Opinions

Krappe voldoende. Te lang, te drakerig en bij vlagen te beroerd geacteerd met als dieptepunt het moment waar de ouders aan de kinderen vertellen dat ze uit elkaar gaan. David Lynch op het einde stal dan toch nog even de show als John Ford. Het zag er allemaal wel prachtig uit als een echte Spielberg-film.

4* voor Michael Moore die Bush maar mooi voor paal zet.(voor zover hij dat zelf niet doet) Stel je toch eens voor dat het allemaal waar is!

Onbegrijpelijk hoe ik deze film tot het eind heb weten vol te houden. Deze hoofdrolspeelsters zijn duidelijk niet gecast vanwege hun enorme acteertalent.

De eerste film die ik zag van de eerste vrouwelijke regisseur ooit. Alice Guy heeft een indrukwekkende CV, een pionier van haar tijd. Alleen daarom waardeer ik deze film, die een vrij simpel verhaaltje heeft, des te meer. Een aandoenlijke film over een meisje dat het leven van haar grote zus probeert te redden door de blaadjes terug te plakken op de bomen, omdat de dokter heeft gezegd dat ze zal sterven zodra het laatste blaadje van de bomen is gevallen.

Bij herziening nóg beter. Wat een heerlijke film is dit toch. Olivia Coleman is fantastisch en zo'n goede actrice. Een prachtige parodie waar verrassend veel van waarheidsgetrouw blijkt te zijn. Mooi gefilmd, de muziek, Emma Stone, Rachel Weisz, echt alles klopt aan deze film. Geweldig. Cinema pur sang.

Ja, ja prachtige beelden hoor, zeker op het grote scherm van de bioscoop. Noorwegen is een paradijs op aarde, maar na een tijdje heb ik het wel gezien, en het filosofische geneuzel van Jørgen die al deccenia door de natuur wandelt vind ik nogal oninteressant. "Generaties volgen elkaar op", ja vertel me iets wat ik nog niet wist. Vervolgens wordt God er ook nog bijgehaald... maar jezusmina wat is die natuur daar belachelijk mooi.

Deel 5 uit "The Gods must be" serie. Een stuk minder grappig dan de eerste twee delen (andere 2 delen trouwens niet gezien) , waar nog een leuk verhaal in zat.

Dit is meer een aaneenschakeling van slapstick-achtige momenten die na een tijdje niet meer leuk zijn. N!xau in de grote stad, je kon er op wachten natuurlijk.

Toch 3* omdat ik fan ben van N!xau, en aan hem heeft het niet gelegen, hij was grappig, zoals altijd.

Hij is trouwens een aantal jaren geleden gestorven tijdens het hout sprokkelen.. hoe toepasselijk.....

Spannende film met goed acteerwerk. Bleibtreu is geweldig als schofterige nazi. De dames doen het ook erg goed, en dwingen niets anders dan respect af. Hele mooie cinematografie met een echte, voelbare WO2-sfeer. Op sommige momenten zat ik op het puntje van mijn stoel.

Festen, wat een feest!

Zeer bijzonder! Ik wist niets niets van deze film (nee, ik heb niet op een andere planeet geleefd ) en ik was even verbaasd over de speech als de gasten aan tafel. Dat hakte erin zeg!

De acteerprestaties zijn zo goed, en dat in combinatie met het ''amateuristische'' filmwerk maakt het dat je er helemaal in komt en erbij wil blijven. Ik voelde me net een ramptoerist die blijft staan kijken bij een elledig schouwspel vol mensenleed.

De Dogma- stijl vind ik overigens niet storend. Wel dacht ik op een moment even dat ik de kleuren van de tv niet goed had staan, of dat er een kabel tussen de DVD speler en de tv loszat ivm hele rare kleuren. Ik vind het niet erg, maar ook geen toegevoegde waarde hebben. Het losse camerawerk wel, dat kun je slecht noemen maar ik vond het juist positief bijdragen aan de sfeer en realisme.

