Opinions

Niet slecht, het idee is leuk, maar wat wordt het na een tijdje saai. De personages beginnen te irriteren, de aandacht verslapt en uiteindelijk ben ik blij de aftiteling te zien.

Ja ja, er wordt prima geacteerd, we hebben het hier ook niet over de minste natuurlijk. Huppert is een actrice die ik graag zie, maar dit was wel even andere koek. Helaas, In Another Country pakte me niet, deed me weinig, en is het voor mij nét niet.

Zelda Samson, hou die prachtige naam in de gaten, wat een talent zeg. Erg mooie film waar ik aan het einde toch weer eens met vochtige ooghoeken zat. Ik schaam me er niet voor. Het betekent wel dat de film me geraakt heeft. Dat de film de IFFR publieksprijs heeft gewonnen laat ook zien dat ik niet de enige ben. Dalva is een irritant wicht met overduidelijke gedragsproblemen en toch leef je met haar mee. Een beetje zoals die dochter in The Whale, maar dan een stuk beter gedaan. Aanrader! Gewoon gaan kijken zodra hij in je bioscoop draait.

Zwak. Het had zo'n interessante film kunnen zijn, want het onderwerp maakt wel nieuwsgierig, maar door het beschamend slechte acteerwerk van Keira "overacting" Knightley, en de vreselijk saaie zwamneuzerijen tussen Freud en Jung is "A Dangerous Method" een zware, saaie, lange zit gebleken.

Knightley probeerde zo vaak en zo goed mogelijk haar onderkin uit te steken en tegelijkertijd met haar ogen te rollen, om duidelijk te maken dat ze gek was. Het bleek geen rol voor haar te zijn, het was niet overtuigend. Ook haar Russische accent kwam niet goed over, het leek niet eens op een Russisch accent. Het is dat je weet dat Spielrein uit Rusland komt. Ze is met overtuiging een prachtige vrouw om naar te kijken, maar daar blijft het bij.

Mortensen als Freud en Fassbender als Jung waren prima. De sex-fixatie van Freud en zijn overtuiging dat iedereen eigenlijk een polygamist wil zijn waren wel even interessant, maar uiteindelijk denk ik dat Sigmund Freud een vies mannetje was. Verslaafd aan sex, maar het toch te weinig had, daardoor gefrustreerd. Na een poosje vond ik de discussies totaal niet boeiend meer.

De test met een soort leugendetector, die hij met zijn eigen vrouw deed vond ik wel intrigerend om te zien.

De montage was op sommige momenten heel slecht gedaan met rare overgangen, terwijl er over het algemeen op de cinematografie niets aan te merken valt.

Prachtige film! Muziek is iets wat in veel Afrikaanse landen bij de eerste levensbehoeften hoort, en van de velen die er internationaal mee proberen door te breken zijn er niet veel die dat echt lukt. Jupiter Bokondji en de band Okwess International hebben internationaal wel wat bereikt, maar heeft voornamelijk in de DRC een status opgebouwd, en is er zeer populair. Terecht wat mij betreft. Ten eerste maakt hij prima muziek, ten tweede doet hij dit belangeloos en verdient er niets mee. Als hij maar muziek kan maken en de dorpen die hij aandoet met zijn band kunnen genieten. Hij treedt dan ook gewoon op op een geimpoviseerd podium midden in een dorp zodat zoveel mogelijk mensen kunnen genieten.

Prachtige film vol emotie en geweldig acterende kinderen. De traagheid die "Nobody Knows" uitstraalt is alleen maar positief en kan ik erg waarderen, en draagt erg bij aan de troosteloze sfeer. De situatie waarin deze kinderen zitten is hopeloos, en kán alleen maar slecht aflopen.

Bijzondere film. Dat het waargebeurd is maakt de film niet mooier of minder mooi, maar is wel iets om even over na te denken...

Prachtige documentaire over een mijlpaal in het IJslandse patriarchaat, die ervoor heeft gezorgd dat IJsland nu één van de meest gender-gelijke landen ter wereld is. Dikke aanrader.

