Opinions

Behoorlijk donkere en cynische fact fiction serie over de jaren '80 in België. Op de achtergrond speelt het macabere Bende van Nijvel-gebeuren zich af. De makers kozen voor de piste van Waalse extreem-rechtse politiemensen die in Vlaanderen jacht kwamen maken op onschuldige burgers met medeweten van en toedekking door de francofone Belgische staat. Een behoorlijk gewaagde serie dus. Oude getrouwen en pittige nieuwkomers tillen de serie naar een hoger niveau. Drama haalt het van actie, maar dat mag de pret niet drukken. Goede productie, meer van dat!

Prekerig woke-gedoe. Zowat alle stokpaardjes passeren de revue, van seksisme tot potsierlijke voornaamwoorden, als in een eindeloze politiek correcte eucharistie. Ik heb zelf ook in de diepste krochten van het Gentse uitgaansleven vertoefd tijdens mijn studententijd, maar die onzin kwamen we toen toch niet tegen. Oninteressant en slecht geacteerd tienerdrama op de koop toe, zodat ik zelfs met een ongebruikelijke open mind weggejaagd werd.

Nog meer tienerdrama in dit tweede seizoen van 2DEZIT. De zijverhaaltjes zijn dit keer echt hilarisch. Het hoogtepunt is toch Cem en zijn bro's en dan die Vlaamse Andrew Tate op TikTok. Cem zijn nieuwe look en die speech in die bierkeller waren om luidop te lachen. Die verkrachting van Niko was dan weer minder grappig, maar wel compleet van de pot gerukt. Een knappe jonge vrouw die andere vrouwen roofied om ze te kunnen vingeren? Komaan, dat is toch niet meer serieus.

Woker dan 2DEZIT maken ze het trouwens niet in Vlaanderen. Zowat alle thema's uit het handboek worden behandeld alsof elke aflevering een les zedenleer is in één of andere Gentse school. Grappig ook dat die dealer een vast personage geworden is bij wie de drugsverslaafde degenerates te rade gaan.

Adolescence is een knap geschoten en bovenal uitstekend geacteerd drama. Bepaalde scènes zijn heel erg mooi ingeblikt. De inval thuis, de dynamiek tussen de (gerechtelijke) jeugdpsychiater en de jonge psychopaat. Heel sterk gespeeld en ook de vader toont behoorlijk wat talent. Ik denk niet dat ik Stephen Graham nog zulke memorabele rol heb zien spelen sinds Tommy in Snatch.

Het verhaal wordt hier jammer genoeg tergend traag verteld. De kunst van het filmmaken zit 'm natuurlijk ook in de editing en dat aspect is de filmmakers in hun opleiding precies ontschoten. Nee, de schaar zat niet in de schuif want het lijkt alsof geen enkele scène geschrapt werd. Dit had nu toch allemaal verknipt kunnen worden tot een film van 90 minuten zonder aan kwaliteit in te boeten? De laatste aflevering is voor mij zonder twijfel een zeer grote vergissing geweest. Zoveel drama, dat was echt te veel van het goede. Waar iedereen op zat te wachten, was toch om te horen hoe dat vernietigend verslag van de psychiater voorgelezen werd in de rechtbank waarna de rechter een onverbiddelijk oordeel vonnist over dat kleine ettertje? Wat we in plaats daarvan kregen...Ik heb moeten doorspoelen.

Als ik de kranten mag geloven, behandelt deze reeks een razend actueel thema. Daarover toch twee woorden. Ja, Andrew Tate is een marginale ploert. Ik vertel het mijn mannelijke leerlingen wel vaker als ze daar mijn mening over vragen. Tot een jaar geleden waren er ook veel jongens in de klas Tate-fan. Vooral omdat ze zich (zeker deels terecht) in hun mannelijkheid miskend voelden door de maatschappij en in Tate een uitweg zagen. Maar ik denk niet dat er al ooit iemand op vrouwen is beginnen inhakken na een monoloog van die opgehitste anabool. Een fictief probleem behandelen, is altijd makkelijker dan een reëel en aan moed hebben weinig filmmakers een overschot. Want er zijn natuurlijk steekincidenten zat in West-Europa en er zijn ook grote groepen mannen in onze samenleving met een nogal barbaarse kijk op vrouwen. Voorlopig blijft het wachten tot Netflix of een andere grote studio die olifant in de kamer durft te benoemen. In die optiek is Adolescence een behoorlijk laffe uitwerking van een ernstig probleem.

Eindelijk eens een serie op Netflix die niet woke is. Kortom een serie die, hoewel fictioneel, een vrij waarheidsgetrouw beeld schetst van het wilde westen, de moraallesjes buiten beschouwing laat en het intellect van de kijker niet danig op de proef stelt.

De mormonen zijn dan weer niet te spreken over hoe ze worden voorgesteld en boycotten de reeks. Zij wijzen in de richting van de ex-mormoonse Lindsay Hansen Park die als historisch consultant in dienst werd genomen door de seriemakers en een fout beeld geschetst zou hebben van de vroege mormoonse geschiedenis. Nochtans is het Mountain Meadows Massacre en de betrokkenheid van het Nauvoo Legion wel bewezen, maar dat stukje geschiedenis zullen Amerikaanse mormonen niet op school te leren krijgen. Zelf zegt Park dat de serie niet pretendeert historisch correct te zijn en puur fictioneel is. Dat is ook zo. Zo wordt het bloedbad van Mountain Meadows in feite minder erg voorgesteld dan het in werkelijkheid was, maar sommige personages, hoewel ze echt bestaan hebben, leefden niet in tijd en plaats waar ze hier worden voorgesteld. Het is meer de algemene indruk van het wilde westen die waarheidsgetrouwer is dan wat ik de laatste jaren aan westerns heb gezien.

Gelijkenissen met The Revenant zijn niet uit de lucht gegrepen. Dat ze hier beroep deden op dezelfde screenwriter (Mark L. Smith) werd al snel duidelijk. Actie is er in overvloed, maar het verhaaltje, hoewel er meerdere verhaallijnen zijn, is flinterdun. Veeleer volgen we hier enkele personages in hun poging om het levensgevaarlijke Amerika van medio negentiende eeuw te overleven.

Net ontdekt dat Amsterdam Empire geregisseerd is door de immer getalenteerde Jonas Govaerts. Ik vond al dat de blitse stijl, de kleuren en montage enorm leken op H4Z4RD.

Formidabele docureeks over de periode van de Koude Oorlog die vrijwel meteen na WOII aanvatte en die de wereld in zijn greep hield tot de ineenstorting van het communisme in 1991.

De reeks vertelt het volledige verhaal, met zeer relevante uitweidingen en pittige details. De beelden zijn uniek en prachtig ingekleurd zodat het allemaal veel recenter lijkt dan het al is. De documentairemakers kregen kritiek omwille van het 'eurocentrisch narratief' terwijl dit net erg verfrissend aanvoelt. Wie de colleges op westerse universiteiten volgt, vooral in de menswetenschappen, zou bijna vergeten dat het communisme de meest moordzuchtige ideologie aller tijden is. Deze docu gaat dat feit niet uit de weg en legt haarfijn uit hoe kinderen hun eigen ouders aan de galg moesten praten, hoe honderdenduizenden Noord-Vietnamezen naar het zuiden vluchtten en smeekten om Amerikaanse hulp, hoe de economie instortte overal waar men over ging tot collectiviseringen, van Indochina over China tot de SU en hoe de communisten uiteindelijk een muur moesten bouwen om te vermijden dat iedereen het arbeidersparadijs ontvluchtte. De docu legt ook de vinger op een stinkende open wonde: de collaboratie van de linkse zgn. 'vredesbeweging' die met haar antirakettenretoriek een door de SU opgelegd en gefinancierd narratief promootte met als doel de verzwakking en uiteindelijk vernietiging van het westers blok. Ook Hollywood was een communistisch bolwerk, toen al en nu nog steeds. Chroestsjov werd er tussen het moorden door op handen gedragen. Ziekelijk en iets om nooit te vergeten of te vergeven. McCarthy had gewoon gelijk.

Een aanrader voor iedereen die geïnteresseerd is in deze materie en open staat voor de echte geschiedenis van de Koude Oorlog en de gruwel van het communisme.

In dit seizoen is het vet van de soep. Archer vervalt in karikaturen en fart jokes.

