Opinions

As It is in Heaven, erg tegenvallend. Ik had echt gedacht dat dit echt iets voor mij was.

Lang niet slecht, maar vooral aan het einde vond ik het toch wel erg sentimenteel, bijna ongepast als je net het eerste deel hebt gezien. De acteerprestaties waren oké, de muziek vrij beroerd (kwestie van smaak) dus al met al voor mij een zeer gemiddeld filmpje.

Prachtige film, niet alleen de beelden van de woestijn zijn adembenemend mooi, maar het verhaal is zo goed gebracht.
Je krijgt een goed beeld van hoe het er in een land als Afghanistan aan toe gaat.
De ondergeschiktheid van de vrouw staat duidelijk centraal.
In het kamp waar de beenprotheses worden uitgereikt: Een man vraagt om een nieuwe hand, maar het blijkt dat ze alleen benen hebben.
-"Doet u mij dan maar een been"
Waarop de hulpverleenster hem vraagt: "Maar u heeft uw benen toch nog?"
-"Als reserve, altijd handig om een reservebeen te hebben met al die mijnen hier".
Dat is natuurlijk als een grap bedoeld, maar eigenlijk is het toch treurig dat die man dagenlang om een been zit te zeuren om hem uiteindelijk voor een paar centen te kunnen verkopen.
De scéne die ik echt heel mooi vond was het moment dat vliegtuigen beenprotheses naar beneden gooien, en dat daar tientallen mensen op één been zo snel mogelijk naar toe strompelen om er maar één te kunnen bemachtigen.
De laatste 10 minuten waren heel spannend.

4,5*

"Salt" zit vol cliché's en bezit alle elementen die een Hollywood-actiefilmpje nodig heeft.
Veel achtervolgingen en een aantal explosies, een keiharde tante in de rol van de altijd mooie Angelina Jolie, een Amerikaanse president die veel heldenmoed bezit en een heel erg slechte meneer die pas aan het einde van de film echt uit de kast komt.

Redelijk vermakelijk dus, maar meer ook niet. Een typische 2-sterrenfilm die door de aanwezigheid van zoveel schone aantrekkelijkheid in de vorm van Jolie een extra puntje waard is. Stoer mens!

Verrassend leuke film! Erg spannend. Hij wordt vaak vergeleken met Finding Nemo, maar ik vind deze eigenlijk stiekem zelfs nog een beetje leuker dan Nemo, met name omdat die kleine schildpadjes zo schattig zijn.

Die kreeft met dat snorretje is erg grappig, evenals het criminele zeepaardje.

En ik was er inderdaad. (zie bericht boven)

Het is een aangrijpende, maar postieve documentaire.

Zonder beelden van huilende kinderen, die een besnijdenis moeten ondergaan maakt Sister Fa ons, maar vooral haar geboortedorp duidelijk dat besnijdenis iets is wat moet stoppen. Je kunt je voorstellen hoe moeilijk dat is, want als onbesneden meisjes decennia lang als outcasts worden behandeld, wil je als ouder je kind tegen zo'n ellendig leven beschermen en laat je je dochter toch besnijden.

Sister Fa heeft er veel mee bereikt, ik haar dorp is deze vreselijke traditie inmiddels uitgebannen. Met haar muziek probeert ze de rest van West-Afrika, en hopelijk ook daarbuiten wakker te schudden. Go Sister Fa!

En het optreden gisteren in Den Haag was natuurlijk top:

Foto's:

http://img856.imageshack.us/img856/6100/c70a16e23d7b470aaae5fe8.png

http://img190.imageshack.us/img190/5527/c67b8844fc8f4aeba17ec61.png

Totaal lamgeslagen door deze documentaire. Misschien moet ik dit niet zeggen, maar ik denk dat het geloof, en de bangmakerij voor de gevolgen van het 'niet-geloven' voor de meeste ellende in de wereld zorgt. Ik heb sowieso al ernstige bedenkingen bij van die Pinksterbeweging-achtige groeperingen maar dit slaat werkelijk alles.

Misselijkmakend deze priesters, die rijk worden van bange, arme mensen en vooral dat takkewijf die films maakt en boeken schrijft over hoe je heksen kunt herkennen. Als uw kind 's nachts veel huilt en niet kan slapen is hij/zij behekst!

