Opinions

Steengoede film over de meedogenloze seksindustrie op de Filipijnen. Schrijnende en hartverscheurende taferelen, en met buikpijn de zaal verlaten.

Leuke film, vooral in het begin briljante humor.(schilderijtje op plafond)
Later in de film werd het een stuk emotioneler en dramatischer. Het laatste gedeelte vind ik nogal vaag, maar dat kan aan mij liggen, omdat ik het niet helemaal door heb. Wat zegt dat neerstortende vliegtuig in het begin, en dat hij aan het einde uiteindelijk niet met dat vliegtuig meegaat?.
Voor het eerst dat ik Zach Braff zie, en ik vind hem erg goed spelen.
En belachelijk trouwens dat op IMDB Nathalie Portman helemaal onderaan de lijst als uncredited cast wordt vermeld! 4* geef ik.

Fascinerend om de man aan het werk te zien, maar ik had vooral in de eerste helft van de documentaire toch wat moeite met het werk wat hij maakte en de manier waarop. Het 'voorwerk' met de kwast, wat heen en weer vegen, een stap naar achter doen, terug naar het schilderij om er nog een horizontale streep in te zetten, weer een stapje naar achter, peinzend. Het leek meer op een huisschilder die de kale plekjes op aan het vullen is dan een kunstenaar. "Pfff, dit kan iedereen" schoot een aantal keer door mijn hoofd en begon me steeds meer te ergeren. Toch kwam er voor mij op een gegeven moment een soort ommekeer. Tijdens de interviews kreeg in toch steeds meer waardering voor wat hij deed, en zag in hem toch een hele bijzondere kunstenaar. Er kwamen wat beelden van ander werk van hem in beeld, waaronder ook foto's, die ik veel mooier vond dan de kunstwerken die in deze documentaire centraal stonden. Als documentaire vond ik dit zeer geslaagd.

Net als The 'Cave of the Yellow Dog' geef ik de film 4.5*
Wat ik het mooiste van deze films vind, en dat komt vooral in deze film goed naar voren: De onvoorwaardelijke liefde voor alles om hun heen, de natuur, de dieren en mensen om zich heen, overal hebben ze respect voor.

Ze merken ook terecht op dat de meeste mensen leven alsof ze de laatste schakel zijn, en er geen generatie meer na hun komt. Iedereen denkt maar aan zichzelf: 'Ach, wat kan mij de smeltende ijskappen schelen, over 100 jaar ben ik toch al dood.'

De Mongolen leven juist voor de volgende generatie. Het is van belang dat zij hard werken opdat de volgende generatie het ook nog goed zullen hebben.

Wat mij hier ook weer opviel, zoals ik bij de Yellow Dog ook al schreef, is de volwassenheid en zelfstandigheid van de kinderen. Terwijl onze kinderen nog te jong zijn om met een echte schaar te knippen trekken Mongoolse kinderen op een kameel door een zandstrorm om batterijen op te halen in de stad.

De hele familie was ongerust om het jong dat door zijn moeder werd verstoten. Uiteindelijk na veel gehannes, en na de komst van een vioolspeler, die met zijn kunsten een ritueel kon opvoeren, accepteerde moeder kameel haar jong.

De tranen in de ogen van de kameel vond ik dan weer nét iets te sentimenteel, en deed mij toch nog een beetje twijfelen of ze echt zoveel van hun beesten houden en niet één of ander irriterend goedje bij de kameel in de ogen hadden gespoten, maar dat zullen die lieve Mongolen vast niet gedaan hebben, dat zal het werk van de regisseur wel geweest zijn.

edit:
... wat overigens ook een Mongoolse is, mmmhh...

Ik blijf een zwak houden voor deze film. Ik kan hem keer op keer bekijken, en keer op keer geniet ik van die aandoenlijke knulligheid, slechte montage en het beroerde acteren. Ik weet het ook, en ik zie het ook allemaal wel, maar het hoort er zo bij! N!xau (R.I.P.) hoeft niet te acteren, die is gewoon zichzelf, en de bandieten acteren ongelofelijk slecht, maar dat maakt de film juist zo grappig.

Marius Weyers is qua acteren ook niet het achtste wereldwonder, maar ik lig wel compleet dubbel om die gast, die suffe goedzak, ik herken mezelf er bijna in.

En dan de automonteur Mpudi, met zijn gevloek en getier...heerlijk!

Op het Afrikaanse continent is er bijna niemand (wellicht een enkele bosjesman) die deze film niet kent, een klassieker!

Memorabele quote:

[Xi meets Kate Thompson, who is dressing]

Narrator: That morning, Xi saw the ugliest person he'd ever come across. She was as pale as something that had crawled out of a rotting log. Her hair was quite gruesome; long and stringy and white, as if she was very old. She was very big - you'd have to dig the whole day to find enough food to feed her.