Sterke docu met een enthousiaste Arnold die de boel zelf aan elkaar praat. De opdeling van de reeks volgt die van Schwarzeneggers carrière. De eerste twee afleveringen vond ik het best, zoals ik ook meer fan ben van die episodes in 's mans loopbaan. Het blijft een enorm inspirerende figuur met een indrukwekkend palmares, maar de laatste jaren heb ik me vaker wel dan niet geërgerd aan zijn uitspraken over politiek-maatschappelijke thema's. In aflevering 3 overlopen ze die allemaal. Eigenlijk houdt men halt bij alle mijlpalen in zijn leven en dat zijn er veel. Ook de mindere momenten worden besproken zoals Last Action Hero, al vond ik dat stiekem best een goede film. De enige prent die volgens mij de revue niet passeert, is uitgerekend de allerbeste Arnie-flick, nl. Predator. Dat begrijp ik niet. Voor de rest een steengoede docu.

Wauw, is me dat verschieten. Dacht dat het over stalking zou gaan, maar het gaat veel meer over de uitermate triestige en meelijwekkende figuur van Richard Gadd zelf. Wat een zielige loser. Hoe hij ervan houdt om misbruikt te worden, zo ken ik verder niemand. Nog maar zelden een serie gezien die zo verschrikkelijk ongemakkelijk is ook. Van de slechte stand-up van Donny, tot de miserabele levenskeuzes die hij maakt. Telkens overkwam me een gevoel van plaatsvervangende schaamte. Daarnaast was er aflevering na aflevering ruimte voor gevoelens van walging door alle trans talk en verkrachtingsscènes. Niet mijn kop thee.

Slecht tweede seizoen. Het eerste vond ik bijzonder goed, maar in dit vervolg kon het mij allemaal geen sikkepit meer boeien. Het ziet er dit keer te goedkoop uit om meeslepend te zijn en de historische correctheid bereikte een absoluut dieptepunt toen een zwarte Germaan ten tonele verscheen.

Goede acteurs, maar ik kan mij totaal niet inleven in de gang van zaken en in de motieven van de protagonisten. Wie gaat er nu zo tekeer? Bovendien overheerst al in de tweede aflevering het dramatische aspect en verdwijnt de humor naar de achtergrond. Heel onderhoudend is het allemaal niet.

The Best Immigrant speelt zich af in een utopische Vlaamse republiek waar de Vlamingen het Belgische juk hebben afgeworpen en waarin gehoor werd gegeven aan de volkswens om remigratie te organiseren. Als volksvermaak is er een gelijknamig tv-programma waarin migranten strijden om een verblijfsvergunning. Dit verhaal is redelijk goed uitgewerkt met grappige wedstrijdjes, hilarische opmerkingen over de landen van herkomst en gevatte verwijzingen naar de Vlaamse cultuur.

Als satire zeer geslaagd, maar ook om andere redenen dolkomisch. De tekst bij aanvang van elke aflevering dat dit scenario angstwekkend dichterbij komt bijvoorbeeld of de tragische en dramatische taferelen bij iedere deportatie van een migrant uit het programma. De onfortuinlijke migranten spreken hier bovendien vrijwel allemaal vlekkeloos Standaardnederlands en gaan westers gekleed, wat toch in schril contrast staat met de situatie op het terrein.

Verder wordt er door de meesten wel degelijk geacteerd. Charlotte Timmers spant zeker de kroon. Jennifer Heylen is weinig aimabel en niet de sterkste actrice, maar tegenspeler Louis Talpe is voor mij een heuse revelatie.

Interessant en origineel om een politiek thema te gebruiken in een serie. Duim omhoog voor dit toch wel moedig uitgangspunt. Echter, wanneer Vlaamse filmmakers een links-rechts discussie in een serie gieten, dan weet je gewoon op voorhand dat de rechterzijde gedemoniseerd zal worden en je geen klare kijk krijgt op waar ze echt voor staan. Die verwachting kwam ook uit in Billie vs Benjamin waar Benjamins rechtse vrienden een bende achterlijke, platte Antwerpenaren zijn die niet te beroerd zijn om geweld te gebruiken. Uiteindelijk vermoorden ze zelfs een ongeboren kind. Ze zijn volstrekt unlikable. De linkse meisjes daarentegen kunnen hooguit wereldvreemdheid en naïviteit verweten worden.

De serie is niet zo prettig om te bekijken, ik werd erg zenuwachtig en ongemakkelijk van de vele discussies en ruzies. De verwijzing naar Schild en Vrienden lag er ook vingerdik op met 'Avondland'.

Charlotte Timmers is natuurlijk wel een hele knappe griet om te bekijken en acteert best wel goed. Ook de andere acteurs en actrices geven het beste van zichzelf. Editing was gaaf en creatief. Al bij al leuk om eens gezien te hebben, maar meer dan 1 keer hoeft zeker niet.

"Woke is mijn coke."

Luidop gelachen met deze oneliner van de linkse slamdichteres Marie. Voor het overige viel er bitter weinig te lachen en overheerst het drama meer dan ooit. Waar het vorige seizoen in bittere tranen eindigde met een miskraam , ging men hier nog een stap verder en eindigt Benjamin in de friendzone met bovendien ook een dode vader. De hele serie lang lopen Benjamin en Billie te roepen op elkaar. Echt niet te genieten.

Charlotte Timmers is één van de mooiste en meest getalenteerde actrices van het moment, maar kan de boel niet rechttrekken. Jeroen Perceval speelt nog steeds een even irritant karakter. Elke aflevering was voor mij een strijd om de miserie en het gekissebis te doorstaan.

De boodschap lijkt finaal te zijn dat de polarisering tussen links en rechts te erg is om een amoureuze relatie op te bouwen. Zo een vaart loopt het mijns inziens niet. In mijn ervaring klopt het wel wat Thierry Baudet hier ooit over zei, namelijk dat linkse vrouwen vrij snel bijdraaien als je maar genoeg over politiek praat. Een beetje zoals griezelige schimmen in de duisternis verdwijnen van zodra je er licht op schijnt. Zo was mijn eigen vrouw ook zeer links toen ik haar als VUB-studente leerde kennen. Na tien jaar heeft ze mij langs rechts voorbijgestoken zonder dat ik daar echt werk van gemaakt heb. Met deze hoopgevende uitsmijter sluit ik de recensie dan ook graag af.

Een buitenbeentje in de reeks, dit seizoen. Meer horror dan scifi, met zelfs een weerwolfaflevering, die ik overigens de beste van het seizoen vond. Misschien is het tijd om de serie op te kramen en iets nieuws op tafel te zetten. Mijn belangstelling was al verminderd na het belabberde vijfde seizoen en dat is na dit zesde seizoen niet veranderd.

Een meer dan behoorlijke horror anthologie-serie. Verhaaltjes zijn qua niveau wat wisselvallig maar hebben met elkaar gemeen dat ze vermakelijk en onderhoudend zijn.

Dit derde seizoen gaat verder waar we gebleven waren. Fundamenteel zijn de verhoudingen tussen de personages niet gewijzigd sinds de eerste aflevering van het eerste seizoen. Het plot is nog steeds flinterdun (waar gaat dit nou over?) en het verhaal kabbelt een beetje voort. Net zoals de vorige seizoenen moet deze serie het ook nu weer hebben van een handvol knappe, originele shots en scènes. Voor het overige gebeurt er gewoon nagenoeg niks wat op voortgang richting ontknoping lijkt. De kills zijn eigenlijk allemaal hetzelfde: mensen spatten gewoon uiteen. Ik vraag mij ook af wat het doelpubliek is van deze serie. We hebben in drie seizoenen nog geen glimp van een tiet mogen opvangen, maar er gaat geen aflevering voorbij of we zien een penis zwaaien als de wieken van een windmolen of er duwt een gozer zijn blote kont in de camera.

Eric Kripke had er al voor gewaarschuwd en hij heeft niet gelogen: het vierde seizoen van de Boys is woker dan ooit. Dit keer is élk personage een seksuele deviant. Expliciete gay seksscènes worden afgewisseld met geneuzel, vuile praat en af en toe een streepje actie. Tussendoor trakteert stuk pretentie Sister Sage de kijker op een ondraaglijke intersectionele preek. Het is eigenlijk niet vol te houden. De diabolische The Seven staan meer dan ooit symbool voor MAGA Amerika zodat de argeloze kijker er meteen wat stemadvies bij krijgt. De humor die de eerste seizoenen behapbaar maakte, is hier nagenoeg verdwenen. Als er in seizoen 4 nog gelachen wordt, dan is het als een boer met kiespijn. The Boys is verworden tot een vermoeiende en perverse soap: nee dank u.

