Opinions

Aardige film, blinkt nergens uit in kwaliteit, maar onderhoudend en goed gekozen fijne Franse muziek. Een paar komische situaties, en erg goed acteerwerk wanneer één van de vrouwen in de krant leest dat haar minnaar om het leven is gekomen.
Raymonde de Kuyper vind ik hilarisch, omdat ik haar zie als Roos van Villa Achterwerk, erg grappige vrouw.

Hele mooie film. Vooral de beelden, cliché, maar die zijn opvallend mooi. Shirin Neshat is volgens wikipedia dan ook "visueel artiest", en een fotografe. De Anton Corbijn van Iran laten we maar zeggen.

De film beleef je als een droom, soms een hele enge droom. Een mix van fantasie en werkelijkheid, en soms weet je niet wat de fantasie en wat de werkelijkheid is. Deze film moet je meer dan één keer zien, dit is echt zo'n film die per kijkbeurt mooier wordt. Ik zit er dan ook sterk aan te denken vanavond nogmaals richting de bioscoop te rijden om hem nog een keer te zien.

Dankjewel Agnieszka Holland, voor het maken van deze film. In Polen werd de film door de extreemrechtse parlementsleden nazi-propaganda genoemd. Het is schokkend om te zien hoe de Wit-Russen en Polen letterlijk spelen met mensenlevens door ze heen en weer te duwen over de grens.

Er is maar 1 oplossing en dat is in opstand komen, dus waar wachten we nog op?

Wat een leuke film, en wat een leuke vrouw en goede actrice is Vicky Krieps toch. Haar personage komt kinderlijk onschuldig over, maar ze is ook voyeuristisch en niet vies van een beetje SM. Het gemak waarmee ze onder het bed kruipt alsof ze nooit betrapt kan worden is zo grappig. De hele film een glimlach op mijn gezicht.... 4 sterren!

Ik heb me gisteravond door de 135 minuten versie weten te worstelen.
Het eerste halfuur heb ik aandachtig zitten kijken hoe twee mensen met elkaar aan het biljarten waren. Best aardig om te zien, maar het 'liefdesverhaal' dat volgde was zo simpel. Een man trekt half Taiwan door in zijn vrije weekend om het meisje te zoeken met wie hij toen zo'n leuk potje biljart heeft gespeeld. Toen de man te horen kreeg dat het meisje alweer vertrokken was reageerde hij erg laconiek, alsof hij zojuist te horen kreeg dat het morgen gaat regenen. Als ik stad en land afzoek naar het meisje van mijn dromen, en ik kan haar niet vinden, dan zou ik zelf toch wel wat emotioneler reageren. Maar misschien hebben Taiwanese mannen wel een ijzersterke zelfbeheersing, dat zou kunnen.
Als hij haar dan uiteindelijk vindt dan zitten ze elkaar eerst een paar minuten schaapachtig aan te kijken, gaan een hapje eten, om vervolgens de trein te missen naar de kazerne en met 'Rains and Tears ' van Demis Roussos op de achtergrond op de bus gaan staan wachten.
Je zou dit een liefdesverhaal kunnen noemen, maar ik vind het wat magertjes. Ik denk zelfs dat het meisje niet eens zo verliefd was, maar dat ze hem 'wel leuk' vond.

En dan begint het tweede verhaal, we zijn in 1911 en we horen het meest afgrijselijk stuk muziek wat je je maar kunt voorstellen.
Dit gedeelte is "silent", omdat het zich in 1911 afspeelt. Dat was wel geinig, omdat de film gewoon in kleur was, en het is natuurlijk wel bijzonder om een silent in kleur te aanschouwen.
Ik vind wel dat het nogal afleidt van het verhaal, maar dat kan persoonlijk zijn.
Gelukkig speelt het grootste gedeelte van dit tweede verhaal zich af onder prachtig pianospel, maar helaas eindigt het met wederom dat afgrijselijke geluid van een vrouw met een soort banjo, die volgens mij de thee-drinkende mannen probeert weg te jagen door het meest irritante geluid ter wereld te maken. Dat lukt haar niet, maar het lukte haar wel om mijn lachspieren te prikkelen.
Het verhaal in dit tweede gedeelte was wel aardig, maar ik moet toegeven dat ik het niet meer zo goed volgde, omdat door die pianomuziek en die rustige beelden mijn ogen moeite kregen om open te blijven.