Toch nog 1* omdat Bush erg op Bush leek en Rumsfeld ook een griezelig enge gelijkenis had met de echte.

Verder is dit een film die vermoedelijk gefinancierd is door het Witte Huis om Bush eens voor de verandering niet als complete idioot in beeld te brengen maar om de goedgelovige Amerikaan te laten denken dat hij ook moedig en slim kan zijn.

Fijn filmpje! Roberta Petzoldt en Teun Kuilboer acteren leuk, vooral Kuilboer met zijn geweldige "ik-weet-even-niet-hoe-ik-met-deze-situatie-om-moet-gaan" -blik in zijn ogen, en zijn nerveuze gestamel. (maar toch meestal vlijmscherpe antwoorden gaf)

Memorabele dialogen, zoals we ze bij de films van Eddy Terstall gewend zijn, en ontzettend lekkere jazzmuziek van Benjamin Herman.

Zelfs Godfried heeft nog een aardig grote rol in de film, die verrekte muis heeft de hele wereld al gezien, en is nu nog acteur geworden ook! Je zou er bijna jaloers van worden.

Ik heb er van genoten, en het is knap om een film te maken die de gehele speelduur over seks gaat, maar waar bij je toch niet het gevoel krijgt dat het teveel is.

Films waarin Bush belachelijk wordt gemaakt zijn meestal wel leuk om te zien, maar ik vond het te ver gaan om naar een fictieve moord + bijbehorende begrafenis te kijken van iemand die nog leeft. Erg onsmakelijk.

"Vergelding zonder genade"

Die titel zegt genoeg over de film. In de jaren '80 was dat uiterst stoer, maar tegenwoordig kan ik hier geen voldaan gevoel meer van krijgen. Sterker nog, ik vind die stoerdoenerij van Charles Bronson nogal belachelijk, net als het magere verhaaltje.

Makkelijk wraakfilmpje vol cliché's, niks bijzonders.

Erg leuke film! Ik snap de kritieken hier ook niet erg, als je al van echte kritiek mag spreken. Het enige wat ik lees is "Hollandse bagger, en Hüpscher en Brunner zijn irritant."

Tsja, over dat punt zijn we het dan oneens, want ik vond ze juist erg goed spelen, en daarbij is de film ook nog eens spannend!
Geweldig hoe de bedrijfsleider nog even de deur openhoudt wanneer Dennis vol angstzweet een magnetrondoos met miljoenen aan juwelen mee naar buiten wil nemen!

Het is heus geen meesterwerk, maar erg vermakelijk, en kan zich zonder zich te hoeven schamen scharen tussen de overige kwaliteitsfilms van Nederlandse bodem van de laatste tijd.

Hollandse bagger, pffff, erg makkelijk om te zeggen en niet overtuigend.
De poster daarentegen vind ik wel zeer onaantrekkelijk. Als ik zoiets in de videotheek zag staan zou ik er zeker geen aandacht aan besteden. Gelukkig kwam hij op tv en werd ik getipt.

Gru lijkt op Dr. Evil uit Austin Powers en dat is één van de grappigste filmpersonages ooit. Het geforceerd "evil" willen zijn is zo triest maar vreselijk grappig.

De cliché's voor slechterikken komen allemaal voorbij... met de handen in de lucht schaterlachen, een ondergrondse (natuurlijk geheime) ruimte waar uitvindingen worden gedaan, en vanzelfsprekend een Duits accent. Dat laatste geldt in ieder geval voor de Nederlandstalige versie die ik afgelopen weekend voor de tweede keer zag.

De eerste keer zag ik hem in de bioscoop, tijdens een kinderfeestje van mijn dochter, en toen had ik al tranen in mijn ogen van het lachen, en dan voornamelijk door het personage Gru. Wat een figuur, wat een heerlijke anti-held!

De andere personages zijn ok, die meisjes doen het goed voor het schattigheidsgehalte, die gele dingetjes, Gru's medewerker de uitvinder (boogie-robots), de extreem dikke topcrimineel de geldschieter, Vector....allen leuk, maar Gru is le-gen-da-risch.

