Opinions

Weer zo’n heerlijk absurde film uit Zuid-Korea. De moeder is een geschift wijf die compleet doorslaat in de liefde voor haar zoon, hoewel: In hoeverre kun je daarin doorslaan? Zou je kunnen moorden voor je kinderen? De meeste ouders wel denk ik, maar niet om te voorkomen dat ze met een minimale straf voor een moord moeten boeten. Deze gekke mevrouw doet alles voor haar volwassen zoon, het is een principekwestie geworden.
Tragi-komedie pur sang, zo kun je nog eens lachen om een moord.

Door de regie van Pedro Almodóvar de aanwezigheid van Penélope Cruz waren mijn verwachtingen voor deze film hoog. Te hoog, blijkt achteraf. De meest rommelige film van Almodóvar die ik heb gezien. Het hele hoofdverhaal over de moeders en de baby's zijn vanaf een kwartier voor het einde plotseling niet meer relevant en wordt afgeraffeld want ineens moeten de opgravingen het belangrijkste onderwerp van de film zijn. Aan de actrices ligt het niet, die zijn goed, maar het script is gewoon niet goed. Enorme tegenvaller.

Vreselijk.

Er is NIETS mooi aan deze film. Alles is lelijk, mensen zijn lelijk,. omgeving is lelijk, het eten is vies, alles is vies en lelijk, bah... en het regent de hele tijd.

Ik vind het knap van mezelf dat ik hem überhaupt uitgezeten heb, maar dat komt voornamelijk dat ik zat te hopen dat mama naar de winkel zou gaan om nog meer eten te halen voor haar zoon, en onderweg een dodelijk ongeluk zou krijgen terwijl zoonlief thuis ligt te knorren. Ha! Dat had ik leuk gevonden, maar helaas. Ik wil zoiets nooit meer zien.

Je hoeft alleen maar een uur en een kwartier naar die poster te kijken en je hebt de hele film gezien.

Prachtig (bijna) compleet verhaal over de levensloop van één van mijn muzikale helden. Het is een genot om naar Miriam Makeba te kijken en te luisteren.

Het verhaal over haar dood vond ik heel interessant, want ik heb altijd het gevoel gehad dat het niet helemaal in de haak is. Ze was tenslotte activiste, ze maakte protestsongs, ze was verbannen, ze was in Italië...trad op op een anti-maffia concert, ter ere van een met de dood bedreigde anti-maffia schrijver. Meteen na het concert zakte ze in elkaar en was ze dood. Hartaanval. Ik vraag me af hoe natuurlijk haar dood is geweest.

In de documentaire werd daar niets over gespeculeerd. Ik kreeg wel de indruk dat familie en vrienden, bandleden en Makeba zelf wel wisten dat het einde eraan kwam, maar hadden er op de één of andere manier vrede mee.

Ik blijf het raar vinden.

Ik heb net geschreven dat geen enkele film op MovieMeter en IMDB overgewaardeerd is, maar toch verbaast het mij wel dat deze zó hoog staat. Het leek tijdens een groot deel van de film dat de camera steeds van het statief viel en er weer opgezet werd, wat een vreselijk drukke beelden. En juist tijdens die beelden moest je goed opletten, want daar gebeurden de belangrijkste dingen. Het verhaal was ook al niet verbijsterend origineel.

Het duurde bijna een uur voordat er daadwerkelijk iets gebeurde, iets wat je al de hele tijd zag aankomen, en er dus ook echt op zat te wachten.

Ik geef 2,5*.

Het is toch maar een actiefilm.

Sterke film.
Noomi Rapace vertolkt een ijzersterke rol in deze spannende crimi. Dat ik zonder medelijden kan kijken naar beelden waarin iemand wordt gemarteld had ik niet van mezelf verwacht, maar blijkbaar zit in ieder mens een klein duiveltje, bij de één iets groter dan bij de ander.
Het einde is behoorlijk shocking, en zag ik echt niet aankomen. Snel verder met deel 2.