Na de (anti) tip van kappeuter bij Les Secrets de l'Invisible ook deze bekeken van regisseur Antonin Peretjatko. Ik vond deze ook weer erg grappig. Een aantal scènes wordt op een x1.25 snelheid afgespeeld waardoor de bewegingen sneller gaan en de stemmen omhoog gaan, en het een soort slapstick wordt. Het zijn de kleine dingen die zo flauw zijn dat ze de film grappig maken: Ze rennen een kroeg binnen, en één van hen rent dwars over een groot schaakbord waarmee twee mensen aan het spelen waren en schopt de schaakstukken omver. Hij kijkt naar de grond (je ziet hem denken: "what the fuck is dit allemaal hier op de grond") en de schaakspelers gaan aan een tafeltje zitten en gaan verder met hun drankje. Ik kan niet uitleggen waarom precies, maar ik vind dat grappig. De vrouwen zijn allemaal knap en sexy, en de mannen zijn allemaal rare sukkels. De film is dan ook behoorlijk seksistisch, maar het is allemaal zo abstract en slapstickachtig dat het op 1 of andere manier toch door de beugel kan. De speelduur is precies goed voor deze onzin. Net als je je realiseert dat je er wel genoeg van hebt, is het afgelopen.

Redelijke film, Interessant verhaal, goed geacteerd.
Ik snap het laatste fragment alleen niet. Waarom heeft die Fletcher nou dat kettinkje om en kijkt hij naar de beelden van het ongeluk? Ging het hem er nou echt om om sexueel misbruik van het meisje te bewijzen, of is HIJ het jochie dat in het gat was gevallen? Nee, want wie is dan de man op het feest? En als het hem niet om het misbruik ging, wat moest hij dan met de beelden van Charles Bannister? Eerder in de film: Waarom moest de kijker weten dat het meisje ook een implant heeft? Op dat moment dacht ik dat Fletcher achter haar aan zou gaan om de beste beelden te kunnen krijgen van het sexueel misbruik, maar het meisje kwam in de rest van de film niet meer voor. Al met al 3.5*

Hij viel me niets tegen. Sterker nog: Ik vond hem erg goed zelfs. Het verhaal is erg origineel en hij is spannend.
Er zitten wel een paar momenten in dat je weet wat er gaat gebeuren: "Oh, nu gaat dat vliegtuig echt ontploffen", en als die vrouw een theedoek over de messenset gooit weet je dat daar nog wat vreselijks mee gaat gebeuren maar ik heb me daar niet aan gestoord, ik vond het toch een goede film.Ik had er eigenlijk weinig goeds van verwacht, omdat films waar tieners omstebeurt doodgaan meestal geen goede films zijn. Nu moet ik deel 2 ook maar gaan kijken. Ik ben bang dat deel twee een stuk minder zal zijn, omdat bij deel 1 het verhaal de film goed maakt, en bij deel twee gebeuren er misschien wel andere dingen, maar het idee is hetzelfde.

Voor deze 4 sterren trouwens.(voordeel van de twijfel tussen 3,5 en 4)

Veel beter dan ik van tevoren had gedacht. Fictie gebaseerd op ware gebeurtenissen, altijd lastig, want wat is waar en wat niet? Als film heel goed met sterk acteren van Alicia Vikander en Jude Law.

Cliché: Iemand wil zichzelf ophangen en dan belt er iemand aan. Zeer amateuristisch geacteerd. Ondanks dat hoop ik oprecht dat het goed gaat met Zlata.

Jodie Foster is natuurlijk een actrice van formaat, en dat laat ze in deze film ook zien. Ik vond dat de heel overtuigend een moeder speelde die haar kind kwijt is.
Ach, en je kunt natuurlijk moeilijk gaan zitten doen over al die onlogica in de film, maar je kunt ook lekker onderuitgezakt gaan zitten, met de gedachte dat je naar een gewone thriller kijkt waar je niet al te veel van moet verwachten.
In dat geval kan hij nog best spannend zijn, en ik vond hem ook spannend. Ik kende het verhaal nog niet, in tegenstelling tot sommigen die beweren dat dit een jat-film is, en halverwege de film wilde ik echt heel graag weten hoe het nou precies zit en waar dat meisje nou verstopt zat.
Geen topper, maar wel een leuke, spannende film. 3,5*

Op de poster ziet Jodie Foster er trouwens uit als een jonge vrouw van 25 jaar, dat hebben ze puik gefotoshopped.

Vorige week herzien op tv, en hij is eigenlijk best wel erg leuk. Vooral het gebrekkige Engels van Sjakie is om je te bescheuren; 'please help me, I sit fast' en "I sit very in the problems"

Ik ga een volle punt omhoog.

