Opinions

Eens met Verhoeven. Gisteren deze "Demme" gedraaid in ons filmhuis, en ik snap ook al niet waarom hij ineens met een handheld digitale camera gaat werken.

Ik weet bijna zeker dat hij geïnspireerd is door Festen alleen wat bij Festen goed is gedaan, is hier uiterst vermoeiend en langdradig. Het losse camerawerk is hier niet serieus te nemen en lijkt een beetje op interessantdoenerij. Demme valt door de mand wat mij betreft. The Silence of the Lambs is één van mijn favoriete thrillers, daarom had ik dit gepruts niet verwacht.

Als het trouwfeest begint vind ik het echt heel vervelend worden. We moeten eerst 10 verschillende muziekgenre's aanhoren omdat het toevallig een muliculturele party is. Tussendoor hoor je alleen maar gekwek van aanstellerige zeikwijven. De speech van Kym is dan wel weer even leuk, hoewel je mij daar een vergelijking met Festen niet kwalijk kan nemen.

Het einde is mooi, de uitbarsting tussen haar en haar moeder is indrukwekkend overgebracht.

Rachel Getting Married had een heel stuk ingekort mogen worden. Nu is hij te lang, irritant en doodvermoeiend.

Een prachtig waargebeurd verhaal over een leraar die een controversiele manier van lesgeven heeft, maar hiermee wel de harten van de leerlingen steelt, en die van ons als kijker. In een klein Mexicaans dorp waar de schoolprestaties van de leerlingen ver beneden het landelijk gemiddelde liggen, en de criminaliteit onder de jongeren ver boven het gemiddelde, probeert de nieuwe leraar Sergio een andere manier van lesgeven uit die zijn vruchten afwerpt. Natuurlijk is er ook de gebruikelijke tegenwerking en wordt het ze niet makkelijk gemaakt. Het (ware) verhaal van de straatarme Paloma Noyola is heel bijzonder. Helaas vind ik dat de film net iets te vaak overgedramatiseerd wordt. De kinderen komen voortdurend met quotes alsof het de meest briljante filosofen zijn. Het einde wordt zo oversentimenteel gebracht dat het overduidelijk de bedoeling van de filmmaker is om ons te laten huilen in onze bioscoopstoelen, maar ik vond het net iets te veel waardoor het averechts werkte. Overall een mooie film waar de kracht vooral in het verhaal zelf zit.

Leuke film, en goed gespeeld door Cuba Gooding Jr.

In het begin moest ik wel een beetje aan zijn persoonlijkheid wennen, en vond het een beetje té gemaakt overkomen, maar na en tijdje zag ik dat hij het toch wel heel mooi deed.

Het is toch niet makkelijk om overtuigend als geestelijk gehandicapt over te komen.

De documentaire op de DVD met de echte Radio en de coach is ook heel leuk om te zien.

Een film met een wijze les. 3.5*

Wat worden er toch slechte films gemaakt...

Ik zou me doodschamen voor zo'n wanvertoning.

Ik zag hem om "Action Now" en heb die zender daarna meteen geblokkeerd.

Zijn we eindelijk van die belspelletjes af, en dan zit ik weer midden in de nacht naar zoiets te kijken... waarom doe ik dat toch...

Wonderlijk. Ik twijfelde na een uur ernstig of ik het tweede uur nog zou trekken. De slaapziekte leek besmettelijk te zijn door het bioscoopdoek heen want wat hadden mijn oogleden het zwaar gedurende deze marteling. Kijk, ik vind een plafondventilator een handig ding, en zal in Thailand onmisbaar zijn, maar als ik minutenlang naar een plafondventilator wil kijken, dan kijk ik wel naar een plafondventilator, en niet naar een film. Kort door de bocht, ik weet het, maar ik kon hier helemaal niets mee. Al dat geslaap en die mompelende mensen werkten ook niet erg mee. Ik had hier zoveel van verwacht na al die positieve verhalen, wat een teleurstelling.