Ik moet jullie bijtreden. Vanaf aflevering 5 zakt de pudding in elkaar. Tot dan is het echt wel genieten met veel originaliteit en een fantastische protagoniste. Alle acteurs spelen zeer degelijk, maar zij is toch echt goed gecast. Jammer dat het moet eindigen met een paar valse noten, maar ik kijk al uit naar het volgende werk van deze makers.

Martin Freeman moet hier een jonge ouder spelen, maar ziet eruit alsof hij net opa werd: van een miscast gesproken. Verder werd ik niet zo warm van het aanhoudend gejengel van de kleine kinderen. Het vraagt moed en volharding om de tweede aflevering aan te vatten.

Het relaas van de twee liberale sloeries, Ilana en Abbi, bereikt met dit seizoen een einde. Dat einde wordt in de laatste aflevering nogal abrupt afgehaspeld, maar dat er geen nieuwe seizoen op til staat, lijkt duidelijk. Hilarisch wordt het niet meer, de neergang was dan ook al een tijdje ingezet. Vooral Illana is een soort karikatuur van zichzelf geworden. Alles in beschouwing genomen, was dit wel een vermakelijke serie met een uitstekende cast.

De eerste drie afleveringen zijn behoorlijk goed, maar daarna gaat het snel bergaf. Het multiple Chuckies plot was f'ing ridiculous, de goonies in de hoofdrol waren niet bepaald sterk te noemen en maakten er een tienerserie van. De mix van flashbacks, throwback personages en wisselende coalities was verwarrend en chaotisch. Al bij al teleurstellend dus.

De gore is goed, maar waarom er een gay seksscène moet in elke aflevering is mij een raadsel. Sowieso vind ik romantiek compleet ongepast in het Chucky-universum. Voor de rest ook weer aan de saaie kant met relatief weinig kills en een oninteressant plot en slappe personages. De kenmerkende humor ontbreekt mijns inziens ook waardoor dit toch op een trieste eindscore uitkomt.

Destijds gezien toen de serie uitkwam in tempore non suspecto. Recent herbekeken en met de covidsaga in het achterhoofd is de serie nog indrukwekkender. De gelijkenissen zijn werkelijk frappant. Het griepachtig virus dat bovendien ook ontwikkeld werd in een lab, de verderfelijke rol van de wetenschap, de corruptie van de overheid, de leugenstroom in de pers, de halfwerkende vaccins en natuurlijk ook het ultieme gelijk van de 'complotgekkies'. Je houdt het niet voor mogelijk hoe deze serie nagels met koppen slaat. Verder zit er in dit drama ook heel wat actie en suspense. De acteurs doen het niet altijd fantastisch, maar qua sfeer en plot steekt Cordon ver boven het gemiddelde uit.

Toch wel beduidend slechter dan het eerste seizoen. Op zich wel leuk dat ze all in gaan in die comics, maar de verhaaltjes waren flauw en vaak zelfs ronduit slecht.

Weliswaar beter dan het erbarmelijke tweede seizoen, maar de fun van het origineel of van het eerste seizoen van deze reboot, wordt niet meer gehaald. Zeer wisselvallige verhaaltjes en nooit écht goed.

Een programma waarin de linkse, kosmopolitische Vlaming door de mangel wordt gehaald, kan ik alleen maar toejuichen. De scenaristen weten soms evenwel niet wanneer en hoe ze een grap moeten afwerken, waardoor het onbeholpen en ongemakkelijk wordt. Meestal wel grappig, soms wat flauw, maar altijd goed geacteerd. Na de slechtste eindejaarsconference ooit, dacht ik eigenlijk dat Jade Mintjes zero talent had in de entertainmentbusiness, maar hiermee bewijst ze zich toch als een vrij degelijke actrice.

Dave is een soort rappende Napoleon Dynamite. Hilarisch en wat mij betreft toch beter dan The League.

Ik herinner mij nog dat ik medelijden voelde met de vele mensen die dit proces van a tot z gevolgd hebben. Het wedervaren van die twee verslaafde egotrippers boeide mij niet zo. Het heeft destijds echt moeite gekost om er zo weinig mogelijk van mee te pikken, want de media deden aardig hun best om het gebeuren op de spits te drijven. Opvallend was dat de mediaberichten vooral in het voordeel waren van Johnny Depp. Het leek vanop afstand weer een gevalletje Michael Jackson of O.J. Simpson waarbij de populariteit de rechtvaardigheid overvleugelt. Zelf ben ik wel een fan van de MeToo-beweging, vooral uit Schadenfreude omdat uitgerekend progressief Hollywood als epicentrum van vrouwenhaat in de kijker werd gezet.

Deze docu maar eens opgezet in de hoop een samenvatting te krijgen van het proces, maar heb toch sterk de indruk dat ik het helemaal heb moeten herbeleven. Om al die mensen daar voor de deur van de rechtbank en op internet te zien supporteren, bezorgde mij opnieuw plaatsvervangende schaamte. Johnny Depp zag er vroeger al uit als een paardendief, maar lijkt nu helemaal op een louche pooier. Zijn ex Heard is al evenmin een betrouwbaar sujet. Hun huwelijk was toxisch en explosief, overgoten met een saus van drank en drugs. Tja, voor geen van beiden kan ik echt respect opbrengen, laat staan supporteren. Hoe ze elkaar de duivel aandeden, lieve deugd.

Heeft Heard effectief gelogen in haar beschuldigingen? Daarvan heeft de docu mij niet overtuigd. Ze kon ze alleszins niet hard maken in de rechtbank terwijl Depp wel kon bewijzen dat zij minstens even erg was als hij. Wat ook in de rechtbank bewezen werd, is de triestige conclusie dat het twee verslaafde marginalen zijn met meer dan 1 psychiatrische stoornis én opnieuw dat de mensen uit Hollywood misschien wel het allerminst geplaatst zijn om anderen een moraalles te geven.

Schitterend werk weer van Lukas Lelie die kennelijk niet enkel als scenarist en comedian getalenteerd is, maar ook als acteur. Originele keuze ook om het oudercontact als context te gebruiken voor een serie. Fijne productie!

Dood spoor is een tamelijk vreselijke serie, boordevol ergernissen. Ten eerste zijn er de ronduit walgelijke orale excessen. Braken, smerige dingen in de mond steken, eten kauwen met open mond, eten uitspuwen. Het houdt eigenlijk niet op. Daarnaast zijn de personages zo buitengewoon irritant dat mijn bloeddruk ervan door het dak ging. Elise Schaap zet met dokter Anna het meest pedante personage neer dat ik ooit op tv heb gezien. Mijn nekharen gingen ervan overeind staan. Ward Kerremans doet zijn typetje uit Billie vs Benjamin hier nog eens dunnetjes over, maar dan ontdaan van alle sympathieke karakteristieken van Benjamin. Maar als het gaat om onuitstaanbaarheid staat Cleo, de echtgenote in het disfunctionele gezin van Ed, op eenzame hoogte. Gewoon niet te harden dat personage. Hoe zij de verf van de muren zaagt, daar houd je het als vent toch geen dag mee uit? En het verhaal? Dat ontbreekt nagenoeg compleet. Een degoutante, ondraaglijke reeks dus.

Encounters lijdt aan dezelfde ziekte als eerdere aliendocu's, met name dat de getuigenissen zo vreselijk ongeloofwaardig zijn en dat de getuigen veelal B-acteurs lijken uit The X Files. Dat maakt het moeilijk om er echt in te komen.

Vreselijk slappe hap met een manifest gebrek aan komedie en een pijnlijk mager verhaal. De acteurs maken er het beste van, maar van mayonaise en stro kan men geen lekkere taart maken. Met het verhaal kan geen sterveling zich vereenzelvigen. Het is allemaal zo van de pot gerukt, dat enkel een flinke dosis absurde humor het geheel bij elkaar had kunnen houden, maar humor ontbrak in elke vorm. Wat de serie in overschot heeft: onnozele romantiek en drama, drama, drama.

Geinige Gentse nonsens, luchtig vertier voor op zondag. Meer echt niet eigenlijk, maar vermakelijk is het wel.

