Opinions

Knap gemaakt, en behoorlijk spannend tussen de wat saaiere stukken door. Ik werd wel horendol van de hysterische reporter Ángela Vidal. Als ik Pablo was had ik al lang de camera aan haar gegeven met de mededeling dat ze zelf maar moet filmen. Zelfs als hij zegt dat ze stil moet zijn omdat ze anders betrapt kunnen worden (toen hij door het raampje aan het filmen was) bleef ze maar kwekken: "Wat gebeurt er? Wat zie je? Wat doen ze!?" MENS hou je klep eens!

Films met zombies zijn over het algemeen niet mijn favoriet, zo ook deze niet, maar voor een film met zombies is deze prima. Het einde is zeer goed!

De docu gaat in op de giftige sfeer die er hing in het team voordat ze aan het WK meededen. Coach Jorge Vilda had hier het grootste aandeel in met zijn ‘de deur mag niet op slot en ik mag binnenkomen wanneer ik wil’ beleid. 15 vrouwen weigerden mee te doen omdat ze niet meer onder Vilda wilden voetballen. Na grote druk hebben 8 van de 15 alsnog besloten om mee te gaan. Na winst van de titel randde de voorzitter van de Spaanse voetbalbond Luis Rubiales Jennifer Hermoso aan door haar vol op de mond te kussen. Een goede complete docu over de gebeurtenissen en duidelijk zichtbaar wat dit met deze groep moedige vrouwen heeft gedaan. Klein minpuntje vond ik dat de film begon met de viering van de overwinning en vervolgens fragmenten van het WK wedstrijd voor wedstrijd liet zien, met een spanningsopbouw die uiteraard niet spannend was aangezien we al weten dat ze de titel hebben gewonnen. Een beetje wrang is nog wel dat je hun huidige coach, Montserrat Tomé nog ziet applaudisseren voor die eikel, en ze de speelsters op geen enkele manier heeft gesteund in hun strijd. Het Spaanse team verdient beter, ze hebben één van de beste teams (misschien wel de beste) ter wereld.

De Russische remake van de klassieker met Henry Fonda is geen overtreffende trap, noch een stap terug. Deze is een uur langer, en de acteerprestaties zijn vele malen beter.

Het is een bekend verhaal, en de verrassing is er natuurlijk af.

De verdachte is een heel andere persoon, met een totaal andere achtergrond als in de originele film, maar toch is de toedracht, die wordt nagespeeld door de kibbelende jury, exact dezelfde. Dat maakt het allemaal nóg minder origineel.

Wat ik wel goed vond is dat ze nu uit nood in de sportzaal van een school moesten vergaderen. Door af en toe de schoolbel te laten horen word je er steeds aan herinnerd hoe lang het allemaal duurt.

De oorlogsbeelden hadden van mij niet gehoeven.

Het gaat er niet om of de jongen schuldig is of niet, dat hoeven wij als kijker helemaal niet te zien.

Goede film, zeer goed acteren. De film had van mij een stuk korter mogen zijn door de oorlogsbeelden en enkele persoonlijke verhalen van de juryleden te schrappen.

Wat een vergezocht en voorspelbaar geneuzel zeg, en wat een zwakkeling is die ouwe huilebalk die aan het einde alsnog overstag ging! Die jongen is gewoon schuldig, jemig! Dat ze zich zo hebben laten ompraten...

Ik denk dat ik het genre maar moet aanpassen in komedie, want ik vond hem best grappig.
Het Amerikaanse jurysysteem wordt op de korrel genomen, een systeem dat nu nog steeds in gebruik is.

Het is net Idols, waar de juryleden zich even terugtrekken wie er doorgaat naar de tweede ronde. Dat het om een zaak van leven en dood gaat is voor de juryleden blijkbaar niet indrukwekkend, want een sportwedstrijd die staat te beginnen is voor één van hen een reden om zo snel mogelijk tot een unaniem besluit te komen.

Een dwarsligger komt met de term ¨reasonable doubt¨ en de poppen zijn aan het dansen. Er volgt een reeks aan ¨bewijzen¨ / gebeurtenissen waardoor de juryleden één voor één beginnen te twijfelen aan de schuld van de vermeende moordenaar.

Het grappigste vond ik wel de rode vlekjes op de neus van een getuige, die na enig nadenken door alle juryleden toch wel waren opgevallen. Dat was voor sommige leden de omslag om te geloven dat die getuige wel een bril moest dragen, en de dader zonder die bril niet goed had kunnen zien.

De manier van steken met het mes moest eerst voorgedaan worden door iemand uit de achterbuurt, want al die andere fatsoenlijke juryleden hadden zoiets vanzelfsprekend nog nooit gezien.