[Kate sees Xi and hurriedly covers herself]

Kate Thompson: Go away!

[Xi watches as Kate finishes dressing and packs her bags]

Narrator: Although it was a hot day, she was covering her body with skins that looked as if they were made from cobwebs. She was doing strange and magical things, and it struck him that she must be one of the gods. He wondered what she was doing down here on earth. But he was glad he met her, because now he'd give the evil thing back to her and go home to his family. So he said tactfully that he didn't need the thing, and that she could have it back. But she was very rude, and she walked away. "

Ik vond dit geen leuke film, niet spannend en vol met cliché's.

Je wordt in het begin in een sneltreintempo door het verhaal geloodst, daarna komen een paar "spannende" stukjes, en dan is het ook nog eens afgelopen op een belachelijk moment. Soms vind ik het leuk bij een film om zelf een theorie of een einde te bedenken, zoals bij bijv. Barton Fink, maar bij zo'n film als deze heb ik daar geen behoefte aan.

2*

Godzilla heb ik gezien in 1998 in een bioscoop in Nairobi, Kenya, voorafgegaan aan het Keniaanse volkslied, in een volle zaal, staand met de hand op de borst. Deze ervaring was geweldig.

Helaas deed deze film behoorlijk afbreuk aan deze ervaring, want die is slecht. Abominabel acteerwerk, en als je denkt dat een actie niet belachelijker kan, wordt het toch nog belachelijker.

Jean Reno maakt de film nog enigszins draaglijk, hoewel onbegrijpelijk dat ie zich voor zoiets leent. Natuurlijk is het 'maar een monsterfilm', maar deze jachtpartij heeft geen enkele structuur, spanning, het is zelfs niet eens komisch.

Dat Godzilla een man in een rubberen pak is die decorstukken omver schopt kan ik wel waarderen. Het is toch best knap gedaan zonder CGI, en de film zit vol maatschappijkritische boodschappen over hoe atoombommen niet goed zijn, en de ravage die Godzilla achterlaat in vergelijking tot een H-bom...maar toch ben ik geen Godzilla-fan. Ondanks dat het verhaal met al zijn symboliek best goed is boeit het me niet echt. Ik waardeer het wel, maar daar blijft het voor mij bij. Dit is in ieder geval vele malen beter dan de Amerikaanse versies, die er qua CGI misschien iets beter uitzagen, maar qua verhaal niets met Godzilla te maken hebben.

Een grensoverschrijdende opmerking die de verhoudingen en de sfeer verandert is niet het eerste en enige wat gebeurt. Vanaf het begin zit de film vol verkeerde opmerkingen, blikken en ongemakkelijkheden. Knap gedaan!

Lang, ingewikkeld en onlogisch.
Ze konden wel horen dat de plafondventilator van Belgische makelarij is, maar uitgerekend het bootje op het nachtkastje was niet te herkennen...
Het is erg lastig de verhaallijn te volgen en er komen personages in voor waarvan ik nog steeds niet weet wat hun rol precies was.
In grote lijnen is het verhaal wel te volgen, maar daarvan was ik niet onder de indruk. Matt Damon zag er niet uit met dat belachelijke wipneusje met bril als vader van een (bijna) volwassen zoon, en ook Angelina Jolie is veel te jong en mooi om moeder te spelen van een koorknaap-tiener.
Ik moest me door de film heenslepen, en dan duurde hij ook nog minstens een uur te lang.
In de 2.5 uur een zitten aantal aardige scénes, maar in het geheel geen pretje om naar te kijken.

Deze film van Molly Manning Walker is een korte versie van haar latere film "How to have sex". Goed geacteerd. Het valt niet mee om een verhaal te vertellen zonder daadwerkelijk letterlijk te vertellen wat er is gebeurd. Veelzeggende gezichtuitdrukkingen maken de film geloofwaardig en geven je hetzelfde ongemakkelijke gevoel als in haar speelfilmdebuut. Het feit dat de vrouw werd gevraagd naar haar kleding in plaats van naar die van haar verkrachter, zegt veel over hoe slachtoffers van misbruik worden behandeld.

De film begint prachtig, maar wat wordt het einde afgeraffeld zeg! Ik zat tot op de helft van de film op 4* , maar uiteindelijk op 2.5* door de hak-op-de-tak scénes aan het einde. De kwaliteits-grafiek van deze film ziet er hetzelfde uit als de waarde van de aandelen Fortis...