Oei, oei, oei. Dit tweede seizoen is écht slecht vergeleken met het eerste. Het eerste seizoen was een frisse, hedendaagse versie van Sex and the City, waar de focus sterk lag op de humor in het losbandige seksleven van de losgeslagen sletjes. Dit vervolg is 80 procent zwaar drama dat men soms op ietwat lichtvoetige wijze tracht te brengen. Tel daar nog 15 procent melige romantiek bij en je merkt dat de ruimte voor een lach tamelijk beperkt was. De humor is bovendien vre-se-lijk flauw en ronduit slecht. Voor het hoofdpersonage kan ik maar weinig sympathie opbrengen en ook die andere twee grieten irriteren meer dan wat anders. Dat pluchen beest was gewoon belachelijk en niet om aan te zien. Het continue breken van de 4th wall gaat al snel vervelen. Men heeft geprobeerd om de dingen die deze serie grappig maakten uit te vergroten, maar is daarin schandelijk gefaald.

Het eerste seizoen was keihard genieten. Mark Punt deed zijn fantastische Matroesjka's-reeks nog eens dunnetjes over met goeddeels dezelfde cast, dezelfde Antwerpse setting, gelijkaardige gratuite seksscènes en een analoog crimineel scenario. Peter Van den Begin en Kevin Janssens gaven een eigen smoel aan het gebeuren. Dit tweede seizoen is een pak magerder. Het script trekt eigenlijk nergens op en dat haalt het niveau danig naar beneden.

De dood van Wilson laat een koude leegte achter die moet opgevuld worden met meer screentime voor Ella-June Henrard die in dit seizoen een geheel ander karakter heeft ontwikkeld en die meer irriteert dan wat anders. Zij was altijd de stille sidekick van Wilson en treedt nu naar voren als harde en brutale tante, totaal ongeloofwaardig. Paternoster kan het belabberd screenplay niet naar een hoger niveau tillen. De Russische meiden acteren voor het merendeel echt slecht en geven een B-cachet aan de serie.

Neen, zo hoeft het voor mij niet verder met de reeks.

Het begon nog veelbelovend als een soort anthologieserie, met vage rode draad. Nu moet ik toch stilaan beginnen concluderen dat deze serie vooral pijnlijk oninteressant is en op geen enkel moment eng of boeiend. Een zoveelste gemiste kans in het horrorgenre.

Behalve Tekken 3 was ik niet aan de games en Fallout kende ik dus hooguit van naam. De serie is echter beestig goed en buitengewoon onderhoudend. De cgi is geweldig, de actie heerlijk, de muziek, casting, acteerprestaties en zelfs gore gewoon top. Er zijn ook niet zoveel hoofdpersonages en verhaallijnen waardoor het allemaal lekker te volgen is. Was elke verfilming van een game maar van dit niveau.

Een schitterend tweede seizoen met ijzersterke personages en magnifieke acteerprestaties. De cameo van Bruce Campbell was, hoewel inhoudelijk waardeloos, om van te smullen. Ook Nick Offerman, bekend als Ron Swanson in Parks and Recreation, zet een fantastisch personage neer. De spanning zit er goed in en er is meer geweld en actie dan in het vorige seizoen. Dit keer valt geen schietpartij buiten beeld. Het verhaal is evenwel wat minder pienter dan in het originele seizoen, maar dat drukt de pret nauwelijks. Het enige wat werkelijk geen steek houdt en niks toevoegt, zijn die UFO's. Nu nog eens het derde seizoen herbekijken, dat viel mij lelijk tegen bij een eerste kijkbeurt.

Niet echt kapot van dit seizoen. De sterkte van Fargo zat 'm in de eerste drie seizoenen in het doorwrocht scenario en de ijzersterke personages die allemaal goed uit de verf kwamen. De vrouwelijke personages waren stuk voor stuk verstandig en goed van de tongriem gesneden. In dit seizoen stelt het verhaal helemaal niks voor en zijn de vrouwen, het zijn er meer dan ooit, vooral vervelend. Ze vloeken als bootwerkers en slaan een heel leger in elkaar. Het overtuigt niet. De mannelijke personages slaan nog geen deuk in een pakje boter. De sheriff probeert wel om stoer over te komen en slaagt daar soms wel in, maar wekt bij de kijker geen enkele sympathie op. Ik herinner mij nog epische scènes uit eerdere seizoenen, maar hier waren de beste scènes hooguit pretentieus. Teleurstellend.

Tamelijk heerlijke serie met een knalcast. Leuk die Nederlands-Vlaamse samenwerking. Moeten we vaker doen. Er zit behoorlijk wat actie in, je verveelt je geen moment. Camerawerk en editing zijn van hoog niveau. Vond dit veel beter dan Ferry de film.

De eerste aflevering is meteen een schot in de roos. Interessant plot en intrigerend gebracht. Naarmate de afleveringen volgen, komt er alsmaar meer drama bij kijken en tonen de karakters zich van hun meest tragische kant. Het verhaal wordt ook alsmaar ongeloofwaardiger en halverwege is de fun er zowat af.

Slecht vervolg waarin het vooral draait om de alcoholverslaving van Cassandra en het mysterie meer naar de achtergrond verschuift. Heel vermoeiend allemaal, die blitse montage, de flashbacks en de hallucinaties. Dramagehalte lag ook veel te hoog.

Vrij vroeg in het verhaal was de serie me helemaal kwijt. Ik heb het natuurlijk over de ronduit schokkende scène waarin Maya Stern meedogenloos toeslaat op het voetbalveld en totaal onuitgelokt de broek van de coach naar beneden trekt. Dit wordt allemaal zeer luchtig geënsceneerd alsof Maya hier gelijk heeft. Degoutant. Ze is niet akkoord met zijn coachingstijl, dus exhibeert ze hem voor het oog van tientallen kinderen. Bravo, you go girl. Dit is vanzelfsprekend een zeer grove misdaad die we in omgekeerde richting - een man die een vrouw de kleren van het lijf rukt omdat ze hem niet respecteert - nooit zouden tolereren. Meteen was elke sympathie die mogelijks kon ontwikkeld worden voor het personage verdwenen om nooit meer terug te keren.

Los daarvan is de serie ook niet goed. Een of andere bimbo die hier moet doorgaan voor stoere legerkapitein, give me a break. B-acteurs en onrealistische verhaallijnen doen de rest.

Zeer sterke horror mystery die mij per toeval bekend werd. Aardig geacteerd, lekker bruut, maar na enkele afleveringen kalft het verhaal toch wat af. Op het einde blijft de kijker met al zijn vragen achter en is het wachten tot het tweede seizoen. Wat de ontknoping betreft dus behoorlijk teleurstellend en vergelijkbaar met Yellowjackets.

Sterk de indruk dat de makers niet meer wisten van welk hout pijlen maken en dat ze bij elke aflevering maar wat uitkraamden. Sommige afleveringen zijn wel oké, maar het eerste seizoen was toch echt een pak beter.

Ik zal het maar gewoon zeggen zoals het is: From 3 is bagger van de onderste schuif.

Wat ooit als een veelbelovende serie begon, ik heb het dan over het eerste seizoen, is totaal afgegleden naar een oninteressant drama dat helemaal nergens meer op slaat. Heel wat verhaallijnen uit de vorige seizoenen zijn doodgelopen: het radiostation, de dissectie van één van die wezens, de muziekdoos, etc., geen haan die daar nog om kraait. In plaats daarvan krijgen we onzinnige hallucinaties die niets bijdragen aan de plot. We hebben al met Lost gezien waar zulks toe leidt: teleurstelling aan het einde van de rit. De makers van From hebben het verhaal zo onwaarschijnlijk complex gemaakt dat ze hier nog maar op twee manieren kunnen uitraken zonder losse eindjes: het was allemaal een droom / alle personages zijn dood en ze zitten in de hel. Geen spoiler tags want dit is niet het einde dat we te zien krijgen. Nee, dit seizoen eindigt helaas zoals alle vorige: open en met meer vragen dan antwoorden.

Behalve doodgeboren verhaallijnen waar verder niets mee wordt gedaan (de hongersnood bijvoorbeeld), ook nu weer een ontstellende overkill aan drama. Alle personages lijken wel krankzinnig geworden en lopen verweesd en verward door elkaar te roepen. Ze doen de hele tijd domme en onvoorspelbare dingen. De geretardeerde hystericus, Victor, gaat met het goud lopen als meest onuitstaanbare schertsfiguur van dit seizoen, terwijl Jim in deze competitie het zilver in de wacht sleept. De kleine Ethan heeft zich dan weer ontpopt tot een soort wijgeer of dorpsorakel, man echt wie verzint die onzin? Iedereen lijkt zijn individuele demonen te moeten bekampen en eigen zinsverbijstering te bezweren. Elk personage gedraagt zich volledig psychotisch waardoor het onmogelijk geworden is om ook maar een beetje een band op te bouwen met hen of er enigszings sympathie voor te voelen.