Gru is één van de grappigste tekenfilmpersonages die ik ken, en die maakt de film zeer de moeite waard. De minions of hoe die gele mannetjes ook heten, vind ik een stuk minder grappig, en deze film heeft met een behoorlijk overschot van die dingen te maken.

"El Macho" is een grappig personage, en een goeie schurk, zijn waakkip is beangstigend!

Vaak dezelfde grappen, maar dan nét even anders, als in het eerste deel, dat is wel jammer.

Een leuk idee. Klaas Bense koopt op Ebay een dagboek en bezoekt is de VS alle personen die in het dagboek voorkomen, en uiteindelijk de schrijver van het dagboek. Het is in de jaren 80 geschreven. Leuke intervieuws, maar ik heb het idee dat het vooraf in scéne is gezet. Vooral bij de dagboekschrijver had ik dat gevoel. Buiten dat was het dagboek niet eens zo interessant. Dat zegt de schrijver uiteindelijk ook aan het einde: Ik snap niet dat mijn dagboek je zo aanspreekt. Wel leuk is om te zien dat de schijnbaar grootste loser uit het dagboek, de schrijver zelf, hedentendage één van de weinigen is met een fulltime baan en een normaal dak boven zijn hoofd.

Vanavond is de film te zien in Rialto in Amsterdam, en gaat daarna op een aantal festivals draaien, later dit jaar op tv bij de Boedhistische Omroep (overigens geen idee waarom bij die omroep)

http://www.diaryofatimessquarethief.com/

Hier en daar!? De hele film is een complete geschiedvervalsing!

Ik heb hem uit nieuwsgierigheid gehuurd, gezien, en mijn vermoeden was helaas toch terecht.
Het was niet alleen het overmatige mascaragebruik van Anne wat mij ergerde, maar deze film zit van het begin tot het eind vol onjuistheden.
Hoewel de film toch 3 uur duurt, is het verhaal gewoon afgeraffeld.
Het is ze gelukt om de belangrijkste gebeurtenissen compleet te verkrachten.
Ik snap dat het en film is, en dat feiten worden verdraaid, maar ik vind dat alleen acceptabel als dat in het voordeel van de film is, en dat is in dit geval niet zo.

Het begint meteen al in de eerste scéne als Otto zijn verhaal begint te vertellen aan Miep. Hij begint over 'het boek'.
Hij had aan Anne beloofd het dagboek van Anne te redden. Hoewel ik daar al mijn twijfels bij had, omdat in Westerbork de hele familie nog goede hoop had om de oorlog te overleven, en na het transport naar Auschwitz hebben ze elkaar niet meer gezien. Maar goed, dit kan in het voordeel van de film zijn dus 'het zal dan wel'.
Vervolgens krijgt Otto van Miep het dagboek, en enkel het dagboek. Alle losse vellen die Anne heeft geschreven nadat haar dagboek volgeschreven was, ontbreken.
Als je de film "The Diary of Anne Frank" noemt, geef dan tenminste een accurate weergave van het dagboek weer.

Dan begint het verhaal: De onderduikers zijn inmiddels in het Achterhuis aangekomen (in de verkeerde volgorde maar ok) en zijn aan het uitpakken. Anne is blij dat haar vader haar filmsterren heeft ingepakt, en krijgt op dat moment het dagboek van haar vader.
Ze krijgt een potlood van Otto en begint in haar dagboek te schrijven.
Iedereen weet dat ze haar dagboek voor haar verjaardag kreeg, een maand voordat ze gingen onderduiken. Bij aankomst in het achterhuis had ze al vele pagina's in haar dagboek geschreven.
Het dagboek begint notabene op 12 juni, Annes verjaardag.
Schandalig vind ik het dat zo'n belangrijke gebeurtenis zo verkeerd wordt weergegeven.
De vulpen die ze van haar oma kreeg gebruikte ze voor haar dagboek, maar in de film haalde Otto even een potloodje uit zijn binnenzak...


Vervolgens stapelt de ene fout zich op de andere en begon ik ze op te schrijven, want het zijn er teveel om ze te onthouden.

