Opinions

Drag vind je tegenwoordig ook in bibliotheken en op televisie. Of dat vooruitgang is, wil ik als gematigd persoon nog in het midden laten, maar heerlijke televisie levert het alleszins niet op. Sterker nog, Make Up Your Mind is letterlijk en figuurlijk een hemeltergend programma dat zo cringe is dat iemand die al geen fan is van het 'genre' het maar een paar afleveringen volhoudt zonder door het raam te willen springen.

Ik keek vooral om te weten welke BV's (bekende Vlamingen) bereid zijn om zichzelf tot dit niveau van zelfvernedering te verlagen en dat bleken er heel wat te zijn. De decadentie spat van het scherm. Opvallend veel kinderidolen draven op in de jury van het programma: Karen Damen als voormalig K3-lid, Kürt Rogiers, de gewezen crush van elk tienermeisje en Ingeborg, die iedere millennial zich nog herinnert als de presentatrice van het kleuterprogramma Schuif Af. Op die manier geeft men een overduidelijk seksueel getint performance een 'kindvriendelijk karakter'. Onschuldig is dat allerminst.

De structuur van elke aflevering is steeds dezelfde: eerst is er de opvoering van een potsierlijk uitgedoste BV, vervolgens kakelen de juryleden door elkaar over hoe fantastisch de dragshow was. Ze komen superlatieven tekort om ieder optreden te bewieroken. Daarna is het aan één of andere ervaren 'dragqueen' om een stukje draggeschiedenis te doceren. En als de kijker tegen dan nog niet murw geslagen tegen het canvas gegaan is, wacht hem ten slotte een deugpronkerige preek van de ontmaskerde BV die vanachter zijn Aalsters carnavalskostuum de kijker vermanend toespreekt over transfobie (terwijl drag en transgenderisme op zich niet veel met elkaar te maken hebben). Bioloog Dirk Draulans,, de enige bekende smoel in het programma voor wie ik nog een beetje respect had, was wat dat betreft werkelijk ondraaglijk.

Voor mij dus geen aangename ervaring, deze Make Up Your Mind, maar ieder zijn meug.

Vlaamse 'dramedy' dat in de eerste aflevering nog ludiek en komisch uit de hoek komt, maar meteen daarna vervalt in drama en vrouwelijke hysterie. De personages zijn alles behalve aimabel. Die mondige dikke kon wel eens scherp uit de hoek komen, maar zelfs haar snedige opmerkingen gaan na verloop van tijd vervelen. De romantiek is bij de haren gesleurd en er gebeurt ook merkelijk weinig om het verhaal enige diepgang te geven. De andere seizoenen laat ik over aan de liefhebbers.

Interessant om te zien hoe heel wat maatschappelijke vraagstukken aan de orde zijn vanaf de eerste aflevering. Het begint al bij het huisje waar de deelnemers zelf hun spullen en voedsel bijeen moeten vinden. Een aantal van hen steekt spontaan de handen uit de mouwen, maar het merendeel kiest ervoor om zonder werken via 'herverdeling' in hun levensonderhoud te voorzien. Meteen krijgen we een illustratie van de zwakheden van het democratisch systeem en het deficit van de verzorgingsstaat. Het verhaal van de krekel en de mier. Maar ook de grootstedelijke problemen komen voorbij wanneer zgn. 'jongeren' tot gewelddadig plunderen overgaan. Als men dit niveau het hele seizoen had kunnen aanhouden, was dit echt een fantastische serie geweest. Met Bjorn hadden we alvast een kleurrijk en goed voorbereid personage, maar van zodra hij de serie verlaat, stort de boel in elkaar. De andere karakters konden mij immers gestolen worden en aan onnozele scoutsspelletjes heb ik een broertje dood.

Netflix op z'n wokest. Jammer, want de besproken thema's zijn best interessant en vooral de aflevering over persoonlijkheid heeft een degelijke educatieve waarde. Toch bulkt de reeks ook van de ongevraagde politiek met als dieptepunt de totaal misplaatste en van elke meerwaarde verstoken scène over de minderjarige, theatrale dragqueen Desmond Napoles die halfnaakt optreedt voor volwassenen. Misselijkmakend. Daarnaast zit er ook nog wat verheerlijking in van BLM en klimaatalarmisme. Het was bij momenten moeilijk vol te houden en die scènes hebben ook niks te maken met de thema's en voegen er niks aan toe. Het zijn louter woke intermezzo's. Wanneer het gaat over 'nieuwe ervaringen' moest er een beeld bij van twee kussende knapen en zo gaat het een heel seizoen maar door.

Mocro drama was een betere titel geweest, want dit is eerste seizoen is weinig meer dan een saai, oninteressant drama waarin de personages de hele tijd lopen te 'kankeren' tegen elkaar. Van enige actie is wel sprake, maar te weinig om de vaart erin te houden. Je kan ook onmogelijk sympathie hebben voor dit uitschot, wat het moeilijk maakt om je in te leven in de persoonlijke ontwikkeling van de karakters. Van mij mochten ze allemaal in de eerste aflevering door de vleesmolen gedraaid worden.

Geen idee waar alle fuzz rond deze serie vandaan komt. Vind het maar erg gemiddeld en aan de saaie kant. Echt goor of gruwelijk wordt het eigenlijk nooit. Ook een aantal cinematografische en verhaaltechnische keuzes kan ik niet goed smaken, zoals de keuze om de serie aan te vatten met de arrestatie van Dahmer en dus al wat volgt in vorm van flashback te laten zien. Wat een slecht idee. Zit nu aan aflevering zeven en ik denk dat ik ga afhaken.

Vermakelijke, korte serie. Wel niet het meesterwerk van de entertainment dat er door sommigen van gemaakt wordt. Maar leuk om op de voor- of achtergrond af te spelen. Grappig dat Scott Ryan zichzelf hier als badass neerzet.

Seizoen 1 kon ik nog een 3/5 geven, maar in seizoen twee kozen de makers volledig voor het drama en is er van actie nauwelijks tot geen sprake. Mr Inbetween is, mijn inziens, een doodsaai drama, elke aflevering is een worsteling om door te komen, ook al zijn de afleveringen bijzonder kort. Het derde seizoen laat ik vriendelijk aan mij voorbij gaan.