Heel overtuigend gespeeld, vooral Portier als Mandela, als twee druppels water. (vooral de stem)

Film geeft een zeer goed beeld van de gebeurtenissen van Nelson Mandela, van ver voor zijn gevangenschap tot aan zijn vrijlating (ik neem aan dat dit voor niemand een spoiler is )

Het idee is best leuk. Er is ineens een uit de kluiten gewassen vlieg, niemand weet waarom, of vraagt zich een moment af hoe dit kan. Tot zover mijn positieve punten. Helaas vond ik de humor veel te geforceerd. Dumb and Dumber op zijn Frans, maar dan zelfs nog minder grappig. Af en toe een kleine bijna glimlach vind ik onvoldoende voor een film die pretendeert een komedie te zijn. De vlieg zelf is nog het leukste personage, en ik vind het best knap voor een vlieg, dat de rest van de cast irritanter is dan hij. Adèle Exarchopoulos is een fantastische actrice, maar hier was ze heel vervelend met haar geschreeuw. Tsja, door een ongeluk, meh... nogal simpel om daar om te lachen.

Als je de film in een paar zinnen uitlegt aan iemand die hem niet heeft gezien dan klinkt het allemaal heel leuk en hilarisch, maar de uitwerking is helaas ontzettend flauw en niet grappig.

Knap gefilmd en bijzonder sterk acteerwerk, zeer overtuigend waardoor je je nogal ongemakkelijk voelt. De film houdt de aandacht vast. Een schoonheidsfoutje wanneer het meisje door het raam springt: Na de sprong is de horizontale balk op ongeveer buikhoogte geheel intact, alleen de ramen liggen aan diggelen.

Ik had wel een beetje moeite met de SWAT-achtige manier waarop het meisje werd vastgehouden. Ik snap best dat al die oudjes die binnenkort zullen overlijden willen weten wat er na de dood gebeurt, dat vraagt iedereen zich wel eens af, maar dat de oudjes mensen van middelbare leeftijd, notabene met een gezin, weten te strikken om deze gruwelen uit te voeren, op een uiterst ¨coole¨ wijze (zonnebril, zwarte pakken) vond ik vreemd. Vooral de eerste vrouw die we zien van de sekte, een vrij jonge vrouw, van in de dertig vermoed ik, die als een soort Trinity in the Matrix aan komt wandelen. Misschien gebeurt dat wel om ons even het idee te geven dat het een soort arrestatieteam is en de redding voor het meisje nabij is. Het tegendeel blijkt het geval.

Ik ben in deze film vooral onder de indruk van de twee hoofdrol spelers. Die 2 dames zetten hier toch een weergaloze acteerprestatie neer. Je kunt de pijn met ze meevoelen door alleen naar hun gezicht te kijken.

Als laatste wil ik iets zeggen tegen de mensen die twijfelen of ze ¨tere zieltjes¨ hebben en die binnenkort die met hartkloppingen de DVD in de speler gaan doen door alle verhalen hier. Uw zieltje is niet teer, leg de DVD er gewoon in, pak een hapje en een drankje en ga kijken.

Joaquin Phoenix en Philip Seymour Hoffman samen in een film, en ondanks dat viel hij me tegen.

Ik vond de film te saai en veel te lang. Freddie had nare dingen meegemaakt in de oorlog, en had er een tik aan overgehouden, dat was me al vrij snel duidelijk.

Lancaster Dodd, uiteraard fantastisch gespeeld door Philip Seymour Hoffman, is een kapitein op een schip, een psychiater en/of een sekteleider? Freddie (Phoenix) komt op het schip van Lancaster te werken, en de "speciale band" tussen hen ontstaat niet, die is er blijkbaar meteen. Lancaster beschouwt Freddie vrijwel direct als beste vriend (?) of als perfect proefkonijn (?) of als makkelijk slachtoffer voor zijn sekte (?).

Hoe dan ook, de sessies, therapieën, behandelingen die Freddie onderging vond ik na een tijd niet meer interessant, hoe briljant ze ook werden gespeeld, ik had het wel gezien.

Wellicht ontgaat mij iets belangrijks, maar het zij dan zo, ik heb het helaas niet als positief ervaren en kan ondanks het ijzersterke acteerwerk van beide heren de film niet hoger waarderen.