Seizoen 2 was al een enorme teleurstelling, maar dit is werkelijk een dieptepunt. Geen volgend seizoen meer voor mij.

Leuke serie van eigen bodem. Zo clever zit het allemaal niet in elkaar, maar vermakelijk is het wel en de acteerprestaties zijn van die aard dat je als kijker betrokken raakt in het verhaal. Er hangt ook een goede en aanstekelijke chemie tussen de personages. Aanrader.

Goede misdaadkomedie met een uitstekende cast. Boris Van Severen speelt zijn Gents rolletje op hilarische wijze, zo naturel. Ook de anderen zetten overtuigende personages neer, behalve misschien die karikaturen in de cocaïnebende. Leuke en verassende ontwikkelingen doorlopen het plot zodat de serie onderhoudend blijft.

Heel af en toe grappig en dikwijls net onderhoudend genoeg om te blijven kijken. Maar zeker niet goed genoeg om er een tweede seizoen tegenaan te gooien. Dit is een vrouwendrama, met op de koop toe enkele onuitstaanbare karakters, zoals Mae (Annie Marks). Eigenlijk zijn het geen van allen aimabele personages. Ze nemen voortdurend foute beslissingen, waardoor het verhaal al snel elke geloofwaardigheid verliest. Bovendien neemt de vaart ook af en zijn er afleveringen bij waar ik echt moeite voor moest doen om vol te houden.

Dit vond ik toch verre van schitterend. Wisselvallige omnibus waarin geen enkel verhaal echt uit de verf komt. Echt eng wordt het eigenlijk nooit, kitsch wel.

Een vrij hysterische tragikomedie met veel drama, maar toch ook een vleugje feelgood. De serie gaat over een vrouw die lijdt aan het Syndroom van Gilles de la Tourette en hoe zij haar totaal potsierlijke droom van leerkracht probeert waar te maken. Dat levert soms hilarische, maar ook veel pijnlijke momenten op die je als kijker met veel plaatsvervangende schaamte opzadelen. Het blijft immers toch een opmerkelijk ziektebeeld. Ik zal nooit mijn eerste schooldag vergeten in een nogal speciale school met leerlingen die allerlei syndromen hadden. Daar schreeuwde plots een leerling door de klas: "Ik haat n*gers!" Ik was werkelijk verbijsterd en wist me ook geen houding aan te meten toen hij dat doorheen de les nog een aantal keren herhaalde. Ik kon alleen maar denken: amai, de multiculturele samenleving zit die jongen echt dwars. Later vernam ik dat hij ook Gilles de la Tourette had. Als leraar moet het nog moeilijker zijn om met dit soort uitspattingen een leven op te bouwen dan als leerling. De droom van Yasmine is dus behoorlijk onrealistisch, maar ze acteert het donders goed. De serie eindigt met een vrij abrupt open einde, iets wat ik niet zag aankomen en maar matig kan appreciëren.

Eat the rich.

Gisteren per toeval het bestaan van deze serie ontdekt en in één ruk uitgekeken. Dit is echt topentertainment. Er zit een zekere politieke lading in van gentrificatie in een diverse buurt door 'whites', maar de makers drijven het gelukkig niet op de spits. Ik kreeg er alleszins geen nare Jordan Peele-smaak van in de achterkant van mijn keel en humoristisch vermaak blijft in elke aflevering het hoofdmotief.

The Horror of Dolores Roach is gewoon genieten en elke aflevering, met uitzondering van de laatste, wordt vakkundig afgesloten met een heerlijke cliffhanger. Dat dit over kannibalisme zou gaan, had ik absoluut niet kunnen raden en dat ze dit thema op deze manier benaderen, is ronduit hilarisch. Deze serie is origineel, onderhoudend en bij momenten ook gruwelijk. De gore is misschien wat schaars, maar de practical effects zijn goed gedaan. Op de regie valt ten slotte ook weinig aan te merken. Ze hebben dan ook horrorexperts gebruikt om de afleveringen te arrangeren, zoals Eduardo Sánchez die we natuurlijk kennen van The Blair Witch Project.

Niet verder geraakt dan de eerste aflevering, die zo vreselijke tienerig was dat het gewoon niet vol te houden was.

Schitterende serie, 1 van de beste die ik ooit heb gezien. Heerlijk plot, fantastische uitvoering. Super gory, geweldige stemacteurs. Ik kan het mij niet beter inbeelden, daarom 5*.

In dit laatste seizoen neemt de gang ons mee naar Ierland. En ze hebben gelukkig nog niks van hun fratsen verleerd. Het was alweer hilarisch!

Beduidend minder dan eerdere seizoenen, maar één aflevering steekt er met kop en schouders bovenuit: Dennis Takes a Mental Health Day. Echt lachen. Beduidend minder betekent hier overigens nog steeds veel beter dan de meeste andere komedieseries.

Als ik de Volkskrant lees of snuister in de krochten van X, dan lijkt deze reeks niets te vroeg te komen. De acteurs dragen het verhaal van dit weinig fraai stukje Nederlandse geschiedenis. Er wordt ook een goed tempo aangehouden, met niet al te veel afleveringen waar je zo door raast.

Lieve deugd, wat een flauwekul. Geen fan van de acteerstijl van Pommelien Thijs en de hele serie draait rond haar. De personages zijn stuk voor stuk antipathiek en de de situaties waarin ze verzeild geraken door de band genomen oninteressant. Ontzettend veel drama ook, je moet er maar tegen kunnen.

Dit is een hele vette en straffe serie, de beste die ik het afgelopen jaar heb gezien. Er zit spanning in, actie, mysterie en entertainment. Echt iets om te bingen. De hoofdrol is niet bepaald charismatisch, maar over het algemeen speelt de cast sterk. Mooi gemonteerd ook, lekker blits.

Hilarische serie!

Schitterend seizoen, wat mij betreft het beste tot dusver. Kunst met grote K, echt topentertainment!

Teleurstellende productie van race hustler Jordan Peele. Het begint nog enigszins verwachtingsvol. De eerste aflevering zou je zelfs spannend kunnen noemen met een erg fijne sfeer. Het familiale trio, de smerige agenten, de boshut en de monsters. Ik hoopte dat men dit niveau zou kunnen aanhouden, maar al snel verwerd de film tot een lange jeremiade tegen de 'verschrikkingen van het witte Amerika'. Ik las ergens dat de film actueel zou zijn, maar de taferelen waren zelfs in de tijd waarin het zich afspeelt niet actueel. Los daarvan werd de verhaallijn alsmaar warriger en verdween de horror naar de achtergrond. De monsters zagen er weinig angstaanjagend uit, maar zeker niet slecht gedaan. De cgi gore was ook prima voor zolang het duurde.

Aan de (later gemaakte) Vlaamse versie van Luizenmoeder beleefde ik veel fun, maar dit origineel doet er zeker niet voor onder. Het is geen exacte kopie dus de Nederlanders die hiervan genoten raad ik aan om ook eens de Vlaamse versie te bekijken. Als leerkracht was het voor mij dubbel plezier om te zien hoe een schoolgemeenschap wordt afgeschilderd als een half gekkenhuis vol karikaturen. Sommige zaken zijn zeer herkenbaar, andere ferm overdreven. Er wordt daarnaast sterk geacteerd. Directeur Anton en vooral administratief medewerker Nancy (een letterlijke 'bazenpoeper') spanden daarbij de kroon, al liet ook juf Ank zich niet onbetuigd. Minder fan was ik van de pedante en vrijpostige conciërge, maar dat ligt meer aan het script dan aan de acteur. Luizenmoeder is zonder meer een hilarische komedie met vooral situationele humor, tongue in cheek en aangebrande politiek-incorrecte lol.

Drag vind je tegenwoordig ook in bibliotheken en op televisie. Of dat vooruitgang is, wil ik als gematigd persoon nog in het midden laten, maar heerlijke televisie levert het alleszins niet op. Sterker nog, Make Up Your Mind is letterlijk en figuurlijk een hemeltergend programma dat zo cringe is dat iemand die al geen fan is van het 'genre' het maar een paar afleveringen volhoudt zonder door het raam te willen springen.

