Opinions

Adolescence is een knap geschoten en bovenal uitstekend geacteerd drama. Bepaalde scènes zijn heel erg mooi ingeblikt. De inval thuis, de dynamiek tussen de (gerechtelijke) jeugdpsychiater en de jonge psychopaat. Heel sterk gespeeld en ook de vader toont behoorlijk wat talent. Ik denk niet dat ik Stephen Graham nog zulke memorabele rol heb zien spelen sinds Tommy in Snatch.

Het verhaal wordt hier jammer genoeg tergend traag verteld. De kunst van het filmmaken zit 'm natuurlijk ook in de editing en dat aspect is de filmmakers in hun opleiding precies ontschoten. Nee, de schaar zat niet in de schuif want het lijkt alsof geen enkele scène geschrapt werd. Dit had nu toch allemaal verknipt kunnen worden tot een film van 90 minuten zonder aan kwaliteit in te boeten? De laatste aflevering is voor mij zonder twijfel een zeer grote vergissing geweest. Zoveel drama, dat was echt te veel van het goede. Waar iedereen op zat te wachten, was toch om te horen hoe dat vernietigend verslag van de psychiater voorgelezen werd in de rechtbank waarna de rechter een onverbiddelijk oordeel vonnist over dat kleine ettertje? Wat we in plaats daarvan kregen...Ik heb moeten doorspoelen.

Als ik de kranten mag geloven, behandelt deze reeks een razend actueel thema. Daarover toch twee woorden. Ja, Andrew Tate is een marginale ploert. Ik vertel het mijn mannelijke leerlingen wel vaker als ze daar mijn mening over vragen. Tot een jaar geleden waren er ook veel jongens in de klas Tate-fan. Vooral omdat ze zich (zeker deels terecht) in hun mannelijkheid miskend voelden door de maatschappij en in Tate een uitweg zagen. Maar ik denk niet dat er al ooit iemand op vrouwen is beginnen inhakken na een monoloog van die opgehitste anabool. Een fictief probleem behandelen, is altijd makkelijker dan een reëel en aan moed hebben weinig filmmakers een overschot. Want er zijn natuurlijk steekincidenten zat in West-Europa en er zijn ook grote groepen mannen in onze samenleving met een nogal barbaarse kijk op vrouwen. Voorlopig blijft het wachten tot Netflix of een andere grote studio die olifant in de kamer durft te benoemen. In die optiek is Adolescence een behoorlijk laffe uitwerking van een ernstig probleem.

Eindelijk eens een serie op Netflix die niet woke is. Kortom een serie die, hoewel fictioneel, een vrij waarheidsgetrouw beeld schetst van het wilde westen, de moraallesjes buiten beschouwing laat en het intellect van de kijker niet danig op de proef stelt.

De mormonen zijn dan weer niet te spreken over hoe ze worden voorgesteld en boycotten de reeks. Zij wijzen in de richting van de ex-mormoonse Lindsay Hansen Park die als historisch consultant in dienst werd genomen door de seriemakers en een fout beeld geschetst zou hebben van de vroege mormoonse geschiedenis. Nochtans is het Mountain Meadows Massacre en de betrokkenheid van het Nauvoo Legion wel bewezen, maar dat stukje geschiedenis zullen Amerikaanse mormonen niet op school te leren krijgen. Zelf zegt Park dat de serie niet pretendeert historisch correct te zijn en puur fictioneel is. Dat is ook zo. Zo wordt het bloedbad van Mountain Meadows in feite minder erg voorgesteld dan het in werkelijkheid was, maar sommige personages, hoewel ze echt bestaan hebben, leefden niet in tijd en plaats waar ze hier worden voorgesteld. Het is meer de algemene indruk van het wilde westen die waarheidsgetrouwer is dan wat ik de laatste jaren aan westerns heb gezien.

Gelijkenissen met The Revenant zijn niet uit de lucht gegrepen. Dat ze hier beroep deden op dezelfde screenwriter (Mark L. Smith) werd al snel duidelijk. Actie is er in overvloed, maar het verhaaltje, hoewel er meerdere verhaallijnen zijn, is flinterdun. Veeleer volgen we hier enkele personages in hun poging om het levensgevaarlijke Amerika van medio negentiende eeuw te overleven.

Net ontdekt dat Amsterdam Empire geregisseerd is door de immer getalenteerde Jonas Govaerts. Ik vond al dat de blitse stijl, de kleuren en montage enorm leken op H4Z4RD.

Formidabele docureeks over de periode van de Koude Oorlog die vrijwel meteen na WOII aanvatte en die de wereld in zijn greep hield tot de ineenstorting van het communisme in 1991.

De reeks vertelt het volledige verhaal, met zeer relevante uitweidingen en pittige details. De beelden zijn uniek en prachtig ingekleurd zodat het allemaal veel recenter lijkt dan het al is. De documentairemakers kregen kritiek omwille van het 'eurocentrisch narratief' terwijl dit net erg verfrissend aanvoelt. Wie de colleges op westerse universiteiten volgt, vooral in de menswetenschappen, zou bijna vergeten dat het communisme de meest moordzuchtige ideologie aller tijden is. Deze docu gaat dat feit niet uit de weg en legt haarfijn uit hoe kinderen hun eigen ouders aan de galg moesten praten, hoe honderdenduizenden Noord-Vietnamezen naar het zuiden vluchtten en smeekten om Amerikaanse hulp, hoe de economie instortte overal waar men over ging tot collectiviseringen, van Indochina over China tot de SU en hoe de communisten uiteindelijk een muur moesten bouwen om te vermijden dat iedereen het arbeidersparadijs ontvluchtte. De docu legt ook de vinger op een stinkende open wonde: de collaboratie van de linkse zgn. 'vredesbeweging' die met haar antirakettenretoriek een door de SU opgelegd en gefinancierd narratief promootte met als doel de verzwakking en uiteindelijk vernietiging van het westers blok. Ook Hollywood was een communistisch bolwerk, toen al en nu nog steeds. Chroestsjov werd er tussen het moorden door op handen gedragen. Ziekelijk en iets om nooit te vergeten of te vergeven. McCarthy had gewoon gelijk.

Een aanrader voor iedereen die geïnteresseerd is in deze materie en open staat voor de echte geschiedenis van de Koude Oorlog en de gruwel van het communisme.

In dit seizoen is het vet van de soep. Archer vervalt in karikaturen en fart jokes.

Sterke docu met een enthousiaste Arnold die de boel zelf aan elkaar praat. De opdeling van de reeks volgt die van Schwarzeneggers carrière. De eerste twee afleveringen vond ik het best, zoals ik ook meer fan ben van die episodes in 's mans loopbaan. Het blijft een enorm inspirerende figuur met een indrukwekkend palmares, maar de laatste jaren heb ik me vaker wel dan niet geërgerd aan zijn uitspraken over politiek-maatschappelijke thema's. In aflevering 3 overlopen ze die allemaal. Eigenlijk houdt men halt bij alle mijlpalen in zijn leven en dat zijn er veel. Ook de mindere momenten worden besproken zoals Last Action Hero, al vond ik dat stiekem best een goede film. De enige prent die volgens mij de revue niet passeert, is uitgerekend de allerbeste Arnie-flick, nl. Predator. Dat begrijp ik niet. Voor de rest een steengoede docu.