Enkele voorbeelden:

De boekenkast-deur is bij aankomst reeds geïnstalleerd.
-
Deze is in werkelijkheid pas enkele weken daarna gemaakt.
---------------------------------
Otto zegt op een gegeven moment tegen Anne dat ze NOOIT naar beneden mag gaan (ze wilde een pen zoeken in het kantoor), en gedurende de hele film is de familie ook alleen maar boven.
-
In de weekenden en 's avonds konden de onderduikers zich vrij bewegen door het hele gebouw, inclusief het kantoor, mits de gordijnen maar dichtbleven.
-----------------------------------
Dussel komt onaangekondigd aan in het achterhuis, en na goedkeuring van Otto Frank blijft hij meteen.
-
Miep en Jan vroegen Otto Frank ruim van tevoren of ze nog een onderduiker wilden opvangen, en Dussel heeft zijn aankomst zelfs nog uitgesteld omdat hij tandarts was, en nog enkele patiënten wilde behandelen.
-----------------------------------
Margot draagt geen bril!!!
-
De bril van Margot was zeer kenmerkend voor haar, omdat Anne vaak zei dat Margot erg knap was, ondanks haar bril.
-----------------------------------

Ik zag veel meer kleinere foutjes, die normaal niet eens opvallen, maar waar ik me bijzonder aan stoorde.


Tevens nemen ze het niet zo nauw met hun veiligheid: Het licht wordt 's nachts te pas en te onpas aan en weer uitgeklikt. Ook gaan ze tijdens een luchtaanval met zijn allen voor een kapotgeschoten raam staan naar buiten kijken. (!) (ze zetten deze domme actie nog op de poster ook!)
De gordijnen zag ik ook vaak gewoon open staan.

En Dussell (Fritz Pfeffer), ja, Mug had het er al over: Die man leek wel een gestoorde gek, met zijn zenuwtrekjes en malle loopjes, (gespeeld door Ed Wynn) terwijl hij toch een hoog opgeleid, en zeer gerespecteerd tandarts was.
Dat ze die clown een rol hebben gegeven vind ik onbegrijpelijk.

De overige rollen vond ik te slecht uitgewerkt. Het draaide alleen om Anne en Peter. De liefde voor haar vader en de minder goede gevoelens voor haar moeder wordt slechts één keer even kort aangehaald.
Miep komt af en toe even langs, maar heeft verder niets te vertellen. Jan Gies loopt maar een beetje achter Miep aan.
Margot was ook nauwelijks aanwezig.

Op de dag van de arrestatie is niemand in het kantoor aan het werk, en de telefoon rinkelt in het kantoor onophoudelijk, om de Franks te waarschuwen dat de Grüne Polizei eraan komt.
Volgens mij was in werkelijkheid iedereen aan het werk, en was de inval voor Miep en de rest van de helpers net zo onverwacht als voor de onderduikers.

Als klap op de vuurpijl worden de beroemde laatste woorden van Anne nog even compleet verdraaid.
De woorden: "....als er geen andere mensen in de wereld zouden wonen" wordt veranderd in: "Mocht mijn dagboek ooit gevonden worden, dan....."
Zeer kwalijk vind ik dit.

Otto verteld zijn verhaal aan Miep, en vertelde haar dat hij nog hoop had dat zijn dochter Anne nog zou leven.
Voor het gemak vergeet hij zijn andere dochter Margot, van wie het lot even onduidelijk was als van dat van Anne.

Ik kon me in deze film ook niet inleven in de situatie, en dus ook niet meeleven met de personages. Ik vond de film niet eens ontroerend, terwijl ik het verhaal van Anne Frank een van de ontroerendste ooit vind.

Slecht, slecht, ...slecht!


Nog zo'n extreem domme fout:

De draaibare boekenkast

Filmfragment van de boekenkast in de film (Met de sullige aankomst van Dussell, die meteen zijn eerste grapje maakt door de verkeerde kant op te lopen )

Zoals je ziet draait de wereldberoemde boekenkast in deze film gewoon aan de verkeerde kant open. (!)

