Opinions

Mijn dochters vonden hem geweldig, en ik moet zeggen dat er erg leuke momenten in zaten. Paul de Leeuw is een erg grappige geest.

De drie dames van K3 komen me inmiddels wel de strot uit, maar in deze film waren ze best leuk.

Het DTS geluid op de DVD is erg indrukwekkend.

3*

Kala Azar excelleert in onsmakelijke lelijkheid met een verhaal, wat dat ook moge zijn, van niks in 85 kwellend lange minuten.

Kapringen, oftewel de kaping, is spannend. Je kan de angst van de gijzelaars meevoelen. Søren Malling als de directeur van het bedrijf waarvan het schip is gekaapt speelt zeer overtuigend en ijzersterk. Zijn manier van onderhandelen dwingt respect af.

De afwisseling van de boot en het thuisfront maakt het een verhaal waar je middenin zit, de spanningsvelden van beide kanten meevoelend.

Een sterke film, vooral een uur na afloop. Tijdens de film heb ik me vooral zitten ergeren aan die vrouw in het hotel die haar dochter door hem van school laat halen, en vervolgens de rest van de dag, en een nacht, achterlaat bij een uiterst labiel persoon die ze nauwelijks kent. Dat hij vervolgens het meisje alleen bij de Mc Donalds laat zitten begreep ik in eerste instantie ook niet, zeker niet na wat hij heeft meegemaakt. Later wordt wel duidelijk waarom hij dat deed.
Ook vond ik de reactie van de mensen die hij de foto liet zien erg onrealistisch. Ik kan me niet voorstellen dat als iemand in paniek een foto van een meisje laat zien en daarbij zegt dat het om zijn vermiste docher gaat zulke ongeïnteresseerde reacties ontvangt.

De poster is één van de meest misleidende die ik ooit heb gezien, want ik was er in de film van overtuigd het vermiste meisje nog te zien, omdat ze notabene op de poster staat, nog niet wetende dat het Kira, het dochtertje van de vrouw is.

Ik ben er na het zien van de film redelijk van overtuigd dat die Keane helemaal nooit een dochter heeft gehad, en al langer dan een jaar ernstig schytzofreen is en naar aanleiding van een krantenknipsel gelooft dat het allemaal om zijn eigen (verzonnen) dochter draait. Op het station laat hij mensen een krantenknipsel zien met de vraag of men dit meisje heeft gezien. Het is natuurlijk erg raar hij dat niet eens een echte foto van zijn dochter heeft. Bovendien zien of horen we nergens de moeder van het kind, zijn ex- vrouw.

Al met al een prima film met een goede acteerprestatie van Damian Lewis, een film waar je heerlijk op los kunt filosoferen. Geen perfecte film, daarvoor vond ik de logica iets te ver te zoeken.

Dat iemand die al meer dan 30 jaar geen naakte vrouw heeft gezien wel een strip Viagra bij zich heeft is op zijn minst zeer goed voorbereid te noemen. Het subtiele spel van verleiding tussen de twee eenzame mensen is prachtig om te zien. Ze doen alles wat het Iraanse regime verbiedt, elkaar ongetrouwd ontmoeten, alchohol drinken en dansen (!). De grootste angst van Faramarz is om alleen thuis te sterven. Na de mooiste avond van zijn leven sterft hij met een glimlach op zijn gezicht in het bed van zijn nieuw gevonden liefde. Voor Mahin het begin van de voortzetting van haar eenzame, ongelukkige bestaan. Mooi gefilmd, aangrijpend verhaal.

Vandaag in een zaal met bijna 400 kinderen en hun ouders de try-out gezien van kikkerdril. Een leuke film voor 4 tot 8 jarigen. Er wordt op een grappige en avontuurlijke manier een verhaal verteld (en gezongen) vol wijze lessen voor de kids: Ga met respect om met de natuur en vertel de waarheid, anders worden mensen boos op je. Ik vond Georgina Verbaan als moeder van Max, en zijn oudere broer (een jaar of acht) te jong overkomen als moeder. Hoewel ze al 27 jaar jong is komt ze nog steeds erg kinderlijk over, dat zal ook nog wel het geval zijn als ze 40 is.

Het Surinaamse meisje Jesse (niet het buurmeisje, zoals in het plot staat, zal ik nog aanpassen) komt nogal verwend en brutaal over, maar het is een schattig kind. Uit ervaring weet ik dat binnen een Surinaamse familie de omgangsvormen anders zijn (niet negatief bedoeld) en ik herkende in het gedrag van het meisje absoluut een normaal Surinaams kind.

Voor mijn zoontje van vier was het zijn eerste bioscoopbezoek, en hij heeft de volle lengte van de film geconcentreerd gekeken, en vond het allemaal zeer indrukwekkend.

Na een nachtje bezinnen ben ik tot de conclusie gekomen dat het een goede film is. Ik had de plotselinge genretwist totaal niet verwacht en had geen enkel vermoeden dat het uiteindelijk als een naargeestige horror zou eindigen. In het eerste uur gebeurt er ook het nodige, maar door er af en toe een vleugje humor doorheen te gooien werd het allemaal niet te zwaar of luguber. Ik zag hier ook wel herkenningspunten met die andere hele fijne film van Weatley, Sighseers, hoewel daar veel meer absurde humor in zat dan hier.