Ik keek vooral om te weten welke BV's (bekende Vlamingen) bereid zijn om zichzelf tot dit niveau van zelfvernedering te verlagen en dat bleken er heel wat te zijn. De decadentie spat van het scherm. Opvallend veel kinderidolen draven op in de jury van het programma: Karen Damen als voormalig K3-lid, Kürt Rogiers, de gewezen crush van elk tienermeisje en Ingeborg, die iedere millennial zich nog herinnert als de presentatrice van het kleuterprogramma Schuif Af. Op die manier geeft men een overduidelijk seksueel getint performance een 'kindvriendelijk karakter'. Onschuldig is dat allerminst.

De structuur van elke aflevering is steeds dezelfde: eerst is er de opvoering van een potsierlijk uitgedoste BV, vervolgens kakelen de juryleden door elkaar over hoe fantastisch de dragshow was. Ze komen superlatieven tekort om ieder optreden te bewieroken. Daarna is het aan één of andere ervaren 'dragqueen' om een stukje draggeschiedenis te doceren. En als de kijker tegen dan nog niet murw geslagen tegen het canvas gegaan is, wacht hem ten slotte een deugpronkerige preek van de ontmaskerde BV die vanachter zijn Aalsters carnavalskostuum de kijker vermanend toespreekt over transfobie (terwijl drag en transgenderisme op zich niet veel met elkaar te maken hebben). Bioloog Dirk Draulans,, de enige bekende smoel in het programma voor wie ik nog een beetje respect had, was wat dat betreft werkelijk ondraaglijk.

Voor mij dus geen aangename ervaring, deze Make Up Your Mind, maar ieder zijn meug.

Vlaamse 'dramedy' dat in de eerste aflevering nog ludiek en komisch uit de hoek komt, maar meteen daarna vervalt in drama en vrouwelijke hysterie. De personages zijn alles behalve aimabel. Die mondige dikke kon wel eens scherp uit de hoek komen, maar zelfs haar snedige opmerkingen gaan na verloop van tijd vervelen. De romantiek is bij de haren gesleurd en er gebeurt ook merkelijk weinig om het verhaal enige diepgang te geven. De andere seizoenen laat ik over aan de liefhebbers.

Interessant om te zien hoe heel wat maatschappelijke vraagstukken aan de orde zijn vanaf de eerste aflevering. Het begint al bij het huisje waar de deelnemers zelf hun spullen en voedsel bijeen moeten vinden. Een aantal van hen steekt spontaan de handen uit de mouwen, maar het merendeel kiest ervoor om zonder werken via 'herverdeling' in hun levensonderhoud te voorzien. Meteen krijgen we een illustratie van de zwakheden van het democratisch systeem en het deficit van de verzorgingsstaat. Het verhaal van de krekel en de mier. Maar ook de grootstedelijke problemen komen voorbij wanneer zgn. 'jongeren' tot gewelddadig plunderen overgaan. Als men dit niveau het hele seizoen had kunnen aanhouden, was dit echt een fantastische serie geweest. Met Bjorn hadden we alvast een kleurrijk en goed voorbereid personage, maar van zodra hij de serie verlaat, stort de boel in elkaar. De andere karakters konden mij immers gestolen worden en aan onnozele scoutsspelletjes heb ik een broertje dood.

Netflix op z'n wokest. Jammer, want de besproken thema's zijn best interessant en vooral de aflevering over persoonlijkheid heeft een degelijke educatieve waarde. Toch bulkt de reeks ook van de ongevraagde politiek met als dieptepunt de totaal misplaatste en van elke meerwaarde verstoken scène over de minderjarige, theatrale dragqueen Desmond Napoles die halfnaakt optreedt voor volwassenen. Misselijkmakend. Daarnaast zit er ook nog wat verheerlijking in van BLM en klimaatalarmisme. Het was bij momenten moeilijk vol te houden en die scènes hebben ook niks te maken met de thema's en voegen er niks aan toe. Het zijn louter woke intermezzo's. Wanneer het gaat over 'nieuwe ervaringen' moest er een beeld bij van twee kussende knapen en zo gaat het een heel seizoen maar door.

Mocro drama was een betere titel geweest, want dit is eerste seizoen is weinig meer dan een saai, oninteressant drama waarin de personages de hele tijd lopen te 'kankeren' tegen elkaar. Van enige actie is wel sprake, maar te weinig om de vaart erin te houden. Je kan ook onmogelijk sympathie hebben voor dit uitschot, wat het moeilijk maakt om je in te leven in de persoonlijke ontwikkeling van de karakters. Van mij mochten ze allemaal in de eerste aflevering door de vleesmolen gedraaid worden.

Geen idee waar alle fuzz rond deze serie vandaan komt. Vind het maar erg gemiddeld en aan de saaie kant. Echt goor of gruwelijk wordt het eigenlijk nooit. Ook een aantal cinematografische en verhaaltechnische keuzes kan ik niet goed smaken, zoals de keuze om de serie aan te vatten met de arrestatie van Dahmer en dus al wat volgt in vorm van flashback te laten zien. Wat een slecht idee. Zit nu aan aflevering zeven en ik denk dat ik ga afhaken.

Vermakelijke, korte serie. Wel niet het meesterwerk van de entertainment dat er door sommigen van gemaakt wordt. Maar leuk om op de voor- of achtergrond af te spelen. Grappig dat Scott Ryan zichzelf hier als badass neerzet.

Seizoen 1 kon ik nog een 3/5 geven, maar in seizoen twee kozen de makers volledig voor het drama en is er van actie nauwelijks tot geen sprake. Mr Inbetween is, mijn inziens, een doodsaai drama, elke aflevering is een worsteling om door te komen, ook al zijn de afleveringen bijzonder kort. Het derde seizoen laat ik vriendelijk aan mij voorbij gaan.

Het eerste seizoen van 'Nonkels' kon mijn aandacht niet vasthouden, maar dit uitstekend vervolg doet dat wel. Aangenaam verrast dat het dan toch mogelijk is om een inclusieve reeks te maken zonder opdringerig over te komen. Er spelen maar liefst twee gehandicapten mee, iemand met dwerggroei en iemand met Down en beiden zijn geen DEA-vijfde wiel aan de wagen, maar krijgen voldoende lines en doen het uitstekend. Jaimie Van Kerschaver, die sommigen kennen uit Down the Road, schittert als comic relief en ook William Boeva speelt zijn bijrolletje met verve. En natuurlijk is er nog de zwarte Innocent Dipanda en zijn vriendinnetje Safa Ngono, zodat heel Vlaanderen zich in de reeks vertegenwoordigd mocht voelen. Toch bestond het de redactie van de krant De Standaard om de makers van racisme te beschuldigen. Behalve wat minachting voor de Vlaamse identiteit (Innocent spreekt na al die tijd nog steeds geen woord Nederlands) kon ik zelf geen racisme ontwaren, maar ik heb dan ook geen opleiding tot journalist doorlopen.

De beste acteurs zitten eigenlijk in de bijrollen. Dan denk ik aan de twee kassa-collega's van Luc Persyn en Carine, gespeeld door Isabelle van Hecke. Die laatste zet weer een geweldige bitch neer. Maar ook de overige cast speelt de pannen van het dak. Zelf ben ik als Vlaming-met-tuin wekelijks in tuincentra te vinden, zodat ook het decor in het tuincentrum van Christian Van Eeden, heerlijk vertolkt door de immer fantastische Wim Opbrouck, familiair aanvoelde. Er zitten enkele hilarische scènes in, maar de serie zorgt vooral voor hersenloze verstrooiing, ruim voldoende voor mij.

Veel kijkplezier gehad aan deze hilarische actieserie. Shelley Hennig is een hete brok. Jammer dat we enkel haar blote kont te zien krijgen. In plaats daarvan wordt de kijker vrijwel onophoudelijk door het scherm heen geswaffeld. Ben niet bepaald enthousiast over die nieuwe tv-trend. De humor is goed te pruimen en elke aflevering valt er wel wat te lachen. Het tempo ligt ook hoog en de actie is meer dan degelijk. Nog wat meer gore en meer kwalitatieve oneliners en het feest was compleet geweest.

Het eerste seizoen waarin beduidend meer slechte afleveringen dan goeie zitten, ondanks een spetterende intro. Jim en Pam zijn gewoon ordinaire pestkoppen en Dunder Mifflin heeft meer weg van een beschutte werkplaats dan van een papierbedrijf.