Ik vond dat allemaal nogal zwakke tegenbewijzen, maar wel erg onderhoudend. En toegegeven: Je zou kunnen twijfelen aan de schuld van de jongen. Het einde was helemaal hilarisch. Ik heb er van genoten, maar zag niet het meesterwerk zoals velen dit zien.

"12 Years A Slave" onderscheidt zich op vele fronten van de overige films over slavernij die ik heb gezien. Geen bombastische toestanden, geen ellenlange liefdesperikelen, en geen cliché Hollywood-einde. Puur, direct, straight to the point en geloofwaardig.

De scene waar Solomon met een strop om zijn nek op zijn tenen staat, en de slaven op de achtergrond daar geen enkele notie aan hebben (niet durven), en maar duurt, en duurt...één van de meest beklemmende scenes die ik gezien heb.
De marteling van Patsey (Lupita Nyong'o) was ronduit walgelijk en ik vraag me af wat je in godsnaam voor zieks had verwacht als je deze zweepslagenscène uiteindelijk "mee vond vallen" zoals stefan dias in de recensie hierboven. (dat je er überhaupt op zit te wachten)

Ook de ogenschijnlijk "aardige" mensen vonden het doodnormaal om slaven te houden. Plantagehouder Ford leek een geschikte kerel met gevoel, maar ook hij had slaven en haalde moeders met kinderen uit elkaar. Even wegkijken, dat wel, want hij vond het vervelend, maar uiteindelijk ging de koop gewoon door. Het wordt pijnlijk duidelijk hoe het de normaalste zaak van de wereld was om slaven te kopen, net als het voor boeren gebruikelijk is om varkens en koeien te kopen.

Solomon deed wat hij kon om te overleven. Hij was 12 jaar een slaaf, en deze titel geeft in geen geval aan dat het 'allemaal wel goed komt', want als je dat denkt heb je de film echt niet begrepen.

Wat kos zegt, het duurt allemaal te lang.

Bij de eerste ronde van het spel is het allemaal nog wel erg spannend, maar het duurde maar en duurde maar, en uiteindelijk 'de finale' tussen de de twee personen die je meteen al in de finale verwacht, waar natuurlijk bij de eerste finaleronde, zoals ik ook al verwachte, geen schot werd gelost. Bij de tweede is het uiteindelijk raak, met een winnaar die ook erg voorspelbaar is. Ik vraag me af wat er gebeurd zou zijn als beide spelers een kogel voor de spanner hadden zitten, en er dus GEEN winnaar was uitgekomen. Zou het geld dan verdeeld worden en is de finale voor niets geweest en zijn er twee mensen voor niets gestorven? De kans dat dat zou gebeuren is volgens mij best groot, ik weet niet hoeveel kamers zo'n pistool heeft, maar met 3 kogels zit je volgens mij al aardig in de buurt van 50%. Nummer 6 had al 3 toernooien gewonnen. Die kans is uiterst klein en erg ongeloofwaardig.
Spannend, vrij luguber, maar toch een tegenvallertje.
Kleine 3*, het is geen vervelende film.

Originaliteit is er niet. Alleen leuk voor tienermeisjes die Highschoolfilms leuk vinden en al die andere films gemist hebben waar mensen plotseling een andere leeftijd hebben, of ineens van geslacht veranderd zijn...in de spiegel kijken en het uitschreeuwen van schrik omdat ze er anders uitzien dan ze gewend zijn...

Voordeel van al die andere films is dat die wel zo nu en dan een goede grap bevatten, en dat er heel soms ook nog redelijk geacteerd wordt. Bij 17 again is dat niet het geval. Voor mensen ouder dan 14 jaar raad ik deze film ten strengste af.

Mooie film over de worstelingen die een meisje in een jongenslichaam tegenkomt, waarbij de grootste hindernis die genomen moet worden is het omgaan met de meningen van volwassenen die zo nodig vanuit hun beperkte blik willen bepalen wat "normaal" is. Kritiek die ik hoorde in de groep waarin ik deze film zag, is dat de hoofdrol wordt gespeeld door een meisje, en niet door een jongen die lijkt op een meisje, maar naar mijn mening maak je dan dezelfde fout als de volwassenen in de film: Wat maakt het eigenlijk uit?

Van alle rampenfilms die ik heb gezien is dit wel één van de meest trieste vertoningen, met het trillende handje van Cusack vanuit de afgrond als dieptepunt. Ook weer een overkill aan Amerikaans vlagvertoon, zoals verwacht.

Beetje dubbel gevoel bij deze film. Aan één kant wil ik geen aandacht geven aan die terrorist en zijn zieke wereldbeeld, aan de andere kant moet ook dit verhaal natuurlijk verteld kunnen worden. Gelukkig is er hier voor gekozen om de aanval zelf maar een klein onderdeel van de film te maken, en vooral te focussen op de nasleep; Het proces, het herstel, en de emotionele worsteling waar overlevenden mee zitten.

