Opinions

Wauw, is me dat verschieten. Dacht dat het over stalking zou gaan, maar het gaat veel meer over de uitermate triestige en meelijwekkende figuur van Richard Gadd zelf. Wat een zielige loser. Hoe hij ervan houdt om misbruikt te worden, zo ken ik verder niemand. Nog maar zelden een serie gezien die zo verschrikkelijk ongemakkelijk is ook. Van de slechte stand-up van Donny, tot de miserabele levenskeuzes die hij maakt. Telkens overkwam me een gevoel van plaatsvervangende schaamte. Daarnaast was er aflevering na aflevering ruimte voor gevoelens van walging door alle trans talk en verkrachtingsscènes. Niet mijn kop thee.

Slecht tweede seizoen. Het eerste vond ik bijzonder goed, maar in dit vervolg kon het mij allemaal geen sikkepit meer boeien. Het ziet er dit keer te goedkoop uit om meeslepend te zijn en de historische correctheid bereikte een absoluut dieptepunt toen een zwarte Germaan ten tonele verscheen.

Goede acteurs, maar ik kan mij totaal niet inleven in de gang van zaken en in de motieven van de protagonisten. Wie gaat er nu zo tekeer? Bovendien overheerst al in de tweede aflevering het dramatische aspect en verdwijnt de humor naar de achtergrond. Heel onderhoudend is het allemaal niet.

The Best Immigrant speelt zich af in een utopische Vlaamse republiek waar de Vlamingen het Belgische juk hebben afgeworpen en waarin gehoor werd gegeven aan de volkswens om remigratie te organiseren. Als volksvermaak is er een gelijknamig tv-programma waarin migranten strijden om een verblijfsvergunning. Dit verhaal is redelijk goed uitgewerkt met grappige wedstrijdjes, hilarische opmerkingen over de landen van herkomst en gevatte verwijzingen naar de Vlaamse cultuur.

Als satire zeer geslaagd, maar ook om andere redenen dolkomisch. De tekst bij aanvang van elke aflevering dat dit scenario angstwekkend dichterbij komt bijvoorbeeld of de tragische en dramatische taferelen bij iedere deportatie van een migrant uit het programma. De onfortuinlijke migranten spreken hier bovendien vrijwel allemaal vlekkeloos Standaardnederlands en gaan westers gekleed, wat toch in schril contrast staat met de situatie op het terrein.

Verder wordt er door de meesten wel degelijk geacteerd. Charlotte Timmers spant zeker de kroon. Jennifer Heylen is weinig aimabel en niet de sterkste actrice, maar tegenspeler Louis Talpe is voor mij een heuse revelatie.

Interessant en origineel om een politiek thema te gebruiken in een serie. Duim omhoog voor dit toch wel moedig uitgangspunt. Echter, wanneer Vlaamse filmmakers een links-rechts discussie in een serie gieten, dan weet je gewoon op voorhand dat de rechterzijde gedemoniseerd zal worden en je geen klare kijk krijgt op waar ze echt voor staan. Die verwachting kwam ook uit in Billie vs Benjamin waar Benjamins rechtse vrienden een bende achterlijke, platte Antwerpenaren zijn die niet te beroerd zijn om geweld te gebruiken. Uiteindelijk vermoorden ze zelfs een ongeboren kind. Ze zijn volstrekt unlikable. De linkse meisjes daarentegen kunnen hooguit wereldvreemdheid en naïviteit verweten worden.

De serie is niet zo prettig om te bekijken, ik werd erg zenuwachtig en ongemakkelijk van de vele discussies en ruzies. De verwijzing naar Schild en Vrienden lag er ook vingerdik op met 'Avondland'.

Charlotte Timmers is natuurlijk wel een hele knappe griet om te bekijken en acteert best wel goed. Ook de andere acteurs en actrices geven het beste van zichzelf. Editing was gaaf en creatief. Al bij al leuk om eens gezien te hebben, maar meer dan 1 keer hoeft zeker niet.

"Woke is mijn coke."

Luidop gelachen met deze oneliner van de linkse slamdichteres Marie. Voor het overige viel er bitter weinig te lachen en overheerst het drama meer dan ooit. Waar het vorige seizoen in bittere tranen eindigde met een miskraam , ging men hier nog een stap verder en eindigt Benjamin in de friendzone met bovendien ook een dode vader. De hele serie lang lopen Benjamin en Billie te roepen op elkaar. Echt niet te genieten.