Deze Rambofilm heeft een erg mager verhaal en het draait alleen maar om het letterlijk aan flarden schieten van hele gemene mensen. Op een gegeven moment wordt het gewoon lachwekkend om de rondvliegende benen, hoofden, en andere lichaamsdelen over het scherm te zien vliegen. Het lijkt wel slapstick.
Rambo is een harde kerel en een moordmachine. Het lijkt hem dan ook niets te doen dat in het rebellendorp kinderen worden misbruikt en vrouwen worden mishandeld en verkracht. Het gaat Rambo slechts om één ding: Het redden van één blanke gristenvrouw,
Zeer matige film, maar ondanks dat enigszins vermakelijk.

De film is 75 jaar oud en met dat in het achterhoofd is dit een prima film. Helaas heeft hij de tand des tijds niet doorstaan. De enige vrouw in het verhaal doet niets anders dan gillen en huilen, en net als je denkt dat ze eindelijk voor zichzelf opkomt door te roepen dat de beide vechtende mannen losers zijn valt ze vrijwel direct daarna opnieuw in haar ondergeschikte rol van van jankende dramaqueen wat op den duur toch wel wat ergerlijk wordt.

Goed en overtuigend gespeeld.
Ik vond de overgang van bijna volledig verlamd naar ineens weer lopen een beetje snel gaan. Er had inderdaad wel een half uur bij gekunt. Zo lijkt het net of hij er nauwelijks moeite voor heeft gedaan. Hij valt om, ontdekt dat hij lichaamsdelen ineens kan bewegen, even later staat hij al op een loopband en weer 5 minuten later loopt hij met een stok naar buiten. In een film die als grote leidraad 'doorzettingsvermogen' heeft had ik wel daarvan meer willen zien.
Ik vond het ondanks dat toch een goede en best aangrijpende film. Ik had echt met hem te doen.
Heel goed vond ik de gezichten die hij trok als hij gewassen werd, hij schaamde zich en dat kon je zien.

3.0*

Ik hou wel van Jazz en Blues, en ben al tijden een groot bewonderaar van Ray Charles, dus deze film was voor mij een must, en stond daarom ook al een tijdje vrij hoog in mijn to see lijstje.

Gisteravond was het dan eindelijk zover.
Ik heb genoten van de muziek, en van het sublieme acteertalent van Jamie Foxx. Soms vergeet je dat je naar een acteur zit te kijken, en lijkt het alsof het Ray Charles zelf is.

Ook interessant om te zien hoe zijn leven gelopen is. Ja, ik wist wel dat hij een boef was die niet van de drugs en vrouwen af kon blijven, maar hij was er één waar je niet boos op kon worden volgens mij. Dat zie al aan zijn vrouw, die ondanks alles bij hem blijft en en blijft respecteren.

Enige minpuntje van de film vond ik het laatste fragment waarin zijn broertje zegt dat het niet Ray zijn schuld was van het ongeluk. Beetje zoetsappig.

Ik geef hem 4,5*

Een matig verhaal, en zéér matig geacteerd. De enige die nog aardig acteertalent laat zien is Abbey Hoes. Het gemak waarmee vrienden onderling ineens niets meer van elkaar willen weten zonder de reden te weten of zelfs maar even na te denken wat de reden eventueel zou kunnen zijn vind ik ongeloofwaardig. De ontknoping waar de vader probeert uit te leggen waarom hij zo'n schoft is maakt het geheel er ook niet beter op.

Het zag er allemaal prima uit. Mooi gefilmd, en de muziek is erg leuk en toepasselijk.

Het verhaal was aardig en soms grappig, maar erg over the top. Het gedrag van Luciano sloeg op een gegeven moment helemaal nergens op, en normaal gesproken had zijn omgeving al lang een psychiatrische instelling gebeld voor advies over eventuele opname.

Grappig was de hele kermis rond de eerdere Big Brother winnaar Enzo. Het hele land droeg hem om handen als een held en riep "Jij bent de beste!" terwijl je in de latere beelden van Big Brother kunt zien dat er totaal NIETS gebeurt in het huis. Enzo was dus de beste in het nietsdoen.