Zoals elders ook al gesteld, is dit een vrij belabberd seizoen. De eerste twee afleveringen zijn zelfs barslecht te noemen en dan zaten we al bijna halfweg de serie want dit seizoen telt 2 afleveringen minder dan het vorige. De hele insteek zit al meteen fout. In de toen al onnodig aanvoelende laatste aflevering van seizoen 1 spreekt Gi-hun langdurig met Oh Il-nam, de creator en host van Squid Game. Hij heeft er alle kans om zijn kritiek te spuien en vragen te stellen, maar dan begint seizoen 2 met de boodschap van Gi-hun dat hij wil weten waarom het spel gevoerd wordt enz. Je hebt de grote baas van het spel net gesproken, wat wil je in vredesnaam nog meer? Mensen met rood haar nemen wel vaker irrationele beslissingen, maar hier kon ik echt niks mee. Er wordt dan vanalles opgebouwd in die eerste twee afleveringen waar later eigenlijk weinig mee wordt gedaan. Ook de zgn. VIP's uit het eerste seizoen zijn helemaal uit de picture verdwenen.

Het seizoen barst van de ellenlang uitgesponnen en saaie scènes. Waarom moeten we tot drie keer toe een volledige stemronde zien? Zelfs de lokale verkiezingen in mijn gemeente duren niet zo lang. Tussendoor wordt er wat sympathie opgedrongen voor een transpersonage zodat de regisseur zijn sociaal bewogen reputatie eer aan kan doen. Gelukkig is er dan eindelijk wat actie in de laatste afleveringen. Die zijn wel heel goed waardoor een 2,5 op de valreep nog een nipte 3* werd.

Na het vrij zwakke tweede seizoen trakteren de makers van Squid Game ons op een ronduit barslecht derde en hopelijk laatste seizoen. Hoe ze dit verhaal zo konden mismeesteren, zal me voor altijd een raadsel blijven. Zo vreselijk saai, je houdt het niet voor mogelijk. De side stories slaan gewoon nergens op en maken de serie niet interessanter, maar net vervelender. Met de allergrootste moeite uit kunnen kijken, maar voor de finale moest ik het niet doen. Het eindigt exact zoals we twee afleveringen eerder al konden voorspellen.

Een buitengewoon saaie en oninteressante reeks, het tweede seizoen nog meer dan het eerste. Het helpt ook niet dat protagonist John een onbetrouwbare en onsympathieke rotzak is waardoor het niet uitmaakt of hij nu opgepakt wordt of in de Noordzee valt en vermalen wordt in de motor van een vrachtschip. Veel schrijfwerk is er ook niet aan voorafgegaan. Clever is het scenario al helemaal niet. Geeuwen en gapen, elke aflevering opnieuw.

De eerste scène is een innige kus van een intercultureel lesbisch koppel en in de tweede scène volgt een preek over toxic masculinity. Tja, dan weet je het wel. De actie is degelijk, maar schaars en van ondergeschikt belang. +1* voor de muziek van Nashville Pussy.

De big finale waarin Bart De Pauw met een spreekwoordelijk nekschot wordt omgebracht. Met een dramatisch muziekje op worden de bewuste sms'en voorgelezen door de dames in kwestie. Een urenlange liquidatie, gespreid over drie afleveringen. De ultieme defenestratie voor pervers sms'er Bart De Pauw. Deze docu is extra zout op de juridische wonde waarbij Bart voor heel wat klachten zonder meer schuldig werd verklaard. De docu zelf is wel onderhoudend voor Jan Modaal, lekker sappig. Jammer dat het waar is, want ik had Bart zeer graag onschuldig vrijuit zien gaan.

Wellicht was ik iets guller geweest met punten indien er bij genre fantasy had gestaan, maar als docu haalt dit scharminkel zelfs niet de ondergrens van waarheidsgetrouw. Het blackwashen van de blanke geschiedenis mag nu echt gaan stoppen, want deze cultural cleansing begint stilaan genocidale proporties aan te nemen.

Lieve deugd, wat een doodsaaie serie. Zelfs als schaakfan kon ik hier geen greintje plezier uithalen. Het wedervaren van dat verslaafd vrouwmens kon op geen enkel vlak bekoren. De acteurs kunnen wel spelen, maar het script is poep en het plot gewoon oninteressant.

Zware tegenvaller na het fenomenale eerste seizoen.

Niet aan mij besteed, deze saaie en matig geacteerde soap. Waar ging dit zelfs over? Een stel tieners met smartphones, meer heb ik er niet van onthouden.

De serie wordt er zeker niet beter op. Dat was al een tijdje te merken, maar de vrije val is met seizoen 5 wel ingezet. De slimme grappen zijn op, wat rest is semi-vermakelijke onzin.

In mijn studententijd had ik op de muur een portrettenreeks hangen. Helden uit de geschiedenis zoals Jan III Sobieski, Johannes Hunyadi en andere Europese kampioenen en athleta Christi pronkten in de woonkamer waar ze bezoekers streng toekeken. Vlad Tepes hield ik echter consciëntieus uit de eregalerij. Zijn wreedheid was zelfs voor die tijd ongebruikelijk, maar wat hij vermocht tegen de Ottomanen zal altijd tot de verbeelding spreken.

Bravo aan de makers om zijn verhaal eerlijk en onderhoudend te vertellen. Na het beleg van Constantinopel in het eerste seizoen kiest men hier opnieuw om een zeer interessant stuk geschiedenis in serie te gieten. Het budget was op sommige vlakken wel een beperking, maar toch is het nog spectaculair genoeg om geloofwaardig te zijn. De actie is weer leuk afgewisseld met de commentaren van lokale historici. Vlad is goed gecast, de overige acteurs doen maar wat.

Benieuwd of ze ook het Beleg van Wenen gaan verfilmen, want dat is echt wel long overdue.

Behoorlijke serie vol nieuwe verhaalelementen, wendingen, ontwikkelingen. De vaart zit er goed in en de Joodse context is een origineel gegeven. Kevin Janssens zet hier weer een zalige rol neer. Opmerkelijk toch hoe hij geloofwaardig overkomt als tough guy én als loser (bv. in die Ferry-serie). Ook opmerkelijk is hoe weinig deining het veroorzaakt wanneer gojem zich verkleden als Jood . Had de hele tijd een onwennig jewface gevoel naar analogie met blackface, al moet wel gezegd dat Robbie Cleiren het met zoveel overgave doet dat je het echt gelooft. Aanrader voor liefhebbers van het misdaadgenre.

Grappig en clever, ook het tweede seizoen. Het werd zowaar nog spannender naarmate het knotsgekke verhaal zich verder ontvouwt.

Je lacht je toch echt te barsten met dit magnifiek kwartet van hippe dwazen. Dit seizoen is zowaar een dolkomische rechtbankthriller, unieke combo in mijn ervaring. Zo geslaagd weer, en wat een sterke acteurs en actrices allemaal. Ook de extravagante advocate die hier als nieuwkomer opdraaft, speelt donders goed.

Toch wel heel donker geschoten allemaal en een wat minder sterk verhaal dan tijdens het eerste seizoen. Geen meerwaarde dit vervolg.

Wat mij betreft beter dan seizoen twee. Andere aanpak, maar spannend van begin tot eind.

Wat een vreselijk dwaas en geforceerd programma. Om je dood te ergeren, dat daverend applaus na elke onnozele opmerking, dat fake en hysterisch gelach, BV's die zichzelf belachelijk maken... Om de zenuwen van te krijgen.

Sfeervol gebracht in die donkere studio, storm buiten, leuke beats. Er zijn slechts drie en eventjes vier acteurs om de hele miniserie te dragen. Slechts drie daarvan krijgen we effectief te zien. Ze zetten geloofwaardige personages neer die ons meenemen in een spannend verhaal. Ik vond het moeilijk kiezen voor wie ik moest supporteren. Lara, gespeeld door Leyers, speelt een ontzettende bitch met wie ik moeilijk medelijden kon hebben. Anemone Valcke die hier Liv speelt, is dan weer in het echte leven een ontzettende bitch, althans zo heb ik haar toch leren kennen als haar buurman in Gent.

Al bij al vermakelijk om 1 keer gezien te hebben, maar niks nieuws onder de zon.

Een ronduit deprimerende serie vol tragische figuren. Zeer goed geacteerd wel, maar niet bepaald komisch. Het is één en al drama.

Styx heeft het niet onder de markt. Op zijn werk moeten ze hem niet, zijn vrouw bedriegt hem met een Afrikaan en zijn enige zoon is een ondankbaar mietje. Met deze premisses kon men heus wel wat beters hebben afgeleverd dan deze erbarmelijke serie. Na een niet onaardige eerste aflevering, werd het snel trekken en sleuren om de afleveringen door te komen. Wat mij betreft duurden ze te lang en was het plot niet interessant genoeg. De excentrieke dokter, gespeeld door Koen De Bouw en de fantastische acteur Aimé Claeys (die hier een vrij eloquent script krijgt) proberen wel om er het beste van te maken en ook de Streamz-marketeers draaiden overuren om ons te overtuigen van het tegendeel, maar dit was echt een rommeltje. Leuk dat we hier in Vlaanderen eens het horrorgenre verkennen, maar het moest gewoon beter.