Aanvankelijk een interessant verhaal over Nader Mashayekhi, die in Teheran een orkest leidt van jonge Iraanse meisjes en jongens, die allen een passie delen voor klassieke muziek, wat in een land als Iran best wel bijzonder is. Helaas gaat de documentaire te veel over Nader zelf en te weinig over de jonge muzikanten, wiens verhaal ik ook graag had willen horen. Na een tijdje wordt het allemaal wel erg depressief en melodramatisch, en dat zorgt er voor dat mijn aandacht verslapt en wanneer de componist ook nog het ene gedicht na de andere begint voor te dragen heb ik het wel gehad met de man. Het laatste half uur doet dan ook behoorlijk afbreuk aan de film. Wat meer afwisseling was welkom geweest, de muzikanten deden nauwelijks ter zake, en dat vind ik jammer.

Irritant!?

Die scéne is zó echt, meesterlijk gewoon! Ik heb nooit eerder iemand zo overtuigend zien acteren. Ik heb met open mond van vebazing zitten kijken dat iemand zo ongelofelijk goed kan acteren. Kippenvel! Zei ik acteren? Dit was geen acteren meer, dit was echt.

Alice Houri, die actrice heeft wat met me gedaan vanavond.

De hele film, die ¨slechts¨ 2.5 uur duurt (van mij mocht ie nog zeker een uur langer duren) was zo mooi, zo realistisch, zo intiem. Je bent als het ware als kijker een lid van het gezin.

Voor elke scéne wordt ruimschoots de tijd genomen, zonder dat het saai wordt.

En de meeste beelden prachtig gefilmd met alleen een schoudercamera. Lekkere muziek, en die buikdans..... zeer spannend en sensueel. Ik heb er (nu even) verder geen woorden voor. 5 volle sterren en een plekje in mijn top 10.

"La Grande Bellezza" moet het vooral hebben van de mooie beelden van Rome, op een prachtige manier gefilmd. De muziek in de film is heerlijk, op precies de juiste momenten. De dans/feest clubscènes vond ik prachtig om te zien. Het is lastig, vooral in het begin, om een duidelijke lijn in het verhaal te ontdekken, maar uiteindelijk kom je toch steeds meer van de hoofdpersonages te weten waardoor het iets toegankelijker wordt.

Bizarre, gênante, en ontroerende scènes wisselen elkaar af en zorgen voor een mooi geheel. Ik ben dan wel iets minder enthousiast dan de meeste recensenten die bijna allemaal met vijf sterren strooiden voor deze film, maar toch vind ik het een bijzondere ervaring.

Ik heb er geen woorden voor, zo mooi is deze film. Het acteerwerk is fenomenaal, maar dat is slechts bijzaak ten opzichte van het mooie, maar zeer trieste verhaal.

De liefde van de moeder voor haar dochtertje wordt kun je zo sterk meevoelen.
Je ziet hoe zeer haar moeder haar best doet om er ondanks alles het beste van te maken. Ze wordt gek bij de gedachte haar dochter te moeten teleurstellen dat ze niet mee kan met de excursie, en doet er alles aan om het geld bij elkaar te krijgen. De glimlach op haar gezicht als ze het geld uiteindelijk kan lenen, spreekt boekdelen.
Ik vond het ook zo ontroerend dat ze speciaal voor Sara op de markt een forel kocht omdat ze daar zo van houdt, en die met veel liefde klaarmaakt. Ik vind haar, ondanks haar emotionele toestand en haar fouten (de klappen in het gezicht) een supermoeder, waar je alleen maar respect voor kan hebben.

Toen ze nadat ze bedreigd werd met het pistool haar "zonde" bekende, sloeg ze haar dochter, maar eigenlijk sloeg ze haar verkrachter, en reageerde alle opgekropte woede en emotie af op de enige persoon in haar leven van wie ze zielsveel houdt. Ik vond deze scéne erg aangrijpend.

Luna Mijovic speelt ongelofelijk goed een tienermeisje, met typisch pubergedrag, dat met haar gevoelens in de knoop zit en zichzelf afzet tegen haar moeder.

Wat ik ook heel verrassend vond is dat de 'shaheed' status van de vader zo belangrijk is in Bosnië. Het doet mij denken aan de status de zelfmoordenaars in Islamitische landen hebben. Toch is de film absoluut niet politiek getint, anti-Servisch, of pro-Bosnisch. Het gaat over een vrouw die hele nare dingen heeft meegemaakt in een oorlog, en hoe dat de rest van haar leven heeft beïnvloed.

Het einde van de film was zo prachtig en emotioneel: De moeder hoeft niet meer met haar leugen rond te lopen en er is een zware last van haar schouders afgevallen, en ze heeft bereikt waar ze voor gevochten heeft: Haar dochter gaat mee op excursie.

De beste film van dit jaar, en één van de beste films die ik ooit heb gezien.

