Opinions

Hele sterke film. De lange stilstaande shots en het trage geeft een bijzondere sfeer mee aan de film. De spanning is gedurende de hele 2 uren te snijden.
De veelbesproken schokkende scéne was zeker zeer schokkend, in de bioscoopzaal gingen vele handen richting ogen en mond.
Bij de aftiteling denk je wel even: "Tsja, en nu kunnen we zelf gaan nadenken over hoe het nu zit", maar eigenlijk is dat niet nodig, want een goede verklaring kun je niet geven, laat staan een bewijs dat jouw theorie de juiste is.
Een tijdje dacht ik te weten dat vriend Pierre erachter zat, omdat hij op een gegeven moment wel heel welwillig was om Anne te troosten. Toen later de zoon Pierrot vermist was, en de volgende ochtend werd teruggebracht en zich om onbegrijpelijke redenen ineens afkeerde tegen zijn moeder, dacht ik weer dat hij de dader was. Die verdenking duurde bij mij niet lang, want hij kon het spoor nooit naar Majid doen leiden, omdat hij niet kan weten wat er allemaal in de jeugd van zijn vader is gebeurd. Bovendien verwachtte Majid het bezoek van Daniel, dus Majid was op zijn minst medeplichtig. De meest logische verklaring zou zijn dat Majid een hele goede leugenaar is, of dat hij zo krankjorum was dat hij zelf niet wist dat hij die videobanden verstuurde. Maar zoals ik al zei: Een bewijs zul je niet vinden, en daar leg ik me bij neer. Sterker nog: Ik hoef het niet eens te weten, het maakt de film tot een geweldig mysterie, ik hou daar wel van. Je wordt aangezet om na te denken over de dader, en komt tot de conclusie dat je er nooit achter zult komen. De allerlaatste scéne bij die school maakt je gewoon paranoia, je zit constant op iedereen te letten, waar loopt die heen, wat is die aan het doen, wie praat met wie etc. Achteraf is het gewoon een scéne, gefilmd voor de uitgang van een school... en het mysterie wordt weer een beetje groter...

Dikke 4*

Juliette Binoche, wat kan die vrouw toch geweldig acteren, naar mijn mening draagt ze de film compleet in haar eentje. Kippenvelmomenten. De film laat op indrukwekkende manier een klein gedeelte van het leven van Camille Claudel zien.

Dat brengt me meteen op de kritiek die ik op de film heb: Zonder voorkennis, of als je geen idee hebt wie Camille Claudel was, blijft zeer veel onduidelijk. Het hoe en waarom ze in de inrichting zat, wat de motieven van haar broer zijn en waarom ze niets hoort van de rest van de familie heb ik nadien allemaal van Wikipedia moeten halen.

Nu ik wat meer over het trieste leven van Camille Claudel weet, vind ik dat de film daar wel wat in tekort schiet, er is nog zoveel meer te vertellen.

Cinematografisch was het allemaal dik in orde, en zoals ik al zei, de film, maar vooral Julliette Binoche maakten indruk.

Zelfs mijn zoontje vind Cars 2 veel minder leuk dan de eerste. Dat auto's kunnen praten is nog tot daar aan toe, maar in dit deel kunnen ze vliegen, zwemmen, transformeren, schieten, martelen (!) en allerlei andere praktijken waar de echte mafia ook niet vies van is.

Het is teveel van het goede (slechte). Een slechte James Bond-film maar dan met getekende auto's. Het uitmelken zet zich voort. Voor straf zetten we alle Cars-autootjes van mijn zoontje komende koninginnedag op straat en verkopen ze voor een habbekrats. Dat zal ze leren!

Toen Capt. Louis Renault Rick's café moest sluiten omdat er gegokt werd, en tegelijkertijd zijn prijzengeld in ontvangst nam... geweldig..
Prachtige film met een sublieme Bogart. Ik was na het zien van The African Queen al een fan van hem.
Ik zag in de documentaire op de dvd dat eerst Ronald Reagan was gacast om Rick te spelen. Dat is hetzelfde als George Bush die Hannibal Lecter zou spelen
Deze film houdt je lang bezig, zelfs al is hij 62 jaar oud. Ook 5 welverdiende * van mij

Een nieuwe generatie van Bondfilms is met deze film opnieuw aangebroken, en hoewel Ik waarschijnlijk nog erg moet wennen aan Daniel Craig, en hem nog niet echt als James Bond kan zien, vond ik Casino Royale een goede film. Stukken beter dan het vervolg Quantum of Solace.