Ook het derde seizoen was weer hilarisch. De karakters zijn echt goed gekozen en vervelen niet. Ze zijn stuk voor stuk van meerwaarde voor de show. Er hing al gelijk romantiek in de lucht tijdens het eerste seizoen en dit wordt er niet minder op. Van mij had dit niet gehoeven. Vanaf de protagonisten in The Office een koppel werden, was de fun eraf.

Wisselvallend, zoals wel vaker, maar er zitten een paar pareltjes tussen. Ook veel degelijke hoofdrollen zoals Martin Sheen, Billy Zane, Bill Paxton, Tim Curry, Steve Buscemi en Clancy Brown. Die staan garant voor een zekere klasse. Soms subtiel, soms goor en expliciet, altijd vermakelijk.

Them is een uitstekend gekozen titel voor een serie die een wij-zij verhaal op de spits drijft. Zij, de blanken, vs. wij de zwarten.

We kennen dit narratief uit de films van Jordan Peele, de stand-up comedy shows op Netflix en het geouwehoer op Twitter. Ik heb het natuurlijk over het thema van de vreselijke, ziekelijk sadistische en zonder meer rot tot het bot zijnde blanke man, die een zware erfzonde meetorst, in vakjargon witheid genoemd. Dat dit narratief bijzonder polariserend en divise is, weerhoudt Hollywood er niet van om uit hetzelfde vaatje te blijven tappen.

Dit keer vond ik het echter beter en overtuigender dan in voornoemde producties. De makers zijn ten eerste helemaal all-in gegaan. Letterlijk alle blanke personages zijn hier compleet losgeslagen en pesten, moorden, verkrachten er op los. Geen heilig huisje blijft overeind in hun niet te stillen dorst naar zwart bloedvergieten. Op een bepaald moment beginnen ze zelfs monsterlijke vormen aan te nemen die goed passen bij hun demonische innerlijk

Het contrast met de zwarte personages kan eigenlijk niet groter zijn. Dat zijn steevast verstandige wetenschappers, fatsoenlijke en beschaafde mensen die geen vlieg kwaad doen. De toeschouwer krijgt de gebeurtenissen vanuit het perspectief van een zwart gezin te zien en gaat gaandeweg de virulente haat tegenover de blanke belagers met hen delen. Maar niet enkel de rassenkwestie wordt aangehaald, ook het patriarchaat wordt op de korrel genomen waarbij we een lecture krijgen in de slachtofferhiërarchie. Na de zwarten zijn de blanke vrouwen het slachtoffer van hun mannen, die, zo kan elke sociale wetenschapper je vertellen, nog een gradatie verderfelijker zijn dan hun vrouwelijke trawanten.

Als er iets is dat deze serie zal doen, is het voor meer verdeeldheid zorgen. Ik kan mij vergissen, maar ik kreeg op de duur het gevoel dat de boodschap van deze serie is dat geen man, (zwangere) vrouw of baby van kleur ooit veilig zal zijn zolang een blanke leeft. Het mag dan ook niet verbazen dat de serie gelauwerd werd door journalisten en woke filmcritici en navenant bedolven onder de filmprijzen. Wat zegt dat over onze tijd? De spetterende finale waarbij de blanken genadeloos afgeslacht worden lag in de lijn der verwachtingen. Ik kan mij goed inbeelden dat de wokies op dat moment buiten zinnen van extase geraakten.

Toch geef ik dit een 3* ondanks alle mankementen en de ronduit ontwrichtende impact van dit soort series op onze maatschappij. Er wordt sterk geacteerd in deze meeslepende en bij wijlen enge psychologische horrorfilm (met inderdaad vooral drama). De production value is hoog, de cinematografie reuzegoed. Horrormeester Ti West kreeg het weer heel goed voor elkaar.

Minder dan het eerste seizoen. Het extreme drama in de privélevens van de juryleden overschaduwt het assisenproces wat te veel. Heb op zondagavond ook helemaal geen behoefte om geconfronteerd te worden met zwaarwichtige thema's als wraakporno, euthanasie en verkrachting. Er blijven wel genoeg wendingen in het proces om de aandacht vast te houden en de acteurs maken er geen potje van.

Inderdaad een zeer zwakke finale die oneer doet aan wat voorafging. De beste acteurs zijn ontegensprekelijk de Nederlanders en al bij al keek ik wel elke week uit naar zondag.

Jeetje, van een gemiste kans gesproken. Willem van Oranje is één van mijn helden, maar zijn levensverhaal kon waarlijk niet slechter verteld worden dan hier in de eerste aflevering van Het Verhaal van Nederland. Zo inzoomen op zijn relatie met zijn vrouw, who cares? Heb in heel mijn leven nooit één woord gehoord of gelezen over zijn eega, zo belangrijk zal ze dus vast niet geweest zijn. Toch houdt de reeks er maar niet over op terwijl Willem zoveel grootse zaken verwezenlijkt heeft. "Willem schreef haar geen enkele brief meer." Nee natuurlijk niet, want hij was bezig met het verslaan van de grootste krijgsmacht van zijn tijd. Wellicht geef ik het eerste seizoen nog wel een kans, maar ik mag hopen dat ze de rest van de Nederlandse geschiedenis met een beetje meer bravoure hebben belicht.

Redelijke serie die vooral gedragen wordt door de geweldige soundtrack en consequent goede muziek. De personages zijn duidelijk gespeeld, maar wel tamelijk vermakelijk. Over de cast valt geenszins te klagen. Inhoudelijk, zo wordt gaandeweg duidelijk, gaan het helemaal nergens over. Het script is wel oké, maar meer ook niet. De belangrijkste boodschap zit in het verderfelijke gedrag van Olivia waarbij pijnlijk duidelijk wordt tot welke ontaarde toestanden wokeness kan leiden. Wat dat laatste betreft, een moedige keuze van de makers.

Na lang de kat uit de boom gekeken te hebben, deze serie maar eens een kans gegeven, maar ik ben niet verder geraakt dan de eerste aflevering. Waarom moet er nu weer een vrouw mee op het slagveld staan zwaaien met een zwaard van 50 kilogram? Zo grotesk hoe ze daar met dat potsierlijk harnas stond. Oké, het genre is fantasy, maar laat ons ernstig blijven.

Wauw, zelden is een serie zo hard van haar sokkel gevallen na herziening. Dit trekt gewoon nergens op. Super rommelig en chaotisch, verhalen waar je kop noch staart aan krijgt. Lieve deugd, deze serie is echt barslecht.

De serie begint schitterend en de eerste drie afleveringen bevatten alles wat ik in een serie zoek: een mysterieus verhaal, goede acteurs, spanning en sensatie. Helaas, vanaf 4 afleveringen zakt het allemaal wat in elkaar en komt de sleur erin. Inmiddels heb ik spijt dat ik de serie aan zoveel volk heb aangeraden.

Het is namelijk zo dat de kijker tien afleveringen lang aan het lijntje wordt gehouden, er is hoegenaamd geen ontknoping en op het einde blijft de kijker met al zijn vragen zitten. Er komt dus geen verklaring voor de bezetenheid van dat klein zwart jongentje, voor de brandende teddybeer in het vliegtuig, de hekserij van Lot. Evenmin weten we wie Travis heeft vermoord en of er van kannibalisme eigenlijk sprake was op het eiland? Nochtans werd dat laatste wel gesuggereerd, maar we vatten de scènes die hier betrekking op hadden maar op als moedwillige mistspuiterij en mensen op een dwaalspoor zetten. Dat is buitengewoon goedkoop in een mysteryfilm. Iedereen kan vragen verzinnen of absurde situaties bedenken, het gaat hem om hoe clever de antwoorden zijn. Hoe komen al die meisjes aan hun einde? We zien na de crash slechts twee personages sterven terwijl het er tien zouden moeten zijn. Wat betekenen die symbolen nu op de bomen? Werkelijk geen enkele vraag wordt beantwoord. Echt een buitengewoon teleurstellende ontknoping. De vergelijking met Lost gaat zeker op, ook daar hoopten naïevelingen na elk seizoen op antwoorden, maar die kwamen er na uitmelkerij en zes seizoenen nooit.