Ik kan er niet met mijn verstand bij dat een moeder van 3 kinderen zoiets kan zeggen, dat überhaupt iemand zoiets kan zeggen.

Gary Foxcroft verdient hier alle eer, om als westerling met gevaar voor eigen leven hier iets aan te doen, ik vind het knap. Ook de Nigeriaan die zich ontfermt over de verstoten kinderen verdient mijn diepste respect.

Lastig om een cijfer te geven voor een documentaire als deze, omdat het zo walgelijk is maar tegelijkertijd zo belangrijk dat dit gezien wordt. Uit waardering, en om het feit dat ik tot een half uur na de uitzending geen woord kon uitbrengen geef ik de maximale score.

Wat een mooie docu, en wat is het heerlijk om te kijken naar mensen met een passie. Je ziet hoe Michael Zahs continue probeert zo bescheiden mogelijk te blijven, maar zijn trots op zijn collectie is nog net iets meer zichtbaar, en terecht natuurlijk! Als iemand die zijn collectie komt inventariseren na een tijdje vertrekt, en Zahs vervolgens wat verbaasd in de camera kijkt en zegt: "Ik dacht dat hij wel wat langer zou blijven" is grappig en aandoenlijk tegelijkertijd. Wat een hoogtepunt als de films uiteindelijk in de oudste nog bestaande bioscoop ter wereld worden vertoond voor een volle zaal publiek, met Zahs als operateur van de originele projector!

Eng gedroomd?

Mensen hadden mij gewaarschuwd voor de scéne met de kaakbreker, dat moest wel het walgelijkste zijn wat ooit in een film te zien was. Dus ik was toch wel nieuwschierig geworden en heb hem gisteren gehuurd. Ik moet zeggen dat hij best spannend was, en bij sommige scénes ging mijn hart wel iets sneller kloppen, denk ik.
Een aantal dingen uit de film zijn voor mij en raadsel:

1. Waarom zit Danny Glover alle ellende van mamma met kind op tv te volgen en grijpt hij pas in als het bijna te laat is?

2. Hoe kan een levend mens de hele dag op een kouwe vloer liggen zonder dat twee mannen, die er de hele dag naast zitten hem zelfs niet zien ademen? Zelfs de grootste gek ter wereld houdt het niet vol om de hele dag zonder een spiertje te bewegen met zijn kop in een plas bloed te liggen.
Ik had hier het idee dat ze de meesterlijke scéne uit The Silence of the Lambs wilden naäpen, maar dit kwam toch zééér ongeloofwaardig over.

Dat laatste heeft mijn uiteindelijke cijfer behoorlijk beïnvloed, en ik blijf steken op 3*.
Ik zou hem graag hoger geven, want ik heb behoorlijk in spanning gezeten, en de meest walgelijke scéne ooit bleek dus niet de meest walgelijke scéne te zijn, maar ik vond hem wel erg goed. Die pop op die driewieler was daarna weer belachelijk.

Terwijl de vorige delen ook al nauwelijks te pruimen zijn en ik het deel hiervoor niet eens zo heel erg slecht vond, heb ik toch dit deel ook bekeken, vanwege het 'je-wilt-toch-weten-hoe-het-nou-afloopt'- gehalte, niet omdat het goede films zijn.

Mijn verwachtingen waren dus heel laag, maar dit was zelfs nog slechter dan mijn verwachtingen.

Als je "slechts" twee kiezen hoeft te trekken (zo'n beetje de minst afschuwelijke opdracht van de hele reeks), en je gaat vervolgens met je wang tegen een muur beuken, terwijl je met een tang je complete tandvlees aan gort trekt, waarbij je liters bloed verliest, ben je volgens mij niet de allerslimste thuis, of gewoon een hele slechte tandarts. En dan denk je, nou veel dommer kan het niet worden, gaat ie haken door zijn borstspieren prikken en zichzelf optakelen alleen maar omdat iemand zegt dat ie dat moet doen! Als hij even om zich heen had gekeken had hij al minimaal één bureau gezien waar hij op zou kunnen gaan staan, en een aantal stoelen. Scheelt toch de helft. En WAAROM spietst hij die haken in godsnaam door zijn borst, als hij ze ook gewoon aan zijn broekriem kan maken, waarna hij zichzelf probleemloos omhoog kan takelen om die mevrouw te redden. Of hij hangt de haken in elkaar en gaat er in zitten als een soort schommel, dan was hij er met een beetje kiespijn vanaf gekomen, maar nee, ram ze in je borst, nadat je even een praatje hebt gemaakt met je vrouw terwijl je nog maar 4 minuten hebt.

