Opinions

Toch knap, geregisseerd vanuit een busje, in een land met een voor ons onbegrijpelijke cultuur. De cinematografie en het acteerwerk waren niet erg indrukwekkend, maar mijn waardering voor deze film en voor de regisseuse, die haar nek ver uitstak door dit te filmen (en ook nog in Saoedi Arabië zelf) is zo groot dat deze waardering ook meegenomen is in mijn cijfer.

Het meisje Wadjda is heerlijk eigenwijs en dat zorgde regelmatig voor een glimlach op mijn gezicht. Toch is het in en in triest, dat zo'n meisje zo moet even in een conservatieve, en hypocriete wereld. Mijn glimlach verdween dan ook regelmatig om plaats te maken voor afschuw. "Wadjda" maakt indruk.

Hoewel ik al een tijd mijn buik vol heb van Pixar-animatie ben ik toch elke keer weer verplicht met mijn kinderen de nieuwe producten van deze studio te bekijken.

Deze keer was ik redelijk aangenaam verrast door de leuke manier waarop een leuk verhaal wordt verteld.

De mensheid heeft zo ontzettend veel rotzooi op de aarde gemaakt dat het er onleefbaar is geworden en leeft nu in een groot ruimteschip ergens in het heelal.

Op aarde is een machine achtergebleven die als enige doelstelling heeft om de boel op te ruimen.

Dit zeer tragische toekomstbeeld wordt op een grappige manier gebracht zodat de kindertjes wel beseffen dat ze geen rommel moeten maken, maar dat ze er ook weer niet wakker van hoeven te liggen.

Een spektakel met adembedemende special effects, en spannende momenten. Dat is het en niet meer. Ik heb ook heel veel kritiek, dezelfde als Phoenix in bovenstaande berichten al heel goed verwoord heeft.
Ik heb het boek nooit gelezen, en daarom kwam het bij mij ook zeer vreemd over dat de wezens ineens aan het sterven waren.
Wat ik ook vreemd vond is dat sommige mensen wisten hoe het er in de rest van de wereld aan toe ging. Tim Robbins wist zelfs te vertellen dat in een stad in Japan twee van die dingen waren uitgeschakeld. Van wie heeft hij dat in godsnaam gehoord? Via rooksignalen of de tam-tam?
De film heeft, ondanks zijn fouten en clichés, indruk op me gemaakt, want toen ik gisteravond de bioscoop uit liep keek ik naar de lucht en stelde me voor hoe dat er uit zou zien, zo'n joekel van een machine voor je neus...

Ik geef 3.5*
(wat is die Tim Robbins trouwens dik geworden)

Een soort Free Willy, maar dan mooier door de adembenemende Schotse landschappen en dat grappige taaltje.

Leuke, spannende film voor de kinderen. Erg jammer voor hen dat ie niet in het Nederlands nagesynchroniseerd is.

Wat lijkt die Ben Chaplin trouwens op Antonio Banderas zeg.

Aardige film van Peter Weir, die veel emotie in zijn films weet te stoppen, bewijzen onder andere zijn films The Truman Show en Dead Poets Society. Ook hier, hoewel het me niet echt lukte erg mee te voelen in de ellende die deze reizigers mee moesten maken. Zelfs dat leuke meisje deed me niet veel. Twee uur lang kijk je naar een groep uitgeputte mensen die een ongelofelijke prestatie leveren, daarover bestaat geen twijfel. In de woestijn zou ik 's nachts doorlopen en overdag proberen onder een deken of jas door te brengen en mijn energie te sparen, maar ze zullen hun redenen wel gehad hebben het andersom te doen. Een minpuntje vond ik de aanwezigheid van die bekende Amerikaanse filmsterren, waardoor ik het toch altijd lastiger vind "neutraal" naar een film te kijken. Er gebeurt genoeg om niet verveeld te raken, maar erg veel indruk maakt de film ook niet. (de prestatie wel uiteraard)

Behoorlijk confronterend, deze documentaire. Nu kunnen we nooit meer zeggen: "Wir haben es nicht gewußt", als onze kinderen niet meer weten wat de echte smaak van een papaya of een doodgewone appel is. Genetisch gemanupuleerd voedsel ziet er beter uit, is dus beter verkoopbaar (want de consument trapt overal in) en smaakt nergens naar.

Er was een opmerking in de documentaire die ik erg goed vond: "Deze vis is niet om op te eten, die is alleen om te verkopen."

