Opinions

Een vrij hysterische tragikomedie met veel drama, maar toch ook een vleugje feelgood. De serie gaat over een vrouw die lijdt aan het Syndroom van Gilles de la Tourette en hoe zij haar totaal potsierlijke droom van leerkracht probeert waar te maken. Dat levert soms hilarische, maar ook veel pijnlijke momenten op die je als kijker met veel plaatsvervangende schaamte opzadelen. Het blijft immers toch een opmerkelijk ziektebeeld. Ik zal nooit mijn eerste schooldag vergeten in een nogal speciale school met leerlingen die allerlei syndromen hadden. Daar schreeuwde plots een leerling door de klas: "Ik haat n*gers!" Ik was werkelijk verbijsterd en wist me ook geen houding aan te meten toen hij dat doorheen de les nog een aantal keren herhaalde. Ik kon alleen maar denken: amai, de multiculturele samenleving zit die jongen echt dwars. Later vernam ik dat hij ook Gilles de la Tourette had. Als leraar moet het nog moeilijker zijn om met dit soort uitspattingen een leven op te bouwen dan als leerling. De droom van Yasmine is dus behoorlijk onrealistisch, maar ze acteert het donders goed. De serie eindigt met een vrij abrupt open einde, iets wat ik niet zag aankomen en maar matig kan appreciëren.

Eat the rich.

Gisteren per toeval het bestaan van deze serie ontdekt en in één ruk uitgekeken. Dit is echt topentertainment. Er zit een zekere politieke lading in van gentrificatie in een diverse buurt door 'whites', maar de makers drijven het gelukkig niet op de spits. Ik kreeg er alleszins geen nare Jordan Peele-smaak van in de achterkant van mijn keel en humoristisch vermaak blijft in elke aflevering het hoofdmotief.

The Horror of Dolores Roach is gewoon genieten en elke aflevering, met uitzondering van de laatste, wordt vakkundig afgesloten met een heerlijke cliffhanger. Dat dit over kannibalisme zou gaan, had ik absoluut niet kunnen raden en dat ze dit thema op deze manier benaderen, is ronduit hilarisch. Deze serie is origineel, onderhoudend en bij momenten ook gruwelijk. De gore is misschien wat schaars, maar de practical effects zijn goed gedaan. Op de regie valt ten slotte ook weinig aan te merken. Ze hebben dan ook horrorexperts gebruikt om de afleveringen te arrangeren, zoals Eduardo Sánchez die we natuurlijk kennen van The Blair Witch Project.