Vanaf het moment dat er schijnbaar walgelijke filmpjes worden gevonden, die de geharde Jay zelfs emotioneel maken, en hij met zijn "mate" de hoofdrolspeler van het filmpje met een bezoekje gaan vereren wordt de film steeds weerzinwekkender. Wanneer ze achterna worden gezeten in het riool is curieus maar behoorlijk eng. De allerlaatste scéne was akelig.

Het verhaal is ingewikkeld, en er blijft een hoop onverklaarbaar. Dat zorgt ervoor dat je over de film blijft nadenken en dat maakt de film goed.

Er hangt zo'n beklemmende, sinistere, onaangename sfeer aan deze film, dat ik dit moeilijk als komedie kan zien. Ja, ik heb wel een paar keer moeten lachen, maar vond sommige scènes te schokkend om er om te moeten lachen. Een slechte film is het zeker niet, intrigerend zelfs, en om er toch een knipoog aan te kunnen geven, een soort Loenatik 2.0.

Sorry hoor, maar als je wil nadenken bij een film dan moet je niet naar King Kong gaan.
Wil je ultiem bioscoopvermaak en spektakel dan is deze film daar zeer geschikt voor.
Ik vind deze film vanaf de eerste scéne al goed. New York in de jaren '30 met dat 'drukke' verkeer vond ik echt fantastisch om te zien. Het verhaal wordt zeer mooi opgebouwd. Op het eiland is het zeer spannend.
Gelukkig werd er aan het dramatische einde ook geen positieve draai gegeven. De aap valt naar beneden, en de aasgieren springen er bovenop. Nog een terechte overpeinzing van Jack Black en afgelopen is de film. Dat die twee tortelduifjes nog bovenop het Empire State builing staan te zoenen mag van mij wel na zo'n avontuur.

De 3 uurtjes dat de film duurt vliegen voorbij, er had van mij nog wel een uurtje bij gemogen.

Trouwens, de scéne die ik in de trailer heb gezien: Dat Jack Black een scéne aan het opnemen is met Naomi Watts op een tropisch eiland en dat ze dan moet gillen (acteren), die heb ik helemaal niet gezien in de film. Is dat een extended edition scéne ofzo?

4.5*

Na het geweldige Nobody Knows, en de eveneens prachtige Still Walking en Air Doll waren mijn verwachtingen hooggespannen. Helaas vond ik "I Wish" veel afstandelijker dan de voorgenoemde films. Het was aardig om te zien, soms een beetje saai, en het sentiment kwam bij mij niet overtuigend over. Het einde was leuk, maar het had na de trein-wens-scéne afgelopen mogen zijn, de film werd nog 15-20 minuten uitgesmeerd. Jammer, voor mij werkte het deze keer niet, maar Koreeda heeft voldoende krediet opgebouwd waardoor ik wel weer uitkijk naar zijn volgende.

Klopka, de val. Wat een beklemmend gevoel krijg ik van deze film, en wat een weergaloos goed acteren van iedereen, maar toch vooral van Nebojsa Glogovac, die Mladen speelt.

Het is een verhaal die je zomaar zelf mee zou kunnen maken, mocht het lot je niet gunstig zijn gezind. Vandaar dat ik me ga zitten afvragen waar mijn grens ligt, wat er met mij moet gebeuren voor ik in staat ben om te moorden. Ik kan Mladen goed begrijpen, en zou misschien wel hetzelfde gedaan hebben.

Klopka is de eerste Servische film die ik zie, en deze primeur is een behoorlijk aangename kennismaking. Na het moment dat Mladen het bizarre voorstel voorgeschoteld krijgt, zit de film vol onderhuidse spanning, psychologische ontwikkelingen bij alle personages. Subliem geacteerd en weergegeven, met ook nog eens (alsof het niet op kan) een geweldige soundtrack, en zelfs een vleugje humor. Met andere woorden: Een meesterwerk!

Zwak. De grote lijn van het verhaal is nog wel leuk, maar het is veel te slecht en onlogisch uitgewerkt. Wanneer ze het meisje in 1959 in de school gaan zoeken doen ze dat in het donker. het is 1959, geen 1359. Doe het licht aan zou ik zeggen.

Een papiertje met honderden getallen, waar "ergens" de getallen 091101 tussen staan (zie het als een mega-woordzoeker maar dan met cijfers) en Cage wordt meteen achterdochtig. Vervolgens voorspelt hij door middel van de rest van de cijfers een aantal rampen die nog moeten komen en zoekt de rampen vervolgens op.
Sterker nog, de eerstvolgende ramp is hij heel toevallig bij aanwezig, juist op het moment dat hij erachter komt op welke coördinaten hij zit. Vanzelfsprekend herkent hij deze coördinaten van het papiertje, waar dus die honderden getallen op staan.

