doet hij niet.

Prettig en charmant deze tienerkomedie. Houdt nog steeds stand in populariteit en beslist beter dan al wat er op volgde.

Heel wat flauwer dan de eerste film die beslist genietbaar was terwijl deze nr 2 weinig echt prettige vondsten inhoudt.

Dit was dan zo wat de new-look-Pie. De frissere charme en grappen lijken wel wat afgebot en met een vernieuwde cast is het doorgaans moeilijk de betere herinneringen aan de primeur te zien bevestigen.

Toch ligt het in de te verwachten lijn en niveau. Pretentieloze komedie, al te graag op de dwaze, ondeugende toer. Een lach kan er wel van af, maar morgen zijt ge het vergeten.

Inhoudelijk één van de minste Pies.

Erg geforceerd om grappig te willen zijn en uiteindelijk draait het op niets uit.

Maar, wat een "vlotte" school, zeg, met minstens even "vlotte" meisjes.

Ontspanning op een matig pitje.

Dwaas en inspiratieloos. Heimwee naar de eerste American Pie.

Typisch Amerikaanse (uiteraard), bijwijlen prettige komedie met gelukkig een paar links naar de realiteit, zoals de sensatiezucht van de media, het inspelen op de emotionaliteit van de burger,... wat het geheel uit de oppervlakkigheid helpt.

Michael Douglas haalt het als presidentsfiguur en Annette Bening (deed me denken aan Shirley MacLaine) is best genietbaar.

Best geslaagd en plezierig vervolg. De trend werd vroeger gezet en eigenlijk wordt er in deze reunion lekker verder gebreid, maar al is het allemaal voorspelbaar, het blijft gewoon schalkse ontspanning, zoals gezegd "American Style".

Behoorlijk maar niet denderend.
Het zoveelste voorbeeld van de psychische en fysische nasleep van de oorlog.
Sterke oorlogsbeelden in de strijd tegen het straatterrorisme en aangrijpend is het wanneer er op vrouwen en kinderen wordt gemikt. Het zijn veruit de markantste scènes.
Bradley Cooper zet een voortreffelijke vertolking neer.

Een bizarre film over bizarre mensen.

Niet zo toegankelijk.

De frustraties druipen er af, maar merkwaardig genoeg, zijn er talrijke situaties en gezegden waar de frons van het voorhoofd plaatst maakt voor bedekte humor.

Inderdaad, de film doet af en toe aan Woody Allen denken.

Om nu te zeggen dat ik echt van deze prent heb genoten, ware onjuist.

Toch een 3,5, voor de originaliteit vooral.

Mogelijks kwoteer ik hem bij een tweede beurt hoger, maar dat is meestal zo...

Een bedreigde en tot inkeer komende (bovendien nog verliefd) huurmoordenaar is het thema van deze film die het meer moet hebben van stille sfeerschepping dan van veelvuldige lawaaierige acties. Een beetje ongewoon voor het genre al blijven er toch nog heel wat clichés in hangen.

Typisch is weeral dat de figuur van de huurmoordenaar (toch een verwerpelijk beroep) een zekere sympathie opwekt, al is de persoon van George Clooney, die trouwens voorbeeldig acteert, daar natuurlijk niet vreemd aan.

Doorheen de oppervlakkige Brits/Amerikaanse tegenstellingen smijt de cineast toch wel vele bedenkingen in de grabbelpot : heldendom, lafheid, handigheid, het "to be or not to be".....

Niet te verwaarlozen eigenlijk, want buiten dat en het begrip dat de oorlog een eng gebeuren is, zijn er toch enkele ridicule scènes (misschien zijn die gewild) die niet in hun juiste perspectief worden geplaatst.

Julie Andrews vind ik flauw.

Toch verwonderlijk dat zo weinigen deze film zagen.

Emmanuelle Chaulet speelt meer dan behoorlijk haar rol van ietwat aan zich zelf twijfelende en te bedeesde jonge vrouw om onmiddellijk in te passen in het vrije relatiewereldje van haar onafhankelijke vrienden, maar uiteindelijk er volledig in opgaat.

Het is voer voor een Rohmer film, speels, met oprechte dialogen en bedenkingen allerlei over de liefde of wat er moet voor doorgaan, zonder zucht naar sensatie, niets schokkend en zonder grofheden.

Af en toe moet ge wat toegeeflijk zijn voor de plot, maar als het verrassend slot toch wel erg onwaarschijnlijk uitvalt, kunt ge alleen maar besluiten: matig.