Als ik een Italiaanse film ga zien, bereid ik me vaak geestelijk voor op een hoop hyperactief gekakel, en ondanks dat ik er op voorbereid was, had elk personage in Reality ook nog last van extreme ADHD verschijnselen. Ik hoop niet dat ik er mensen mee op hun tenen trap, maar ik word doodmoe van die zeiktaal, en twee uur lang is een ware uitputtingsslag.

Zeer indrukwekkende film die uiterst geloofwaardig is. Niets dan lof voor de jonge hoofdrolspelers en hun uitzonderlijke acteertalent.
Niet alleen het probleem "kindsoldaat" komt aan bod, maar tevens het trieste leven dat Afrikaanse albino's hebben wordt duidelijk door het feit dat grote groepen van deze mensen afgezonderd leven in een eigen dorp, ommuurd en beveiligd.

Mijn dochter, die tijdens de film naast mij zat en werd geconfronteerd met een meisje van haar leeftijd maar verder met een totaal ander leven, had er ook duidelijk veel moeite mee. Vrij onschuldige vragen zoals: "Hoe kan een meisje van 14 nou trouwen?" en "Waarom moet er persé een witte haan gevonden worden?" tot grote afschuw, medelijden, en zich terecht realiserend dat haar leventje helemaal niet zo verkeerd is.

Het scéne waar het meisje Komona, eenzaam en alleen, na een moeizame roeitocht, een kind baart, en vervolgens de laatste overblijfselen van haar ouders begraaft, die ze nota bene zelf onder dwang heeft doodgeschoten, zal ik nooit vergeten. Zelden heb ik zo'n immens gevoel van medelijden gevoeld.

Deze film heeft mij goed wakker gehouden, niet alleen tijdens de film maar ook lang daarna. Ik vind het walgelijk wat mensen elkaar aan kunnen doen, maar helaas is het wel realiteit. De vrijlating van Nelson Mandela in 1990 was werkelijk waar één van de mooiste dagen in mijn leven. Helaas zal het generaties lang duren voor dat de zwarte en blanke bevolking in Zuid-Afrika normaal naast elkaar kunnen leven, als dat überhaupt al gaat gebeuren.

Over de film: Ik dacht eerst dat er iets mis was met mijn DVD speler, omdat de film een rood/gele gloed vertoonde, maar blijkbaar zit dat in de film. Ik vond dat effect vooral in het begin nogal storend. Het werd wel gedeeltelijk goed gemaakt door de beelden van prachtige Afrikaanse landschappen.

Het verhaal was anders dan ik had verwacht, ik heb vergelijkingen gelezen met Hotel Rwanda, maar ik kan die vergelijking niet ontdekken. Is Hotel Rwanda een spannende thriller met een dramatische input, deze film is niets anders dan een rechtbankdrama.
Zeer goed en overtuigend geacteerd, en Marius Weyers was wederom geweldig! Ik ben een groot fan van die man.
Toen aan het einde van de film Alex Mpondo vergeving gaat vragen bij de ouders van Steve Sizela was ik geëmotioneerd, en moest een dikke brok in mijn keel wegslikken...

4,5*

Prima film over de vermeende bezetenheid van Michaela.

Het rotsvaste geloof van Michaela zelf is dan dan ook meteen haar grootste probleem. Het zijn ook atijd alleen de gelovigen onder ons die Mariaverschijningen of bezoekjes en waarschuwingen van de duivel zelf waarnemen. Toch brengt de film dit allemaal vrij neutraal over, en zal het voor diegenen die er in geloven een bevestiging zijn dat ze bezeten was van de duivel, en zal het voor de iets nuchtere kijker een bevestiging zijn dat compleet doorslaan in een geloof erg gevaarlijk kan zijn. Erg goed en indrukwekkend. Uitstekend acteerwerk van Sandra Hüller.