Juni is voor mij tot nu toe een zeer geslaagde filmmaand. Zo is ook Match Point een hele goede film, met uitmuntende acteerprestaties.
Bij de introductie van Scarlett Johansson bij de pingpongtafel had in wel even mijn bedenkingen. De ontmoeting daar tussen Nola en Chris is op zijn minst nogal opmerkelijk te noemen.
Het einde van de film was één van de beste die ik in tijden gezien heb. De twee politieagenten waren geweldig, dat moeten wel de beste speurneuzen van Londen zijn.
Je blijft zitten met de vraag hoe Chis het zover heeft kunnen laten komen: Ik zou zelf helemaal gek geworden zijn van dat mens die alleen maar aan kinderen dacht, en dan die vreselijke ouders van haar. Ik had een makkelijkere weg gekozen en zou mijn 'rijkdom' zonder twijfel op hebben gegeven voor mijn geluk. Op den duur krijg je ook een uitermate grote hekel aan die Chris, om zijn egoïsme. Hij was echt niet te laf om het aan zijn vrouw te vertellen, maar hij dacht alleen maar aan zijn rijke schoonouders en zijn goedbetaalde baan. Voor iemand die zonder pardon een onschuldige bejaarde neerknalt om zichzelf minder verdacht te maken, moet 'iemand even de waarheid vertellen' een peuleschil zijn.
De tennisbal in het begin van de film aan de verkeerde kant van het net, en uiteindelijk de ring aan waarschijnlijk ook aan de verkeerde kant van het hekje... fantastisch gevonden! Ik denk wel dat de ring voor Chris aan de verkeerde kant is gevallen, want hij moet nu de rest van zijn 'gelukkige' leventje (ongestraft) met een ongelofelijk zware last leven.

Net goed!

4.5*

Jouw woede deel ik met je, Mug.

Het is een schande hoe weinig er wordt gedaan aan de problemen in Afrika. En het is er nog wel zo betoverend mooi...

Op het buurmeisje kun je weinig kritiek hebben, want behalve haar stem, was er niet veel te acteren voor haar, behalve aan een tafeltje op straat te zitten en af en toe even met de jongens kletsen.

Ik vond haar niet opvallend slecht tenminste.

Mooie film, ik heb een zwak voor Afrikaanse cinema.

Het verhaal is in deze vrij simpel, en valt eigenlijk in één of twee zinnen samen te vatten.

Daarentegen is het verhaal wel goed overgebracht en zeer aangrijpend, kort... maar krachtig.

ruime 3.5*

Ondanks dat de film best entertaining is valt de film na X en Pearl toch wat tegen, die duidelijk beter waren. Aan Mia Goth ligt het niet, zij acteert goed. Ik had de film misschien wat spannender of gruwelijker verwacht, maar in plaats daarvan was het vaak nogal belachelijk.... bijna kinderachtig. Het personage gespeeld door Kevin Bacon was misschien wel enigszins komisch bedoeld, maar dat was het ook al niet. Spanning ontbrak er helaas ook aan. Helaas kon de mannelijke regisseur het ook weer eens niet laten om een aantal Mia Goth's butt-views te filmen waardoor deze film ook naar het mapje 'films met een duidelijke male gaze' geschoven kan worden.

Er zitten een aantal leuke scénes in.
De chat-grap (met de twee broers) was wel even lachen, maar na een tijdje ging dat kleine jochie alleen verder, en toen dacht ik wel even: "Ja, de grap is overgekomen, zo kan hij wel weer."
Lachen op poep-verhalen... alsof iemand een scheet laat. Na een tijdje is het niet leuk meer.

De situaties in de film vind ik erg overdreven. Het buurmeisje dat haar uitzet aan het verzamelen is, de twee tienermeisjes die het buurjongetje pijpen om er achter te komen wie het 'lekkerst' pijpt, de man die wel ranzige briefjes voor het raam hangt die de hele buurt kan lezen, maar als de meisjes ineens voor de deur staan, dan is hij bang om ontdekt te worden...

De muziek is heel erg irritant.

2.5*

Ik vond het eerste deel niet bijster leuk, maar werd gisteren de bioscoop ingesleurd om deze film te kijken.

Eerlijk gezegd viel hij me niet tegen, en vond deze een stuk leuker dan het eerste deel. Vooral door de geweldige rollen van Dustin Hoffman en natuurlijk de Niro, is dit een zeer geslaagd vervolg. Er zitten natuurlijk erg flauwe grappen in, maar goed, het blijft toch een amerikaanse komedie, dus dan verwacht je ook geen humor van de bovenste plank. Die Ben Stiller vind ik eigenlijk nooit grappig, maar in deze film was zelfs hij te pruimen.

De enige die mij mateloos irriteerde was die vreselijk bijdehandte baby. (3.5*)

Prachtige film, met de K van "Kunst" en niet "Kut" zoals de user hierboven beweert.
De vergelijking met Festen snap ik wel, op de één of andere manier heb ik ook de indruk dat er in Scandinavische films vaker bruiloften of andere gelegenheidsfeesten in grote landhuizen voorkomen dan gemiddeld, en dan vooral feestjes die niet erg soepel verlopen.