Eén van de weinige films waarin Antonioni niet instond voor scenario of script.

Het is een neorealistische film uit de jaren 50, zwart-wit, eerder van psychologische aard en misschien wellicht daardoor niet bepaald verkwikkend om volgen. Integendeel een eerder droefgeestige voorstelling van menselijke zwakheden met de onzekerheden, de willoosheid, het gebrek aan verantwoordelijkheid, de al dan niet gespeelde onverschilligheid en een zekere morele decadentie.

Een Antonioni, pur sang, zou ik zeggen. Voor de één welllicht oervervelend, voor de ander om van te genieten.

Vond de scène aan de zee, waarin de oppervlakkigheid en de menselijke pietluttigheid het best primeert, de meest genietbare.

Heel discrete voorstelling van een relatie tussen een zestienjarige en een veel oudere man.
Jammer dat de film niet toont hoe Paul en Philippe elkaar leerden kennen, wat de kijker een nog beter inzicht had verschaft in de relatie van de twee mannen.
Een rustige, charmante film waarbij de mij onbekende regisseur Gérard Blain toch goed werk aflevert, met filmische stijlkenmerken die ge terugvindt bij een Claude Sautet, Claude Lelouch en zelfs François Truffaut (Stelde me vaak Jean-Pierre Léaud voor in de rol van Paul).
Mooie beeldvorming (Deauvelle!) en heel bekwaam acteerwerk, waarbij ik vooral Philippe March overtuigend vond.
Wat irritante soundtrack.

Toch wel momenten van ontroering in deze TV-film. De door godsdienst ondersteunde vergevensgezindheid van deze Amish gemeenschap is op zijn minst merkwaardig. Alleen wat jammer dat in de film de vredelievende ingesteldheid met meerdere - eigenlijk overbodige - scenes wordt aangevuld met al te sentimentele, papperige aspecten.

Naar een waar gebeurd verhaal, zo heet het, dat rascistische onrechtvaardigheden bloot legt maar ook het politiek gekonkel achter de schermen dat zelfs de onafhankelijke rechtspraak beïnvloedt.

Interessant thema dat vertaald wordt in een film dat te detailmatig en dus ook te lang uitvalt en daarenboven een laagje Amerikaanse zeem meekrijgt.

Gevoelige film waarin zowel de liefde tussen twee kostschool jongens als de pederastische gevoelens van de opvoeders-geestelijken centraal staat.

Discreet maar overduidelijk weergegeven met knap dialoogwerk en geslaagde vertolkingen van o.m.de steeds minzaam glimlachende Michel Bouquet en de "vaderlijke" Louis Seigner.

Merkwaarig het verschil in leeftijd en zeker in gestalte van de twee knapen, maar mogelijks was dat in overeenstemming met de roman van Roger Peyrefitte.

De prachtige slotscène maakt het duidelijk: de verknochtheid aan eigen herkomst, milieu, stand en eigen zijn, alsook de liefde voor het werk, kunnen een relatie grondig dwarsbomen en zelfs teniet doen.
Verrassend slot toch van deze film die laat zien hoe eigenlijk twee introverte vrouwen totaal ontluisteren en tot vriendschap en onstuimige liefde komen (deel de mening dat de intieme scènes verrassend en wat knullig waren)
Twee uitstekende actrices zorgen voor invulling van de hoofdrollen, waarbij vooral Kate Winslet uitblinkt. Ze heeft ook de meest complexe rol.

Goede, sfeervolle film die flirt met de zedelijke gewoonten uit die tijd door een amorele, broeierige toestand te schetsen.

Het wit-zwart draagt bij tot de pessimistische ondertoon van deze Italiaanse film die aansluit met het Neorealisme, alhoewel gebracht door een cineast, gekend om zijn komedies

It's over, nobody wins...

Meesterlijke film die u zowel in beeld als in opzet en intrige gedurende meer dan 2 uur werkelijk niet loslaat.

Het derde luik lijkt mij eventjes het minste van de drie, al laat grootmeester Iñárritu ook hier niet na op overrompelende wijze de menselijke onhebbelijkheden dik in de verf te zetten.

Heel mooie film van Michael Haneke. Zelden het probleem van het ouder worden, het uitzichtloos ziek zijn, de angst voor het lijden en de wil om te sterven enerzijds en het zich opofferen door de partner zo intiem en oprecht in beeld gebracht.