Dit soort toevalligheden zetten zich de hele film voort, verder nog slecht uitgewerkte dingen, zoals de steentjes waar ik geen logische verklaring voor kan bedenken, de buitenaardsen (?) die denken dat ze met een jongen, een meisje en twee konijnen een nieuwe wereld denken te kunnen scheppen, en waarom oh waarom denkt Cage de mensheid te kunnen redden door naar de coördinaten van de plaats van de laatste ramp te gaan, het huis van het meisje uit 1959?

Het sentimentele einde met de gebarentaal enzo, dat was wel heel cliché, het leek E.T. wel! bweeeh! Verwachten ze nou echt dat de kijker hier nog geëmotioneerd van raakt? Twee borstklopjes en een vuist vooruit ontbraken er nog maar nét aan.
Tegenvaller, het idee was leuk, dit dat veel beter kunnen zijn.

Ik weet niet zo goed wat ik moet met deze film. Het is komisch bedoeld, maar ik vind het net allemaal iets te heftig om het komisch te vinden.

Op een gegeven moment begon het me nogal te vervelen, en me zelfs te irriteren dat Ichi met een mesje van amper 5 cm een persoon in twee stukken splijt.

Ik had vaak de neiging om de DVD af te zetten, maar was toch te nieuwsgierig en heb hem afgekeken.
Sommige grappen in de film waren echt wel de moeite waard, maar over het geheel gezien een tegenvaller.

Ik vind het niet "cool" om bij vrouwen de tepels af te snijden, en hoef dat eigenlijk ook niet te zien in een film.

Oh wow, wat een film. Met Combat Girls aka Kriegerin begeef je je in een doodenge wereld van rechts-extremisten / neo-nazi's . Hierboven lees ik een aantal keer de term 'ongeloofwaardig' en zelfs 'bangmakerij', maar dat is de film geenszins. Ongelofelijk vind ik hier beter op zijn plaats.

Marisa is juist de perfecte persoon om tot inkeer te komen. Als iemand binnen de groep hiervoor in aanmerking komt is zij het wel. In de eerste plaats omdat ze, in tegenstelling tot de mannen binnen de groep, wel nadenkt over bepaalde dingen. In de tweede plaats is haar gedrag zo extreem gewelddadig dat het overkomt als een uitvlucht van iets, en het politieke statement van minder belang is. Het geweld moet je, zeker in die mate, een keer zat zijn. Dat gebeurt dan ook. Wanneer de mannen als een soort halve militairen door het zand kruipen ergert ze zich aan hun domheid.

Het moment dat ze zich realiseert dat ze daadwerkelijk iemand om het leven heeft gebracht is voor haar een keerpunt en ziet ze, zij het met enige twijfel, dat het onzin is wat ze doet, en om mensen te haten die haar geen kwaad doen. Haar haat schuift als het ware door naar de neo-nazi's, die ooit haar beste en enige vrienden waren. Ze schaamt zich voor de swastika op haar lichaam en plakt er een pleister op.

Ik vond de film erg indrukwekkend. Het einde is schokkend.

Ik vond hem prachtig. Een mix van avontuur, spanning en humor (de kever was echt een hilarisch personage) en oh, wat ziet het er allemaal mooi uit zeg! Als je met een gezin met kinderen een film zoekt die voor iedereen geschikt is (dat is bij ons regelmatig een dilemma) dan is Kubo echt een aanrader.

Koreeda is een regisseur die ik intussen zeer kan waarderen. De films die ik van hem heb gezien heb ik allemaal hoog beoordeeld.

Zijn films zijn zo mooi en vol emotie.

Ook al gaat het nu om de gevoelens van een opblaaspop, het is zo overtuigend gemaakt dat je 1: De pop ook echt als een pop ziet, en er niet eens bij nadenkt dat het voorwerp gewoon door een actrice wordt gespeeld (wel erg goed, overigens) en 2: Je daadwerkelijk geëmotioneerd kan raken door wat zo'n opblaaspop, slechts gemaakt voor seksuele lusten, allemaal meemaakt, en voelt!

Knap hoe een film zo wordt gemaakt dat het net lijkt of het heel normaal is dat een opblaaspop tot leven komt.

Koreeda kan volgens mij zelfs een serieuze film maken over een rubberen eendje dat verstoten wordt door een kleuter.

Een kruising tussen van Warmerdam-humor en Haneke-bizarness, zoiets moet je bij deze film verwachten, maar dan anders. Gisteravond gezien, nog steeds geen idee wat ik hier nou mee moet. De film gaat behoorlijk ver, en laat de kijker bijna versteend achter. Normaal ervaar ik zoiets als positief, maar bij Dogtooth weet ik het nog niet. Het gelach bij deze film was zenuwachtig, zeker 10 mensen zijn halverwege uit de zaal gelopen. Zeer ongemakkelijke incest- en geweldscénes maken van Dogtooth een zeer bijzondere, originele film. Maar niet alleen die scénes... de hele film is weird. Nog nooit zoveel moeite gehad om een cijfer te geven....