Positief aan dit deel is dat het "The Final Chapter" is hoewel erna nog Jigsaw kwam en er alweer iets iets voor dit jaar in de planning staat (Spiral.) Ik hóef het niet te kijken, ik weet het...

Even wat anders: Er zijn toch zieke geesten die dit bedacht hebben, dus daagde ik mezelf uit om een Jigsaw-trap te bedenken, en de volgende gruwelijke pijnlijke val kwam in mij op. Wat is zo ongeveer de ergste pijn die je kent, en wat iedereen al eens heeft meegemaakt? Precies, je teen stoten! Een mechanisme dat je voet naar voren laat schieten en tegen een muur laat knallen, en intussen een woordzoeker oplossen, terwijl je elke 10 seconden keihard je teen stoot. Binnen 3 minuten met de overgebleven letters een woord vormen, anders gaat er een luik open en val je twee meter naar beneden met je blote voeten op legoblokjes. DAT moeten ze in de nieuwe film doen, dan geef ik 5*

Voor deze kom ik niet hoger dan 1,5*
En dat is nog best goed voor zo'n belachelijke film.

Ik vond deel 1 al niet best, deel 2 nog slechter, deel 3 nog slechter, en dit deel nóg slechter! Waarom kijk je dan, hoor ik jullie vragen. Nou, omdat mijn dochter deze films wilde zien en vroeg of ik met haar wil meekijken. Dit betekent ook dat ik nog een paar delen te gaan heb, die zullen we binnenkort wel gaan kijken. De plottwists aan het einde van iedere film worden steeds vreemder en onbegrijpelijker, mocht het 'verhaal' überhaupt al enige waarde hebben. Het gaat in deze films vooral om de mate van walgelijkheid van de vallen, en de mensheid vindt het blijkbaar leuk om hiernaar te kijken. Het vreemde is dat ik het ook niet eens heel erg vind om naar te kijken, de films houden op één of andere manier mijn aandacht wel vast. Op naar deel 5, en als de dalende lijn zicht voortzet, zal ik die waarschijnlijk 1.5* geven.

Een typisch Indiaas romantisch verhaal met in het begin van de film nogal wat ellende die de Indiase kinderen mee moeten maken wanneer ze door hun ouders worden verkocht aan handelaren om in hun fabriek te werken.

Het begin van de film is nogal cliché en de kinderen spelen naar mijn gevoel niet heel erg overtuigend, maar zeker niet vervelend om naar te kijken. Later wordt het stukken beter wanneer Ravi volwassen is, en op zoek gaat naar Masha, hoe een aantal misverstanden het leven van deze twee mensen zo kan beïnvloeden. Het einde was geweldig. De twee oudjes zitten tegenover elkaar en in plaats van elkaar vol emotie in de armen te vallen, stapt Ravi plotseling op. "Ik moet er maar weer eens vandoor!" Erg typerend voor de hele film.

Een soort Sister Act, maar dan vele malen leuker.

Jack Black, ik had nog nooit van die beste man gehoord, maar als hij niet was gaan acteren had hij het best ver kunnen schoppen als rockster.

Ik moest in ieder geval erg om hem lachen.

4*

Het voordeel van waargebeurde verhalen is dat je nadien de Wikipedia-pagina van de hoofdpersoon kunt opzoeken voor wat meer achtergrondinformatie. Het verhaal komt wat rommelig over, lijkt soms wat afgeraffeld. De laatste scène echter, waar Jean Seberg aan de bar zit is ijzersterk, voornamelijk dankzij fantastisch acteren van Kristen Stewart. Zij draagt de film volledig.