Dat we in Europa met z'n allen miljoenen broden van nog geen twee dagen oud weggooien terwijl in Brazilië een moeder stenen aan het koken is zodat de kinderen denken dat ze aan het eten koken is. Intussen hoopt de moeder dat de kinderen in slaap vallen en de maaltijd, die er niet komt, vergeten.

Deze documentaire laat duidelijk zien hoe wij hier in de westerse maatschappij de mensen in arme landen aan het vermoorden zijn. Het is duidelijk dat we niet willen delen, want we kunnen het best.

Eigenlijk is dit een klotefilm, want nu kan ik geen kipschnitzel meer eten zonder aan die martelgang te denken die de kip heeft moeten afleggen voordat hij op mijn bord terecht is gekomen.

Aardige film, waarvan het mij nog niet duidelijk is of ik dit als komedie moet zien, of als keiharde misdaadfilm. "Tarantino in de polder", die oneliner beschrijft het nog als beste.

Yorick van Wageningen zet hier een overtuigende klootzak neer. Helaas vond ik het acteren van de overige cast minder overtuigend. Dit komt mede door het script. Sommige conversaties komen raar over.
De verhaallijn met de asielzoeker paste niet in het totaal. De enige functie daarvan was het einde, waar de verbanden met alle hoofdpersonen zichtbaar werden, maar ik vond het allemaal maar cliché.
Veel dingen blijven erg vaag. De handschoen op de rookmelder had een duidelijk doel, maar dat dit doel niet meteen in praktijk werd gebracht is vreemd, zeker als hij er ruime tijd later nog steeds hangt en zijn kamergenoot geen enkele agrwaan krijgt van een plastic handschoen aan het plafond die de rookmelder uitschakelt.
Verder snap ik de reden niet helemaal van de ommekeer van de klootzak, die na de mislukte aanslag ineens een levensredder werd, in een belachelijke scéne waarin een asielzoeker zichzelf in brand steekt via een brandstapel! (paasvuur?)
Had de klootzak geheugenverlies door de aanslag en wist hij niet meer wat een harde crimineel hij ooit was? Had hij wroeging gekregen? Geen idee.

Slecht was het zeker niet, aan de cinematografie is veel aandacht geschonken, en het ziet er prachtig uit, zoals de scéne waarin de schroevendraaier even te zien is. Erg knap gemaakt!

Samenvattend: Een onderhoudende, mooi geschoten film met een slecht script en matig acteerwerk. Krappe voldoende.

Afschuwelijk saaie vertelstem, met ongelofelijk oninteressante verhalen over vroeger, onnodige en steeds terugkerende info over de afstand tussen de lens en een object wat in beeld te zien is. Die omgevallen boom op de poster is zo'n beetje het spannendste wat er in 13 jaar gebeurd is op het eiland.

Voor het eerst in jaren heb ik weer eens een sneak preview bezocht, en vandaar dat ik deze film heb gezien. Hij was niet slecht, maar ook absoluut niet sterk. Het genre actiefilm blijkt in al die tijd niet veranderd te zijn, want de zelfde gebruikelijke clichés komen voorbij. Bovendien moeten de keiharde criminelen in deze film nodig op schietles, want van de honderden schoten die ze lossen, zijn er slechts enkele raak. Ze weten door dikke betonnen muren heen te schieten, maar snappen niet dat het doelwit achter de muur hoogstwaarschijnlijk gebukt zit. Nee, ze blijven er lustig overheen schieten. Het einde is in grote lijnen voorspelbaar.

Heerlijk om naar de gedrevenheid te kijken van Carlijn Kingma, en de gedetaillleerde tekeningen die ze maakt zijn echt prachtig. Het verhaal over geldstromen boeide me net iets minder, maar was toch zeker interessant genoeg om niet te vervelen. Ik vond Carlijn zelf, maar vooral haar bekakte vriendje af en toe een klein beetje irritant.

Cinematografisch erg mooi met prachtige beelden en muziek.

Ik wil hier verder zoveel over zeggen maar mijn woorden zullen nooit de lading kunnen dekken van het enorme leed dat de Palestijnen wordt aangedaan. De beelden in de docu zijn hartverscheurend, en de sprekers hebben gelijk: Hoe kan het dat de wereld toekijkt en het prima vindt dat een hele bevolking deccenia wordt gekoloniseerd, gevangen gehouden en nu wordt weggevaagd. Ik kan en wil het niet begrijpen. Bij de aftiteling was het doodstil in de zaal, op een paar huilende mensen na, inclusief mijzelf. Damn, deze kwam binnen.