Het begin is al vaak geprezen, en terecht, het is niet zomaar slowmotion wat je ziet, het is een waar genot om naar te kijken, én te luisteren.
Het einde is zo ongelofelijk, de sfeer, de angst, het gedonder, de stilte achteraf... impressive, zo knap gedaan.

Ik ben niet erg natuurkundig aangelegd, maar ik denk wel dat als er een planeet, vele malen groter dan de aarde, tussen ons en de zon staat, dat het hier compleet donker zou moeten zijn, maar ik hoop dat ik het mis heb, want dan kan ik dit niet als fout aanmerken in de film.

"Melancholisch" is de film zeker, de naam voor de verstoppertje spelende planeet is goed gekozen. De film zit net als de titel vol dubbelzinnigheden en verwijzingen, en het zal dan ook noodzakelijk zijn om hem vaker te zien dan één keer, maar in mijn geval is dat geen straf.

Edit: Zet hem dan ook maar op 5* ook, na zo'n recensie

Eerste keer op het IFFR, en gister voor de tweede keer gekeken. Elke seconde is prachtig. De details zijn ongelofelijk. Een perfecte balans tussen humor en drama. Dat je zoveel sympathie en medelijden kunt hebben met kleipoppetjes geeft aan hoe briljant dit gemaakt is. Het verhaal is semi-autobiografisch, wat ook bijna anders niet kan, want hoe verzin je zoiets? De soundtrack is geweldig. Je leest het goed: Ik ben enthousiast.

Zelden zoveel moeite gehad om vast te stellen wat ik nou van een film vond. Er schieten een aantal dingen door mijn hoofd: Misplaatste symboliek over genders, de vrouw gezien als getraumatiseerd en slecht behandeld wezen, en alle mannen zijn hetzelfde en slecht. Welke symboliek zat er in die geboortes...transfobie? Vermoedelijk begrijp ik niet goed wat Garland hiermee wil zeggen maar ik hou er toch een rare nasmaak aan over.

Aan de andere kant een film met een hele mooie cinematografie en fantastische acteurs, en ik vond hem toch behoorlijk creepy! Ik waardeer het wel dat deze film zich onderscheidt van de meeste 13 in een dozijn horrorfilms. Ik ga maar veilig en lui op 3* zitten.

Ralph Fiennes is goed als de angstaanjagende "chef". The Menu is vrij origineel (behalve het: wraak-nemen-op-mensen-die-hem-in-het-verleden-'slecht'-hebben-behandeld), soms spannend, soms komisch, vaak ongemakkelijk. Dat het gehele keukenpersoneel, beveiligers en overige werknemers blijkbaar vrede hadden met het onomkeerbare gegeven dat ze uiteindelijk in een vlammend toetje gingen eindigen is niet zo heel erg zo geloofwaardig. De verschijning van Anya Taylor-Joy, maar ook zeker haar al lang bewezen goede acteerprestaties maken een hoop goed.

Een verhaal over leraren en iets minder over de leerlingen. Waarom de leerlingen zich zo gedragen en welke problemen ze hebben bijvoorbeeld in hun thuissituatie, wordt niet uitgediept, en dat is op zich goed. Dat soort films zijn er al genoeg. Hier gaat het om de leraren en hoe intens lesgeven kan zijn. Een topcast met Vincent Lacoste, François Cluzet en Adèle Exarchopoulos in opnieuw een rol als lerares (haar derde?). Buiten de school om waren er nog wat losse flarden aan gebeurtenissen die niet erg veel toevoegen aan het verhaal.

Belangrijke film, vol symboliek. Rode draad: Doe de deur open (symbolisch) voor mensen die je hulp nodig hebben, alleen dan kun je problemen oplossen, en begrip krijgen voor elkaars situatie. De film is meer toneel dan speelfilm, niet alleen omdat het gehele speelveld een appartement, een dichte deur en het trappenhuis in een flat zijn, je merkt het ook in de bijna poëtische manier van converseren. Ik vond het goed, en de boodschap die de film wil meegeven nog beter. Denk na over wat je hoort, ziet, en waarom er een witte kip met een rode strik om zijn hals door het trappenhuis wandelt. Ga dit zien, vanaf mei in de bioscopen.

Amerikaanse films die zich in Parijs afspelen zitten meestal vol cliché's over Parijs, zo ook deze.