Ik ben overtuigd.

Ik had een heel hardnekkig vooroordeel vwb Japanse animatie. Japanse animatie was voor mij niet veel meer dan raar getekende mannetjes en vrouwtjes met piekhaar en grote, gemene ogen waar de tranen van woede in stonden, om vervolgens door de lucht vliegend een raar monster aan te vallen.

Toen ik donderdagavond bij een kennis op bezoek was zag ik Spirited Away bij haar in de kast staan.

Uit nieuwsgierigheid wat er nou zo mooi aan "zulke films" zou moeten zijn heb ik gevraagd of ik hem mocht lenen.

Gistermorgen, zondagochtend, heb ik mijn kinderen opgetrommeld om samen een tekenfilmpje te kijken.

Ik werd overdonderd door de mooie tekeningen, en het geweldige bijzondere, en originele verhaal.

Zo mooi dat ik hem ´s avonds nogmaals, zonder de kinderen in de originele taal heb gekeken.

Ik zal nooit meer iets naars over Japanse animatie zeggen, sterker nog: Ik wil meer, meer, meer!!!

4* voor nu, maar een klein stemmetje in mijn hoofd zegt: "Meer, meer, meer!."

Waar heb ik in godsnaam naar zitten kijken!? Shots van hoofden die aan het paffen en aan het zuipen zijn, kalkoenen, varkens... Een zombie als hoofdrolspeler...

En wat heeft deze film te melden? Dat de Litouwse bevolking het zwaar heeft? Pfff... zelfmedelijden is het.

Het is dat ik het niet kan maken om als medewerker van het filmhuis de zaal uit te lopen, anders had ik het gedaan. Dit is tot nu toe in ieder geval wel de slechtste keuze van dit filmhuisseizoen geweest, ik hoop dat onze leden ons vergeven.

Dit heb ik van meer mensen gehoord: "Mooie beelden!" zelfs dat vond ik niet. Het landschap is daar ronduit lelijk, ik haat close-ups van gezichten in films, en het steeds weer herhalen van het 'achterblijven op een lokatie' vond ik ook erg vervelend worden. (dat de camera secondenlang op een punt blijft stilstaan waar een tijdje geleden een auto is voorbijgereden.)

Nee, dit was voor mij de grootste tegenvaller in tijden.

Het Serengeti park in Tanzania is één van de meest adembenemende natuurgebieden ter wereld, en het is niet moeilijk om er mooie plaatjes te schieten.

Hugo van Lawick heeft er niet alleen mooie plaatjes geschoten, maar zijn geduld heeft ervoor gezorgd dat hij precies de juiste momenten wist vast te leggen.

Van zulke documentaires kan ik altijd erg genieten, die beesten blijven altijd leuk om te zien.

Deze is bijzonder, door de muziek, die compleet samensmelt met de beelden, erg goed gedaan.

De voice-over in de film die af en toe toelichting geeft over wat er allemaal gaande is had van mij niet gehoeven, de beelden alleen zijn indrukwekkend en vermakelijk genoeg. Het is ook geen documentaire om iets te leren, maar om te genieten, en dat heb ik zeker gedaan.

4.5*

Oooh, wat een ellende. Pratende gemuteerde beesten, een ontzettende flutacteur als hoofdrolspeler, en de scénes die grappig horen te zijn waren zo pijnlijk niet grappig. Een slechterik met een lager IQ dan B100 uit Bassie en Adriaan. Slechte CGI, sowieso al geen voorstander van, maar dit was wel heel triest. U begrijpt, geen aanrader wat mij betreft, behalve om op DVD aan je ergste vijand cadeau te doen.

Ik was nooit fan van Jackie Chan, maar deze film vond ik best leuk. De combinatie tussen Chan en Wilson is erg leuk.

Ik vond films met Chan altijd heel flauw en kinderachtig (en dat zijn ze natuurlijk ook wel).

Zet je verstand op nul en kijk deze film, dan heb je best een leuke avond. 3,5 ster

Door incidenten met Trump en Weinstein aan het licht te brengen, wordt al snel duidelijk dat het niet slechts over deze schoften gaat, maar geeft de film inzicht in het falen van het systeem. Hoeveel Weinsteins zijn er? In elk bedrijf lopen er misschien wel een paar rond. De journalisten Megan Twohey en Jodi Kantor verrichtten puik speurwerk en hebben een enorme bewustwording teweeg gebracht. Een film met veel emotie die me echt heeft geraakt.