Behoorlijk schokkend. Niet alleen de verkrachtingen, maar vooral ook de denkwijze van de verkrachters. Die denken namenlijk dat ze niets verkeerd doen. "Ik verkracht vrouwen" zeggen ze met een big smile.

Waarom? Het leven in de bush is erg zwaar. Een lange tijd zonder seks maakt een toevallig passerende vrouw tot een makkelijk doelwit. Geen enkele vrouw zal er in zo'n geval aan kunnen ontkomen.

Waarom II? De soldaten zijn bijgelovig en denken dat God hen extra kracht zal geven om de oorlog te winnen wanneer ze vrouwen verkrachten.

Waarom III? Een man is superieur aan de vrouw en wanneer hij zin heeft zal ze zich bij haar lot neer moeten leggen. Een man zegt zelfs niets te zullen ingrijpen als zijn zus wordt verkracht. Het is tenslotte voor het goede doel.

Intussen lopen bijna alle vrouwen uit de streek rond met een nauwelijks te verwerken trauma. Er is in de stad geen afdeling bij de politie voor zedendelicten. Ja, er is een politieagente, (een vrouw natuurlijk) die de slachtoffers zoveel als mogelijk probeert te helpen om met hun persoonlijke ellende om te kunnen gaan.

Intussen hebben de verkrachters geen enkele reden om op te houden met hun daden, aangezien ze er niet voor gestraft worden, en ze een eventuele HIV besmetting makkelijk kunnen voorkomen door één of ander blaadje of takje te eten van een genezende plant.

Ik vond dit een mooie, maar aparte film. Het is natuurlijk een beetje science fiction wat er allemaal gebeurt. Toen John Coffey al die vliegjes begint uit te spugen dacht ik even "waar slaat dit op", want je verwacht een normale film, maar eigenlijk is het gewoon een briljante fantasiefilm. De beelden zijn prachtig en de sfeer die de film uitstraalt is heel mooi. Ik heb deze film ooit 4 sterren gegeven en daar blijf ik bij.

Wel een leuk verhaal, maar dat 'goede' acteerwerk is mij niet echt opgevallen.
Die Jacob en Marie zijn in ieder geval niet de slimsten: Nadat ze de zakenman met een houten plank hebben doodgeslagen kijken ze alleen in zijn broekzak hoeveel geld hij bij zich heeft, en vergeten ze even naar die vette auto te lopen die een eindje verderop staat, om te kijken of daar wellicht nog meer geld in ligt.
Vervolgens probeert Jacob een spiegel van de auto af te trekken, en als dit niet lukt, pakt hij niet dezelfde plank waar hij die vent mee heeft doodgeslagen om de spiegel er af te slaan. Nee, hij pakt liever die hele kerel op om zijn mond voor de spiegel te hangen om te zien of hij werkelijk dood is.
Wat ik wel wonderlijk vind is dat ze met dat ene tientje wat ze van die vent hebben afgenomen, en een brommer helemaal tot in Spanje kunnen komen, en dan nog steeds een tientje overhouden, erg knap moet ik toegeven.

Een hele leuke scene was met de boerin die een loodzware tafel in haar pens kreeg.

Jammer dat ik halverwege de film in slaap ben gevallen, ik had best nog even willen kijken hoe het afloopt.

Het is schrijnend om te zien hoe verbitterd iedereen was, er wordt alleen maar gescholden, gepest, gevochten en gecommandeerd. Op zich niet heel raar natuurlijk, met de naderende oorlog op handen.

Er werd bij vlagen niet heel erg goed geacteerd door de twee tieners, waardoor ik zo nu en dan heel even afgeleid werd van het verhaal. Het is niet heel storend. In het geheel is dit gewoon een hele goede film.

Leuke film, het deed mij ook denken aan Fawlty Towers, maar dat komt waarschijnlijk omdat dat ook over een hotel gaat waar van alles mis gaat.

De humor is wel anders, die kun je weer beter vergelijken met Bottom en The Young Ones.

Sommige grappen zijn hilarisch, en andere grappen zijn heel flauw, maar in het geheel is het een leuke film.

Gisteravond een heerlijk avondje vermaak gehad met deze film. Een monsterfilm met wat bizarre humor vind ik een prima combinatie. De soundtrack vond ik wel iets te hard, bombastisch en soms irritant. In enkele recensies had ik gelezen dat Joon-ho Bong gehakt maakt met de monsterfilm-cliché's, maar ik heb er toch wel enkele kunnen ontdekken. Niet erg, deze film moet je met een flinke knipoog bekijken en genieten maar!

Ik ben nog wel benieuwd naar de beweegredenen van die onderzoeker om al die formaline in de afvoer te laten gooien.