Dit kijken voelt voor mij als door een museum for contemporary art lopen. Ik zie het, kijk ernaar, probeer er wat van te maken, maak kan er helaas niet zoveel mee. Na een tijdje verslapt mijn aandacht omdat ik het niet leuk vind, hoe hard ik ook mijn best doe. Ik weet dat het aan mij ligt maar geef tegen beter weten in toch de kunstenaars de schuld en begin te mopperen dat het allemaal maar pretentieuze flauwekul is. Dat er mensen bestaan die een fetisj hebben om aan een vinger te ruiken van vrouwen die zojuist hebben gemasturbeerd geloof ik zo ook wel.

Peter Strickland is vast heel goed in zijn vak. "Berberian Sound Studio" vond ik al net zo naar om mee te maken, maar "In Fabric" daarentegen vond ik een geweldige film.

Ik respecteer het feit dat deze film bestaat ten zeerste, en ik hoop dat nog veel mensen er van kunnen genieten. Ik sla zelf de volgende Strickland-film over voedselgeluiden denk ik een keertje over.

Naar aanleiding van de nieuwe Bondfilm met onze nieuwste 007, bikkel Daniël Craig, ben ik tussen mijn DVD's gaan zoeken, en heb mijn kinderen laten zien waar ik vroeger naar keek, en hoe leuk en charmant Bond ook kan zijn. Ik vond "For Your Eyes Only" en deed de schijf in de speler.

"Is dáááát Bond? Hahahaha!" was hun eerste reactie. Vervolgens werd er nog vele malen gelachen, maar dan om de lekkere droge humor van Moore in deze film. Zijn kleine opmerkingen, one-liners, zijn legendarisch. De krankzinnige dood van Blofeld en een hilarische achtervolging in Spanje zijn al een goede introductie van de sfeer die een Bond-film destijds had.
Voor mij was de film voornamelijk jeugdsentiment, een film die natuurlijk gedateerd is, maar tevens erg goed in elkaar zit. Actie, humor en spanning komen allen aan bod en worden goed gedoseerd.

Een goede film, maar vooral erg leuk. Er zijn zeker betere Bondfilms, en of Moore nou de 'beste' Bond was weet ik niet, maar hij is in ieder geval de grappigste, en voor mij is hij de echte James Bond, aangezien ik vroeger als kleine jongen elke Bondfilm die uitkwam (destijds met Moore) samen met mijn vader 'verslond'. Je kunt achteraf wel zeggen dat we behoorlijk verslaafd waren.

Heddy Honigmann heeft een erg leuke en overtuigende manier van interviewen. De sfeer van Père-Lachaise komt goed over. Het was dezelfde sfeer die ik er voelde toen ik de begraafplaats ooit bezocht.

Types als de Amerikaanse toeriste die naar het graf van Jim Morisson vroeg, zie je daar heel veel. Overal zie je pijlen die naar zijn graf wijzen.
Oudere vrouwen die de graven van beroemde personen schoonhouden, en ook bijna alles van die persoon weten... je komt ze er allemaal tegen.

Ik vind de interviews wel erg gemaakt en ingestudeerd overkomen. Je kon gewoon zien dat de mensen aan het acteren waren. Vooral bij de Iraanse man die uiteindelijk besloot tóch maar een traditioneel Iraans liedje te zingen kwam behoorlijk geacteerd over.

Niet erg, dat niet, maar het viel me wel op.

De Japanse toerist was erg grappig, die in zijn eigen taal een heel verhaal vertelde waarom hij nou precies het graf van zijn favoriete schrijver bezocht, en dat Heddy hem vervolgens meedeelde dat ze er 'geen snars' van heeft begrepen, maar hem toch vriendelijk bedankt voor zijn commentaar.

Ik vond het moeilijk om hier doorheen te komen. Een vreselijk frustrerende film met alleen maar mensen varierend van zeer onsympathiek tot regelrechte klootzakken. Ik kan er met mijn verstand niet bij dat een hele groep lachend staat toe te kijken hoe iemand verkracht gaat worden, en dat je als slachtoffer van verkrachting ook nog verliefd wordt op deze smeerlap. Ik wilde hier op veel momenten gewoon niet meer naar kijken.

Niets nieuws onder de zon. Dat is wel jammer, want wat ik in een documentaire graag wil zien is dat hij mij dingen laat zien die ik niet wist, en beter nog, dat het bij ook enisgszins shockeert wat ik te horen en te zien krijg.