Waarom deze film nou wel heel goed is in vergelijking met die andere, heeft te maken met het feit dat het clichébeeld van Parijs juist de hele leidraad is van het verhaal.

Je kunt wel degelijk verliefd worden op een land, of een stad, en het romantische gemijmer over "de goede oude tijd" is herkenbaar voor velen van ons.

Woody Allen weet hier natuurlijk alles vanaf, alleen erg monogaam in zijn liefdesleven met steden is hij niet. New York, Londen en nu Parijs...

Ik kan er niks aan doen, Allen is een irritante, perverse lul, maar ik vind zijn films steeds leuker worden.

Erg goed! Sean Penn is fantastisch. Hoewel ik *schaam schaam* nooit eerder van Harvey Milk had gehoord, laat staan dat ik er beelden van heb gezien, heb ik het gevoel dat Penn hem hier heel goed neerzet.

Wat ik erg knap vond was dat de jaren 70 sfeer hier zo sterk weergegeven wordt. Natuurlijk zaten er archiefbeelden tussen, maar ook bij de nieuwe beelden druipt de flower power van het scherm.

Triest is het dat dit allemaal nog maar 30 jaar geleden gebeurd is, en nog triester is het dat de homofiele bevolking, en zeker in Amerika, het land van de vrijheid, nog steeds niet wordt geaccepteerd, of waar in ieder geval nog een erg groot taboe op rust. Dat deze film een Oscar heeft gewonnen is weer een klein stapje in de goede richting.

Van Sant, Penn, chapeau!

Clint Eastwood blijf ik als regisseur toch een stuk beter vinden dan als acteur. Niet dat hij slecht acteert, maar hij regisseert nóg beter.
Million Dollar Baby is een goede film. Waarom hij oscars heeft gewonnen lijkt me wel duidelijk, de bekende ingrediënten zitten er weer in, plus nog een extra controversioneel element waardoor de film door de Oscar-jury waarschijnlijk als gewaagd en vernieuwend wordt gezien.
Ik ergerde me een beetje aan die Sinterklaas-stem van Eastwood, maar daar zal hij ook wel niets aan kunnen doen.
Morgan Freeman zijn stem is natuurlijk fantastisch, en als verhalenverteller is hij uitermate geschikt. Verder is zijn rol niet bijster interessant.
Hilary Swank, ik weet eigenlijk niet wat ik van haar gezien heb, maar ik vond haar best wel goed. Wel vond ik haar passie voor het boksen soms iets te overdreven. Ze kon geen seconde stilstaan en bleef maar boksbewegingen maken met die armen, zelfs tijdens een serieus gesprek. Waarschijnlijk heeft Eastwood tegen haar gezegd dat de passie voor het spel eraf moet knallen.
'Onze' Lucia Rijker had een korte maar belangrijke rol.
Het einde is zeer goed. Damn, wat is het moeilijk om iets over de film te vertellen zonder spoilers weg te geven!
Ik zou natuurlijk spoilertags kunnen gebruiken.

3,5*

Grote twijfel of ik deze film 4 of 4.5 zou geven. Uiteindelijk is het toch 4.5* geworden.

Wat een film...

Drama, ik hou van drama. Hoe ellendiger, hoe beter, en dan zit ik met deze film goed. Het verdriet van Shin Ae is zo goed mee te voelen, omdat het op een ongelofelijk overtuigende manier wordt gebracht. Haar "wedergeboorte" in de kerk was zo indrukwekkend dat het me koude rillingen bezorgde. Haar schreeuwen gingen door merg en been.

Ik dacht even dat de film iets teveel de kerkelijke kant op ging, maar dat uiteindelijk haar geloof ook geen echte verlossing heeft gegeven doet het EO-gevoel als sneeuw onder de (geheime) zonnestralen verdwijnen.

Do-yeon Jeon heeft met haar rol een diepe indruk bij me achtergelaten. Je moet het maar kunnen, zo goed acteren dat de kijker de angst en het verdriet zo sterk voelen dat hij met een brok in zijn keel en een bonkend hart zit te kijken.

Kippenvel gegarandeerd!

Ik ben geen expert op het gebied van actiefilms of wellicht kijk ik er te serieus naar, maar is het in dit soort films gebruikelijk dat wanneer de held op een paard door de woestijn rent en wordt beschoten door een stuk of 6, 7 of meer achtervolgers, er geen enkele persoon raak kan schieten? Zelfs het paard wordt totaal gemist. En de dame (Ilsa) die op ruime afstand zit kan diezelfde lui dwars door een zandstorm heen 1 voor 1 van hun paard afschieten. Wel mooie beelden van Oostenrijk wat eigenlijk helemaal niet in Oostenrijk was maar in Noorwegen. Geeft niet, een berg is een berg. Nou ja, 3 sterren vind ik voldoende.