Waar zagen we dit toch eerder? Juist, nergens! Dat is de grote kracht van deze film. Het krankzinnige, maar unieke maakt dat de aandacht geen moment verslapt. Het kinderachtige overacting en de vrij simpele, goedkope humor accepteer ik daarom volledig. (bijv. de grap met de sojasaus zie je mijlenver aankomen)

De andere verhaallijn, in Mexico, is al even bizar maar wel grappig. Die vloekende non zag er volgens mij zeer goed uit! (Wat er van te zien was)

De "grande finale" is goed gedaan, mooi gemaakt, een link naar Jezus Christus is hier snel gemaakt, prachtig om te zien.

En omdat ik bij zoiets toch probeer een soort "moraal van het verhaal" te ontdekken ben ik tot de volgende conclusie gekomen:

Alle ellende, maar ook de mooie dingen in de wereld worden veroorzaakt door een piemel.

Twee uur lang genieten van de beste rockband ooit, dat kan ik alleen maar hoog waarderen. Niet dat Scorsese geen invloed heeft gehad op mijn beoordeling, want het ís allemaal mooi in beeld gebracht, maar het zijn de Stones die de film maken natuurlijk. Het gastoptreden van Buddy Guy bezorgde me kippenvel, wat een artiest!

Na ruim een jaar heb ik me eindelijk kunnen verzetten om de laatste DVD van de box te kijken. De film maakt indruk, ongelofelijk veel indruk, en dat zonder nare beelden, die we allemaal toch al honderden keren hebben gezien.

Nee, de verhalen maken indruk, de sfeer. Je probeert je voor te stellen hoe het mogelijk is dat er over zulke gruwelijke belevenissen, toch nog op een 'positieve' manier gepraat kan worden...

Ik sluit me aan bij Freud's mooie recensie. Het is geen 'goede' film, maar wel een film die met keiharde feiten komt over de walgelijke gebeurtenissen die destijds in Rwanda hebben plaatsgevonden.

Dat de hoofdrolspelers Engelsen, en tevens helden zijn (vooral de priester) is ook niet zo vreemd.
Het is tenslotte een Engelse film, en ik denk als je alle leraren en priesters uit Europa in Afrika naast elkaar zet, dat de Engelsen toch wel het meest vertegenwoordigd zijn.

Ik had graag nog wat meer willen zien over de oorsprong van de haat tussen de Hutu's en de Tutsi's, en dat de kloof tussen de twee bevolkingsgroepen voornamelijk veroorzaakt is door de Belgen, die in de eerste helft van de vorige eeuw voornamelijk privileges gaven aan de Tutsi's, slechts een klein gedeelte van de Rwandese bevolking, en hen opstookte tegen de Hutu's.
De éénzijdigheid vind ik daarom een minpunt, omdat de Hutu's slechts bestonden uit met hakmessen zwaaiende apen.

Er zijn ook duizenden Hutu's gestorven die sympathie toonden voor hun Tutsi- landgenoten. Er zijn Hutu's die hun eigen Tutsi- familieleden onder dwang hebben moeten vermoorden, of onder dwang mee hebben moeten doen aan de slachtingen omdat anders hun familie vermoord zou worden, inclusief zijzelf.

De onderlinge haat is gekweekt, en als een mens vol haat zit, is hij tot de gruwelijkste dingen in staat.
De hele Rwandese bevolking heeft hieronder geleden, zwaar geleden, mijn god, 800.000 afslachtingen in een paar maanden, het is onvoorstelbaar.

Net zo onvoorstelbaar als het optreden van de Verenigde Naties. Toen de vrachtwagens van de UN de poort uitreden, langs de Hutu's met de hakmessen, wisten ze dat deze mensen binnen zeer korte tijd de school zouden gaan bestormen om iedereen af te slachten. Dat wil je toch niet op je geweten hebben?