Verder moet ik af en toe maar naar Veronica kijken voor de oude Bondfilms en niet gaan zeuren over Q met zijn gadgets, Miss Moneypenny en de droge humor van Bond die bij Pierce Brosnan al een stuk minder werd, maar nu helemaal niet meer aanwezig is.

De scéne waar Vesper in de lift onder water naar James kijkt, nagenoeg emotieloos over haar aanstaande dood, ineens met een gil naar achter deinst en de liters water haar longen beginnen te vullen vond ik griezelig echt overkomen. Redelijk geshockeerd bekeek ik die scéne en kon bijna voelen hoe het moet zijn om te verdrinken. Brrrr...

Ongelooflijk goed geacteerd en ook nog alles in één shot gefilmd. Heel goed en geloofwaardig gedaan. Het constante gevoel van ongemak van de leugen en het vermiste kind. Het einde komt binnen en laat je echt even verbijsterd achter.

Prachtige grot hoor, en echt wel interessant, maar die rotstekeningen heb ik na een half uur wel gezien, en ik heb er geen behoefte aan keer op keer op keer dezelfde rotstekeningen te zien. Mooi om eens te zien, maar veel te langdradig. De 3D vind ik in deze film zeer onprettig, vooral de gedeeltes in de grot door de kleine ruimte, waardoor mijn ogen continu bezig waren met scherpstellen. Zeer vermoeiend. Af en toe werd de stilte in de grot genoemd, maar ik heb het niet gehoord. Een continu gezang werd op een gegeven moment vervelend, en wanneer het "stil" was, hoorde je weer een hartslag op de achtergrond. Echte stilte? Geen moment. En dat in een grot waar tienduizenden jaren geen mens is geweest.

Goed en origineel verhaal met heel erg veel zweet, tijdsprongen, en vrij irritante technomuziek dat op de meest willekeurige momenten leek in te zetten. Als je een film over tennis verwacht kom je bedrogen uit, daar gaat de film niet over maar is slechts het decor van een ander spel dat met seksualiteit wordt gespeeld, waarbij tergend langzaam naar het echte relevante matchpoint gewerkt wordt.

Deze film is best wel eng, als je thuis de sfeer tenminste ook een beetje aanpast. Er zitten geweldig mooie shots in. Het acteren vond ik soms een beetje stom overkomen. Het verhaal zat goed in elkaar en wordt mooi traag opgebouwd. Als je niet van pianomuziek houdt moet je je wel even door deze film heenbijten, want de hele film lijkt wel een groot pianoconcert. Dikke 3.5* van mij.
De tagline is volgens mij een klein spoilertje omdat het in het begin nog wel even mogelijk was dat zijn overleden dochter in het huis rondspookt, maar door de naam Joseph weet je dus dat dat niet zo is, bij de seance blijkt het pas een jongetje te zijn.

Deze is zelfs nog leuker dan het origineel met Gene Wilder. Wonka is hier nog net een iets grotere zonderling. Ook vind ik het ook leuk om meer over de jeugd van Wonka te zien, en hoe hij zo geworden is.
Burton heeft het klasse in beeld gebracht met sprookjesachtige beelden en zeer toepasselijke muziek. Het gedeelte met de walnoot-pellende eekhoorns is adembenemend mooi.
Nu een ruime 4,5* maar ik denk dat ik hem nog vaak zal zien, dus misschien dat hij ooit nog naar 5* gaat.

Les Chevaux de Dieu komt erg geloofwaardig over. Je bent als het ware aanwezig bij het kweken van zelfmoordenaars. De jongens worden al 'opgevoed' in een uiterst gewelddadige omgeving waar de normale omgangsvormen bestaan uit het elkaar uitschelden en als het even kan, elkaar met geweld bestoken, om wat voor reden dan ook. Ook de huiselijke sfeer is afschuwelijk en bestaat vooral uit minachting en disrespect voor elkaar.

Hiermee lijkt de stap naar terrorisme klein, maar toch is het niet voor te stellen hoe het uiteindelijk resulteert in deze afschuwelijke daden. Het laatste gedeelte van de film is akelig spannend, ook al weet je eigenlijk wel hoe het zal aflopen. Zeer nare, beklemmende, maar steengoede film.