Wow, een Amerikaan die de wereld redt van een kernoorlog door aan een vliegtuig te hangen die loopings maakt om vervolgens een stikkie in een powerbank te drukken. In de allerlaatste seconde nota bene! Dit soort films worden steeds belachelijker qua overdreven actie zodat het lachwekkend wordt en dat zorgt ervoor dat de film totaal niet meer spannend is. Wel grappig hier die discussies over hoe geloofwaardig de film is. Het is dat ik door de bombastische muziek niet in slaap kon vallen.

Terwijl mijn vrouw met een aantal vriendinnen in de bioscoop bij Casino Royale zat, heb ik Modern Times maar eens in de DVD speler gestoken. Ik ben er van overtuigd dat ik harder gelachen heb.

Een meesterwerk, ja dat is het zeker. Als je nog maar net bent bijgekomen van een lachbui, dan krijg je de volgende hilariteit alweer voorgeschoteld.
De voedermachine was echt het hoogtepunt, zelden zo'n grappige scéne gezien. Het idee alleen al: Een 'voedermachine' zodat het personeel geen pauze meer hoeft te nemen.

Het feit dat ik alleen op de bank, naar een film van 70 jaar oud zit te kijken, en niet meer bijkom van het lachen, geeft wel aan hoe briljant Chaplin was.

Er zit zóveel in deze film, en het is allemaal leuk, ontroerend en bovenal steengoed. De ongelofelijk knappe Paulette Goddard past ook perfect in het plaatje.
De scéne in het warenhuis, als Chaplin geblindeerd aan het rolschaatsen is vlak naast een afgrond, wat opzich al hilarisch is, moest ik nog extra lachen om Paulette Goddard die zo schrikt van wat ze ziet, probeert naar Chaplin toe te rennen, met haar rolschaatsen onder, en hem uiteindelijk van een nare val behoedt. Ongeblindeerd waren zijn rolschaatskunsten ineens een stuk minder goed.

Er zaten mooie boodschappen in de film, zoals een aanklacht tegen de modernisering, en de mooiste zat natuurlijk in de laatste scéne.
Nu weet ik dat Bassie zijn bekende zinnetje gewoon van Chaplin heeft gepikt: "Wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen!"

Moeilijk te zeggen waarom ik The Mourning Forest zo mooi vind.

Ik ben geen persoon die een film beoordeelt om zijn mooie shots, soundtrack of overige technische filmzaken. Het speelt natuurlijk wel mee, maar voor mij is "het gevoel" het belangrijkste aspect. Vaak krijg ik dat wanneer ik onder de indruk ben van het verhaal, maar dat was hier niet het geval, zo heel veel verhaal zit hier namenlijk niet in.

Ik was voornamelijk ontroerd. Ja, deze film is ontroerend. De oude man Shigeki is een hele lieve man die veel heeft meegemaakt. De dood van zijn vrouw heeft een diepe indruk op hem gemaakt waardoor hij zelfs niet meer helemaal met beide benen op de grond staat.

De verpleegster Machiko weet het gemis op te vullen door hem met respect te behandelen, en een oprechte vriendschap met hem op te bouwen. Hiervoor krijgt ze ook, na een moeilijke start, veel respect en liefde terug van de oude man. Hij zorgt er onbewust voor dat Machico ook met haar eigen verlies van een dierbare weet om te gaan.

Ontroering alom, mooie film.

De film laat zich in twee woorden samenvatten: Marion Cotillard.
Deze actrice heeft met deze sublieme acteerprestatie krediet opgebouwd die ze bij mij nooit meer kwijtraakt.

Édith Piaf heeft in haar korte leven zoveel ellende over zich heen gekregen dat het nauwelijks in de toch ruim twee uur film weer te geven is. Een groot gedeelte zie je dan ook in sneltreinvaart wanneer Piaf op haar sterfbed ligt en haar leven aan haar voorbij gaat.
Dat uitgerekend deze beelden worden afgewisseld met haar vertolking van "Non, je ne regrette rien" maakt het een indrukwekkend stukje film om stil van te worden, waar ik medelijden kreeg met Piaf en haar haar pittige, en regelmatig onvriendelijke karakter vergaf.