Opinions

Wisselvallend, zoals wel vaker, maar er zitten een paar pareltjes tussen. Ook veel degelijke hoofdrollen zoals Martin Sheen, Billy Zane, Bill Paxton, Tim Curry, Steve Buscemi en Clancy Brown. Die staan garant voor een zekere klasse. Soms subtiel, soms goor en expliciet, altijd vermakelijk.

Them is een uitstekend gekozen titel voor een serie die een wij-zij verhaal op de spits drijft. Zij, de blanken, vs. wij de zwarten.

We kennen dit narratief uit de films van Jordan Peele, de stand-up comedy shows op Netflix en het geouwehoer op Twitter. Ik heb het natuurlijk over het thema van de vreselijke, ziekelijk sadistische en zonder meer rot tot het bot zijnde blanke man, die een zware erfzonde meetorst, in vakjargon witheid genoemd. Dat dit narratief bijzonder polariserend en divise is, weerhoudt Hollywood er niet van om uit hetzelfde vaatje te blijven tappen.

Dit keer vond ik het echter beter en overtuigender dan in voornoemde producties. De makers zijn ten eerste helemaal all-in gegaan. Letterlijk alle blanke personages zijn hier compleet losgeslagen en pesten, moorden, verkrachten er op los. Geen heilig huisje blijft overeind in hun niet te stillen dorst naar zwart bloedvergieten. Op een bepaald moment beginnen ze zelfs monsterlijke vormen aan te nemen die goed passen bij hun demonische innerlijk

Het contrast met de zwarte personages kan eigenlijk niet groter zijn. Dat zijn steevast verstandige wetenschappers, fatsoenlijke en beschaafde mensen die geen vlieg kwaad doen. De toeschouwer krijgt de gebeurtenissen vanuit het perspectief van een zwart gezin te zien en gaat gaandeweg de virulente haat tegenover de blanke belagers met hen delen. Maar niet enkel de rassenkwestie wordt aangehaald, ook het patriarchaat wordt op de korrel genomen waarbij we een lecture krijgen in de slachtofferhiërarchie. Na de zwarten zijn de blanke vrouwen het slachtoffer van hun mannen, die, zo kan elke sociale wetenschapper je vertellen, nog een gradatie verderfelijker zijn dan hun vrouwelijke trawanten.

Als er iets is dat deze serie zal doen, is het voor meer verdeeldheid zorgen. Ik kan mij vergissen, maar ik kreeg op de duur het gevoel dat de boodschap van deze serie is dat geen man, (zwangere) vrouw of baby van kleur ooit veilig zal zijn zolang een blanke leeft. Het mag dan ook niet verbazen dat de serie gelauwerd werd door journalisten en woke filmcritici en navenant bedolven onder de filmprijzen. Wat zegt dat over onze tijd? De spetterende finale waarbij de blanken genadeloos afgeslacht worden lag in de lijn der verwachtingen. Ik kan mij goed inbeelden dat de wokies op dat moment buiten zinnen van extase geraakten.

Toch geef ik dit een 3* ondanks alle mankementen en de ronduit ontwrichtende impact van dit soort series op onze maatschappij. Er wordt sterk geacteerd in deze meeslepende en bij wijlen enge psychologische horrorfilm (met inderdaad vooral drama). De production value is hoog, de cinematografie reuzegoed. Horrormeester Ti West kreeg het weer heel goed voor elkaar.

Minder dan het eerste seizoen. Het extreme drama in de privélevens van de juryleden overschaduwt het assisenproces wat te veel. Heb op zondagavond ook helemaal geen behoefte om geconfronteerd te worden met zwaarwichtige thema's als wraakporno, euthanasie en verkrachting. Er blijven wel genoeg wendingen in het proces om de aandacht vast te houden en de acteurs maken er geen potje van.