Dat de bevolking af en toe een frans accent hadden, was inderdaad wel een beetje raar, maar het stoorde mij totaal niet. Ik vond het een hele leuke film om naar te kijken. Ik vond de boodschap in de film mooi, die volgens mij "vergeving" is. En aan het einde nog even een leuk stukje voor de vrouwelijke kijker....
4,5 ster

Niet zo'n beste film dit.

Het acteren van de kinderen is bedroevend, de special effects die zo fantastisch zouden moeten zijn vielen me ook zwaar tegen. (ik hou sowieso niet zo van films waar overdreven veel computeranimatie zit)

Het enige leuke (grappige) in de film vond ik het beverechtpaar.

Tilda Swinton, oftewel de White Witch, vond ik ongelofelijk slecht. Het was net Cruella de Vil uit de 101 dalmatians. Hoe ze aan het eind met haar zwaard stond te zwaaien was gewoon lachwekkend.

Deze film is echt voor een kleine doelgroep. Niet voor kleine kinderen, niet voor volwassenen, maar kinderen tussen de 12 en 14 jaar zullen hem fantastisch vinden.

1.5* voor de bevers.

Circumstance is een mooie film over het leven van twee beeldschone, rebelse jonge vrouwen in het ooit zo moderne, maar nu streng islamitische Teheran.

De film ziet er fantastisch uit, onder andere door de oogverblindende schoonheid van de lesbische seksscénes, maar ook door het puike camerawerk, mooie kleuren, close-ups op goede momenten..erg goed verzorgd. De scénes in de nachtclub waren erg goed. Op het acteerwerk heb ik ook niets aan te merken.

Typerend hoe de toch zeer gematigde / moderne vader in een hoek werd gedrukt door de maatschappij, en dit later probeert aan zijn dochter uit te leggen tijdens een bergwandeling.
Ontroerend, en zeker iets om over na te denken...

Het is allemaal best origineel en ook beangstigend omdat het niet eens zo ongeloofwaardig is wat in deze film gebeurt. Helaas is hij ook wel erg voorspelbaar. Wat er in de laatste 10 minuten gebeurt zie je al een uur aankomen.

John Cleese is zoals altijd grappig. Nee, het is geen Monty Python niveau, maar leuk was ie wel.

De moeite die Cleese in deze film doet om toch als een beschaafde directeur over te komen is fantastisch, ook al loopt hij in een monnikenpij met sandalen.

Het 'hoog water' pak wat hij aanhad tijdens zijn speech op de conferentie is ook hilarisch, met die witte gelakte schoentjes er onder.

Ik heb weer eens goed gelachen.

3.5 *

Boeiende film, met een krankzinnig en uiterst ongeloofwaardig verhaal. Ik vond de dialogen in de film bij vlagen briljant. Vooral die tussen Clive Owen en Natalie Portman bij de fototentoonstelling. Alice probeert daar zeer scherp en gewiekst over te komen, en dat lukt haar ook zeker, maar zodra Owen weg loopt zie je hoe nerveus ze eigenlijk is. Het theatrale in de film vond ik juist heel grappig om te zien.

De chat-scene en aansluitend het bezoekje aan het aquarium was hilarisch.

De opbiechtscene tussen Julia Roberts en Clive Owen was ook erg goed. Eerst de biecht van Owen door te zeggen dat hij naar een hoer is geweest, wat hij natuurlijk alleen maar zei om haar uit de tent te lokken. Leuke manier om een gesprek te beginnen.

In de eindscene komt Jude Law erachter dat de vrouw met wie hij jarenlang heeft samengeleeft helemaal geen Alice heet. Wat een rotwijf eigenlijk.
En dan te bedenken dat ze haar echte naam wel vertelde aan Clive Owen, in een striptent nog wel.

Ik had trouwens gelezen dat Portman nogal preuts is aangelegd, en dat ze zelfs geen halve dij wil laten zien in een film, maar daar is ze blijkbaar overheen.

4*

Theatraal, maar het is niet voor niets een verfilming van een toneelstuk. De keuken in het populaire restaurant "The Grill" wordt grotendeels gerund door immigranten zonder verblijfsstatus, en daarmee in een kwetsbare positie zitten. Goede obervaties over de donkere kant van het kapitalisme. De film duurt wel wat te lang en is bij vlagen doodvermoeiend.