Aan het begin van de film stond dat er gefilmd is in het echte achterhuis, en dat ze daar de gemeente Amsterdam hartelijk voor bedanken.
Ik weet zeker dat zeker 90% van de film NIET in het achterhuis is gefilmd.
Dat zie je niet alleen aan de boekenkast die aan de verkeerde kant open gaat, maar tevens de huiskamer, de slaapkamers... het was allemaal onherkenbaar. Het schrijf-bureautje van Anne stond zelfs aan de verkeerde kant. Echt ALLES was verkeerd! In werkelijk elke scéne zat wel een fout.

Ik geef 1*, voor de romance tussen Anne en Peter op de zolder, dat was wel een aardige scéne. Verder deed de film me helemaal niets, en het had zomaar een 0.5* kunnen zijn.
Voor een briljante, en waarheidsgetrouwe film over Anne Frank verwijs ik iedereen naar "Anne Frank, The Whole Story." De makers van die film hebben tenminste onderzoek gedaan naar de feitelijke gebeurtenissen in het achterhuis en daarbuiten.

Shelley Winters een oscar voor dit... pffff
Wie legt me uit wat er goed aan haar rolletje was...

Vandaag leek me een geschikte dag om mijn mening over deze serie te geven, aangezien het vandaag Anne's verjaardag is. (Ze zou vandaag 77 zijn geworden )

Ik vind het verhaal zeer juist weergegeven, en het dagboek wordt in ere gehouden. De belangrijkste stukken komen aan bod, de inbraken in het magazijn, de liefde tussen Anne en Peter, de afstandelijke relatie met haar moeder, en uiteindelijk de arrestatie...

Wel is het echt een serie, geen mooie beelden. Je ziet dat ze bij de BBC een Amsterdamse straat hebben nagebouwd. Het Achterhuis is wel zeer realistisch, het zou zelfs kunnen dat ze in het echte Achterhuis hebben gefilmd, dat weet ik niet.

Katharine Schlesinger als Anne vond ik erg goed. De rol van Margot vond ik minder. Margot mocht dan een stuk rustiger zijn dan Anne Frank, maar in deze serie leek wel of ze constant in hogere sferen verkeerde.

Otto Frank was veel te dik, in het echt woog die man volgens mij nog geen zeventig kilo, maar dit was een Bob Hoskins-kloon.

In ieder geval heeft de serie mij er wel toe aangezet om het dagboek voor de zoveelste keer uit de boekenkast te halen en opnieuw te gaan lezen.

Ik vond hem mooi, en geef 3.5*

Mocht iemand nog de toneelversie met Jip Wijngaarden en Jeroen Krabbé hebben, op VHS ofzo, dan hoor ik dat graag, want dat is de beste versie die ik ooit heb gezien, en zou deze zo graag nog eens zien.

Nu alweer herzien (herhaling) en ga een ster omhoog. Het zit erg goed in elkaar, alles komt subtiel aan bod, de personages lijken sterk op de echte onderduikers, en Ellie Kendrick lijkt wel een kopie van Anne Frank. Een ander groot pluspunt vind ik dat deze serie echt in Amsterdam is opgenomen en niet in Praag zoals de meeste Anne Frank verfilmingen. Toch wel blij met deze verfilming, ook al is het de zoveelste. DVD uitgave gewenst.

Een aantal keer heb ik wel moeten lachen om de idiote humor van Sacha Baron Cohen. Ik kan me bijna niet voorstellen dat hij Brits is aangezien zijn humor dat niet is, die hangt meer tegen de altijd flauwe Amerikaanse humor aan.

De bevallingsscène in de supermarkt ging langs de benedengrens van wat humor voor mij is. De talkshow van Ali G. blijft toch nog steeds zijn beste.

De klassiekerstatus ten spijt, ook deze meuk onderscheidt zich op geen enkele manier van al die andere Bollywood-produkties.

Ik heb er nu een aantal gezien, maar mijn vrouw, met wie ik deze film samen heb gekeken, is een ervaren Bollywood-watcher en kon tijdens de film vrij nauwkeurig vertellen wat er ging gebeuren:
"Nu komt de vader", "Nu staat ze op.", "Nu gaan ze vechten" , "Nu gaat iedereen huilen", etc. etc.
"Het is altijd hetzelfde" lachte ze terwijl ze het eigenlijk toch wel weer leuk vond om te zien.