Toegegeven, ook ik ben, net als zo'n beetje iedereen, deze film gaan kijken vanwege Adèle Exarchopoulos, maar buiten dat blijkt het ook nog een prima film te zijn over rouwverwerking en een niet zo fraaie inkijk over hoe er met stewardessen wordt omgegaan. Een vreselijke toxic wereld lijkt me dat voor vrouwen. Zelfs een beetje menselijkheid wordt meteen afgestraft als het niet in het protocol staat.

Ik vond het een zeer mooie en spannende film. John Malcovich is de perfecte Tom Ripley.

Hij kan zo goed de mysterieuze man spelen, ik denk dat hij ook heel goed de rol van Hannibal Lecter had kunnen spelen. ( Anthony Hopkins toch nét ietsje beter )

Dougray Scott speelde zijn rol ook zeer overtuigend. Ik heb The Talented Mr. Ripley ook gezien maar dat vond ik een zeer matige film. Deze daarentegen vond ik veel beter en spannender. Een hele ruime 4.5*

Na het doorlezen van dit topic moet ik je daar helaas groot gelijk in geven.

Hier wordt zeker geen partij gekozen, beide partijen komen er slecht af.
Ik moet wel toegeven dat ik me behoorlijk heb gestoord aan het geschreeuw en gemartel van de Amerikanen en het vertrappen van de Koran. Voor zoiets moet je altijd respect houden, ook al is het jouw geloof niet.
De democratie en vrijheid van mening en Godsdienst is ver te zoeken in het 'land van de vrijheid'.

Dit wisten we natuurlijk allang, en dat de Amerikanen hun gang gaan, ondanks internationale kritiek, dat wisten we ook al, dus dat is geen nieuws.

In deze film ben je zelf getuige van de verschrikkingen die daar gebeuren, en dat maakt indruk.
In het eerste deel, in Pakistan en Afghanistan was de spanning te snijden, en in het tweede deel, in Guantanamo Bay, speelde de walging en ongeloof een grote rol. Dat er mensen zijn die er lol in schijnen te hebben om andere mensen te zien lijden, en daar aan mee te werken, daar kan ik met mijn pet niet bij.

De film is in het begin nogal verwarrend, en het is nogal onduidelijk waarom de drie jongens eigenlijk Aghanistan binnentrokken, en uiteindelijk verraden werden.
Bij een herziening zal dit allemaal wel duidelijker worden.

Het is dat ik martelpraktijken verafschuw, maar misschien maak ik daar een uitzondering op als ze Bin Laden pakken, die in de isoleercel gooien en urenlang naar Frank Sinatra laten luisteren. In de cel ernaast zit George Bush met Koranteksten door de speakers, en na een paar uur mogen ze eruit om met elkaar te freefighten.

ruim 4.5*

Vorige week zaterdag heb ik deze oude prent mogen aanschouwen in een besloten bioscoopvoorstelling ter ere van een filmhuiscollega die zijn 6de decade op originele wijze wilde vieren.

Iedereen was na afloop erg enthousiast over wat ze gezien hadden, maar mijn enthousiasme beperkte zich tot het feit dat het eten klaarstond.

The Robber Symphony dateert uit 1936, en daar wil ik best rekening mee houden, ik zie wel vaker oudere films, die mij toch zeer weten te raken. (zie als voorbeeld mijn eigen nummer 1)

Hier ergerde ik mij voornamelijk aan de slechte acteerprestaties. Vooral de vrouw die haar geld kwijt was haalde het bloed onder mijn nagels vandaan. De humor is van hetzelfde kinderachtige niveau als in "De boefjes."

Daarbij is de speelduur ook nog eens vééél te lang.

Toch geef ik wel 2.5* omdat het verhaal wel erg leuk is, en sommige shots er erg mooi uitzien.

Veel motoren en testosteron, en daar is Julie Ledru, die een prima acteerprestatie neerzet als badass Julia. Je weet al vrij snel dat zij een moeilijk leven heeft en dat ze niet meer welkom is bij haar familie, zonder precies te weten wat er is gebeurd. Dit is ook niet relevant, het gaat om het nu. Haar liefde voor het motorrijden is haar leven. De film is snel en hard, net als de motoren. Het einde van de film vond ik helaas wel een domper terwijl de rest van de film behoorlijk goed is.