De documentaire springt een beetje van de hak op de tak. Is het een film over transport? Over milieu? Over Belgen die zich niet laten verjagen uit een bijna uitgestorven dorp? Over de opkomst van China? Iedere keer komen we wel terug op een schip volgeladen met containers… Ik heb het gevoel dat de structuur een beetje mist, maar toch vond ik de beelden die te zien waren best indrukwekkend en ik begon me nog niet te vervelen.

Wat me nog wel wat deed waren de winkelier en de schoonmaakster uit Doel. Je zal in (dorp) Doel wonen, waar boten voorbij komen die nog groter zijn dan het dorp zelf, en een kerncentrale staat waarvan de pijpen het dorp bijna overschaduwen. Bizar om te zien.

Vreemde film.
Ik heb hem afgekeken omdat ik wilde weten hoe het nou precies zat.
Je moet wel heel veel fantasie hebben om dit verhaal te kunnen verklaren.
Buitenaardsen willen een proef doen om het moeder-kind gevoel te testen en die is bij 1 persoon mislukt, dus de proef is mislukt en is alles weer bij het oude. Wie, en waarom? Wat en ongelofelijk slap einde.
De film heeft me ook een hartverzakking bezorgd bij die aanrijding, daar moest ik echt even van bijkomen. Later nog twee behoorlijke schrikmomenten, ik werd er gewoon chagrijnig van!

2*

Opengereten lichamen van de wassen beelden, ondersteund door kreunende geluiden, die de indruk wekken dat we hier te maken hebben met een 4 minuten durende fetish van David Cronenberg, die hij van mij voor zichzelf had mogen houden.

Goede thriller met alweer een uitstekende rol van Anthony Hopkins. De nieuwsgierigheid overheerst in deze film, je zou de film bijna vooruit willen spoelen om te weten te komen hoe het nou zit.

Het einde vind ik dan ook zeer teleurstellend, en ben het helemaal eens met de woorden van kos een paar berichten hierboven.
Ted Crawford had hier natuurlijk gewoon ongeschonden uit moeten komen en Willy had de schuld moeten krijgen van de dood van Ted's vrouw. Dat had ik een veel bevredigender einde gevonden. Het knullige foutje waar Ted even niet aan gedacht had, vond ik zeer ongeloofwaardig, na zijn goed uitgedachte en uitgevoerde plan om onder de moord van ziijn vrouw uit te komen.

Ik geef 3.5, maar met een ander einde was het denk ik wel een punt hoger geworden.

Goede, spannende film! De manier waarop de roof verloopt is niet erg geloofwaardig te noemen, alsof een medewerker (een Congolese vluchteling notabene) de mogelijkheid zou hebben om 's nachts door de bank rond te wandelen en toegang heeft tot alle ruimtes, en een alarminstallatie die uitgeschakeld kan worden op het dak van het gebouw is ook hilarisch.

Toch stoorde ik me er niet erg aan, want het was toch spannend gebracht. Bovendien gaf het duidelijk weer waarom mensen eigenlijk vluchten naar het Westen, en waarom het hier ook niet makkelijk is voor ze. Acteerprestaties waren overtuigend.

Lachen werkt aanstekelijk, en gisteravond hebben we met het gezin naar 'Fun with Dick and Jane' zitten kijken. Het zou niet mijn eerste keuze zijn, maar de rest van de familie lag in een deuk, en daarom werd het voor mij ook een leuke aangelegenheid.

En ik moet toegeven dat die Carey met zijn welbekende manier van grappig doen, ook best wel grappig is! Hij zorgt er dan ook in zijn eentje voor dat deze film leuk is om naar te kijken. Zeker geen topper, en hij zal ook vrij snel uit mijn geheugen zijn verdwenen, maar het is wel een echte leuke gezins-dijenkletser!

Mooie docu over de huidige generatie (Italiaanse) jongeren. Prachtig om te zien hoe bewust ze zijn van de problemen in de wereld, en hoe dit een effect heeft op hun toekomst. Ze praten soms op een wat onhandige en onzekere manier, maar wat ze zeggen is vaak gewoon on point. Men zegt wel eens: jongeren zijn jongeren en elke generatie was hetzelfde en zal hetzelfde zijn, en dat is misschien waar, maar elke generatie groeit ook op in een ander tijdperk met andere uitdagingen. Heel mooi om te zien, en ik maak een diepe respectvolle buiging naar de jonge mensen in deze film.