Audrey Tautou, ik blijf het een prachtige vrouw vinden. Haar brutale ogen intrigeren me.

Coco avant Chanel, geen meesterwerk, geen uitschieters qua acteerprestaties, geen meesterlijke shots of muziek, maar die kleine twee uur vliegen voorbij. Ik vond hem eigenlijk wel komisch, of het nou zo bedoeld was of niet. De relaties waren zo bizar dat het op een klucht lijkt. De brutaliteit van Coco is een genot om naar te kijken, en dat genot is voor een groot deel aan Tatou te danken.

Maar ook de Baron is met zijn vrouwonvriendelijke schofterigheid een erg leuke verschijning.

Het einde vond ik iets minder, daar wordt het ook steeds minder Audrey Tatou en lijkt ze steeds meer op de echte Coco Chanel. (volgens de plaatjes op google-afbeeldingen )

Prachtige film! Daniel Auteuil is één van de beste Franse acteurs die ik tot nu toe heb mogen aanschouwen. Daarnaast is het altijd zeer prettig om naar Emmanuelle Béart te kijken. Wat een mooie vrouw is dat toch!

De film bestaat voornamelijk uit gesprekken, maar verveelt geen enkel moment. Ze staan bol van subtiele, doordachte uitspraken en veelzeggende gezichtsuitdrukkingen. Een genot om naar te kijken. En dan de climax, en om eerlijk te zijn zag ik de "clou" echt totaal niet aankomen en was er ook best door overdonderd. Een aantal gezichtsuitdrukkingen die me eerst niets zeiden werden in één klap duidelijk. Leuk is dat, als dat gebeurt in een film, als de kijker echt wordt verrast en niet nadien zegt dat de film nogal voorspelbaar was.

Spannende film, goed verhaal. Jammer dat de film werd verpest door het laatste stuk: Cruise neemt precies de juiste beslissing om niet naar de straat te lopen maar naar de parkeergarage, en neemt ook nog de juiste metro, om daar á la Terminator op de achterkant mee te reizen en de achterdeurtjes te openen alsof die niet op slot behoren te zitten. Jammer. Ik geef toch een 3.5 met name omdat ik Jamie Foxx erg goed vond acteren, en omdat de film na een kwartiertje spannend wordt en dat ook blijft tot het einde.

Pakkend drama met een geweldige Veerle Baetens en de jonge Billie Vlegels ook zeer overtuigend!

Wat een prachtige, ontroerende film over rouwverwerking. Meer dan uitstekend geacteerd door de jonge Sigrid Johnson, wat een talent.

Heerlijk absurde film, en veel leuker dan ik van tevoren had verwacht. Banderas die de opdracht krijgt 1 zin uit te spreken met 3 verschillende emoties erin, en het hem potverdorie nog goed lukt ook! Geweldig. Penelope Cruz liggend op de grond, random woorden roepend door een stofzuigerslang. Hoe kom je er op. Het 'spel' tussen de 3 hoofdrolspelers (Lola, Félix, Iván) is op het scherpst van de snede. Félix die als enige waarde hecht aan de glitter en glamour van de filmwereld en zijn gewonnen prijzen koestert en geniet van zijn dure sportwagen, waar Iván op geen enkele manier wil profiteren van eventuele privileges die hij heeft als beroemd acteur... deze acteurs samen, met de fijn gestoorde Lola als regisseur, dit kan niet fout gaan....toch?

My kind of film.

De beelden zijn prachtig, goed verhaal, goed geacteerd, en die muziek.... wow. Degene die de film tijdens de aftiteling uitzet is een barbaar!

Ik wilde deze film al heel lang zien, en uiteindelijk heeft hij mijn hoge verwachtingen waar gemaakt, en zelfs overtroffen.

Een film met zeer dramatische gebeurtenissen, die helaas ook nog eens erg actueel zijn.

Echt zo'n film die dagenlang in je hoofd blijft rondspoken, ik wacht dus ook nog maar even met stemmen, want nu zou het een dikke 5* worden.

Even laten bezinken...