Als ze dan toch zo op hun regeltjes staan, en toch besluiten om zich terug te trekken, hadden ze op zijn minst een vrachtwagen met wapens achter kunnen laten, zodat ze zichzelf konden verdedigen. Niemand hoeft dat toch te weten? Geen goede oplossing, ik weet het, maar het had een hoop onschuldige levens kunnen redden.

Meer levens hadden ze kunnen redden door gewoon te blijven, de mensen in het vluchtelingenkamp blijven beschermen, en een goede oplossing vinden voor de moordenaars buiten het hek. Voor de UN waren de honden het grootste probleem, en dat is toch wel heel
wrang. De titel van deze film is dan ook fantastisch gekozen. Je gaat je afvragen waar de Verenigde Naties goed voor zijn. Ze geven mensen valse hoop. Hetzelfde gebeurde een jaar later in Srebrenica, en daar met de Nederlanders ipv de Belgen.
En nu dit weer. De kleinere hulporganisaties kunnen het niet aan, de VN wordt niet toegelaten. (uit angst voor nog meer slachtoffers?)

Ik was behoorlijk onder de indruk van de film, maar dan voornamelijk van de gebeurtenissen in de film. Ik had niet eens tijd om naar acteerprestaties en montage enzo te kijken, maar zat me vreselijk op te winden over die mietjes van de Verenigde Naties. Ik heb er geen goed woord voor over.

Ik was het ook helemaal eens met de woorden van de priester: “Fuck the protocol!”

De uitwassen van de maatschappij, onnozele mensen, misschien vind jij het erg entertaining om ze uit te lachen, maar ik vond de verhalen van deze mensen niet bepaald lachwekkend.

Moore overdrijft graag, en wil een punt maken met zijn film, en dat lukt hem door extreme voorbeelden te geven. Andersom zal het ook wel eens fout gaan, maar hey, hij wil graag laten zien dat het Amerikaanse zorgsysteem niet deugt en dat lukt op deze manier prima.

Propaganda, het zal best. In Europa is het ook geen paradijs zoals Moore ons voorschotelt, en in Cuba is het vast ook niet altijd fijn vertoeven. Laat dat het stukje entertainment dan maar zijn wat er in de film zit.

Moore laat zien dat de zorg in de VS slecht is geregeld, en dat doet ie goed.

Wow, wat een superleuke film is dit zeg, zeker de beste die ik dit jaar gezien heb. De humor in de film zit in het kleinste hoekje, de gezichtsuitdrukkingen, wat er op de achtergrond gebeurt, etc.
Ik denk dat de film de tweede keer nóg leuker is.
De allerleukste fragmenten vond ik Miles die een complete emmer wijn over zich heengooit, en dan zegt: 'So, that's it!'
Het gesprek erna over het 'poepveegje dat wegkolkt in de oceaan' (of zo iets)
En het bewust tegen een boom aan rijden met de auto om de pleister op de neus van Jack te kunnen verklaren.
Dikke 5*

Zo leuk zie je films zelden, heerlijk gestoord, anderhalf uur lang genieten met een dikke smile op je gezicht. Er gebeuren gruwelijke dingen, maar zelfs dát is leuk. Kortom, Hannibal's tip van de maand.

Jérémie Renier steelt de show met zijn sublieme acteerprestatie als junk, zeer overtuigend! Ik zag hem eerder in L'enfant en in het prachtige Un Amour à Taire, maar dit is wel zijn sterkste rol.

Arta Dobroshi als Lorna maakte tevens een erg goede indruk op mij.
Het verbaasde me wel een beetje dat in België de nationaliteit verkregen kan worden door met een Belg te trouwen. Volgens mij is dat in Nederland al een tijd niet meer zo.

Lorna komt over als een hele sterke vrouw, en ze accepteert haar lot zonder er over te kunnen praten. Haar zwijgen.

De hele film draait om geld, gevoelens spelen geen rol. Vooral bij de Belgische mensenhandelaar en de Russische Mafia draait het maar om 1 ding: Geld.