Ik keek mee, en moest ook lachen. Bij knokpartijen (slaan) werden de special effects in geluid uitgedrukt in een raar "ge-ssshh" wat uit een soort keyboard lijkt te komen, en in beeld zaten er duidelijk enkele centimeters tussen vuist en het gezicht van degene die in elkaar wordt geslagen, gevolgd door een overdreven valpartij die op een breakdance leek, maar eigenlijk de indruk moest wekken dat de klap raak was.

De ogen van de boze vader zagen er aanvankelijk dreigend uit, maar de man bleef erin, en die enge uitpuilogen werden ineens lachwekkend, wat vermoedelijk niet de bedoeling was.
Aan het einde van de film gingen zijn ogen plotseling weer in een normale stand staan omdat de man EINDELIJK besefte dat Raj toch echt wel van zijn dochter Simran hield, de mooie vrouw die na goedkeuring van haar vader uiteindelijk achter een trein aan rent waar haar geliefde in zit, die haar net op tijd weet vast te grijpen om samen de rest van hun leven zielsgelukkig te worden... ...hoe cliché wil je het hebben? Hilarisch bij het belachelijke af.

Het energieke dansen tijdens de liedjes was wel aardig om te zien, maar redt de film niet, voor mij althans.

Leuk weetje: De vader was die enge griezel met een fetish om bij mensen organen uit de borstkas te grabbelen uit Indiana Jones and the Temple of Doom. Een (inmiddels overleden) legende in India.

Leuke Britse, spannende film met een hoop wendingen die je vrij lang aan ziet komen maar toch heel leuk zijn om te zien. Prima geacteerd, vooral de sadistische rol van Eddie Marsan als Vic is memorabel. Hij heeft zo'n fijn gestoorde kop. Als rij-instructeur in Happy-Go-Lucky was hij ook al zo'n overspannen druktemaker, maar toch wel aandoenlijk.

Knappe film gedragen door slechts 3 acteurs, grotendeels op 1 locatie.

Aanrader. Kijken.

Mooie montage, prachtige muziek wordt afgewisseld met ongelofelijke kloteherrie. Andreotti deed me met zijn stijve houding af en toe aan Ad Melkert denken.

Dat er moelijk wordt gedaan over een land als Bulgarije in de EU en een boevenland als Italië er ook gewoon bijhoort, is eigenlijk best wel bizar.

Ik ben in politiek geïnteresseerd, kan me de terreur in Italië ook nog wel herinneren uit de nieuwsreportages, maar in Il Divo proberen ze het allemaal zo moeilijk mogelijk te maken, zodat je na 10 minuten al niet meer weet wie wie is, en dat wordt er gedurende het verloop van de film niet beter op.

Houd je hoofd erbij, zou ik willen adviseren, maar zelfs dan geef ik geen enkele garantie dat je het nog kunt volgen.

Dat interessantdoenerij (zo zie ik het in dit geval) vind ik dan ook het grote manco, en vandaar mijn matige waardering.

Waarom moeten Amerikanen toch altijd leuke dingen verpesten? Dit heeft in de verte iets weg van Doctor Who, een man met twee harten en een Tardis, maar mijn hemel, de Amerikaanse stroperigheid is veel teveel aanwezig in deze draak. Daarbij wordt er ook nog belabberd geacteerd. Paul McGann als de doctor is nog enigszins acceptabel, maar Eric Roberts als The Master, nee, nee, nee! Voeg daar nog een totaal hysterische Daphne Ashbrook aan toe en je kunt spreken van een regelrechte mislukking.

Het einde is een marteling voor elke Doctor Who-liefhebber: De Tardis die mensen terughaalt uit de dood, en terug in de tijd brengt alsof er niets gebeurd is? Als er iets is wat Doctor Who in geen geval zou doen is het dat wel
Een belediging voor de serie, zowel voor de oude als de nieuwe.

1 ster, voor Paul McGann, en dan snel vergeten dit prul.