White Material is zo realistisch, spannend, eng, naar, goed, heftig...

Zonder partij te kiezen, maakte Claire Denis met veel kennis en ervaring over het onderwerp, deze film. Ze draagt de film op aan de plantagehouder, maar ook aan de rebellen...

Maria wil haar koffieplantage niet opgeven, ze heeft al eerder geweld meegemaakt in het land, maar realiseert zich niet, of wil zich niet realiseren, dat het aankomende geweld onontkoombaar is, en met zekerheid niet goed kan aflopen indien ze blijft.

Het verhaal lijkt erg op dat van Disgrace, met John Malkovich, maar in White Material is het toch een stuk beter gedaan. (Doet niks af aan Disgrace, die ook erg goed was)

Isabelle Huppert speelt haar rol goed, maar wat verwacht je anders van een actrice van dit kaliber.

Na het meesterwerk "35 Rhums" alweer een flinke mindfuck.

Over haar films over Afrika: Beau Travail vond ik niks aan, weird, maar snapte ik waarschijnlijk niet. Chocolat heb ik nog niet gezien maar staat bij deze actief op mijn "to see" lijst.

Op een Freek Vonk-achtige manier toont Peter van Rodijnen ons het leven in de Noordzee, van microscopisch klein tot en met formaat reuzenhaai. Knap gefilmd, met soms wat flauwe grapjes in de voice over. Het ene moment meevarend met een kleine milieuvriendelijke visser “want de grote industriële visserij is not done”, om vervolgens mee te varen met een grote industriële visser, waar Peter bagatelliseert: “Hij sleept tenminste niet met grote netten over de zeebodem.” Tsja, zo kun je alles wel goedpraten. Jouw ‘dilemma’ is een keuze die je voor jezelf kunt maken, je hóeft geen vis te eten. Al met al een mooie registratie van een duiker die ons met passie de schoonheid van de Noordzee laat zien.

Joost van der Valk heeft geen Pepijn Bierenbroodspot- of Arend Langenbergstem, en die titel slaat nergens op, maar hier wordt van der Valk wel erg de grond in geboord, terwijl hij best een aardige documentaire over Wilders heeft gemaakt. Dat hij hem niet heeft kunnen interviewen zegt meer over Wilders dan als hij wel een interview had gekregen, en Wilders voor de zoveelste keer zijn angstzaaierij had verspreid.

Ook als van der Valk zich als een "echte" journalist had gedragen, de stereotiepe, lastige eikel die meteen een microfoon onder de neus drukt, dan had Wilders óók geen interview gegeven.

Een aardige, niet opdringerige journalist een 2de rangs reportertje noemen vind ik een vooroordeel, en niet terecht.

Joost heeft ook ooit een documentaire gemaakt over heksenkinderen in Nigeria. Fantastische documentaire!

Je kunt hem ook niet beschuldigen van partijdigheid, ook al is het VPRO, en weten we wel hoe die kant over de plannen van Wilders denkt, maar ik vond het geen propagandafilm.

Wilders in Israël vond ik niet erg schokkend, ik kwam niet veel meer te weten dan dat hij destijds een erg aardige man gevonden werd, wat hij blijkbaar nog steeds schijnt te zijn...

De beschuldigingen uit zijn Israël-tijd zijn niet te bewijzen, worden ontkent door Wilders, en zijn waarschijnlijk ook niet waar.

Schokkender vond ik nog om Wilders te zien die uit naam van de VVD sprak, en de ideeën van Pim Fortuyn verwerpelijk noemde.

De PVV stemmer, daar had ik wat meer van willen zien, of zijn de mensen die we gezien hebben nou representatief voor alle PVV stemmers? De mensen die niets hebben met buitenlanders en daar ook niks van wíllen, en mensen die in de zorg werken en bang zijn wegbezuinigd te worden? Where's the rest!

Een erg indrukwekkende film, met een goede geschiedenisles voor mij, aangezien ik tot nu toe erg weinig wist van de Brits-Ierse oorlog.
Ik kan nog steeds de acties van de IRA niet goedkeuren, maar ik kan de beweegredenen nu wel begrijpen.

Een keiharde film waarvan het verhaal mij zeer aangreep, in tegenstelling tot het acteren, wat niet slecht was, maar evenmin briljant.