Charlotte Timmers is één van de mooiste en meest getalenteerde actrices van het moment, maar kan de boel niet rechttrekken. Jeroen Perceval speelt nog steeds een even irritant karakter. Elke aflevering was voor mij een strijd om de miserie en het gekissebis te doorstaan.

De boodschap lijkt finaal te zijn dat de polarisering tussen links en rechts te erg is om een amoureuze relatie op te bouwen. Zo een vaart loopt het mijns inziens niet. In mijn ervaring klopt het wel wat Thierry Baudet hier ooit over zei, namelijk dat linkse vrouwen vrij snel bijdraaien als je maar genoeg over politiek praat. Een beetje zoals griezelige schimmen in de duisternis verdwijnen van zodra je er licht op schijnt. Zo was mijn eigen vrouw ook zeer links toen ik haar als VUB-studente leerde kennen. Na tien jaar heeft ze mij langs rechts voorbijgestoken zonder dat ik daar echt werk van gemaakt heb. Met deze hoopgevende uitsmijter sluit ik de recensie dan ook graag af.

Een buitenbeentje in de reeks, dit seizoen. Meer horror dan scifi, met zelfs een weerwolfaflevering, die ik overigens de beste van het seizoen vond. Misschien is het tijd om de serie op te kramen en iets nieuws op tafel te zetten. Mijn belangstelling was al verminderd na het belabberde vijfde seizoen en dat is na dit zesde seizoen niet veranderd.

Een meer dan behoorlijke horror anthologie-serie. Verhaaltjes zijn qua niveau wat wisselvallig maar hebben met elkaar gemeen dat ze vermakelijk en onderhoudend zijn.

Dit derde seizoen gaat verder waar we gebleven waren. Fundamenteel zijn de verhoudingen tussen de personages niet gewijzigd sinds de eerste aflevering van het eerste seizoen. Het plot is nog steeds flinterdun (waar gaat dit nou over?) en het verhaal kabbelt een beetje voort. Net zoals de vorige seizoenen moet deze serie het ook nu weer hebben van een handvol knappe, originele shots en scènes. Voor het overige gebeurt er gewoon nagenoeg niks wat op voortgang richting ontknoping lijkt. De kills zijn eigenlijk allemaal hetzelfde: mensen spatten gewoon uiteen. Ik vraag mij ook af wat het doelpubliek is van deze serie. We hebben in drie seizoenen nog geen glimp van een tiet mogen opvangen, maar er gaat geen aflevering voorbij of we zien een penis zwaaien als de wieken van een windmolen of er duwt een gozer zijn blote kont in de camera.

Eric Kripke had er al voor gewaarschuwd en hij heeft niet gelogen: het vierde seizoen van de Boys is woker dan ooit. Dit keer is élk personage een seksuele deviant. Expliciete gay seksscènes worden afgewisseld met geneuzel, vuile praat en af en toe een streepje actie. Tussendoor trakteert stuk pretentie Sister Sage de kijker op een ondraaglijke intersectionele preek. Het is eigenlijk niet vol te houden. De diabolische The Seven staan meer dan ooit symbool voor MAGA Amerika zodat de argeloze kijker er meteen wat stemadvies bij krijgt. De humor die de eerste seizoenen behapbaar maakte, is hier nagenoeg verdwenen. Als er in seizoen 4 nog gelachen wordt, dan is het als een boer met kiespijn. The Boys is verworden tot een vermoeiende en perverse soap: nee dank u.

Ik moet jullie bijtreden. Vanaf aflevering 5 zakt de pudding in elkaar. Tot dan is het echt wel genieten met veel originaliteit en een fantastische protagoniste. Alle acteurs spelen zeer degelijk, maar zij is toch echt goed gecast. Jammer dat het moet eindigen met een paar valse noten, maar ik kijk al uit naar het volgende werk van deze makers.

Martin Freeman moet hier een jonge ouder spelen, maar ziet eruit alsof hij net opa werd: van een miscast gesproken. Verder werd ik niet zo warm van het aanhoudend gejengel van de kleine kinderen. Het vraagt moed en volharding om de tweede aflevering aan te vatten.

Het relaas van de twee liberale sloeries, Ilana en Abbi, bereikt met dit seizoen een einde. Dat einde wordt in de laatste aflevering nogal abrupt afgehaspeld, maar dat er geen nieuwe seizoen op til staat, lijkt duidelijk. Hilarisch wordt het niet meer, de neergang was dan ook al een tijdje ingezet. Vooral Illana is een soort karikatuur van zichzelf geworden. Alles in beschouwing genomen, was dit wel een vermakelijke serie met een uitstekende cast.