Ik had hier toch wel iets meer van verwacht. Helaas zit ook deze film vol met de gebruikelijke cliché's, waardoor het op een gegeven moment zo voorspelbaar wordt dat dat de spanning teniet doet. Er waren talloze momenten om de man te overmeesteren, maar in plaats daarvan kozen de inbrekers meestal voor de meest kansloze optie. Het idee is wel leuk, maar de uitwerking helaas wat minder.

Aan de hand van de titel en de misleidende poster had ik niet gedacht dat dit een combi zou zijn van The Handmaid's Tale, The Matrix en The Truman Show. Ik snap alleen niet waarom er in een perfect gecreëerde wereld een vliegtuig neer zou storten. Verder een prima film waar je naarmate hij vordert steeds nieuwsgieriger wordt naar de afloop, en hij zelfs nog best spannend wordt. Florence Pugh acteert uiteraard weer geweldig.

Heerlijk sprookjesachtig liefdesverhaal á la Amélie.

Amanda moet als gevolg van een bizarre gebeurtenis vluchten voor de politie, en belandt uiteindelijk in het indrukwekkende filmmuseum in Torino.

Daar werkt een jongeman (Martino) helemaal alleen als nachtwaker. Hij woont er zo'n beetje en heeft er zijn eigen slaapkamer. Van slapen komt 's nachts niet veel, want hij maakt zijn tijd vol met het bekijken van de oude films die in het museum zijn opgeslagen. Vooral de films van Buster Keaton zijn geliefd bij Martino, en hij is er zelfs zo van onder de indruk, dat hij zijn eigen leven net zo inricht als de films van Keaton.

Wanneer de zeer aantrekkelijke Amanda aan hem vraagt of hij bij hem mag overnachten stemt hij daarmee in, zoals hij alles 'ok' vindt. Het laat zich raden dat Amanda uiteindelijk erg gecharmeerd is van de einzelgänger Martino.

Het feit dat Amanda een vriend heeft zorgt voor de nodige verwikkelingen.

De film kijkt lekker weg, en ontroert op sommige momenten. Als filmliefhebber is het ook goed verplaatsen in Martino, die een passie heeft voor film. Het filmmuseum zou voor mij alleen al een reden zijn ooit een reisje te maken naar Torino. Prachtig!

Tegenvaller. En docu over een iconisch hotel waar naast kunstenaars ook veel beroemdheden hebben gewoond. Er worden er een paar genoemd en die zie je alleen in foto's voorbij komen. Vaak moet je dan ook nog raden wie het ook alweer allemaal zijn. Je ziet even Patti Smith, en verder onbekende en voornamelijk vrij oninteressante mensen. Nauwelijks geschiedenis of achtergrond over het hotel zelf. Er worden wat namen van hoteleigenaren genoemd (die mij als kijker niets zeggen) en blijkbaar heeft één van die eigenaren ervoor gezorgd dat de boel dusdanig werd verbouwd dat bewoners een kleinere woning hadden voor meer geld. Je ziet dan ook de gehele docu het hotel in staat van verbouwing. Gezaag en getimmer op de achtergrond, met de kabels uit het plafond, de cementzakken op de vloer en kale muren. Er wordt gepraat over een ruimte in het hotel die nog in oorspronkelijke staat zou zijn uit 1890. Een ongelofelijk prachtige ruimte. Ja, die wil je als kijker dan zien toch? Dat gaat dan helaas niet door. In plaats daarvan zie je de volgende oninteressante bewoner die er van baalt dat zijn muur blauw is geschilderd. Meh.

Dit was echt behoorlijk slecht. Margaret Qualley en Geraldine Viswanathan proberen er nog iets van te maken, maar met zo'n script kun je acteren wat je wilt, het is niets en het zal ook niets worden. Het verhaal slaat nergens op en zit vol flauwe seksgrappen om de 84 minuten mee op te vullen. En de "schurken" hadden een Bassie en Adriaan-niveau en dan ook nog eens niet grappig.