Ik vond het einde van de film erg bizar, als je je eigen broer laat executeren, en bovendien ook nog zelf het commando geeft, dat kan er bij mij echt niet in. Ik vind dat onbegrijpelijk, hoewel ik best wel geloof dat deze dingen gebeurd zijn. Er zijn tenslotte ook mensen die niets liever dan macht willen hebben. Iets wat ik ook nooit begrepen heb.

Twee uur is trouwens ook wel meer dan genoeg voor deze film, zeker met al dat geschreeuw en die martelingen vind ik het wel prettig als ik na twee uur even kan uitblazen.

Leuke, onderhoudende film.
Ik viel niet van mijn stoel van verbazing bij de ontknoping, en vond het juist nogal vreemd dat het op die manier bekend werd gemaakt hoe de vork in de steel zat.

Christine Vole (Dietrich) vertelt aan een advocaat het hele verhaal terwijl haar rechtzaak m.b.t. meineed nog moet beginnen, en blijkt nu dus ook medeplichtig te zijn aan moord (door verzwijgen, en zelfs de moordenaar te helpen). Lijkt me niet echt slim. Leonard kon misschien niet meer opnieuw voor de moord aangeklaagd worden, maar voor Christine stond een rechtzaak voor de deur.

Van Marlene Dietrich's acteertalent ben ik ook niet erg ondersteboven. Ik vind het maar een eng wijf.
De scéne op het treinstation vond ik belachelijk. Zet een gek stemmetje op en je bent iemand anders? Alsof iemand een nepsnor opplakt en meteen onherkenbaar is.

Neemt niet weg dat ik toch wel genoten heb van de film, vooral de scénes in de rechtbank waren erg leuk., samen met de koddige Charles Laughton zeker 3.5* waard.

Wolfsbergen is een uitermate trage, ellendige film met alleen maar contactgestoorde personages.

In de eerste helft van de film is het nog totaal onduidelijk hoe de verhoudingen zijn binnen de familie, en dat wordt later duidelijk. Eigenlijk vond ik het niet eens zo belangrijk wie nou de vader van wie was, en wie de zus van wie.

De personages boeiden me, het zijn fascinerende mensen. Hele mooie beelden, ik herkende geen boomkruipers en goudhaantjes, maar ik ben daar ongetwijfeld minder in thuis dan Mochizuki Rokuro.

Naast me in de bioscoop zat iemand te slapen, te snurken, en soms schrok hij weer even wakker om een minuut later weer in slaap te vallen. Ik vond dat wel grappig, wel een leuke aanvullig op de film. Eigenlijk hoort er bij deze film iemand naast je te zitten die in slaap valt.

Ik ben gelukkig wel wakker gebleven, want ik vond het een hele sterke film, en het beetje plot/verhaal wat er in zat, pakte me, greep me aan. Waarom weet ik niet precies, maar het gebeurde gewoon.

Ik vond Jan Decleir trouwens weer erg goed! Wat een imponerende man is dat.

Ik ben niet bang voor de tandarts, maar als hij mijn tandarts zou zijn dan zou ik wél met angstzweet in de wachtkamer zitten.

Het project is geweldig, net als de gezichten van de mannelijke plaatsgenoten die maar niet snapten waarom het uitgerekend portretten van vrouwen moesten zijn.

Mooi om te zien hoe trots de geportretteerde dames waren met hun nieuwe sterrenstatus, omdat HUN ogen te zien waren op grote gebouwen, treinen, heuvels en bruggen...

De vrouwen, die de kans niet hadden om de capaciteiten die ze hadden te gebruiken, omdat ze arm waren en in een sloppenwijk woonden en daarom als "uitschot" en "waardeloos" werden gezien waren nu ineens mensen die handtekeningen uit moesten delen.

Hoogtepunt: De heuvel in Kibera, Kenya, met foto's van vrouwengezichten waar een trein overheen reed met de bijbehorende ogen op de zijkant en daarmee de vrouwen ogen gaf en het plaatje compleet maakte.

Minpuntje: De documentaire voelt een beetje aan als een houseparty, zo snel als het allemaal gaat. Een film met ADHD, als het ware.

Anthony Hopkins trekt de kwaliteit van deze film gigantisch omhoog, wat een briljant acteur is dat toch.

Hij weet van een vrij simpel verhaal een heerlijke film te maken. Ik was gefascineerd door Hopkins in zijn rol van Burt Munro.

De man blijft me verbazen.