Zodra in een film politieagenten en vuilismannen beginnen te dansen gaan de paar haren die ik nog heb recht omhoog staan. De humor was vaak over de top, en flauw.

Het lijkt wel of Turturro op een geforceerde manier de Coen stijl probeert over te brengen, en toegegeven, er zit wel wat van in, maar grotendeels mislukt dit.

De excentrieke look van Christopher Walken en die rare dansjes waren best grappig, maar ik heb hem leukere rollen zien spelen.

Maar... tussen de flauwe grappen en de dansende politieagenten door zat een heel leuk verhaal. Goed geacteerd door James Gandolfini (ik dacht dat hij Brits was) en Kate Winslet was een zeer overtuigende nymfomane.

Het einde was zeer sterk en dat maakt dit toch nog een zeer geslaagde film voor mij. 3.25 naar boven afgerond. 3.5*

Ik krijg het bijna niet over mijn lippen, maar ik vond het acteren van één van mijn favoriete actrices, Tilda Swinton, hier niet zo heel erg goed. Soms leek het alsof ze het script gewoon voorlas. Julianne Moore vond ik hier toch overtuigender. Het verhaal is wat simpel. Om het allemaal wat spannender te maken zie je flashbacks naar allerlei ellende die Martha als oorlogsjournalist heeft meegemaakt, en persoonlijk leed vanwege de afstand tussen haar en haar dochter (tevens gespeeld door Swinton zelf). Ik vond het allemaal niet heel erg interessant. Almodóvar gooit er aan het eind nog even een zoetsappig Amerikaans sausje overheen en ik denk zelf dat hij veel betere films heeft gemaakt dan dit, en Swinton veel beter kan acteren dan ze hier liet zien.

Wat een tegenvaller, hier had ik echt wel wat meer van verwacht. Het ligt niet aan de acteerprestaties want die zijn prima, maar wat gebeurt hier in godsnaam? Is het echt nodig om twee jonge knappe vrouwen naar een kroeg op het platteland vol met agressieve en seksueel gefrustreerde mannen te sturen om te bewijzen dat mannen klootzakken zijn? Een hele andere film, maar ik ken Julia Garner vooral van het veel betere "The Assistant" (tevens van Kitty Green) waar deze boodschap veel subtieler, maar toch harder binnenkomt.

Morgen is het inmiddels alweer 15 jaar geleden dat de ellende begon in Rwanda... Deze Belgische documentaire draait om gerechtigheid en vergeving. Genocideplegers worden gehoord, en degenen met familieleden bij de rechtbank hebben geluk, anderen, zonder wroeging zullen voor de rest van hun leven in de gevangenis door moeten brengen.

De pijn van de overlevenden is goed zichtbaar. Een opa wiens kleinkinderen zijn gevonden met ingeslagen schedels staart slechts voor zich uit wanneer hij zich realiseert dat hij nooit zeker zal weten wie zijn kleinkinderen heeft vermoord, en dat de waarschijnlijke dader zal worden vrijgesproken omdat 4 familieleden van hem bij de rechtbank werken. Een vrouw schoffelt met haar laatste krachten bonenplanten weg, die zijn geplant op het graf van haar vader, respectloos om daar groente te verbouwen, zegt ze tegen de boer.

Het is lastig om schuldigen aan te wijzen, zelfs een poging tot verzoening tussen een man die zijn eigen broer de schedel heeft ingeslagen en de weduwe van de vermoorde man wordt serieus overwogen.

Over de rol van het westen wordt geen woord gerept. Ik vind dat een aantal dikke nekken uit het Westen die hebben besloten terug te trekken en niet verder in te grijpen ook een roze pakje aan hadden mogen doen om zich te verantwoorden voor één van de grootste misdaden tegen de menselijkheid ooit.