Over het einde ben ik nog niet helemaal uit: Is Lorna nou echt helemaal doorgedraaid, en denkt ze echt dat ze zwanger is?
Het kan ook zijn dat ze wel zwanger is en dat ze het ziekenhuispersoneel heeft omgekocht om te vertellen dat ze niet zwanger is (om haar leven te redden?) en is ze naar het huisje in het bos gevlucht om haar kind veilig ter wereld te brengen?

In ieder geval heb je wel het gevoel aan het einde van de film: Hoe zou het met haar aflopen? Om dat niet te weten geeft best een rotgevoel, maar het resulteert er wel in dat het door mijn hoofd blijft malen, en dat geeft weer aan dat het een hele goeie film is. ****

Gelukkig gaf het filmhuis mij een tweede kans om hem toch nog in de bios te zien.
De film gisteren gezien, en zit nu nog vast in mijn hoofd, en dat zal nog wel lang duren denk ik.
Wat een ervaring is deze film. Ik wist dat ik een goeie film ging kijken, maar dat het de beste zou worden die ik ooit heb gezien, had ik toch niet verwacht. Van begin tot eind is hij grappig en emotioneel tegelijkertijd, en dat zie je niet vaak in films. Dat je met een glimlach kunt kijken naar iemand die op zijn sterfbed ligt en geeuthaniseerd wordt, ongelofelijk. Deze topper staat vanaf vandaag op eenzame hoogte op nummer 1 in mijn top tien en is het waard om zelfs Anthony Hopkins naar beneden te duwen. Hier kunnen ze in Hollywood nog wat van leren.

Moeilijk om deze film een cijfer te geven. Ik wist dat mij iets aparts te wachten stond, maar zo had ik het ook niet echt verwacht. Ik begon gisteravond aan de film met enige tegenzin, met name door de aanwezigheid van Bruce Willis, een acteur die mij nog nooit heeft weten te boeien. Nu was ik in deze film nogal overdonderd door de prachtige shots, en viel het mij niet eens op dat ik naar een film met Bruce Willis zat te kijken. Dat is alvast een groot pluspunt voor de film.

Ik was nogal verbaasd over de rol van Elijah Wood als krankzinnige kannibaal. Van dat jochie met die zielige honde-oogjes verwacht je zulke nare dingen niet. Daarom had hij waarschijnlijk een brilletje op. Verbaasd wel, maar ik vond het wel een hele leuke rol.

Dé held van dit verhaal is natuurlijk Mickey Rourke, wat een geweldig grappig personage is dit! Ik was wel benieuwd wat hij nou precies met Rutger Hauer heeft gedaan.

Van het verhaal met Clive Owen heb ik een gevoel dat het nog niet echt afgemaakt is, maar dat kan natuurlijk aan mij liggen. Ik had verwacht dat Willis als politie-agent de oorlog met Owen en zijn prachtige vrouwtjes zou gaan voeren. (Ik ken de strips dan ook niet, dus ik wist niet wat ik kon verwachten).

Het is een vrij gewelddadige film, maar het wordt op zo'n leuke en absurde manier weegegeven dat het niet schokkend is. Die bebloede kop van Rourke vol pleisters is gewoon hilarisch. Dat zo'n beer van een vent überhaupt zijn wonden verzorgd met pleistertjes is grappig.

Ik heb hem gisteravond vrij laat gezien, en meestal gaat er bij mij rond die tijd wel af en toe een oogje dicht, maar deze film heeft mij echt goed wakker gehouden. Dit is volgens mij echt een love-it-or-hate-it film, en ik kan deze film dan ook geen geen 3* geven, dat is een veels te gemiddeld cijfer. Ik ga voorlopig voor 4*.
Mocht ik hem ooit herzien komt er misschien wel iets bij, maar lager ga ik niet.

De zogenaamde emoties in deze film komen zeer slecht naar voren. Colin Firth, Julianne Moore, beiden zeer goede acteurs en niets mis mee, maar het deed me allemaal niet veel.

Het verhaal omvat weinig, dat dit een boek is verwondert me, omdat het hele gebeuren ook in een paar zinnen te vertellen is.

Saai en langdradig.

Ik heb films over rouwverwerking gezien waar ik gedurende de hele speelduur met een brok in mijn keel zat, hier geen enkele keer.

Tegenvaller, mijn verwachtingen waren veel hoger.