Real time scènes, sober in woord en decor, perfecte sfeerschepping en een Jean-Louis Trintignant in één van zijn allerbeste dramatische rollen.

Ernstig en realistisch, geen valse emoties of sentimentaliteit maar een vlijmscherp beeld van menselijke aftakeling.

Aanbevolen voor alle leeftijden.

Het zoveelste oorlogsdrama met deze keer, naast de Jodenvervolging en de collaboratie tijdens WO II in het bezette Frankrijk, het verbod op homoseksualiteit als hoofdthema.

Onthutsend werk dat zekerlijk blijft hangen en zoveel jaren na de feiten als werkelijk "Hoe was mogelijk ?" overkomt.

Sterke acteerprestatie weeral van Jérémie Rénier in een aanbevolen film die een niet altijd zo best gekend aspect van de oorlog behandelt.

Franse, vooral romantische, komedie die weinig in petto heeft om te doen lachen. Integendeel, gaat de saaie toer op en blijft maar duren zonder iets nieuws te improviseren.

Aldus, heel wat zout tekort in dit gerecht.

Nu Trintignant er niet meer is en Anouk Aimée, volgende week 91, wat te oud uitvalt, doet Claude Lelouche, voor zijn 50ste film, beroep op Sandrine Bonnaire en Gérard Darmon, beiden uitstekend, en brengt tevens hulde, via korte of één lange flits uit vroegere films aan acteurs met wie hij samenwerkte.
"Hopelijk geen al te dramatische komedie", zegt hij en dat is het zeker niet want er zijn tal van grappige scènes (het verzoek van de vrienden aan Sandrine is schitterend van dialoog -"we zijn niet slim genoeg on te onderzoeken, dus, met de dobbelstenen"- ).
Het is Lelouiche ten volle uit. Speelse nonsens naast reflecties uit het leven gegrepen, rake bemerkingen en spitse dialogen.
Verwacht geen goed onderbouwde, homogene film qua script, montage... maar bekijk het in fracties met meerdere heerlijke, genuanceerder momenten waar aan toch wel filmfun te beleven valt.
Een escorte-madame die verliefd wordt op een stervende oudere man;. ge haalt er de schouders voor op, maar Lelouche maakte er toch het beste van, al is het slot al te langdradig.
Deze regisseur heeft me nog nooit ontgoocheld en doorgaans gaf ik aan zijn films meer punten dan het gemiddelde en ook nu heb ik me laten meedrijven met de stijl "Lelouch".

Intriest verhaal over actrice Charlotte Valandrey gebracht in een uitstekende en ontroerende biopic.

Geen oversentimentaliteit maar vlijmscherp en concreet en bijzonder mooi vertolkt door Aurore Paris in de rol van de jonge Charlotte.

Glasheldere opbouw en boeiend tot het einde.

De film "Rouge Baiser" heb ik nooit gezien. Toch eens opsporen, ondanks de matige score op MM.

Een jeugdliefde met enerzijds de drang op volledige impact op de omgeving en anderzijds de onvoorwaardelijke wil vrij te zijn.

Cineaste besteedt veel aandacht en tijd aan karakterontleding en overdrijft hier ook wel in, waardoor het verhaal uiterst traag en zonder veel spankracht verloopt en ook later, wanneer het verhaal toch een duwtje krijgt, is het niet bepaald denderend.

Toch zijn er pluspunten in deze toch psychologische film : mede door het traag verloop is er ook veel aandacht voor details allerlei, die goed voor de camera worden gebracht. De lessen en gesprekken over architectuur zijn daar een goed voorbeeld van; heeft met het verhaal opzich niets te maken, maar is inhoudelijk goed gebracht. Ook mooie zichten van de Ardèche. Geslaagde muziek en toch goed acteerwerk van Lola Créton die er in slaagt een niet zo sympathieke rol goed te vertolken. Ook die Magne-Havard Brekke laat indruk.

Zeker geen hoogstaande romantische film, maar hem afbreken verdient hij niet.

Niet zo gelukkig met deze laatste Antoine Doinel-aflevering, een soort verlengstuk, voor 90% bestaande uit flasbacks uit vorige films. Misschien wel even plezierig om een pak uiteenlopende scènes samengeperst te zien, maar meer dan dat zit er niet in.

Als het de bedoeling was nog één en ander te verduidelijken, dan was daar eigenlijk geen behoefte meer aan.