Een echt manco is het dat in een Noorse film over een Noors drama met overwegend Noorse acteurs Engels wordt gesproken.

Het is erg bijzonder om te zien hoe iemand door The City Of London wandelt en gewoon helemaal niemand tegenkomt. Londen is gewoon totaal verlaten en uitgestorven. Ik was bang dat dit net zo iets zou worden als Resident Evil, wat ik een waardeloze film vind, maar deze film is vele malen beter en het is eigenlijk een belediging voor deze film om hem daarmee te vergelijken. Wat zullen ze gelachen hebben op de set, bij de opnames van deze film, het lijkt me erg lachwekkend om te zien hoe iemand "razernij" speelt. Eigenlijk verdienen alle besmette mensen in de film een oscar voor hun acteerprestatie.

4*

Wat kan film toch mooi zijn. Ik zat hier een paar keer met kippenvel te kijken en de woorden: ¨Wat is dit toch goed...¨ schoten een paar keer door mijn hoofd.

In de top tien geëindigd bij het publiek van het IFFR, en volkomen terecht.

Voornamelijk de uitdrukkingen, de bewegingen, de houdingen van de acteurs waren voortreffelijk. Als kijker weet je precies wat er gezegd wordt, hoe de onderlinge verhoudingen liggen etc.

Ik zag emoties één keer eerder op zo´n mooie, echte, manier, in La Graine et le Mulet, maar daar werd het met veel meer woorden gedaan.

Van één scéne in 35 Rhums was is zo onder de indruk, dat als er naast me een bom was ontploft, had ik het waarschijnlijk niet eens gemerkt. Een scéne die zich afspeelde in een restaurant, waar wat gegeten en gedronken werd, er werd gedanst, en er werd geen woord gesproken, maar wat waren de intense spanningen onderling voelbaar!

Op deze still zie je een voorbeeld van wat ik bedoel met de sfeer die je gewoon proeft uit de beelden. In de film natuurlijk nog veel sterker als op de foto.

De muziek heeft mijn betovering compleet gemaakt.

Guilty confession: Vroegâh hield ik van Jean-Claude van Damme en de films waar hij in speelde.

Deze kwam onlangs op Film1, en heb me weer eens gewaagd aan een ouderwets avondje van Damme. Helaas viel het me vies tegen. Het is vast niet slechter dan de films waar ik vroeger zo gek op was, maar ik heb intussen veel filmervaring erbij, en kan dit soort overdreven actiefilms niet meer zo erg waarderen. Ik vind de "stoerheid" van deze actieheld voornamelijk lachwekkend, en dat is volgens mij niet de bedoeling.

Voor iemand zoals ik die niet van musicals houdt was dit toch een prachtige filmervaring. Wat een topcast! Langzaam gaat de film naar de ontknoping: wie heeft de moord gepleegd? Het is toneel op film, en het werkt echt heel goed hier.

Aardige film, goede acteerprestaties, maar wel erg sentimenteel en vaak nogal over de top.
De pleegmoeder veranderde op wonderwaarlijke wijze van een uitermate gemeen wijf in de beste moeder die je je maar kunt wensen. Even snel verdween de liefde van Eero voor zijn echte moeder. Het ging allemaal wat te snel, ik had nauwelijks tijd om alles te verwerken. Toen de vader naar het front vertrok, was hij de deur nog maar net uit en de berichtgever van het slechte nieuws kwam er al aan lopen.
Toch is het geen slechte film, übersentimenteel, maar de mooie beelden en de strijkorkesten op de achtergrond zorgden er voor dat ik meegesleept werd in het drama.
Een blijvende, verpletterende indruk heb ik er niet aan overgehouden en hou het dan ook op 3*.

De 6-jarige Cleo is er één om meteen in je hart te sluiten, en wat een weergaloze prestatie zet dit kleine meisje neer zeg, ongelofelijk. Ik ben niet compleet van mijn stoel geblazen qua emoties, maar het is zeker wel een mooie, ontroerende film.

De film begint goed, en kent vele lollige scènes. Helaas gaat het snel vervelen en raakt het verhaal kant noch wal. Het wordt uiteindelijk een aaneenschakeling van absurde fragmenten (die ook nog eens keer op keer terugkomen) met vrij simpel uitziende stop-motion technieken. Audrey Tautou had de boel nog kunnen redden maar helaas begon ze zelfs mij te irriteren.

Een aantal typische Gondry-scènes zijn wel erg leuk (de vliegende wolk, het dansfeestje).

De film duurt veel te lang om te blijven boeien.