Herkeken, en deze keer dus niet met kinderogen, maar als oude man die overal wat over te zeiken heeft. Voordat ik van wal steek om mijn ongenoegen uit te spreken, wil ik aangeven dat ik besef dat deze film 80 jaar oud is, en dat de mensheid in die tijd anders over bepaalde zaken dacht. Misschien kan ik mijn ongenoegen beter uitspreken tegen de professionele critici die er met zijn allen voor hebben gezorgd dat deze op IMDb een belachelijk hoge meta-score heeft van 96%!

De film gaat over een olifant met extreem grote oren, wat voor de overige circusdieren, maar vooral van de mede-olifanten zelf, een reden is om het olifantje te pesten, belachelijk te maken, uit te schelden en uit te sluiten. (Als er iets is dat olifanten nooit doen is het dat wel, als één van de meest sociale dieren die er bestaan.)

Uiteindelijk wordt "Dumbo", wat ook al een pest-naam is toch geaccepteerd, omdat hij blijkt te kunnen vliegen. Hoe in godsnaam is dit uit te leggen aan kinderen? Omdat hij één of ander talent blijkt te bezitten, is het ineens een reden om niet meer te pesten? Daarbij, hij wordt dan niet meer gepest, maar wel misbruikt. Er komt geld in het laadje en die klotemuis steekt de dollars in zijn zakken en wordt schatrijk door Dumbo die gewoon als een freakshow moet optreden. Hoe is dit een happy end? Het is walgelijk.

Verder is de film racistisch. Tegenwoordig zie je dan wel eerst een disclaimer voordat je de film gaat kijken, maar toch. De werknemers die de tent opbouwen zijn zwarte slaven, en die sluwe nare irritante rotkraaien? Ingesproken / gezongen door Cliff Edwards, een witte man, die met een African American accent “talkin’ jive” zingt. Dit, is niets anders dan een gezellig ouderwetse minstrel show, die dankzij Disney+ anno 2021 nog in vele huiskamers te zien en te horen is.

En dan heb ik het nog niet gehad over de bizarre scène waar Dumbo dronken is.

Troep, dit. 0.5*

Ja, wel normaal, maar in de serie was ze niet zo rechtstreeks bot tegen Desi.

Niet dat ik het erg vond, het was juist wel grappig.

Wat ik vooral mooi vond waren de gedachten van Dunya. Alle afleveringen van de serie beginnen met een opsomming ( Er zijn 5 redenen waarom jongens... etc.) en eindigen met een intelligente opmerking van Dunya. Ook in de film had ze van die prachtige, en o zo treffende filosofische gedachten.

Dunya hoeft niks uit te leggen aan Desi, want Desi weet heus wel wat de familie van Dunya over haar gedrag denkt. Het feit is dat ze daar schijt aan heeft. Dunya wil haar familie niet teleurstellen, en haar beste vriendin ook niet. Zij staat er dus tussen. Hierdoor ontstaan soms pijnlijke, maar vaak ook hele grappige situaties.

Ik vind Dunya en Desi één van de beste films van vorig jaar!

Winnaar van gouden palmen in Cannes voor de beste screenplay en beste actrices (beide meisjes hebben een Palm gewonnen!). Volkomen terecht natuurlijk, want vooral Cristina Flutur komt als Alina heel overtuigend over, en dat voor haar eerste speelfilmrol. Heel bijzonder.

Ja, het is een lange film, dat kan ik niet ontkennen, maar ik heb geen momenten gehad waar ik hem saai vond. De traagheid waarvoor ik gewaarschuwd was voordat ik eraan begon viel me ook erg mee. Het bleef boeiend.

Het "verhaal", absurd natuurlijk. Een meisje dat door haar verdriet een begrijpelijke reactie laat zien, wordt bestempeld als een 'bezetene' en krijgt meteen bijbehorende behandelingen. De orthodoxe bevolking van het dorp zijn resoluut in hun doen en laten, en zijn zich van geen enkel kwaad bewust. Eigenlijk maakt dat laatste het nog extra wrang.

Een hele goede film, die op meerdere punten diepe indruk maakt.

4 Months, 3 Weeks and 2 Days, ook van Cristian Mungiu, vond ik beter, maar dat was dan ook een ijzersterke film.