Sterke film met prima acteerprestaties komt zeer realistisch over. Volgens mij een zeer goede weergave van hoe het er in de politiek aan toe gaat, en zeker in Amerika, waar mensen meer geïnteresseerd zijn in het privéleven van een politicus, dan in de politiek zelf. Walgelijk eigenlijk hoe sommige mensen er totaal geen moeite mee hebben om iemand zijn carriére en priveleven kapot te maken. (en een broodje haaienbiefstuk, lijkt me ook walgelijk...)

Wel een beetje een Pro-Democaten film, de Republikeinen zullen hier niet blij mee zijn.

4*

Ondanks de genre-aanduiding horror/komedie heb ik niet de indruk dat deze film pretendeert "eng" te zijn. Dat is hij inderdaad niet. Het acteerwerk is bewust slecht, want de film gaat over het maken van een B-horrorfilm met slechte acteurs. Het motto van de Japanse geldschieter was dan ook: Goedkoop en "best goed" (voor een B-horror).

Dat ik hier berichten zie met "rommel" en "slecht geacteerd" maakt voor mij de film alleen maar leuker

Zo zie je maar, voor alles is een publiek te vinden. Een echte love-it or hate-it.

I love it.

Anderhalf uur op koe-hoogte naar koeien kijken is wat mij betreft iets teveel koe. De mensen die in deze film te zien zijn, komen vriendelijk over, en de koeien worden door een liefdevolle boerin toegesproken ("good morning girls"), maar vriendelijk of niet, ze scheiden mamma en kind, knippen gaten in de oren, branden de hoorntjes af, laten uiers groeien tot oversized skippyballen waardoor de koe nauwelijks nog een stap kan verzetten, en schieten de koeien uiteindelijk door hun hoofd. Daar is niets vriendelijks aan. Twintig minuten was voldoende geweest, en ik heb zo'n film echt niet nodig om bewust te worden van het feit dat we op een schandalige manier misbruik maken van levende wezens. Gunda vond ik al niet veel, dit vind ik misschien een klein beetje beter, maar mochten er nog films komen genaamd "kip" of "geit" met de boerderijbelevenissen van in de titel genoemde dieren, dan sla ik die maar over. Ik heb nu wel genoeg gezien.

Zeer grappige, knotsgekke film met echte Balkanhumor en zottigheid. Zo absurd dat het na een tijd een beetje op een slapstick begon te lijken. Zeer vermakelijk, maar af en toe een beetje flauw met kinderachtige, voorspelbare humor. Viel me tegen dat dat varken niet uiteindelijk de hele auto had opgegeten.

Een bijzondere film, die me erg nieuwsgierig maakt naar Underground.

Sterke film!
Julio Chávez speelt een gefrustreerde bodyguard van een minister, die ook nog eens een irritante blaaskaak is.
Hij speelt zijn rol erg overtuigend. Hij neemt zijn baantje als bodyguard uiterst serieus, maar je kan ook van zijn gezicht de frustratie, en de verveling aflezen.

Zijn privéleven zit ook vol ellende en ergernissen. Zijn verjaardag viert hij samen met zijn familie in een Chinees restaurant.
Het feest verloopt op zijn minst chaotisch, en het komt komisch over wanneer zijn zus speciaal voor hem een karaoke-liedje voor hem heeft ingestudeerd en deze voor hem in het restaurant wil zingen, maar uiteindelijk loopt dit door het ingrijpen van de Chinese restauranthouders ("Ze kan niet zingen") behoorlijk dramatisch af. Ik vond het goed dat Rubén (de Bodyguard) uiteindelijk voor zijn zus opkwam en haar door wilde laten zingen, ondanks dat hij zich in eerste instantie schaamde en zich erg ongemakkelijk voelde door het zangtalent van zijn zus.

Het is een langdradige film, en vaak zie je alleen beelden van Rubén die op de gang staat te wachten tot de minister klaar is, maar ik heb me absoluut niet verveeld. Julio Chávez zorgt ervoor dat de film gewoon niet saai wordt. Zijn gezichtsuitdrukkingen vertellen een verhaal op zich.

Uiteindelijk volgt er een climax die voor mij totaal onverwacht kwam. Ik heb wel eens de filmregel gehoord dat wanneer er in een film een pistool voorkomt, dan gebeurt er ook iets mee, maar ik dacht dat deze film hier een uitzondering op zou zijn.
Ik vond het een erg sterk einde.
Ik twijfel erg tussen 4 of 4.5 sterren. Laat ik het eerst maar even op 4* houden.