En terwijl ik hoopte dat hiermee de film was afgelopen schrok ik weer wakker door het drukke stadsleven van 2005.
Wat de bedoeling van dit derde filmpje was weet ik niet precies, maar ik vond het gedeelte waar het meisje aan het zingen was in de club, en dat een aantal mensen haar aan het fotograferen waren, erg goed. De manier waarop ze in de camera keek, en uiteindelijk een piepklein glimlachje liet zien, vond ik geweldig.
Werkte de jongen nou bij de politie ofzo? Dat snapte ik niet goed. Al die rare foto's aan de muur, en die enge foto op zijn computer...

In het geheel vond ik dit een veel te lange film, met wel aardige momenten, mooi camerawerk en goede acteerprestaties.
De verhalen kon ik niet altijd goed volgen, en deden me ook helemaal niets.
Ik vind het wel een leuk idee, om dezelfde personen in drie verschillende tijdperken te laten zien, zo kun je goed zien hoe je omgeving en de tijd waarin je leeft je tot iemand maakt.
Dezelfde mensen kunnen zo verschillend zijn.

2.5*

In haar documentaire Zwart als roet onderneemt Sunny Bergman een persoonlijke zoektocht naar de onbewuste vooroordelen ten opzichte van huidskleur.

Het lijkt me dat ze daar goed in is geslaagd. “White privilege” is iets waarvan ik het bestaan intussen ook niet meer kan ontkennen. Normaal valt het niet eens op dat je privileges hebt, maar als je ze niet hebt dan kom je er keer op keer op een pijnlijke manier achter dat je ze niet hebt. Persoonlijk voorbeeld: Ik woon dichtbij de Duitse grens, en ten tijde van grenscontroles deed men bij mij nooit moeilijk, vaak kon ik gewoon doorrijden, zonder ook maar één seconde te hebben hoeven stoppen. Het viel op een gegeven moment op dat wanneer mijn (zwarte) vrouw naast mij zat, we ALTIJD moesten stoppen en de paspoorten uitgebreid met wantrouwige blik werden gecontroleerd. Dat kan geen toeval zijn.

Sunny Bergman doet, om haar punt te maken, iets wat ik aan één kant erg waardeer, maar waar ik persoonlijk ook nogal moeite mee heb. Ze gaat iets doen wat ze normaal gesproken verwerpelijk vindt, namelijk met een zwart geverfd gezicht door Londen wandelen om te choqueren, om reacties te peilen, om ons iets duidelijk te maken. Wel, de reacties waren overduidelijk: Als je niet bent opgegroeid met Zwarte Piet is het duidelijk dat hij een karikatuur is die niet veel verschilt van blackface, die al sinds jaar en dag ‘not done’ is. Mooi, punt gemaakt, maar waarom heb ik er dan moeite mee? Wel, als blackface ‘not done’ is dan is het ‘not done’, en ook niet als je Sunny Bergman heet. Racistische dingen roepen naar een zwart persoon is ook ‘not done’, maar moet het kunnen als je ‘een punt wil maken’? Dubbel gevoel dus. Bovendien vond ik dit niet eens het sterkste of overtuigendste gedeelte van de documentaire.

Sunny interviewt haar vader, die geen enkel besef heeft dat hij privileges heeft, en met haar buurmannen, die het ‘vak’ Sinterklaas en Zwarte Piet spelen uiterst serieus nemen. Ze zet hen niet in het beschuldigdenbankje, integendeel. Het zijn aardige mensen, leuke buren en een lieve vader. Ze interviewt de oprichters van de Facebook-pagina ‘Pietitie’, die het er zichtbaar erg moeilijk mee hebben een duidelijke motivatie te geven waarom Zwarte Piet nou per se zwart moet blijven. Het was grappig om die vader bij een anti-racisme demonstratie te zien, en zuchtend tegen zijn dochter zei: “Nu is het moment om een kant te kiezen.”

Vervolgens een verschillende etniciteiten-fietsendieven-test om nog maar eens te onderstrepen dat witte privileges wel degelijk bestaan. Er zijn vele van zulke testen op Youtube te vinden, met allen hetzelfde resultaat. Totaal niet verrassend, ik snap werkelijk niet dat mensen zo onder de indruk waren van dit fragment, maar mocht dit toch een eye-opener zijn geweest voor een aantal mensen, dan kan ik daar alleen maar blij om zijn.

Het gesprek van Sunny met haar oude huisgenoot vond ik goed, want het moet erg confronterend voor haar geweest zijn om erachter te komen dat zij, ondanks haar antiracistische instelling, na een gesprek over vroeger toch geen antwoord kan geven op de vraag: “Ben ook jij niet een heel klein beetje racistisch Sunny, een heel klein beetje maar?”